Zwarte kolen en een groen hart

Dit is een gastcolumn van gastcolumnist Harmsel

Hoe heet dat ook alweer? Dat je iets doms hebt gedaan en je weet dat je enorm voor gek staat? Zo voelde ik me onlangs.

Het was perfect barbecue-weer. En dus bedachten mijn vrouw en ik dat het wel zo romantisch was om samen te kokerellen in de tuin. Met een glas rode wijn, goede gesprekken en dat soort dingen. Mijn vrouw ging meteen aan de slag met de salades, terwijl ik mij ontfermde over de barbecue. Want hé, mannen en vuur; dat is een prima combinatie.

De barbecue aankrijgen is altijd wel een uitdaging, maar dat zou ik wel even fixen. We hebben daar namelijk een hulpmiddeltje voor: de brikettenstarter. Met mijn groene hart pakte ik slechts enkele zwarte briketten en houtskolen. De groene engeltjes op mijn schouders vertelden mij namelijk dat we voor twee personen gingen barbecueën, en dat een stuk of 10, 15 pikzwarte kolen dus wel voldoende zouden zijn. We hadden immers maar een paar stukjes vlees en groenten. Ja, ook groenten. Mijn vrouw is vegetariër en die eet dus geen vlees. Voor mij is de barbecue dan ook het middel om mijn vleesconsumptie te compenseren.

De briketten gingen in de starter. En natuurlijk twee aanmaakblokjes. Weldra waren de vlammen zichtbaar. Een kwestie van even geduld. Maar helaas. An-der-half uur later, 10 aanmaakblokjes verder en een paar steekvlammen van de spiritus was er geen resultaat. Of toch…? Eén brikette gloeide aan één kant. Nog maar even doorgaan dus… nadat ik mijn vrouw met enige moeite overtuigd had dat we écht niet de pan hoefden te gebruiken.

Twee houtskolen begonnen weldra te gloeien. In mijn enthousiasme gooide ik de kolen in de barbecue. De rest zou vast vanzelf gaan gloeien. Dat kon niet anders. Snel het vlees erop. Een stokbroodje met kruidenboter naar binnenwerken en dan… het vlees!

Het was half 9 toen ik constateerde dat één van de hamburgers nog steeds niet eens half doorbakken was. Ik droop letterlijk en figuurlijk af. Mijn vrouw was blij dat ze plan B kon starten. In de pan bakte alles natuurlijk razendsnel. Maar goed ook, want een fikse onweersbui zorgde voor een versneld einde van ons eerste barbecue-avontuur, nét nadat we de laatste hamburger naar binnen hadden geschoven.

Na een flitsend beraad met mijn vrouw bleek dat de brikettestarter alleen goed werkt als je hem flink vult.

Ik stond dus enorm voor paal. Zo heet dat!

Vleesbomen

Sinds een paar maanden proberen mijn meneer en ik minder vlees te eten. Want: beter voor het milieu, minder zielige diertjes, en elke dag vlees kopen is natuurlijk ook best duur. De deal was dat áls we dan vlees zouden eten, het góéd vlees zou zijn. Met blije beestjes, groen gras en een enigszins prettige slacht. Helaas hebben we moeten constateren dat ons plan tot nu toe een beetje is mislukt. Bij het boodschappen doen let ik namelijk lang niet altijd op een stickertje met ‘Biologisch’, ‘Beter leven’ of ‘Puur & Eerlijk’ op de verpakking. Vooral bij de prijsvechters is weinig keus in goed vlees, dus koop ik gewoon het vlees wat ze daar aanbieden. Anders moet ik weer speciaal naar een andere winkel. Dus door mijn eigen luiheid zit ik nog steeds vlees van slecht behandelde beesten te eten. Geen fijn idee.

Gisteravond kwam een kleine ommekeer. Eerder had ik goedkope kippenpootjes gekocht bij de Lidl. (Wat ik verder een prima winkel vind: niet alleen hebben ze een eigen biologisch geproduceerd merk, maar óók lactosevrije melk! Vooral mijn lactoseintolerante kant is daar blij mee.) Zonder na te denken zocht ik een lekker kiprecept uit, sneed fijne groenten, gooide er wat verse kruiden bij en schoof het geheel in de oven. Nadat het gerecht ein-de-lijk gaar was, kwamen we tot de pijnlijke conclusie dat álles lekker was. Behalve de kip. De groenten waren heerlijk en de kruiden waren goed tot hun recht gekomen. Het velletje van de kip was ook nog enigszins eetbaar, maar daar was alles helaas mee gezegd. Het vlees zelf was namelijk hopeloos smakeloos. Ik voelde me naar. De kip op mijn bord was slecht behandeld en volgepropt met eten zodat ie snel geslacht kon worden. Waarschijnlijk heeft ie nog geen A4’tje leefruimte gehad. Daarna is ie voor een paar euro in de supermarkt terechtgekomen. Na een paar dagen kwam het beest op mijn bordje terecht en toen heb ik ‘m bijna uitgekotst. Tijd om écht de knop om te draaien. Dan maar een kilometertje omfietsen voor m’n boodschapjes en een paar euro meer betalen, maar dan eten we tenminste smakelijk vlees van blije dieren. Zo, dat is eruit.

Surfen met Caar

Hou je, zoals ik, van websites met rare thema's, van topzoveels én van worst? Check dan de website van Mitch O'Connell. Hij heeft op zijn blog meerdere top tien-en, mijn favoriet is die van de vreemdste hotdogreclames. Worsten, vrouwen met worsten, worstslierten, ondergoed met worsten. Je kan het zo gek niet bedenken of je vindt er een worstreclame van. Waarschuwing: je kan er wel honger van krijgen. En doorklikken werkt verslavend. Voor je het weet bekijk je urenlang allemaal vreemde dames in vreemde poses in vreemde reclames. Enjoy!