Stukken met vormen

Als je met de feestdagen niet op vakantie bent, dan spreek je af met familie. Dat is toch een soort kerstmos. Dus zat ik op tweede kerstdag bij de schoonfamilie op de bank en aan tafel. Het was een gezellig dag, met bijkletsen, lekker eten en een prachtig versierd huis inclusief kerstfiguren op batterijen. En zure relatiegeschenkenwijn.

Na de eerste ronde koffie met bonbons, brak het boom-moment aan: iedereen begon de kerstcadeautjes onder de boom te leggen. Ik keek verschrikt naar meneer S, want blijkbaar was het de afspraak dat we cadeaus voor elkaar zouden regelen. Misschien was het een hint toen mijn schoonouders vroegen of we nog wensen hadden voor kerst? Naast een bosje bloemen voor de gastvrouw en een flesje wijn was ik eigenlijk met lege handen binnengestapt. Ondankbaarheid en schuldgevoelens kwamen direct en onherroepelijk bovendrijven. Misschien toch iets meer niveau kerstnoob dan ik had gedacht.

Mijn nichtjes werden helemaal wild en kregen prachtige cadeaus waar ze meteen mee begonnen te spelen. Knutselspullen. Een boek. Een DVD. Mijn jongste nichtje liet haar beste gevoel voor humor zien toen haar moeder vertelde dat ze niet meteen haar nieuwste DVD mocht gaan kijken: “Maar ik denk dat het heel leerzaam is!”.

En toen was ik aan de beurt. Toch best een beetje spannend. Net als de nacht voor je verjaardag. Het pakje had een rare vorm en ik had geen enkel idee wat erin zou kunnen zitten. Nadat het pakpapier was verwijderd, had ik twee prachtige bakvormen in mijn handen. Een grote en een kleinere. Voor een tulband. Supertruttig en erg Martha Stewert-achtig misschien, maar ontzettend prachtig.

En het werd nog prachtiger, want mijn schoonmoeder vertelde dat deze vormen nog van haar eigen moeder waren geweest. Wow. En dat zij ze eigenlijk bijna zelf niet meer gebruikte. De stukken metaal in taartvorm waren dus beter af bij iemand die af en toe nog bakt. Ik was verbaasd, blij en kon niet uit mijn woorden komen. Wat een prachtig cadeau! Beter dan alles wat in de weken voor kerstmis in de winkels verkrijgbaar was geweest.

Dat kan er dus ook gebeuren als je met kerst niet op vakantie gaat. Dan wordt er overwachts een erfstuk in je schoot geworpen waardoor je even helemaal stil word. Komend weekend maak ik een verlate kerststol. En toost ik op erfstukken en prachtige vormen.

Nieuwjaarszoenen

Met Lein stond ik zojuist bij ons in de kantine en daar hebben wij onze nieuwjaarszoentactiek geperfectioneerd. Zo'n beetje iedereen wil zoenen, maar wij zijn daar niet zo van gediend. Waarom wel zoenen met en gezoend worden door mensen met wie je de rest van het jaar amper spreekt? Nou dan.

Daarom hier een paar handige tips om de eerste dagen van het nieuwe jaar zonder jeukende wangen door te komen.

Tip 1:
Blijf trouw aan jezelf. Dat is sowieso een heel goede tip, ook voor de rest van het jaar. Als je niet wilt zoenen, zoen dan ook echt niet. Wil je dat wel, leef je uit. Neem desnoods die afstandelijke collega in een armklem en zoen hem! Misschien heb je al jaren een oogje op die ene stille man met die dromerige ogen? Dit is je kans, zoen! Wie weet wat ervan komt. Wel eerst even toestemming vragen aan de afdeling personeelszaken, anders kan je ontslagen worden en dan krijg je geen winstdeling en geen werkgeversbijdrage en dat soort vervelende dingen. Dus: Blijf trouw aan jezelf, maar pas ook goed op.

Tip 2:
Zoen, als je geen echte weigeraar bent, selectief. Hier hoef je je echt niet voor te schamen. De ene collega ken je beter dan de andere, je spreekt de een elke dag, je maakt er grappen mee en ze weet hoe je partner en/of huisdier heet. De ander zie je alleen af en toe in het voorbijgaan en eigenlijk is dat al veel te intensief. Dat geeft niet. Zelf werd ik op een onbewaakt ogenblik gezoend door een overenthousiaste collega die ik zelden zie, dat zette de boel meteen weer op scherp. Niet doen dus, en meteen door naar die charmante buurvrouw van haar met wie je altijd luncht, wandelt, roddelt. Collega's die zich gepasseerd voelen hebben een bord voor hun hoofd. Onthou dat. Zelf heb ik buiten dit incident alleen maar bewust gekozen gezoend.

Tip 3:
De tactiek. Bij mensen die je wilt zoenen is het simpel. Je geeft hen eerst heel schijnheilig een hand, dan trek je het slachtoffer met een ferme ruk naar je toe. Meestal zijn ze dan zo verstijfd dat je wel drie zoenen in het gezicht kunt planten. Op de mond is een gewaagde strategie, door mij nog nooit toegepast, ervaringen hoor ik graag. Wat het niet-zoenen betreft: als de ander ook niet wil is het eenvoudig: je geeft een hand, een wens en klaar.
Dan nu het treffen van een zoener en een niet-zoener: steek je hand uit, schud. De ander leunt in, hou je arm gestrekt. Meestal is het gevaar dan reeds afgewend. Buigt de tegenstander verder door, wend dan je gezicht af of, een strategie die ik zelf in allerhande situaties toepas, ga praten. Praat alsof je leven ervan afhangt, het maakt niet uit waarover. De gestrekte hand en de pratende mond, een knappe jongen die je dan nog zoent.

Succes!

Kerststukken

Doe de radio uit (vooral als je SkyRadio op had staan). Doe het geluid van je laptop of computer aan en geef de volgende kerststukken een kans. Dit jaar in twee smaken. Vind je het een geen goede keuze? We horen graag jouw suggestie voor de kerstmuziekcanon in de comments.

Kerstpakketten - De tussenstand

Begin deze maand zong ik al lof over het kerstpakket. Het openen van een kerstpakket, is er iets leukers? Een groot cadeau met daarin weer een heleboel kleine cadeautjes. The gift that keeps on giving. Van de week stond het eerste pakket bij ons in de huiskamer.

Samen met de katten rook ik er eerst even aan. Ik tilde het op: zwaar, dus goed! De meneer was laat die avond. Om een uur of zeven pulkte ik aan het plakband. Nee, toch maar niet, dit is iets dat je samen doet. Half acht: rats! Het plakband eraf. Ik schaam me. Kwart voor acht, ik til het deksel op: een zak duyvis borrelnoten met paprikacoating. Mijn wangen beginnen te gloeien. Van opwinding, maar ook van schaamte. Foei Caar, hou je in. Een uur lang kijk ik tv en eet wat, telkens uit mijn ooghoek glurend naar die groene doos, waar de kat haar hoofd inmiddels ingepropt heeft. Dan: de deur, hoera! Dag meneer ben je daar een kus snel kom binnen hoe was je dag zullen we het kerstpakket uitpakken o ja je jas nou snel dan zet alles neer o was het druk o ja interessant vertelvertel kom nou kom nou daar staat de doos!!!

Daar gaan we dan:
Een groen boekje dat ik niet begrijp
Een kerstwens
Een zak nootjes
Een zak soep
Een pak koekjes
Een doosjes bonbons
Een fles wijn
Een dvd
Een pak toastjes
Een zak met kleine stukjes ontbijtkoek in de vorm van een mobiele telefoon
Een doosje smeerkaas
Thee

Een gelukzalig gevoel komt over me terwijl ik kijk naar deze schatten. We kopen dit zelf ook weleens maar dan voelt het toch anders. Geen gelukzalig gevoel als ik de Albert Heijntas op tafel zet. Alleen de katten kijken wat teleurgesteld: geen zaagsel dit jaar? Boring!

Niet zo kerstachtig

Dit weekend stond ik samen met een dame van mijn koor te wachten tot de repetitieruimte vrij zou komen. We hadden nog een paar minuten. In haar hand droeg ze een zware tas vol met bakspullen. "Want ik doe dit jaar voor twee dagen de kerstdiners, maar ik heb nu wel de familiegroep opgesplitst hoor. Ik doe niet iedereen meer op dezelfde dag; ik heb inmiddels ook al zes kleinkinderen. Ik heb vandaag in ieder geval alle spullen al gekocht voor de soesjestoren."

Ik heb eigenlijk niks met kerst. Ik stuur geen kerstkaarten, heb geen kerstboom, doe meestal niet mee met het kerstdiner op werk en ik geef mijn kerstpakket aan een goed doel. En ik ga meestal met de feestdagen samen met de meneer op vakantie. Dus eigenlijk ben ik een soort Grinch. Want eigenlijk vind ik het een beetje gek om de verjaardag te vieren van iemand die ik niet ken.

Maar in verband met verbouwingsplannen geen feestdagenvakantie dit jaar; hand even op de knip tot de definitieve rekening van de aannemer komt. Dat houdt ook in dat er dan stiekem toch feestdagenstress om de hoek komt kijken.

Afgelopen week belde mijn schoonmoeder om te vragen of meneer S en ik eerste of tweede kerstdag langskwamen voor het eten. Eh ok. Het duurde niet lang voordat de uitnodiging van mijn zus voor tweede kerstdag kwam. Ik maak het toetje en ik heb nu al stress welke gerecht ik dan moet gaan maken. Hoe kan dat toch? Begrijp me niet verkeerd, ik vind het heel gezellig om samen met de familie te eten en heb er veel zin in, maar ik had er even niet op gerekend dat ik ergens verwacht werd.

Toen ik me realiseerde dat ik zo uitkeek naar de familiediners, bedacht ik me hoe weinig ik de familie eigenlijk gezien heb afgelopen jaar. Wat jammer eigenlijk dat ik ze niet vaker heb uitgenodigd voor een etentje of een borrel bij mij thuis. Want eigenlijk heb ik kerst of een verjaardag helemaal niet nodig. Elke dag kan een familiedinerdag zijn. En dus maak ik in de laatste dagen van het jaar het goede voornemen om in 2012 wat meer familiedinerdagen in te lassen. Daar hoeft het helemaal geen kerst voor te zijn.

I heart… december

Vandaag is de eerste dag van mijn favoriete maand. Welkom in december! Waar sommige mensen een hartgrondige hekel hebben aan de feestdagen, kerstkransjes en Sinterklaasgedichten, kunnen de feestelijkheden voor mij niet overdadig genoeg zijn. Zet me op een kerstmarkt en ik spring rond als een klein kind in een speelgoedwinkel. Ik ben een ramp in knutselen, maar voor een Sintsurprise werk ik mezelf graag in het zweet. Kerst vieren in New York lijkt me het einde (en Oud & Nieuw trouwens ook).

Vanaf half oktober zijn kersthits bij mij thuis toegestaan. Denk hierbij trouwens niet aan Mariah Carey en Chris Rea. Mijn favoriete kerstalbums zijn Funny Looking Angels van Smith & Burrows, Songs for Christmas van Sufjan Stevens en de twee kerstplaten van het fantastische project How to throw a Christmas party. Ik zing dit jaar mee aan laatstgenoemd project, waardoor ik dus vanaf begin oktober legaal kerstliedjes mocht zingen. Er moet immers hard geoefend worden voor de tour die er binnenkort aankomt! Ja, zowel traditionele als nieuwe kerstmuziek maakt mij blij. Ik zou daar zelfs hartje zomer nog blij van kunnen worden.

Naast kerstmuziek is er nog een belangrijk aspect dat december voor mij zo sfeervol maakt: de ontmoeting met mensen. Het liefst vier ik Sinterklaas meerdere keren achter elkaar, zélfs als dat betekent dat ik meerdere surprises en gedichten moet maken. Dit jaar vier ik twee keer Sinterklaas, een aardige score. Doordat ik meerdere ouderparen heb (ik heb zowel normale als stief- als schoonouders), vier ik ook altijd meerdere keren Kerst.

En of er nog niet genoeg feestdagen zijn in december, heb ik er twee jaar geleden eigenhandig nóg een belangrijke dag tussengepropt. Ik trad namelijk toen in het huwelijk met mijn meneer. Overigens hebben we ons na die heerlijke huwelijksdag wél op huwelijksreis met z’n tweetjes teruggetrokken. Ook tijdens de kerstdagen. Begrijp me goed hoor, het was een fijne honeymoon, maar het was niet de kerst die ik gewend was: familie ontmoeten, naar de kerk, lekker eten… Ik heb kerst nog nooit zo gemist als toen. Gelukkig haal ik het dit jaar driedubbel en dwars in. Oh, trouwens, dat betekent waarschijnlijk óók veel decembercolumns. Bij voorbaat mijn excuses. Ik heb je gewaarschuwd.

De uitvaart van Sinterklaas

Sinterklaas, wie kent 'm niet? Ik. Ik heb het gevoel Sinterklaas niet meer te kennen. Zaterdag is de intocht en ik las dat Sinterklaas dit jaar gespeeld wordt door Stefan de Walle. Hij speelde in de serie Flodder. Niet echt iets dat je direct met Sinterklaas associeert, maar goed, dat is Medisch Centrum West ook niet en daar speelde Bram van der Vlugt dan weer in.

Eerlijk gezegd heb ik moeite met het vertrek van Bram van der Vlugt. Hij was de enige Sint die ik niet eng vond. Hij was een grappige oude heer die af en toe zelfs venijnig uit de hoek kon komen. Hulpsinterklazen en Pieten jagen mij nog steeds angst aan, maar niet Sint Bram. Dat tijdperk is nu ten einde en daarmee ook de echte Sinterklaasviering.

Want wat deed hij het goed! Wie kan die begespte schoenen vullen? Niemand toch? Van kinds af aan keek ik iedere intocht naar hem en verbaasde mij over zijn inzet, al die jaren. Soms hoorde ik zijn stem onder een reclame voor koffie of creditcards en dan zag ik Sinterklaas voor me. Sinterklaas die bijklust in een geluidsstudio, om alle pakjes te kunnen betalen, dacht ik dan. Nu is hij wellicht te oud (76) om weer een dag in de kou op een paard te zitten, hoewel hij eigenlijk pas net de Sinterklaasgerechtigde leeftijd heeft bereikt.

Ik wens Bram van der Vlugt nog vele gezonde jaren toe, maar ik vind dat het mooier was geweest als hij in het harnas van ons heen gegaan was, om zo definitief een einde te maken aan het traditionele Sinterklaasfeest. Vanaf die dag zou het Sinterklaasfeest een meer gedenkwaardig karakter hebben. Een dag waarop wij terugdenken aan de Sint door elkaar cadeautjes te geven en door mannen een rood gewaad en een mijter aan te trekken. En dan staken we iedere 6e december de pakjesboot in de fik terwijl die één van Neerlands binnenwateren afdreef, de eeuwigheid tegemoet.

Fascinerend boek: Kerstballen breien

Een paar weken geleden was ik met Lein in Delft en tijdens de stadwandeling renden wij af en toe stiekem een winkel in. In de boekwinkel stuiterde ik vol opwinding naar Lein toe, kirrend "Kijk dit dan kijk dit dan kijk dit dan! Dit móét ik hebben!!" Het was Kerstballen breien met Arne & Carlos.

Ik kan niet breien. Ooit ben ik begonnen aan een sjaal maar ik brei zo krampachtig dat ik 30 regels (heet dat zo?) later een piepklein vierkantje had dat zo stug was dat je er drie ingedroogde lagen verf mee kon afschuren. Ik heb er de techniek, het geduld en de tijd niet voor.

Toch wil ik kerstballen breien. Met Carlos en Arne. Moet je ze nou zien zitten. Geweldig toch? In de categorie ik-wou-dat-ik-het-bedacht-had. Lein en ik hadden die dag haast dus na mijn hysterische vreugdedans met boek heb ik het juweeltje niet in kunnen kijken. Dat geeft niet. Met zo'n omslag kan de inhoud toch alleen maar prachtig zijn? Ik heb nu ineens, half oktober, een ongelooflijke behoefte aan gebreide kerstballen. Ja, ik wil gebreide kerstballen en ik schaam mij er niet voor. Net als Arne en Carlos, die schamen zich zo te zien ook nergens voor.

Schaamteloos hou ik nu van gebreide kerstballen. Als je er een ziet, neem 'm dan voor me mee, dan hangt in december mijn boom er ook zo heerlijk wollig bij. Hopelijk liggen Arne en Carlos daar dan in glanzend papier onder.