Middlesex

Mocht je voor de komende zomervakantie nog een boekenwens hebben, denk dan eens aan Middlesex van Jeffrey Eugenides (die wel zou kunnen kennen van The Virgin Suicides).

Eugenides heeft een boek geschreven dat zoveel lagen en verhaallijnen in zich heeft maar tegelijkertijd nooit te vol aandoet of verwarrend werkt. Het is een verhaal over een familiegeschiedenis, incest (en de schrijver heeft daarom veel kritiek gekregen terwijl de inteelt in de familie een cruciaal gegeven is voor de plotontwikkeling) immigrantenproblematiek, coming of age, de depressie in de VS en over gender. Een Bildungsroman en een familiedrama ineen. Succes verzekerd.

Calliope vertelt het verhaal van haar Griekse familie en afkomst, van haar tijd in de VS en de ontdekking dat er iets niet helemaal klopt met haar eigen lichaam. Eugenides weet precies te goede toon te vinden voor al deze verhalen en combineert komedie (zonder leedvermaak) met drama (zonder zelfmedelijden). Het is een pageturner, met talloze verwijzen naar Griekse mythologie, wereldgeschiedenis en populaire cultuur. Voor op het strand, de binnentuin of in het vliegtuig. Of thuis op de bank tijdens een Hollandse zomer.

Dag Maurice!

Gisteren overleed Maurice Sendak (Brooklyn, 1928). Misschien gaat er niet meteen een belletje bij je rinkelen, maar hij is de auteur die Salman Rushdie een fuckhead noemde, Roald Dahl een sadistische kinderpester achtte en een blijde en gemakkelijke dood wilde sterven. Dat laatste is niet gelukt; hij overleed na een beroerte. Hij is ook de man die pas in 2007 uit de kast kwam, hij wilde immers dat zijn ouders een blij en gelukkig leven hadden. Daar paste een homoseksuele zoon niet bij.

Sendak is vooral bekend als schrijver van Max en de Maximonsters (Where the Wild Things Are), maar hij heeft veel meer gemaakt en geschreven. En er komt nog een laatste boek aan, volgend jaar februari. Max en de Maximonsters is een van mijn favoriete kinderboeken. Als ik aan dat boek denk, ben ik weer terug in mijn kinderkamer. Ik herinner me de lichtval, de geur, de kleuren van het behang en de zware stem van mijn vader die het boek voorlas. Nostalgie en warme jeudgherinneringen.

Mocht je binnenkort een kadoo nodig hebben voor je moeder, een neefje of nichtje, of voor jezelf. Kies dan een boek van Sendak. Je krijgt er geen spijt van.

Hieronder het interview van Stephen Colbert met Sendak, eerder dit jaar. 

The Colbert Report

Bibliotheekmania

Later als ik groot ben wil ik een huis waarbij een hele verdieping alleen maar vol met boeken staat. Een soort boekenkasteel. Een boekenpenthouse met een boekenvide. De bibliotheek van Neil Gaiman veroorzaakt een soort pavlov-reactie. Wil. Ik. Ook. Hebben.

Zijn bibliotheek is prachtig, en groot. En prachtig! Kan jij boeken spotten die misschien bij je thuis in de kast staan? Of wat is jouw ideale boekenopslag? Vertel het ons in de comments.

Boekentip: HhhH

"Dit is ook een heel goed boek. Over de aanslag op Heydrich. Het is geen gewone roman, het is eigenlijk een onderzoek dat je op de voet volgt. Heel interessant." Mijn vader leest veel, heel veel. Hij heeft zo zijn voorkeuren en de Tweede Wereldoorlog is daar een van. Ok, ik zou het proberen, weer een boek over de Tweede Wereldoorlog. Als het nou maar niet te droog is, maar ook niet teveel Haar naam was Sarah.
Het is raadzaam soms wat beter naar je vader te luisteren. Want dit boek is geweldig. Ik had het kunnen weten, hij is niet zo snel ergens zo enthousiast over.

Het boek is inderdaad anders. In HhhH. Himmlers hersens heten Heydrich vertelt Laurent Binet het verhaal van de aanslag op Reinhard Heydrich in mei 1942. Wat is er precies voorgevallen, wie zijn de plegers van de aanslag en wat waren de omstandigheden waaronder zij hun plan ten uitvoer brachten? Maar dat niet alleen. Binet schrijft vooral ook over de roman als literaire vorm. Hoe dient een schrijver zijn hoofdpersonen weer te geven? Binet geeft hier telkens rekenschap van en geeft, naast het verhaal over Heydrich en zijn aanvallers, stof tot nadenken. Hierbij haalt hij telkens andere schrijvers aan, maar ook films, bandopnames, wat hij maar kan vinden. Tot op het bezetene af leeft hij mee met de gebeurtenissen in 1942. Het boek is een spannende ontdekkingstocht. Door Praag, door het lot van de aanslagplegers en door het hoofd van Binet.

Nu heeft WOII me toch weer te pakken. Naar aanleiding van HhhH ligt een stapel oorlogsfilms klaar die ik (soms voor de vijftiende keer) binnenkort ga kijken, en een stapel boeken die gelezen moet worden, waaronder een die ik kocht tijdens mijn bezoek aan de Wannsee. Je kunt een kind wel uit de oorlog halen, maar de oorlog niet uit een kind, zou Marco Borsato zeggen.

De herlezen favoriete prentenboeken

Op het boekenblog van vorige week en de vraag welke jouw favorieten zijn kwam een reactie van lezer Ddw: Alle mooie kinderboeken van de wereld, zodra ik kinderen heb?
Ik stel voor dat we niet wachten tot/of we allen kinderen hebben. Deze week prentenboeken, en dan volgende keer de zelfleesboeken voor kinderen. Het was moeilijker dan ik dacht om een shortlist op te stellen, misschien ook omdat bij elke titel die ik me herinnerde tranen prikten. Van geluk, van vroeger en van toen alles nog goed was.
De favorieten vind je hieronder, jouw eigen favorieten zijn natuurlijk ook nog van harte welkom in de comments.

Max en de Maximonsters - Maurice Sendak
Het allerspannendste boek ooit, om onder de dekens weg te kruipen en er nooit meer onder vandaan te komen. De liefde voor de monsters gaat nooit meer voorbij. Koester het boek, en luister vooral ook naar de soundtrack van de film.

Het huisje dat verhuisde - Virgina Lee Burton
Over een huisje dat tussen de appelbomen staat, ver weg van de stad. Maar door de seizoenen heen komen de wegen steeds dichterbij en het huisje voelt zich niet meer thuis. Tijd om te verhuizen. Ontroerend en nog steeds actueel.

Borre en de nachtzwarte kat - J. Wagner
Borre is een lieve prachtige hond, maar als er een kat rond het huis van hem en zijn baasje blijft rondspoken wordt hij vreselijk jaloers. Hij heeft het toch goed samen met zijn baas? Over jaloezie en trouw. Ook voor honden- en bejaardenhaters. Met de prachtigste hondentekeningen die je ooit hebt gezien. Vertederend.

Knofje en Elisabeth - Burny Bos en Dagmar Stam
Als je oudste zus bent, of als je jongste zus bent; dit boek is een groot feest der herkenning. Eigenlijk moet ik het binnenkort maar eens samen met mijn zus herlezen.

Dokter de Soto - William Steig
Dokter de Soto is een beroemde en gerenommeerde tandarts. En hij is een muis. Op een dag belt er een nieuwe patient aan: een vos. De dokter twijfelt of hij de vos met kiespijn moet behandelen en de vos is inderdaad een sluwe. Gelijkheid, vertrouwen en ethische kwesties voor kleuters.

De herlezen favorieten

Ik ben gezegend met een grote volle boekenkast, met een chaotische en redelijk ongesorteerde inhoud. Met eerste edities, feestedities en uitheemse boekenleggers. Bloemen houden van mensen zeggen ze wel eens, maar vooral boeken houden van mij. Er gaat geen vakantie, verjaardag of huwelijk voorbij zonder boeken.

Een aantal van hen hebben een meerwaarde. Omdat ik ze kreeg van een dierbare. Omdat ik tijdens het lezen tot tranen toe geroerd was. Of omdat ik ze op een exotische bestemming kocht. En het zijn die boeken die tot de lucky few behoren: zij werden herlezen. Hieronder een kleine selectie.

NB: Ik heb de boeken in het Engels gelezen, maar plaats hier de Nederlandse titel.

Het oneindige verhaal – Michael Ende
Eerlijk is eerlijk, het begon met de film. Ik was eigenlijk te jong en de film eigenlijk te spannend. Tranen met tuiten toen het witte paard in het moeras verdronk en slapeloze nachten van het monster uit het Niets. De echte liefde voor het verhaal kwam pas toen ik het boek las en erachter kwam dat het helemaal niet per se alleen een spannend kinderboek is. De verleidingen die Bastian wel of niet doorstaat in de Stad der Oude Keizers zijn prachtig subtiel beschreven. Kan Bastian eerlijk blijven of wordt hij gegrepen door het verlangen naar macht?

Puber / De vanger in het graan – J.D. Salinger
Als er in mijn puberteit posters van Holden Caulfield hadden bestaan, dan had ik ze zeker weten boven mijn bed gehangen. Niet zozeer vanwege dwangmatig dwepen met een gestoorde puber, maar omdat dit voor mij gevoel het eerste grotemensen-boeken was dat ik in het Engels las. En het mocht ook nog op mijn lijst! Het boek en de gedachten van Holden waren voor mij een beetje als het stopzinnetje van het hoofdpersonage zelf: “It damn near killed me”. Maar dan op een prachtige manier.

De geverfde vogel – Jerzy Kosinski
Het tragische leven van een jongen op het Oost-Europese platteland. Een verhaal over de grenzen van menselijke waardigheid en de gruwelijkheden waar iedereen tot toe in staat is. Over wrede Duitsers en net zulke wrede Poolse boeren. Het taalgebruik in het boek is niet zo moeilijk, de gruwelijkheden worden bijna achteloos geschreven. Daardoor wordt het alleen maar erger. Tot een kotsende lezer aan toe. Het boek was jarenlang verboden in Polen en de auteur werd ervan beschuldigd om door de holocaust met een korreltje zout te nemen, zo van de oorlogsmisdaden te kunnen profiteren.

Wat zijn jouw herlezen favorieten?

Het leven na Harry

Beste Harry,

toen jij naar de eerste klas ging, woonde ik in een christelijk dorp in Noord-Brabant, waar jij, ondanks je toverkrachten, niet tot wist door te dringen. Toen jouw avonturen de hele wereldbevolking in spanning hielden, wist ik alleen dat je een sullig brilletje ophad. Toen mijn schoonfamilie het ineens over Dreuzels had, keek ik niet begrijpend om me heen. Toen ik steeds meer mensen, zelfs mijn zus, over jou hoorde praten, werd ik een klein beetje nieuwsgierig. Toen mijn bijlesleerling enthousiast vertelde over jouw boeken, wilde ik meer weten. En toen ik deze zomer op vakantie ging, nam ik je mee.

In de afgelopen vier maanden heb ik over zeven van jouw levensjaren gelezen. Ik was getuige van je eerste schooldag, je eerste kus, je eerste gevecht… Ik leefde met je mee als je weer eens werd geconfronteerd met de catastrofale capriolen van de Heer van het Duister. Jij weerhield mij van mijn nachtrust omdat ik per se wilde weten hoe je jezelf uit weer een benarde positie wist te bevrijden. Ik verslond boek na boek, schooljaar na schooljaar, totdat ik gisteravond de allerlaatste bladzijde omsloeg. Ineens was het klaar. Je leek wel Verdwijnseld. Het avontuur is voorbij.

Toegegeven, de run op witte sneeuwuilen en fans die in zwarte cape en met een geschminkt litteken op hun voorhoofd voor de boekhandel zaten te wachten, begrijp ik nog steeds niet.. Maar nu snap ik wél waarom jouw avonturen de wereld in haar greep hielden en waarom alle lezers zo ontzettend meeleefden. Jij hebt mij meegenomen in een belangrijk deel van jouw leven, en nu ga ik zonder jou verder. Het leven na Harry Potter is voor mij deze week aangebroken. Bedankt!

Groetjes,

Han

Boekentip: Huwelijk, vlees en andere obsessies

Met veel plezier keek ik een paar weken terug voor de tweede keer naar Julie and Julia. Een heerlijke film met prachtrollen voor Meryl Streep en Stanley Tucci. Het feit dat ik Julie, de verteller, een beetje een zeurpiet vond die haar eigen onvermogen nogal eens afreageert op haar geduldige echtgenoot, was een voorbode voor haar tweede boek, dat ik nu net uit heb. Op het achterplat stond ook nog een aanbeveling van Elizabeth Gilbert, iemand die ik ook niet bijster sympatiek vind, afgaande op haar boek Eten, bidden, beminnen.

Dit boek is gedeeltelijk van hetzelfde laken een pak. Gedeeltelijk, want het boek gaat vooral ook over Julie die slagersleerling wordt. Daarom kocht ik het boek: op de cover zag ik Julie Powell wellustig met een hakmes een varkentje in tweeën hakken. Een kolfje naar mijn hand, aangezien ik in mijn jonge jaren bij een poelier heb gewerkt én ik heb voor mijn vorige verjaardag een gehaktmolen slash worstmachine gekregen. Misschien dat ik er nog wat van kon opsteken.

Nou, dat kon ik. Meer dan me lief was. Het hele boek is één gedetailleerde beschrijving van het fileren van een varken. Het fileren gefileerd, dus eigenlijk. Ze beent uit, beent uit en beent uit, stinkt naar vlees, put zichzelf uit en beent door. Ondertussen klaagt ze over haar huwelijk dat lijkt te stranden en over de dubieuze relatie met haar minnaar. Dat geklaag is precies wat me ook irriteerde aan het boek van Gilbert. Als het echt allemaal zo vreselijk is: vraag een scheiding aan en val elkaar niet meer lastig. Er zijn nog genoeg andere leuke mensen op de wereld met wie je vast een stuk gelukkiger wordt.

Eindoordeel: het boek is vermakelijk en bij vlagen grappig, maar te lichtledig om 300 pagina's lang te boeien. Na 100 wist ik het wel. Maar mocht je van relatiegezeur houden en niet vies zijn van flink wat kilo's bloedend vlees, dan is dit zeker een aanrader.

Overigens vond ik halverwege een goed recept voor worst met venkelzaad en nog veel meer andere kruiden, dus ook ik kan me binnenkort naar hartelust overgeven aan de vleselijke lusten (wat trouwens een betere titel was geweest).

Zeeuwse Boekentips

Wil je meer Zeeland? Je weekendje weg voorbereiden of er gewoon eens wat over lezen? Of misschien de rijke Zeeuwse traditie ontdekken? Kies dan eens uit onderstaande stapel:

Franca Treur - Een dorsvloer vol confetti
Over opgroeien in een klein Walchers boerendorp onder het juk van strenge ouders en de kerk.

Paul Schipper - De slag om de Oosterschelde
Over de geschiedenis en het politieke spel rondom de totstandkoming van de Oosterscheldekering.

Wim Hofman - Het vlot
Over de belevenissen en de harde werkelijkheid van een fantasierijke jongen in het naoorlogse Vlissingen.

Jan Terlouw - Oosterschelde windkracht 10
Over de watersnoodramp van 1953 en de naslaap ervan. Dit boek zorgde misschien wel voor het eerste boekenverslag van een hele generatie.

Henri Looymans - Een baken voor een kind op zoek
Prachtige gedichten van de stadsdichter van Middelburg.

Zeeland: van Nehalennia tot Westerscheldetunnel
Het eerste stripboek over de geschiedenis van Zeeland.

Fascinerend boek: Kerstballen breien

Een paar weken geleden was ik met Lein in Delft en tijdens de stadwandeling renden wij af en toe stiekem een winkel in. In de boekwinkel stuiterde ik vol opwinding naar Lein toe, kirrend "Kijk dit dan kijk dit dan kijk dit dan! Dit móét ik hebben!!" Het was Kerstballen breien met Arne & Carlos.

Ik kan niet breien. Ooit ben ik begonnen aan een sjaal maar ik brei zo krampachtig dat ik 30 regels (heet dat zo?) later een piepklein vierkantje had dat zo stug was dat je er drie ingedroogde lagen verf mee kon afschuren. Ik heb er de techniek, het geduld en de tijd niet voor.

Toch wil ik kerstballen breien. Met Carlos en Arne. Moet je ze nou zien zitten. Geweldig toch? In de categorie ik-wou-dat-ik-het-bedacht-had. Lein en ik hadden die dag haast dus na mijn hysterische vreugdedans met boek heb ik het juweeltje niet in kunnen kijken. Dat geeft niet. Met zo'n omslag kan de inhoud toch alleen maar prachtig zijn? Ik heb nu ineens, half oktober, een ongelooflijke behoefte aan gebreide kerstballen. Ja, ik wil gebreide kerstballen en ik schaam mij er niet voor. Net als Arne en Carlos, die schamen zich zo te zien ook nergens voor.

Schaamteloos hou ik nu van gebreide kerstballen. Als je er een ziet, neem 'm dan voor me mee, dan hangt in december mijn boom er ook zo heerlijk wollig bij. Hopelijk liggen Arne en Carlos daar dan in glanzend papier onder.

De vorderingen

Het gaat ineens redelijk goed met mijn plan meer te lezen. Schreef ik op 17 mei nog dat het allemaal niet zo wilde vlotten, inmiddels, nog geen maand later, heb ik vier boeken gelezen.

Ray Bradbury – Fahrenheit 451
Geweldig boek. Heb het werkelijk in twee avonden uitgelezen. Zo fascinerend en zo tijdloos, zeker als je bedenkt dat het boek geschreven is in 1952. Het boek komt op mijn stapel lievelingsboeken naast 1984 van Orwell en Nooit meer Slapen van Hermans.

Herman Koch – Het diner
Vermakelijk. Goed geschreven. Heerlijk boek voor in de tuin of naast het zwembad.

Joris Luijendijk - Je hebt het niet van mij
Verrassend leuk inkijkje in het Binnenhof. Erg leuk om te lezen. Lekker dun dus zo uit.

Annejet van der Zijl - Anna
Raar mens, die Annie M.G.Schmidt maar zeer goed geschreven boek. Vond Annie zelf niet zo boeiend maar het tijdsbeeld dat naar voren kwam des te meer. Ga zeker meer van deze schrijfster lezen.

Ok, sommige boeken waren niet zo dik of niet zo moeilijk, maar toch, het zijn er weer vier die van de stapel verdwijnen. Inmiddels staat de teller voor dit jaar op negen boeken. Er liggen er nog elf op mijn nachtkastje. Dat waren er overigens minder toen ik dit jaar begon met mijn leesproject, maar ik krijg steeds meer goede must-reads toegeschoven zowel door allerlei vrienden als door de boekenclub, ik moet dus nog even doorzetten. Nu op het nachtkastje: The Island at the Center of the World van Russel Shorto.

Mislukt experiment

Onze nieuwe gastcolumnist Han schreef vrijdag in haar column dat mijn TV-experiment mislukt is. En dat is eigenlijk wel zo. Het doet pijn om het toe te geven, maar het is de harde waarheid. Ik kan, zelfs als ik het heel hard probeer, niet zonder TV.

Ik ben een nieuwsjunk en daardoor is er altijd wel iets op TV dat ik toch even moet zien. Verder gebruik ik de TV vaak als beloning, als ik hard gewerkt heb of erg moe ben mag ik een avondje stomme programma’s kijken. Waarom ik dat als beloning zie, ik weet het niet. Het is eigenlijk helemaal geen beloning, het meer een staf. Ellenlange reclameblokken, 90% van de tijd erge realityshows of zangwedstrijden en verder een hoop ongefundeerd geouwehoer. Maar soms ben ik gewoon te moe voor een boek en dan is de TV een uitkomst.

Het rare is dat ik op vakantie, op een plek waar geen TV is, de TV ook niet mis. Afgesneden van het nieuws voel ik ook niet de behoefte dat nieuws te volgen. Vorig jaar kampeerden we vaak zonder enige voorzieningen en dat was heerlijk. Het jaar ervoor fietsten we door Nederland en hadden een groot deel van de week geen TV. Ook dat was heerlijk. Het is het ultieme vakantiegevoel: geen TV en niet hoeven stofzuigen.

Maar als ik thuis ben is er altijd wel een reden om even TV te kijken. Het journaal is er op, of er komt iets over wielrennen. Ik probeer steeds bewuster de TV niet aan te zetten of hem na het journaal meteen weer uit te zetten. Ik probeer vaker alleen films of documentaires te kijken die we eerder hebben opgenomen (zodat we de reclames kunnen skippen) en zo mijn achterstand op filmgebied in te halen en mijn kennis een beetje bij te spijkeren. Maar toch staat soms ineens bij ons Lingo aan. En dat is schrikken.

Het vervelendste vind ik nog, en dat was een beetje de reden van de start van het TV-experiment, dat ik zo weinig lees. Misschien moet ik blijkens mijn onvermogen geen TV te kijken, niet beginnen met een niet-TV-kijk-experiment, maar met een los daarvan staand Lees-experiment. Met goede moed ben ik dit weekend begonnen in een nieuwe boek, namelijk Fahrenheit 451 van Ray Bradbury. En laat dat nou net gaan over een land waarin entertainment wordt aangeboden om het denken tegen te gaan en boeken zijn verboden omdat ze mensen aan het denken zetten en dat ongelukkig maakt.


Voor de liefhebbers, deze boeken las ik tot nu toe (in 2011):
Salman Rushdie – Luka en het Levensvuur
Jean-Pierre Geelen - Blinde Vink
Mark Stein – How the states got their shapes
Jens Lapidus – Snel Geld
W.F. Hermans – Uit talloos veel miljoenen

Anno

Een paar weken geleden ging ik voor het eerst sinds tijden weer eens met de trein. Sinds ik een auto heb, doe ik dat eigenlijk nooit meer. Sterker nog: ik heb een auto gekocht omdat ik op een gegeven moment nooit meer met de trein wilde.

Maar ineens kwam het toch beter uit om met de trein naar mijn bestemming te reizen. Ik moest namelijk alleen naar een nooit eerder bezochte locatie in een vrij drukke stad. Ik heb geen Tomtom en zou dus moeten zoeken naar de juiste plek, dat vind ik op zich niet erg, maar ik moest die hele middag cursus geven en wilde dus vrij relaxed en onbezweet arriveren en kon ook nog wel wat voorbereidingstijd gebruiken. Kortom: alles wees er op dat de trein op dat moment het beste alternatief zou zijn.

En dus stapte ik in de trein. De trein was rustig en ik moest er ongeveer anderhalf uur in zitten, dus ik had alle tijd. Ik hoefde ook niet over te stappen, dus ik zat lekker een beetje door mijn papieren te bladeren en naar buiten te kijken. En toen moest ik ineens denken aan een serie boeken die wij thuis hadden toen ik nog kind was. De boeken gingen over Anno. Anno was een mager mannetje dat de wereld over liep. Dat was waar het boek over ging. De boeken hadden geen tekst maar bestonden alleen uit paginagrote pentekeningen van landschappen. Ergens in dat landschap zochten wij als kind naar Anno. Dat was voor kinderen een goede oefening in goed kijken want op de platen gebeurde en heleboel. Er werden oogsten binnengehaald, er liepen koeien in de wei, er waren muzikanten, er schommelden kinderen en ergens tussen al die activiteiten en natuur liep Anno.

Toen ik in de trein zat en boeren aan het werk zag in de bollenvelden, vuilnisauto’s zag rijden, mensen zag fietsen, mensen in bootjes zag en mensen zag wachten bij een spoorwegovergang moest ik ineens aan Anno denken. Maar ik zag hem nergens lopen.

Tv en lezen, de vorderingen (IV)

So far werkt mijn Geen-Tv-experiment erg goed. Ik kijk af en toe wel, maar heel vaak en heel bewust gewoon niet. Ik heb inmiddels vier boeken uit, de stapel wordt minder hoog!

Uit:
Salman Rushdie – Luka en het Levensvuur (aardig)
Jean-Pierre Geelen - Blinde Vink (mwoi)
Mark Stein – How the states got their shapes (saaaaaaaiii)
Jens Lapidus – Snel Geld (spannend!)

Nog op de stapel:
Hermans – Uit talloos veel miljoenen (voor de boekenclub)
Column McCann – Laat de aarde draaien (halverwege)
Reif Larsen – The selected works of T.S. Spivet (halverwege)
Bill Bryson – At home (op pagina 25)
Robert Schnakenberg – Secret lives of the supreme court
Martin Bosma – de schijn-elite van de valse munters
Laqueur & Rubin – The Israel-Arab Reader
Paolo Giordano – De eenzaamheid van de priemgetallen
Ray Bradbury – Fahrenheit 451.
Herman Koch – Het diner

Een nieuwe substapel heeft zich naast de hoofdstapel gevormd. Op die stapel: Anna (over Annie M.G. Schmidt), boek van Robert Vuijsjes en The Island at the Center of the World. Maar eerst maar even die andere tien boeken lezen…

Update: Mocht iemand één van de boeken op mijn lijstje hebben gelezen en van mening zijn dat dat boek óf de moeite niet waard is óf juist heeel snel door mij gelezen moet worden omdat het ontzettend interessant is, dan hoor ik dat uiteraard graag!

Tv en lezen, de vorderingen (III)

Afgelopen woensdag zou ik twee weken Tv-loos geleefd moeten hebben. Zoals jullie weten is dat niet helemaal gelukt. Ik heb vrijdag, zaterdag en zondag en dinsdag geen tv gekeken, maandag wel eventjes.. en gisteravond heb ik een uur zinloos zitten zappen, gewoon omdat ik dat verdiend had. Ik heb alle voetbalwedstrijden gemist en geen serie, geen actualiteitenprogramma en maar een halve aflevering van DWDD gezien. En het bevalt wel. Het leven is rustiger. En ik heb ook een boek uit: Luka en het Levensvuur en ben halverwege Snel Geld van Jens Lapidus en halverwege Blinde Vink van Jean-Pierre Geelen. De komende drie weken zet ik mijn experiment voort maar in gewijzigde vorm. Ik kijk op maandag en vrijdag Voetbal International en als het nieuws daar om vraagt kijk ik het nieuws van half 8 of het journaal van 8 uur. Meer niet. Dan moet het met dat boeken lezen ook wel goed komen.

Tv en lezen, de vorderingen (II)

Inmiddels ben ik ruim een week bezig met mijn experiment geen Tv te kijken. En het gaat niet zo goed met dat experiment. Ik schreef hier al dat ik dit weekend in verband met de aardbeving in Japan Tv keek, ook maandag, dinsdag en woensdag heb ik om die reden het eerste item van het journaal van 6 of 8 uur gekeken. Mijn tv-kijkactiviteiten zijn daarmee (gelukkig) wel drastisch ingeperkt ten opzichte van voor het experiment. En hierdoor ben ik ook inmiddels verder met mijn tweede voornemen: meer lezen. Ik heb Salman Rushdie uit (aardig boek, niet briljant, maar gewoon leuk). Ik ben halverwege ‘How the States got their Shapes’, een boek dat nog op mijn stapel lag en zo ontzettend saai blijkt dat ik van de week, halverwege een hoofdstuk, om negen uur ’s avonds in slaap viel. Ik ga proberen het boek deze week uit te lezen en aan een nieuwe te beginnen. A.s. zaterdag is het weer boekenclub en zal er weer een nieuw boek op het stapeltje bij komen, ik moet dus snel doorlezen!

Tv en lezen, de vorderingen

Ok, dat niet-tv-kijken blijkt nogal een opgave. Ik ben een nieuwsjunk en woon samen met een nieuwsjunk en derhalve heb ik de afgelopen dagen mijn voornemens geschonden. Ik heb vrijdagavond tv gekeken, maar alleen rampgerelateerde tv en om half tien lag ik in bed met een boek. Zaterdag heb uiteraard wel het nieuws gevolgd op tv, maar ook veel nuttige dingen gedaan en ik denk dat alles bij elkaar de tv wel twee uur heeft aangestaan maar ik niet al die tijd heb gekeken. Ook zondag heb ik wel tv gekeken, maar wederom alleen nieuwsgerelateerde en zondagavond ben ik verder gegaan in mijn boek, dat inmiddels bijna uit is. Mijn voornemen is dus niet gehaald, maar het doel van het voornemen (meer lezen) wordt wel gerealiseerd. Ik beloof de komende dagen beterschap (behoudens nucleaire meltdowns).

I heart... Bill Bryson

Dit is een gastcolumn van gastcolumnist H

Om maar meteen met de deur in huis vallen: ik ben een blinde fan van Bill Bryson. Ik ben niet gewend om zoveel affectie te voelen voor een in Engeland woonachtige, bebaarde Amerikaan die dit jaar 60 wordt en die ik niet helemaal niet ken. Maar affectie is het zeker. Ik heb geen idee hoe zijn stem klinkt, hoe zijn handdruk aanvoelt of hoe zijn oogopslag is. Ik heb hem nog nooit in het echt gezien, noch op tv. Dat hij een baard heeft, blijkt uit de lachende foto op de omslag van zijn boeken. Het enige wat ik van hem weet, heb ik van internet en – vooral – uit zijn boeken. Dus misschien is het correcter om te zeggen dat ik heart de boeken van Bill Bryson. Vergeef me de hierna volgende liefdesverklaring, maar ik dweep echt met zijn boeken, als een tienermeisje bij een concert van Justin Bieber.

Hoe is het zo ver gekomen, die diepgewortelde affectie? Ik had wel eens vaag over ene Bill Bryson gehoord en had in 2003 positieve verhalen gehoord over zijn A Short History of Nearly Everything, dat – naar ik begreep – het ontstaan van het universum en allerlei natuurkundige wetenschap tot onderwerp had en wat mij om dezelfde reden nauwelijks boeide. Een paar jaar geleden kreeg ik van twee (mede)commissieleden The Lost Continent als verjaardagscadeau. Dat boek is een reisverhaal uit 1989 waarin Bryson zijn geboorteland doorkruist en volgens de dames sloot dat perfect aan bij mijn eigen voorliefde voor (reizen in) de Verenigde Staten. Dat bleken ze goed te hebben ingeschat en niet zo’n beetje ook. Voor ik het wist, had ik The Lost Continent verslonden. En zoals het gaat met elke verslaving, was ik hongerig naar meer.

Gelukkig liep ik heel wat jaren achter waarin Bill Bryson van alles en nog wat had geschreven. Andere reisverhalen over onder andere Groot-Brittanië (Notes from a Small Island) en Europa (Neither Here, Nor There); zijn jeugdherinneringen (Life and Times of the Thunderbolt Kid); hoe het hem verging toen hij met zijn gezin terugverhuisde naar de VS (I’m a stranger here myself) en over de ontwikkeling van het Engels als taal (The Mother Tongue en Made in America). Ook een kleine, maar o zo fijne biografische schets over het leven van William Shakepeare behoort tot zijn oeuvre. Vooral het laatste deel, waarin hij de vloer aanveegt met de theorieën dat iemand anders de toneelstukken zou hebben geschreven, is meesterlijk. Hilarisch is zijn beschrijving van zijn voornemen om de Appalachian Trail te bewandelen, samen met zijn oude vriend en beroepszeikerd Stephen Katz (pseudoniem) in A Walk in the Woods. Hun ervaringen onderweg borrelden vaak op in conversaties tussen Eef en mij over onze vakanties in de VS. Het is ook niet voor niets Eef’s favoriete boek. Ikzelf kan maar geen ranglijst van favorieten aan te brengen. Ieder boek heeft zo zijn pareltjes: van rake typeringen van het sociale gedrag van mensen, fijnzinnige humor, prachtige beschrijvingen van plekken die hij bezocht heeft en een drupje melancholie over plaatsen, natuur, gewoonten en een way of life die langzaam maar zeker hun unieke karakter verliezen of zelfs helemaal verloren gaan.

De afgelopen weken heb ik opnieuw in het gezelschap van Bill Bryson doorgebracht. Ik lag met hem in bed, in bad en op de bank. De liefde bleek nog steeds sterk te zijn bij het herlezen van alle boeken die we van hem hebben. Na het (her)lezen van At Home (Nederlandse titel: Een huis vol – koop dat boek!!!!) begon ik met enige reserve aan A Short History of Nearly Everything (de geïllustreerde editie). Er ging letterlijk een wereld voor mij open. Van natuurkunde herinnerde ik me vooral proefjes waarin onze leraar enorm met water liep te knoeien of dat ik schakelkastjes met elkaar moest verbinden maar op de één of andere manier nooit het gloeilampje brandend kreeg. Hoewel natuurkunde zeker aan bod komt, is het boek niet alleen een geschiedenis van de Aarde, maar ook een geschiedenis van de wetenschap, van ontdekkingen, uitvindingen, ijstijden, vulkanen, aardbevingen, dinosauriërs en de vaak excentrieke figuren die zich hiermee bezig hielden. Alle grootheden komen voorbij: Newton, Darwin, Einstein, Marie Curie. Maar Bryson besteedt ook veel aandacht aan onbekende en – onterecht – vergeten wetenschappers, zonder wiens bijdrage ons begrip van het leven om ons heen veel beperkter zou zijn geweest. En als zo’n wetenschapper een buitenissige karaktertrek bezat of op een ongewone manier het loodje heeft gelegd, zal Bryson het niet nalaten om daar met veel smaak over te vertellen. Zijn eigen honger naar kennis, hoe natuurverschijnselen in elkaar steken, zijn hang naar trivia en zijn ironische humor weet hij perfect over te brengen op de lezer – en dat zodat zelfs een grote ‘alpha’ zoals ik het niet alleen begrijpt, maar ook nog eens ontzettend leuk vindt. A Short History geeft je in elk geval ontzag voor de natuur en een hernieuwd respect voor het wonder van het leven. En dat allemaal door een bebaard mannetje uit Des Moines, Iowa. I heart Bill Byson.

TV, patience en boeken

Ik begon dit jaar met het voornemen meer te gaan lezen. Tot nu toe is er van dat voornemen nog weinig terecht gekomen. Zo ben ik blijven steken halverwege het eerste boek dat ik moest lezen voor de boekenclub: The selected works of T.S. Spivet. Het tweede boek dat wij dit jaar voor de boekenclub moeten lezen is ook nog niet uit. Het gaat om het nieuwste boek van Salman Rushdie, Luka en het levensvuur. Ik ben nog niet eens halverwege dat boek. Van de stapel boeken waarvan ik mij had voorgenomen die dit jaar te lezen, is er nog niet eentje uit.

Ik had afgelopen weekend voor het eerst in weken weer eens een rustig weekend. De afgelopen weken is veel van mijn tijd verloren gegaan aan schoonmaken, opruimen, administratie en andere rotklusjes. Voor het eerst in tijden kon ik eens, tussen de klusjes door, op een bank liggen. Ik had dus alle tijd om te lezen, zou je zeggen. Maar ik deed dat niet. Ik was moe en uitgeblust en heb een groot deel van mijn tijd slapend in bed doorgebracht of liggend op de bank, tv kijkend of patience spelend op mijn telefoon. Dit is uiteraard allemaal heel ontspannend, maar het helpt niet echt mijn goede voornemen te bewerkstelligen.

Nu is slapen voor mij een redelijk essentieel onderdeel van mijn bestaan en noodzakelijk voor een goed functioneren, maar tv kijken en patience spelen zijn dat niet. Na lang nadenken dit weekend, onderwijl keek ik tv, heb ik besloten mijn tv-kijk-activiteiten drastisch te verminderen. Ik ga de komende twee weken een experiment uitvoeren. Ik ga proberen twee weken te leven zonder tv én ga kijken of dat tot gevolg heeft dat ik meer boeken lees.

Ik wil één uitzondering op mijn niet-tv-kijk-voornemen maken: bij terroristische aanslagen en grote omwentelingen in de arabische wereld mag ik het nieuws van half acht kijken. Mijn experiment gaat vandaag (woensdag 9 maart) in en duurt tot woensdag 23 maart. Ik hou jullie op de hoogte van mijn belevenissen.

Jacqueline Kelly - The Evolution of Calpurnia Tate

Don't judge a book by its cover - ik doe dat juist heel vaak. Letterlijk. Misschien figuurlijk ook wel, maar in ieder geval wat boeken betreft, met name romans, kijk ik vaak naar het omslag en daar hangt dan van af of ik het boek koop. Het gaat dan wel om "snel even een boek kopen" en dan heb je toch vaak niets anders om mee te werken dan de cover. Soms resulteert dit in een teleurstelling, vaak juist niet. Een beetje uitgever weet voor wie zijn boeken bestemd zijn en stemt daar het omslagontwerp op af.

Op het vliegveld in Nashville zocht ik dit weekend een boek voor in het vliegtuig en kocht, puur om het omslag, The Evolution of Calpurnia Tate. Kijk nou toch, is het niet prachtig? Het boek vertelt het verhaal van een 12-jarig meisje in het Texas van 1899. Ze groeit op in een groot gezin met zes broers in een plantersfamilie en gaat lekker haar eigen gang. Ze bestudeert samen met haar opa de natuur en raakt hier van lieverlee steeds meer in geïnteresseerd. Haar ouders zien dit met lede ogen aan en willen dat zij zich toelegt op huishoudelijke taken: naaldwerk, koken, damesachtig gedrag. Maar Calpurnia rent veel liever door het gras met een vlindernetje en vangt sprinkhanen en rupsen. Hoe moet dat nou met Callie, die veel te vrijgevochten is voor haar tijd? Het boek is vermakelijk en je hebt het zo uit. Het omslag sluit weer perfect aan bij het verhaal, dus als je dat mooi vindt: lezen maar!

4 sterren (van de vijf)