vrijdag 29 juli 2011

Wesley en de buik-Yolanthe

De wereld staat in brand. Er is weer hongersnood in Afrika, de banken vallen om, Griekenland valt om, Spanje, Portugal en Italië volgen, onze pensioenen verdampen, ons spaargeld is straks niets meer waard, de werkeloosheid stijgt en iedereen radicaliseert. En toch wil ik het even met jullie hebben over de nieuwe tatoeage van Wesley Sneijder. Want dat is ook belangrijk.

Wesley heeft een tatoeage op zijn buik laten zetten. Dit bleek tijdens een vakantie in Cannes (of Nice of iets anders duurs en zonnigs waar je in een zwembroek een zee uit kan hobbelen). Volgens kenners stelt de tatoeage het hoofd van Yolanthe voor. Maar ik hoorde mensen ook roepen dat het Cher was.

Waarschijnlijk heeft hij de tatoeage laten zetten voor het geval hij bij een line-up niet meer weet met wie hij ook alweer getrouwd was. Of om te voorkomen dat hij een wildvreemde vrouw gaat betasten: eerst even de buik checken op het portretje. Makkelijk dat je hem altijd bij je hebt, je kunt m niet kwijtraken of vergeten. En als Wesley tachtig is kan hij hem/haar ook nog zonder leesbril bekijken want hij is lekker groot. Al verwacht ik wel dat Yolanthe dan ook wat veranderd is. Of zal ze de boel tot in lengte van dagen blijven straktrekken om te voorkomen dat Wes er later nog eentje bij moet laten tatoeëren: Yolanthe met rimpels, een bril en grijs haar.

Het kan natuurlijk ook zijn dat de tatoeage een soort brandmerk is. Uit het hoofd op zijn buik blijkt dat Wesley het bezit is van Yolanthe. Als een koe in een kudde heeft een kenmerk. En niet alleen voor Wes is het brandmerk handig “oh ja, ik hoorde bij haar.” Voor Yolanthe is het natuurlijk even nuttig om haar eigendom op het strand te kunnen herkennen. Om de derden niet te vergeten die er hun voordeel mee kunnen doen: op bovenstukloze-feestjes weten ze dat deze jongen bij iemand hoort, maar ook minnaressen weten dat ze eigenlijk aan de man van een ander zitten. Tenzij Wes natuurlijk een t-shirt aan houdt.

Zou hij nu ook bij zijn eerstvolgende doelpunt zijn shirt omhoog doen en naar de buik-Yolanthe wijzen? Ten teken dat hij het doelpunt maakt dankzij haar of dat hij het doelpunt aan haar opdraagt? En krijgt hij daar dan een boete voor? Ik kijk nu al uit naar het commentaar van Johan Derksen.

Nu alleen hopen dat ze niet gaan scheiden. Of dat de nieuwe vrouw van Wesley erg op Yolanthe lijkt. Maar gelukkig heeft hij ook geld zat voor een laserbehandeling. Tenzij Yolanthe hem bij een scheiding natuurlijk helemaal kaal plukt. Dan zit hij op een huurflatje met geen t-shirt om aan te trekken de hele tijd naar zijn ex te kijken. Ook fijn.

donderdag 28 juli 2011

Golden oldies

In het kader van de vreetweek verwijzen we vandaag naar wat oudere columns over eten, eten is namelijk tijdloos. We schreven eerder over eten op vakantie, pretentieus koken, koken op tv, wild en nog een keer over wild, over Sylvia Witteman, over een kookworkshop met Janneke Vreugdenhil, over kookboeken en nog veel meer..

Verder schreven Caar en Eef eens en open brief aan Els Rozenbroek over o.a. koken tijdens de kerstdagen. De brief werd geschreven naar aanleiding van een stuk van onze Els in de Libelle (Eef schreef er hier over). De open brief aan Els is nog steeds één van onze meest gegoogelde stukken, dus lees het hier.

Rockgodendrank

Dat drank en rock 'n roll goed samengaan is geen geheim. Dat de muziekindustrie te lijden heeft onder het illegaal downloaden van nummers is ook geen geheim. Tijd dus voor een nieuwe impuls aan de verkoopbaarheid van de heren en dames rockgoden. Sex sells, maar dat is vaak dan weer illegaal. Daarom is er beroemdemensen-drank.

Hieronder de meest opvallende, en we doen meteen een paar suggesties om andere artiesten ook een alcoholische impuls te geven (niet Bonnie st. Claire).

1. Marilyn Manson - Mansinthe
Werd je nog niet psychotisch van de verborgen boodschappen in de muziek van Marilyn, dan word je wel van een slokje van deze groene smurrie. Let op: heeft een alcoholpercentrage van 66,6% en mag niet in daglicht bewaard worden. Net als meneer Manson zelf.

2. Pharell Williams - Qream
Roze en met veel wodka. Dat is wat ladies' man Pharell Williams voor ogen heeft voor de moderne vrouw. Immer, vrouwen zijn de helft van de hele populatie en daarom moeten we hun kracht eren; met een drankje dat naar aardbeien of perziken smaakt. De disclaimer is overigens duidelijk: lapdance not included.

3. Elbow - Build a Rocket Boys Beer
De postpenopauzemannen van Elbow maken zich schuldig aan een van de 7 hoofdzonden en wilden meer album verkopen. Daarom zijn ze van plan om later dit jaar in Man(nopunintended)chester een nieuw bier te lanceren. Elbow Beer lijkt vooral ook bedoeld te zijn om hun eigen verdriet snel te kunnen verdrinken. Dan maar ten onder met goede marketing.

Maar welke artiesten zouden nu wel van een eigen drankje kunnen profiteren? Gewoon omdat hun muzikale loopbaan een beetje in het slop is geraakt. Of omdat ze vroeger eigenlijk sommelier wilde worden. Denk bijvoorbeeld eens aan:

1. Céline Dion - iets met een vreselijke naam in het Frans zoals Secret Horrible.
Aangezien Céline nog liters onverkocht parfum in de schuur heeft staan maar tegelijkertijd ook erg van de cradle to cradle is, lijkt het een fantastisch plan om alle parfum in drankflesjes te stoppen en het als nieuwe troep te verkopen. We voorzien een impuls voor de economie die het volk zal beschermen tegen belastverhogingen.

2. Gwyneth Paltrow - Organic Pomegranate Mead
Honingwijn, in de kleur van Gwyneths haar maar met de antioxidantische werking van granaatappelpitjes. Gwyn kan zingen en acteren en sinds haar optreden in Glee is haar ster weer rijzende. Daarom past bij haar een zoet drankje om zingende tieners te verleiden toch eens fruit te consumeren.

3. Harry Potter - Potion no. 5
Dat de films en boeken nu klaar en afgelopen zijn betekent niet dat dit ook het geval hoeft te zijn voor geld verdienen. Een drankje lanceren dat je zelf thuis kan maken met bepaalde geheime ingredienten die alleen in de HP webshop te koop zijn moet een gat in de markt zijn. Voor iedereen die behoefte heeft om het post-Harry zwarte gat op te vullen. Inclusief hagedissenbloed.

woensdag 27 juli 2011

Vreten, een kerncompetentie.

Deze week gaat het over eten hier op Gemodder. Dat komt goed uit, want eten is één van mijn kerncompetenties.

Ik kan enorm goed en veel eten. Als gevolg van deze competentie was ik een aantal jaar geleden dan ook flink dikker. Dat kwam niet alleen door eten, maar ook door het drinken, een andere kerncompetentie van mij. Een vriend van mij zei ooit dat ik nooit iets met mate kon doen, als ik ging fietsen moest ik meteen wedstrijden fietsen, als ik ging hardlopen dan meteen een triatlon, als ik uit ging dan ook meteen tot de volgende ochtend en een boek schrijven moest meteen een proefschrift worden. Met de jaren is echter ook de gematigdheid gekomen, gelukkig wel.

Maar met eten kan ik nog steeds los gaan. Als we koken, dan koken we goed. Als we er echt werk van maken dan toveren we vijf gangen op tafel en zitten de hele avond te eten. En dan bedoel ik geen Frans opgemaakte bordjes met een blaadje sla, een doperwt en één lullig tortellinietje, nee dan bedoel ik Bourgondisch. Dan is na vier gangen het toetje een driedubbele chocoladetaart met slagroom. En daarna komt de koffie met de chocola en de likeur.
Als we er geen werk van maken dan doen we dat trouwens ook goed. Dan eten we patat met een heleboel ander spul van de snackbar of met spareribs, bier erbij. Als toetje Ben & Jerry’s ijs. En dat allemaal op de bank in een joggingbroek met een goede actiefilm.

De momenten waarop mijn (of eigenlijk onze) kerncompetentie het beste uit de verf kwam was op de vakanties in de VS. Als we terugkijken op vakanties gaat het ook meestal over het eten wat we er aten. Het is dan niet: “Weet je nog in Boston, de freedom trail, dat was leuk”, maar: “Weet je nog in Boston, dat ene restaurantje waar we zo heerlijk gegeten hebben?”.
Vreten is in de VS tot een kunst verheven en met name het ontbijt weten zij een ongekende allure mee te geven. Aan een steak waagden wij ons niet bij zo’n ontbijt (hoewel de truckers in de Ihop daar geen enkel probleem mee leken te hebben), maar vréten konden we er echt wel.

dinsdag 26 juli 2011

Vreterij

De week begon met boodschappen en winkelen voor mensen uit een 'ander segment'. We maken een kleine brug naar boodschappen en voedsel voor mensen uit een 'ander segment'. daarom zijn we op zoek naar verhalen over het kopen van eten en uit eten gaan. Zweer je bij de traiteur? Maak je alles zelf? Droom je soms dat je Janneke Vreugdenhil bent? Heb je een post van Michel Roux boven je bed? Vertel het in de comments en vanaf morgen praten we over eten, voedsel en vreterij.

maandag 25 juli 2011

I heart... De Bijenkorf

Kleding, schoenen, cd's, boeken, ik kan er geen genoeg van krijgen. Ik ben heel oppervlakkig, zo merkte mijn studiebegeleider jaren geleden terecht op. Kopen is fijn. Zeker als je net heel veel bent afgevallen en niks je meer past. Dan móet je kopen. Kopen en hebben. En krijgen natuurlijk ook. Krijgen, kopen en hebben, de heilige drie-eenheid van Material Girls. Alleen, om te kopen en te hebben moet je ook winkelen. En dat is iets waar ik een immense hekel aan heb.

Nu werk ik full-time, waardoor ik voor het hebben en kopen ben aangewezen op de donderdagavond en het weekend. Spitsuur in de stad. Slenterende mensen. Slenterende mensen die aan ijsjes likken en voor je voeten in slaap vallen en tegen je aan botsen. Daar hou ik niet van, grote groepen mensen. Grote groepen mensen bewegen zich zo log. En juist als ik wil winkelen zijn die grote groepen mensen er in al hun logheid. Daar word ik dan gestresst van. Ik wil mensen wegduwen en roepen "aan de kant, ik moet erdoor!" of "doorlopen! hup hup, doorlopen!" of "weg bij dat rek, ik wil daar nu kijken, afblijven en weg uit de winkel en doe die discomuziek uit!"

Gelukkig doe ik dat nooit. Gelukkig is er licht aan het eind van de tunnel. Gelukkig is er... De Bijenkorf! De Bijenkorf is een oase van rust in een hectische winkelstraat. Niet dat er geen klanten zijn in De Bijenkorf, want dat zou niet goed zijn en dan zou De Bijenkorf binnenkort worden opgedoekt, maar het is er gewoon wat rustiger. Dat komt doordat De Bijenkorf zich richt op (sommige mensen zullen nu kokhalzend afhaken, het zij zo) een 'ander segment'.

Een 'ander segment' betekent dat er een iets rustiger soort mensen loopt, dat meer aandacht heeft voor de persoonlijke ruimte en geen behoefte heeft aan stampende muziek. Het zijn: tuttige mensen. En ik denk dat ik daar ook onder val, want ik voel me er heel prettig bij. Verwar de tuttige mensen overigens niet met arrogante mensen, die lopen bij Maison de Bonneterie. Tuttige mensen die behoefte hebben aan rustig lopen tussen kwalitatief hoogwaardige producten (dit is tevens een open sollicitatie voor de communicatieafdeling van De Bijenkorf).

Bij De Bijenkorf verkopen ze alles onder één dak: kleding, schoenen, cd's, Nespresso, boeken, servies, kookgerei, designmeubels, lingerie, speelgoed, beddegoed, kantoorartikelen, cosmetica. Als je eenmaal de deur van De Bijenkorf bereikt hebt door de jungle van de winkelstraat, hoef je voorlopig ook niet meer naar buiten. Ik loop er soms uren rond en soms wil ik ook niet meer weg.

Waarom wil ik niet meer weg? Omdat ze die kwaliteitsproducten ook nog eens gigantisch afprijzen. Niet alleen tijdens de Dolle Dwaze Dagen (de enige periode dat ik juist niet naar De Bijenkorf wil), maar ook door het jaar heen en vooral tijdens de uitverkoop. Hoe vaak ik daar niet voor vijftig euro twee broeken, twee shirts en een bh heb gekocht, heerlijk. Het voldane gevoel als je thuis je nieuwe spullen op tafel uit de tas schudt, onbetaalbaar. Daarom houd ik van De Bijenkorf. Maar niet verder vertellen, dan is het straks gedaan met de rust.

vrijdag 22 juli 2011

Fietsen - muziek

Bij de Tour, en bij wielrennen en fietsen in het algemeen, hoort muziek. Dat geldt niet alleen als je in een donkere ruimte samen met twintig anderen jezelf aan het afbeulen bent op een fiets die niet vooruit gaat. Denk maar eens aan al die ochtenden dat je op de fiets voor het stoplicht staat te wachten met de dopjes van je mp3-speler in je oren. Nu ben ik blij dat ik tijdens de Touretappes niet urenlang naar de muzikale voorkeur van Mart hoef te luisteren (als een soort etappemuzak), maar er zijn genoeg prachtige liederen over fietsen in de breedste zin van het woord. Hieronder de beste vijf voor deze vrijdag, de dag van de Alpe d'Huez. Queen slaan we over trouwens (en Katie Melua helemaal!), die kennen we nou wel.


5. Ballboy - Olympic Cyclist




4. Yves Montand - La Bicyclette




3. Stereophonics - Pedalpusher




2. Pink Floyd - Bike




1. Kraftwerk - Tour de France

donderdag 21 juli 2011

Over hoe wielrennen uit het leven verdween

Hij groeide op in een stad aan de westkust, in een regio waar weinig te doen is behalve voor diegenen die hopen snel veel geld te kunnen verdienen. De jongen, geboren in 1961, had een duidelijk doel voor ogen. Hij wilde in 1978 wereldkampioen op de weg worden en voor zijn 25e de Tour de France winnen. Dat lukte: in het jaar dat hij 25 werd stond hij na de laatste rit in het geel op een verhoging in Parijs. Wielerfans van over de hele wereld zaten aan radio en tv gekluisterd.


In de jaren '80 was het 's zomers vaak heel erg warm. Een fan van de Tourwinnaar reed dat decennium bijna dagelijks op zijn racefiets 25km naar werk en na de dienst de 25 km weer naar huis. Door de zak van Beveland. Niet zover van Heinkenszand, de geboorteplaats van Jan Raas. De fan had zelf Parijs-Roubaix en Luik-Bastenaken-Luik in de benen. Hij was er trots op maar schepte er nooit over op. Als hij niet op de racefiets zat, dan reed hij wel met zijn oudste dochter in het zitje voorop op zijn stadsfiets over Walcheren en overhoorde haar over de gewassen die ze op het land tegenkwamen. Ja, dat zijn de suikerbieten!


Het werk van de wielerfan bestond uit onregelmatige diensten en zo kwam het voor dat hij op een zomermiddag, zo'n dag waarop de kraaien van het dak kwamen, binnen televisie aan het kijken was. Naar de Tour de France. Zijn dochter begreep er maar niks van. Wat was er nou leuk aan om met mooi weer binnen televisie kijken? Zij ging liever naar het strand en dacht aan de bruine kuiten van haar vader en zijn spierwitte bovenbenen.


Op een mistige dag reed de wieleramateur van werk naar huis en zag daarbij een stilstaande auto over het hoofd. Hij lag in de kreukels en de fiets ook. Gebroken sleutelbeen en geknakt frame. Het weerhield hem er niet van te blijven fietsen, met nieuw materiaal en met frisse moed. De zomers en de mooie Tourmomenten gingen voorbij. Totdat opeens daar die afspraak met de dokter in de agenda stond. Chronische ontstekingen in de gewrichten. Het wielrennen was voorbij en de wielerman zou voortaan met het personeelsbusje naar zijn werk reizen. Er was verdriet maar er werd niet over gesproken in het gezin.


Nu hangt zijn fiets, uit elkaar en met een reservewiel, op de zolder van de oudste dochter van de wielerfan. Ze kan het niet opbrengen hem op te knappen en kan het ook niet over haar hart verkrijgen om hem weg te doen. Terwijl ze in 2011 de kopgroep door de Alpen ziet rijden, gaat de telefoon over. Het is haar vader. En voordat ze opneemt denkt ze terug aan de jaren '80 en aan de bewondering van haar vader voor Greg LeMond.

woensdag 20 juli 2011

The One Ring

Amerikanen zijn vreemde wezens. Ze kijken anders naar de wereld en ook naar zichzelf. Eerder schreef ik al aan lofzang op hun chauvinisme en trots. Het liefst stickeren Amerikanen hun hele auto vol met waar zij voor staan. Hun geloofsovertuiging, politieke voorkeur, de vlag, support our troops, favoriete basketballploeg, alma mater.

Over die alma mater wil ik het even hebben. Want in Nederland halen maar weinig mensen het in hun hoofd om Universiteit Amsterdam, Class of ’96 op hun auto te zetten. Je ziet wel eens iemand met een elandsticker omdat die in Noorwegen is geweest, of een Calvin (van Hobbes) die over een flitspaal piest, of een sticker van een camping in Frankrijk, maar nooit Minerva Alumni of Sociëteit De Witte – Notarissentafel. Jammer eigenlijk. Waarom zou dat zijn? Schamen Nederlanders zich? Of vinden ze het burgerlijk als je laat zien waar je bij hoort omdat daaruit blijkt dat je zoiets bijzonder vindt en je het dus niet gewend bent en dat is burgerlijk? Vreselijk woord eigenlijk, burgerlijk. Burgerlijk is het meest burgerlijke woord ooit. Maar dat terzijde.

Op de foto bij H’s column over presidentskandidaat Rick Perry is hij te zien met een paar cowboylaarzen met de vlag in de vorm van Texas. Op zich al erg chauvinistisch, maar dat is niet wat mijn aandacht trok. Nee, mijn oog werd gezogen naar de hand van Rick Perry waaraan een groot stuk edelmetaal prijkte, in de vorm van een immense ring. Tijdens mijn tripjes naar Amerika had ik al vaker zulke ringen gezien, vaak in grillige vormen en met een gegraveerde tekst. Intrigerend. Het waren meestal oudere mannen die hiermee liepen, mannen van het type overhemd met korte mouw en zilveren nekspeld aan de boord. Betrof het hier een soort zegelring zoals wij die hier in Nederland kennen, met een familiewapen?

Na googelen met de zoektermen ‘American men big ring’ en het bezoek van een aantal interessante websites (http://www.bigamericanman.com/about/) kwam ik op de website van een vrouw die een column had geschreven over haar ring, die abusievelijk werd aangezien voor een verlovingsring. Het was een damesversie van de ring van Rick Perry en het betrof een ‘Class Ring’: een ring die je krijgt of koopt bij je afstuderen en vervolgens, blijkbaar, de rest van je leven draagt.

Nu ben ik dol op sieraden en ik heb ook een ring die ik van plan ben mijn hele leven te dragen. Toch kan ik me niet indenken dat ik met een ring zou lopen van het jaar van mijn afstuderen. Universiteit Leiden – Class of 2005, en dat dan op een knots van een ring. Bij de eerste kennismaking kunnen mensen meteen aan je hand zien dat je gestudeerd hebt, en waar. Nog voor dat ze weten hoe je heet. Sterker nog, volslagen vreemden kunnen zien dat je een universitaire opleiding hebt genoten. Vraag je in Nederland niet eens ‘Wat heb je gestudeerd?’ noch zeg je ‘Ik heb rechten gestudeerd’, in Amerika schreeuwen sommige mensen het van de daken ‘Ik heb een universitaire studie afgerond!’ En dat gaat mij toch wat te ver.

In de film ‘The Blind Side’ verbaasde ik me ook al over de ongekende liefde voor ‘Ole Miss’, de universiteit van Mississippi. De hele tijd gaat het erover, de familie loopt in truien van hun alma mater en drinken uit bekers met het universiteitswapen. Eerlijk gezegd ben ik blij dat we hier in Nederland wat terughoudender in zijn. Chauvinisme is prima, maar voor dit soort hysterie is een woord en dat woord is: snob.

dinsdag 19 juli 2011

Vieze Vogels - Erik Dijkstra

Sinds de Tour is begonnen kijk ik elke avond Tour du Jour. Ik vind dat leuk. Ik houd van wielrennen en ik houd van Tour du Jour. Ik weet alleen niet of ik van alle onderdelen van Tour du Jour houd. Ik vind Erik Dijkstra namelijk een nogal vieze vogel. En Erik Dijkstra komt nogal eens langs in Tour du Jour.

Erik Dijkstra volgt voor Tour du Jour de Tour de France. Samen met een andere verslaggever (een jongen zo degelijk, netjes en gewassen dat ik hem nauwelijks voor de geest kan halen) maakt hij items over de rit van die dag, van de dag ervoor en van de renners. Over het algemeen zijn die items zeer vermakelijk en soms zijn ze echt hilarisch. Erik stelt leuke vragen, heeft verrassende invalshoeken en weet het allemaal leuk te brengen.

Eén dingetje is echter nogal jammer aan Erik Dijkstra, en dat is zijn vieze voorkomen. Van mij mag je best lelijk zijn en op tv komen, maar vies en op tv, liever niet. En Erik Dijkstra ziet er echt vies uit. Zet er een heel peloton wielrenners naast dat net zes uur lang met veertig graden vijf cols is opgezwoegd en dat hele peloton ziet er frisser uit dan Erik Dijkstra.

Allereerst dat haar. Dat haar is van een smerigheid die onbeschrijfelijk is. Hij smeert er volgens mij elke dag hetzelfde spul in als George Clooney in ‘O Brother where art thou’. Het is vet en het is vies.

Het ongeschoren gezicht van Erik is nog tot daar aan toe. Veel mannen denken dat een halve baard aantrekkelijk is, zie Chris Zegers, en daar moeten wij vrouwen dan maar mee leren leven. So be it, gun die mannen ook een pleziertje. Die baard mag blijven.

Maar dan de kleding van Erik. Het liefst loopt hij met een heel eng strak bloesje dat open staat tot zijn navel. Vorige week was hij bij de plek waar Johnny Hoogerland ten val kwam en knipte daar het prikkeldraad uit het hek. Gekleed in een te korte spijkerbroek met een flubberig wit overhemdje (waarschijnlijk al een jaar of tien in het bezit van Erik) dat veel te ver open hing. Heel korte broekjes kunnen sowieso niet. Alleen als je in ’88 Marco van Basten heette en tijdens een EK-finale in een kort broekje liep, kwam je er mee weg.

Erik Dijkstra komt er in ieder geval niet mee weg. Gecombineerd met dat haar en dat rare doorzichtige brilmontuur zag het eruit alsof hij zo uit bed was komen rollen en de twee kledingstukken die hij als eerste van een vochtige Franse badkamervloer had weten te plukken, had aangetrokken. Ik róók Erik Dijkstra door de tv heen. Ik zag de schimmelige badkamer, het doorgezakte Franse bedje, de bevlekte vloerbedekking met groene psychedelische figuren.

Lieve Erik, je maakt leuke items, maar mag ik je alsjeblieft een keertje meenemen naar een kledingwinkel? Je bent van jezelf al origineel genoeg en hebt je kleding niet nodig om dat te laten zien, koop een leuk en passend overhemd en een mooie korte broek, dan mag je je haar en je bril houden en je baard!

maandag 18 juli 2011

Twitterende wielrenners

Ik ben misschien een wat a-typische vrouw. Ik hou van hoge hakken, van nagellak en koken, maar ik hou ook van voetbal en wielrennen. Ik hou van autorijden, maar kan niet goed inparkeren. Ik kan wel heel goed schelden. Ik hou van actiefilms. Ik kijk naar RTL 7, de mannenzender. En ik hou van bier. De dames van Oh Oh Cherso vinden bierdrinkende vrouwen ordinair. Knap vind ik dat, dat zij nog iets ordinair kunnen vinden.

Nu de Tour de France bezig is ga ik soms eerder weg van mijn werk om een etappe te kunnen bekijken. Het liefst met een biertje. Of een wijntje. Soms is het dan bij ons thuis de omgekeerde wereld: ik lig op de bank met bier en de afstandsbediening en meneer staat in de keuken. Ik roep af en toe iets naar het scherm of ik leg uit waarom een renner iets doet op dat moment, en meneer knikt dan begrijpend.

Vorige week zaten we samen de beklimming van de Tourmalet te bekijken. Ik zag Jens Voigt op kop rijden en vertelde aan meneer dat Jens sinds kort op twitter zat (@thejensie). De broertjes Schleck hadden Jens namelijk op de rustdag aan een twitteraccount geholpen. Andy Schleck (@andy_schleck) twitterde dat Jensie op twitter zat en binnen tien minuten had Jens meer dan 3000 volgers. En twitterde daarover.

Dat is erg leuk aan de Tour dit jaar, de twitterende renners. Nog nooit kwam ik zo dicht bij de renners en de Tour. Ok, ik bezocht wel eens een touretappe (we stonden in een afdaling omdat mijn pa niet drie dagen van tevoren wilde kamperen op de berghelling, beetje jammer), de Ronde van Vlaanderen en het profcriterium van Wateringen. Ik zat eens op de baan van Alkmaar in het wiel bij Matthé Pronk, maar zo dicht bij echter wielrenners als met twitter kwam ik nooit.

Na afloop van een etappe slaan alle wielrenners, moe en in de file met de bus, aan het twitteren. Ze vertellen hoe het ging, maken foto’s van het avondeten of van hun ploegmaats. Het is als liefhebber echt leuk om te volgen. Rob Ruigh was eerst boos (iets met bidons) en nodigde een paar dagen later via twitter fans uit mee te rijden met zijn trainingsrondje, Andy Schleck liep in een vuilniszak (bleek uit een foto van Cancellara), Jens Voigt was verbaasd over het grote aantal reacties, Mark Cavendish is opvallend openhartig als hij wint of verliest en Laurens ten Dam twitterde zelfs na zijn val (nadat hij over de finish kwam uiteraard).
Even volgde ik ook de vriendin van Cadel Evans. Ik twijfelde al even, want het ging me iets te ver om ook de rennersvrouwen te gaan volgen, maar toen zij tijdens de afdaling van de Tourmalet dertig tweets per minuut stuurde ben ik afgehaakt.

Maar wederom blijkt twitter een wereld van vermaak.


Voor de wielren- en twitterliefhebbers hier een (selectief) lijstje:
@laurenstendam
@lieuwewestra
@thejensie
@johanbruyneel
@Vacansoleildcm
@rabowielrennen (scheppen af en toe lekker over zichzelf op)
De fansite van Johnny Hoogerland @hoogerland
Johnny zelf @zeeuwseleeuw
@mark_renshaw
@tvangarderen88
Robert Gesink @RGUpdate
@Lars_boom
@Robruijgh
@andykloedi
@F_cancellara
@albertocontador
@andy_schleck
@ghincapie
@Cadelofficial
@markcavendish
@llsanchez

(momenteel) geen renners, wel leuk:
@gertjacobs64
@dnelissen

Ik schreef hier overigens al een paar keer eerder over twitter. Hier en hier. Zou ik nu een social media expert zijn? Een zelfbenoemde in in ieder geval wel.

vrijdag 15 juli 2011

Mail - Schreeuwende schoenen

Het zal de lezers van gemodder niet verbazen dat de schrijvers van gemodder enorm intelligente gesprekken per e-mail voeren. Hiervan, in het kader van de themaweek, een illustratie.

Caar: Ik heb dat rode jurkje aan, met lakschoentjes met bandjes over de voet. À la Dorothy, uit de Wizz.

Eef: hahaha klinkt goed! Ik heb torenhoge blauw-suede pumps aan.. Lopen heerlijk.

Caar: Ik moest ze kopen. Ik heb ze ook in geel leer. En die zitten heerlijk. En ze waren 30 euro. Ze schreeuwden “koop ons!!”

Eef: Ja dat heb je soms. Schreeuwende schoenen. Bij Dungelmann stond ook een paar naar me te krijsen.

Caar: Ja, bij Dungelmann zag ik 2 paar schreeuwende schoenen. Roze en blauw suède, enorme palen. Maar toen had ik reeds een piep in mijn oor van de lakschoentjes, dus gelukkig hoorde ik dat niet goed.

Ik heb de hele tijd de neiging om mijn hielen tegen elkaar te klikken, net als Judy Garland. Eigenlijk moet ik nu ook 2 vlechtjes. Net als Judy Garland. En dan zingen en dansen. Om vervolgens een afgrijselijk kind te baren dat ik Liza Minelli noem.