Als je met de feestdagen niet op vakantie bent, dan spreek je af met familie. Dat is toch een soort kerstmos. Dus zat ik op tweede kerstdag bij de schoonfamilie op de bank en aan tafel. Het was een gezellig dag, met bijkletsen, lekker eten en een prachtig versierd huis inclusief kerstfiguren op batterijen. En zure relatiegeschenkenwijn.
Na de eerste ronde koffie met bonbons, brak het boom-moment aan: iedereen begon de kerstcadeautjes onder de boom te leggen. Ik keek verschrikt naar meneer S, want blijkbaar was het de afspraak dat we cadeaus voor elkaar zouden regelen. Misschien was het een hint toen mijn schoonouders vroegen of we nog wensen hadden voor kerst? Naast een bosje bloemen voor de gastvrouw en een flesje wijn was ik eigenlijk met lege handen binnengestapt. Ondankbaarheid en schuldgevoelens kwamen direct en onherroepelijk bovendrijven. Misschien toch iets meer niveau kerstnoob dan ik had gedacht.
Mijn nichtjes werden helemaal wild en kregen prachtige cadeaus waar ze meteen mee begonnen te spelen. Knutselspullen. Een boek. Een DVD. Mijn jongste nichtje liet haar beste gevoel voor humor zien toen haar moeder vertelde dat ze niet meteen haar nieuwste DVD mocht gaan kijken: “Maar ik denk dat het heel leerzaam is!”.
En toen was ik aan de beurt. Toch best een beetje spannend. Net als de nacht voor je verjaardag. Het pakje had een rare vorm en ik had geen enkel idee wat erin zou kunnen zitten. Nadat het pakpapier was verwijderd, had ik twee prachtige bakvormen in mijn handen. Een grote en een kleinere. Voor een tulband. Supertruttig en erg Martha Stewert-achtig misschien, maar ontzettend prachtig.
En het werd nog prachtiger, want mijn schoonmoeder vertelde dat deze vormen nog van haar eigen moeder waren geweest. Wow. En dat zij ze eigenlijk bijna zelf niet meer gebruikte. De stukken metaal in taartvorm waren dus beter af bij iemand die af en toe nog bakt. Ik was verbaasd, blij en kon niet uit mijn woorden komen. Wat een prachtig cadeau! Beter dan alles wat in de weken voor kerstmis in de winkels verkrijgbaar was geweest.
Dat kan er dus ook gebeuren als je met kerst niet op vakantie gaat. Dan wordt er overwachts een erfstuk in je schoot geworpen waardoor je even helemaal stil word. Komend weekend maak ik een verlate kerststol. En toost ik op erfstukken en prachtige vormen.
Posts tonen met het label December. Alle posts tonen
Posts tonen met het label December. Alle posts tonen
vrijdag 6 januari 2012
vrijdag 23 december 2011
Eindejaarsreces
Lieve lezers, allereerst willen alle schrijvens van Gemodder jullie fijne feestdagen wensen. Of je het nou viert of niet. En alle goeds voor het nieuwe jaar. Met liefde en gezondheid. En veel prikkelend commentaar op onze schrijfsels.We gaan even in winterslaap onder de kerstboom, laten ons vollopen met supermarktprosecco en zullen stil van een afstandje kijken naar illegaal Chinees vuurwerk.
Tot in het nieuwe jaar!
Kerststukken
Doe de radio uit (vooral als je SkyRadio op had staan). Doe het geluid van je laptop of computer aan en geef de volgende kerststukken een kans. Dit jaar in twee smaken. Vind je het een geen goede keuze? We horen graag jouw suggestie voor de kerstmuziekcanon in de comments.
donderdag 22 december 2011
Onderschrift
De dames van Gemodder zijn in kerstsferen, de een vol overgave, de ander met gezonde tegenzin. Daarom vandaag een kerstig plaatje en de vraag om een passend onderschrift De aftrap:
Stichting Doe een Wens honoreert deze kerst ook een aantal lugubere wensen, waaronder Russische roulette met orka Morgan.
Bron: nu.nl
dinsdag 20 december 2011
Kerstpakketten - De tussenstand
Begin deze maand zong ik al lof over het kerstpakket. Het openen van een kerstpakket, is er iets leukers? Een groot cadeau met daarin weer een heleboel kleine cadeautjes. The gift that keeps on giving. Van de week stond het eerste pakket bij ons in de huiskamer.
Samen met de katten rook ik er eerst even aan. Ik tilde het op: zwaar, dus goed! De meneer was laat die avond. Om een uur of zeven pulkte ik aan het plakband. Nee, toch maar niet, dit is iets dat je samen doet. Half acht: rats! Het plakband eraf. Ik schaam me. Kwart voor acht, ik til het deksel op: een zak duyvis borrelnoten met paprikacoating. Mijn wangen beginnen te gloeien. Van opwinding, maar ook van schaamte. Foei Caar, hou je in. Een uur lang kijk ik tv en eet wat, telkens uit mijn ooghoek glurend naar die groene doos, waar de kat haar hoofd inmiddels ingepropt heeft. Dan: de deur, hoera! Dag meneer ben je daar een kus snel kom binnen hoe was je dag zullen we het kerstpakket uitpakken o ja je jas nou snel dan zet alles neer o was het druk o ja interessant vertelvertel kom nou kom nou daar staat de doos!!!
Daar gaan we dan:
Een groen boekje dat ik niet begrijp
Een kerstwens
Een zak nootjes
Een zak soep
Een pak koekjes
Een doosjes bonbons
Een fles wijn
Een dvd
Een pak toastjes
Een zak met kleine stukjes ontbijtkoek in de vorm van een mobiele telefoon
Een doosje smeerkaas
Thee
Een gelukzalig gevoel komt over me terwijl ik kijk naar deze schatten. We kopen dit zelf ook weleens maar dan voelt het toch anders. Geen gelukzalig gevoel als ik de Albert Heijntas op tafel zet. Alleen de katten kijken wat teleurgesteld: geen zaagsel dit jaar? Boring!
Samen met de katten rook ik er eerst even aan. Ik tilde het op: zwaar, dus goed! De meneer was laat die avond. Om een uur of zeven pulkte ik aan het plakband. Nee, toch maar niet, dit is iets dat je samen doet. Half acht: rats! Het plakband eraf. Ik schaam me. Kwart voor acht, ik til het deksel op: een zak duyvis borrelnoten met paprikacoating. Mijn wangen beginnen te gloeien. Van opwinding, maar ook van schaamte. Foei Caar, hou je in. Een uur lang kijk ik tv en eet wat, telkens uit mijn ooghoek glurend naar die groene doos, waar de kat haar hoofd inmiddels ingepropt heeft. Dan: de deur, hoera! Dag meneer ben je daar een kus snel kom binnen hoe was je dag zullen we het kerstpakket uitpakken o ja je jas nou snel dan zet alles neer o was het druk o ja interessant vertelvertel kom nou kom nou daar staat de doos!!!
Daar gaan we dan:
Een groen boekje dat ik niet begrijp
Een kerstwens
Een zak nootjes
Een zak soep
Een pak koekjes
Een doosjes bonbons
Een fles wijn
Een dvd
Een pak toastjes
Een zak met kleine stukjes ontbijtkoek in de vorm van een mobiele telefoon
Een doosje smeerkaas
Thee
Een gelukzalig gevoel komt over me terwijl ik kijk naar deze schatten. We kopen dit zelf ook weleens maar dan voelt het toch anders. Geen gelukzalig gevoel als ik de Albert Heijntas op tafel zet. Alleen de katten kijken wat teleurgesteld: geen zaagsel dit jaar? Boring!
maandag 19 december 2011
Niet zo kerstachtig
Dit weekend stond ik samen met een dame van mijn koor te wachten tot de repetitieruimte vrij zou komen. We hadden nog een paar minuten. In haar hand droeg ze een zware tas vol met bakspullen. "Want ik doe dit jaar voor twee dagen de kerstdiners, maar ik heb nu wel de familiegroep opgesplitst hoor. Ik doe niet iedereen meer op dezelfde dag; ik heb inmiddels ook al zes kleinkinderen. Ik heb vandaag in ieder geval alle spullen al gekocht voor de soesjestoren." Ik heb eigenlijk niks met kerst. Ik stuur geen kerstkaarten, heb geen kerstboom, doe meestal niet mee met het kerstdiner op werk en ik geef mijn kerstpakket aan een goed doel. En ik ga meestal met de feestdagen samen met de meneer op vakantie. Dus eigenlijk ben ik een soort Grinch. Want eigenlijk vind ik het een beetje gek om de verjaardag te vieren van iemand die ik niet ken.
Maar in verband met verbouwingsplannen geen feestdagenvakantie dit jaar; hand even op de knip tot de definitieve rekening van de aannemer komt. Dat houdt ook in dat er dan stiekem toch feestdagenstress om de hoek komt kijken.
Afgelopen week belde mijn schoonmoeder om te vragen of meneer S en ik eerste of tweede kerstdag langskwamen voor het eten. Eh ok. Het duurde niet lang voordat de uitnodiging van mijn zus voor tweede kerstdag kwam. Ik maak het toetje en ik heb nu al stress welke gerecht ik dan moet gaan maken. Hoe kan dat toch? Begrijp me niet verkeerd, ik vind het heel gezellig om samen met de familie te eten en heb er veel zin in, maar ik had er even niet op gerekend dat ik ergens verwacht werd.
Toen ik me realiseerde dat ik zo uitkeek naar de familiediners, bedacht ik me hoe weinig ik de familie eigenlijk gezien heb afgelopen jaar. Wat jammer eigenlijk dat ik ze niet vaker heb uitgenodigd voor een etentje of een borrel bij mij thuis. Want eigenlijk heb ik kerst of een verjaardag helemaal niet nodig. Elke dag kan een familiedinerdag zijn. En dus maak ik in de laatste dagen van het jaar het goede voornemen om in 2012 wat meer familiedinerdagen in te lassen. Daar hoeft het helemaal geen kerst voor te zijn.
vrijdag 9 december 2011
Filmtips
Het is koud met regen en wind en de lamlendigheid slaat hard toe. Dat betekent weinig buiten sporten, geen zin in lezen, en comfort food. Lekker op de bank hangen met warme pantoffels, thee en een makkelijke film of serie zijn hierbij onmisbaar. Om je over de weg naar het einde te helpen hier de highlights van mijn lamlendige leven van de afgelopen weken, rijp en groen door elkaar.
Nova Zembla
Verfilming van het boek van Gerrit de Veer over de overwintering van Willem Barentz en zijn bemanning op Nova Zembla. Een mooie film, prima verhaal, af en toe werd ik afgeleid door Doutzen Kroes met haar puilende boezem, maar dat mocht de pret niet drukken. Wel vond ik het enigszins beledigend voor Doutzen die blijkbaar mee vanwege haar borsten dan haar acteertalent aan de film was toegevoegd.
Kungfu Panda II
Veel sequels zijn een stuk minder leuk dan de eerste film, maar dat geldt zeker niet voor Kungfu panda II. Het verhaal is minstens zo leuk en de grappendichtheid is hoog ("Ah my old enemy... stairs!"). Een lach, een traan, actie en spanning, deze film heeft het allemaal. Lekker kijken, hoor!
Source Code
Als je Groundhog Day in de blender gooit met Inception krijg je deze film. Een vermakelijke actiefilm, niets meer en niets minder.
New Year's Eve
Fijne pretentieloze feelgoodmovie die alle verwachtingen waarmaakt, ook als je geen verwachtingen hebt. Ondanks mijn aversie voor Ashton Kutcher vond ik hem toch prachtig, ik trap er iedere keer weer in. Hoe doet hij dat toch?
One Life
Geen David Attenborough, toch een mooie BBC-natuurfilm. Vertederend en verbazingwekkend. Dat vonden de kinderen achter me in de bioscoop ook: Gilletjes bij het zien van een spin, giechelen bij een aap die op z'n hoofdgertommeld wordt, en "ooo, een dolfijn!" heel schattig. Eerlijk gezegd zat ik er zelf net zo bij.
Modern Family
Drie gezinnen uit dezelfde familie, allemaal met hun eigenaardigheden. Een homostel met een geadopteerd kind, een oudere man met zijn jonge vrouw en een gezin met puberende kinderen. Onhandige en genante situaties zorgen bij mij voor een zeer melig gevoel.
Lie to Me
De nieuwe grote verslaving van de meneer en mij. In ruim een week hebben we twee seizoenen gekeken, de laatste aflevering van seizoen drie staat in de VS voor eind januari gepland. Lie to Me volgt Dr Cal Lightman en zijn team als zij ingehuurd worden door overheids- en particuliere instanties om leugens te achterhalen. Levende leugendetectors met een quasi-wetenschappelijk sausje. Lightman wordt gespeeld door Tim Roth en neergezet als een lekkere Engelse rauwdouwer met lak aan alles. Samen met zijn vrouwelijke sidekick een bij vlagen hilarisch stel. Als de serie in januari is afgelopen moet ik maar weer wat nieuws bedenken. Tips zijn welkom.
Op de verlanglijst voor de komende tijd staan: The Nightmare before Christmas, The Help, Young Adult, de laatste serie van Dexter, Extremely Loud and Incredibly Close, Puss in Boots, Hysteria en 50/50. Als niets meer helpt kan ik ook nog alle Seinfelds opnieuw gaan kijken, dat verveelt me nooit. Met kerst en Oud en Nieuw heb ik een week vrij, wat een heerlijke maand is december toch.
Nova Zembla
Verfilming van het boek van Gerrit de Veer over de overwintering van Willem Barentz en zijn bemanning op Nova Zembla. Een mooie film, prima verhaal, af en toe werd ik afgeleid door Doutzen Kroes met haar puilende boezem, maar dat mocht de pret niet drukken. Wel vond ik het enigszins beledigend voor Doutzen die blijkbaar mee vanwege haar borsten dan haar acteertalent aan de film was toegevoegd.
Kungfu Panda II
Veel sequels zijn een stuk minder leuk dan de eerste film, maar dat geldt zeker niet voor Kungfu panda II. Het verhaal is minstens zo leuk en de grappendichtheid is hoog ("Ah my old enemy... stairs!"). Een lach, een traan, actie en spanning, deze film heeft het allemaal. Lekker kijken, hoor!
Source Code
Als je Groundhog Day in de blender gooit met Inception krijg je deze film. Een vermakelijke actiefilm, niets meer en niets minder.
New Year's Eve
Fijne pretentieloze feelgoodmovie die alle verwachtingen waarmaakt, ook als je geen verwachtingen hebt. Ondanks mijn aversie voor Ashton Kutcher vond ik hem toch prachtig, ik trap er iedere keer weer in. Hoe doet hij dat toch?
One Life
Geen David Attenborough, toch een mooie BBC-natuurfilm. Vertederend en verbazingwekkend. Dat vonden de kinderen achter me in de bioscoop ook: Gilletjes bij het zien van een spin, giechelen bij een aap die op z'n hoofdgertommeld wordt, en "ooo, een dolfijn!" heel schattig. Eerlijk gezegd zat ik er zelf net zo bij.
Modern Family
Drie gezinnen uit dezelfde familie, allemaal met hun eigenaardigheden. Een homostel met een geadopteerd kind, een oudere man met zijn jonge vrouw en een gezin met puberende kinderen. Onhandige en genante situaties zorgen bij mij voor een zeer melig gevoel.
Lie to Me
De nieuwe grote verslaving van de meneer en mij. In ruim een week hebben we twee seizoenen gekeken, de laatste aflevering van seizoen drie staat in de VS voor eind januari gepland. Lie to Me volgt Dr Cal Lightman en zijn team als zij ingehuurd worden door overheids- en particuliere instanties om leugens te achterhalen. Levende leugendetectors met een quasi-wetenschappelijk sausje. Lightman wordt gespeeld door Tim Roth en neergezet als een lekkere Engelse rauwdouwer met lak aan alles. Samen met zijn vrouwelijke sidekick een bij vlagen hilarisch stel. Als de serie in januari is afgelopen moet ik maar weer wat nieuws bedenken. Tips zijn welkom.
Op de verlanglijst voor de komende tijd staan: The Nightmare before Christmas, The Help, Young Adult, de laatste serie van Dexter, Extremely Loud and Incredibly Close, Puss in Boots, Hysteria en 50/50. Als niets meer helpt kan ik ook nog alle Seinfelds opnieuw gaan kijken, dat verveelt me nooit. Met kerst en Oud en Nieuw heb ik een week vrij, wat een heerlijke maand is december toch.
maandag 5 december 2011
Gesprek
Sinterklaas komt langs op werk en is te vroeg. Zwarte Piet staat bij de balie. Ik schud hem de hand.
"Dag Zwarte Piet, ik ben Caar. Maar dat wist je natuurlijk al"
"Hallo! We zijn wat te vroeg, kan ik Sinterklaas misschien zo lang ergens in een kamer zetten?"
"Er lopen al allemaal kinderen in het gebouw, die mogen hem niet zien"
"Ok, dan gaan we wel even met de auto ergens anders staan"
"Zal ik alvast even laten zien waar de cadeautjes staan?"
"Goed idee!"
Zwarte Piet slaat zijn arm om me heen en we lopen in een soort mislukte polonaise richting de voorraadkast.
"Zo, gaan wij lekker samen de kast in?"
"Jij bent zeker amicale Piet?!"
"O nou ik hoor het al, ik hou m'n mond maar!"
"Heel goed"
"Dag Zwarte Piet, ik ben Caar. Maar dat wist je natuurlijk al"
"Hallo! We zijn wat te vroeg, kan ik Sinterklaas misschien zo lang ergens in een kamer zetten?"
"Er lopen al allemaal kinderen in het gebouw, die mogen hem niet zien"
"Ok, dan gaan we wel even met de auto ergens anders staan"
"Zal ik alvast even laten zien waar de cadeautjes staan?"
"Goed idee!"
Zwarte Piet slaat zijn arm om me heen en we lopen in een soort mislukte polonaise richting de voorraadkast.
"Zo, gaan wij lekker samen de kast in?"
"Jij bent zeker amicale Piet?!"
"O nou ik hoor het al, ik hou m'n mond maar!"
"Heel goed"
donderdag 1 december 2011
I heart… december
Vandaag is de eerste dag van mijn favoriete maand. Welkom in december! Waar sommige mensen een hartgrondige hekel hebben aan de feestdagen, kerstkransjes en Sinterklaasgedichten, kunnen de feestelijkheden voor mij niet overdadig genoeg zijn. Zet me op een kerstmarkt en ik spring rond als een klein kind in een speelgoedwinkel. Ik ben een ramp in knutselen, maar voor een Sintsurprise werk ik mezelf graag in het zweet. Kerst vieren in New York lijkt me het einde (en Oud & Nieuw trouwens ook). Vanaf half oktober zijn kersthits bij mij thuis toegestaan. Denk hierbij trouwens niet aan Mariah Carey en Chris Rea. Mijn favoriete kerstalbums zijn Funny Looking Angels van Smith & Burrows, Songs for Christmas van Sufjan Stevens en de twee kerstplaten van het fantastische project How to throw a Christmas party. Ik zing dit jaar mee aan laatstgenoemd project, waardoor ik dus vanaf begin oktober legaal kerstliedjes mocht zingen. Er moet immers hard geoefend worden voor de tour die er binnenkort aankomt! Ja, zowel traditionele als nieuwe kerstmuziek maakt mij blij. Ik zou daar zelfs hartje zomer nog blij van kunnen worden.
Naast kerstmuziek is er nog een belangrijk aspect dat december voor mij zo sfeervol maakt: de ontmoeting met mensen. Het liefst vier ik Sinterklaas meerdere keren achter elkaar, zélfs als dat betekent dat ik meerdere surprises en gedichten moet maken. Dit jaar vier ik twee keer Sinterklaas, een aardige score. Doordat ik meerdere ouderparen heb (ik heb zowel normale als stief- als schoonouders), vier ik ook altijd meerdere keren Kerst.
En of er nog niet genoeg feestdagen zijn in december, heb ik er twee jaar geleden eigenhandig nóg een belangrijke dag tussengepropt. Ik trad namelijk toen in het huwelijk met mijn meneer. Overigens hebben we ons na die heerlijke huwelijksdag wél op huwelijksreis met z’n tweetjes teruggetrokken. Ook tijdens de kerstdagen. Begrijp me goed hoor, het was een fijne honeymoon, maar het was niet de kerst die ik gewend was: familie ontmoeten, naar de kerk, lekker eten… Ik heb kerst nog nooit zo gemist als toen. Gelukkig haal ik het dit jaar driedubbel en dwars in. Oh, trouwens, dat betekent waarschijnlijk óók veel decembercolumns. Bij voorbaat mijn excuses. Ik heb je gewaarschuwd.
woensdag 30 november 2011
Intertoys begrijpt het niet
Welk kamerlid kan ik bellen zodat hier vragen over worden gesteld in de kamer? Welke advocaat kan onderzoeken of dit in strijd is met de grondwet of met de universele verklaring van de rechten van de mens? Maar nu eerst een pakje zakdoekjes volsnotteren. Want dit is echt om te janken.
donderdag 10 november 2011
De uitvaart van Sinterklaas
Sinterklaas, wie kent 'm niet? Ik. Ik heb het gevoel Sinterklaas niet meer te kennen. Zaterdag is de intocht en ik las dat Sinterklaas dit jaar gespeeld wordt door Stefan de Walle. Hij speelde in de serie Flodder. Niet echt iets dat je direct met Sinterklaas associeert, maar goed, dat is Medisch Centrum West ook niet en daar speelde Bram van der Vlugt dan weer in.Eerlijk gezegd heb ik moeite met het vertrek van Bram van der Vlugt. Hij was de enige Sint die ik niet eng vond. Hij was een grappige oude heer die af en toe zelfs venijnig uit de hoek kon komen. Hulpsinterklazen en Pieten jagen mij nog steeds angst aan, maar niet Sint Bram. Dat tijdperk is nu ten einde en daarmee ook de echte Sinterklaasviering.
Want wat deed hij het goed! Wie kan die begespte schoenen vullen? Niemand toch? Van kinds af aan keek ik iedere intocht naar hem en verbaasde mij over zijn inzet, al die jaren. Soms hoorde ik zijn stem onder een reclame voor koffie of creditcards en dan zag ik Sinterklaas voor me. Sinterklaas die bijklust in een geluidsstudio, om alle pakjes te kunnen betalen, dacht ik dan. Nu is hij wellicht te oud (76) om weer een dag in de kou op een paard te zitten, hoewel hij eigenlijk pas net de Sinterklaasgerechtigde leeftijd heeft bereikt.
Ik wens Bram van der Vlugt nog vele gezonde jaren toe, maar ik vind dat het mooier was geweest als hij in het harnas van ons heen gegaan was, om zo definitief een einde te maken aan het traditionele Sinterklaasfeest. Vanaf die dag zou het Sinterklaasfeest een meer gedenkwaardig karakter hebben. Een dag waarop wij terugdenken aan de Sint door elkaar cadeautjes te geven en door mannen een rood gewaad en een mijter aan te trekken. En dan staken we iedere 6e december de pakjesboot in de fik terwijl die één van Neerlands binnenwateren afdreef, de eeuwigheid tegemoet.
maandag 17 oktober 2011
Fascinerend boek: Kerstballen breien
Een paar weken geleden was ik met Lein in Delft en tijdens de stadwandeling renden wij af en toe stiekem een winkel in. In de boekwinkel stuiterde ik vol opwinding naar Lein toe, kirrend "Kijk dit dan kijk dit dan kijk dit dan! Dit móét ik hebben!!" Het was Kerstballen breien met Arne & Carlos.Ik kan niet breien. Ooit ben ik begonnen aan een sjaal maar ik brei zo krampachtig dat ik 30 regels (heet dat zo?) later een piepklein vierkantje had dat zo stug was dat je er drie ingedroogde lagen verf mee kon afschuren. Ik heb er de techniek, het geduld en de tijd niet voor.
Toch wil ik kerstballen breien. Met Carlos en Arne. Moet je ze nou zien zitten. Geweldig toch? In de categorie ik-wou-dat-ik-het-bedacht-had. Lein en ik hadden die dag haast dus na mijn hysterische vreugdedans met boek heb ik het juweeltje niet in kunnen kijken. Dat geeft niet. Met zo'n omslag kan de inhoud toch alleen maar prachtig zijn? Ik heb nu ineens, half oktober, een ongelooflijke behoefte aan gebreide kerstballen. Ja, ik wil gebreide kerstballen en ik schaam mij er niet voor. Net als Arne en Carlos, die schamen zich zo te zien ook nergens voor.
Schaamteloos hou ik nu van gebreide kerstballen. Als je er een ziet, neem 'm dan voor me mee, dan hangt in december mijn boom er ook zo heerlijk wollig bij. Hopelijk liggen Arne en Carlos daar dan in glanzend papier onder.
vrijdag 19 augustus 2011
Half augustus
Hij: "Mijn moeder belde, wat je voor de kerst wil hebben."
Zij: "Het is augustus."
Hij: "Ja, dat klopt."
Zij: "Het is augustus."
Hij: "Ja, dat klopt."
dinsdag 21 december 2010
Weer het weer
Het kan niet uitblijven, de eerste column over het weer. Het moet er weer eens van komen, en dus schrijf ik hem maar. Het weer. Het houdt ons bezig. Althans mij in ieder geval, maar ik heb ook niet zo veel anders te doen. Maar toch, het blijft me verbazen dat Nederland met wat sneeuw meteen ontregeld is.
Zelfs nadat we vorig jaar met de sneeuw toch aardig hebben kunnen oefenen, blijkt het nu toch nog moeilijk om het openbare leven in goede banen te leiden. Ik doel dan niet alleen op het falen van de treinen en trams. Dat die niet of nauwelijks of onregelmatig rijden kan geen verrassing meer zijn. Ik hoorde gister zelfs dat de nieuwe sprinters niet getest zijn in de sneeuw en dus waarschijnlijk uitvallen bij een sneeuwbui. En waarom ben ik dan toch niet echt verbaasd als ik dat hoor? Waarschijnlijk omdat ik het openbaar vervoer in Nederland niet zo hoog heb zitten.
Maar, zoals gezegd, mijn verbazing betreft niet alleen het openbaar vervoer maar ook (en vooral) de middenstand in Nederland. In de winkelcentra bij ons de buurt is vrijwel geen straat gestrooid of geschoven. Winkelend publiek moet zich eerst door een ondergesneeuwde parkeerplaats heen ploegen, hopen dat ze niet vast komen te zitten met hun auto (en geloof me, dat heb ik gister en zaterdag regelmatig zien gebeuren), voordat ze zich al schuifelend over de langs de winkels gevormde ijsbaan kunnen begeven. Waarom is er geen winkeliersvereniging die de straat even schoon schuift en daarna strooit? Je wil toch dat mensen je winkel bereiken, zonder gebroken ledenmaten? En dat ze daarna bepakt met inkopen de straat weer op durven? En waarom wordt de parkeerplaats niet ook even aangeveegd zodat het mensen uitnodigt te komen parkeren en winkelen? De enige ‘middenstander’ die ik dat heb zien doen was de begrafenisondernemer, die was met een tractortje zijn parkeerplaats aan het schuiven. En dat terwijl zijn klanten toch wel komen, weer of geen weer.
Zelfs nadat we vorig jaar met de sneeuw toch aardig hebben kunnen oefenen, blijkt het nu toch nog moeilijk om het openbare leven in goede banen te leiden. Ik doel dan niet alleen op het falen van de treinen en trams. Dat die niet of nauwelijks of onregelmatig rijden kan geen verrassing meer zijn. Ik hoorde gister zelfs dat de nieuwe sprinters niet getest zijn in de sneeuw en dus waarschijnlijk uitvallen bij een sneeuwbui. En waarom ben ik dan toch niet echt verbaasd als ik dat hoor? Waarschijnlijk omdat ik het openbaar vervoer in Nederland niet zo hoog heb zitten.
Maar, zoals gezegd, mijn verbazing betreft niet alleen het openbaar vervoer maar ook (en vooral) de middenstand in Nederland. In de winkelcentra bij ons de buurt is vrijwel geen straat gestrooid of geschoven. Winkelend publiek moet zich eerst door een ondergesneeuwde parkeerplaats heen ploegen, hopen dat ze niet vast komen te zitten met hun auto (en geloof me, dat heb ik gister en zaterdag regelmatig zien gebeuren), voordat ze zich al schuifelend over de langs de winkels gevormde ijsbaan kunnen begeven. Waarom is er geen winkeliersvereniging die de straat even schoon schuift en daarna strooit? Je wil toch dat mensen je winkel bereiken, zonder gebroken ledenmaten? En dat ze daarna bepakt met inkopen de straat weer op durven? En waarom wordt de parkeerplaats niet ook even aangeveegd zodat het mensen uitnodigt te komen parkeren en winkelen? De enige ‘middenstander’ die ik dat heb zien doen was de begrafenisondernemer, die was met een tractortje zijn parkeerplaats aan het schuiven. En dat terwijl zijn klanten toch wel komen, weer of geen weer.
vrijdag 17 december 2010
Eindejaarsevaluatie: liefdeslevens
Het einde van het jaar nadert weer. Tijd dus voor een evaluatie van afgelopen jaar. People.com geeft een overzicht in foto’s van de beroemde stellen die in 2010 uit elkaar gingen. Opvallende namen zitten ertussen, ook veel namen van mensen die ik niet eens ken of waarvan ik niet eens wist dat ze bij elkaar waren.
Meest recent en ook een scheiding die mij zeer verbaasde, is die van Scarlett Johansson en Ryan Reynolds. Zo lang waren ze nog niet bij elkaar? En Ryan Reynolds, die laat je toch niet gaan? Tja, nu kan Ryan wel uithuilen bij zijn beste vriendin Sandra Bullock die ook dit jaar scheidde. Dat was toch wel een erg opvallende scheiding van dit jaar. Jesse James is inmiddels bij Kat von D, van LA Ink, begreep ik. Die twee passen wel bij elkaar denk ik, allebei eng en allebei onder de plakplaatjes. Het huis van Kat von D brandde onlangs af en daarbij overleed haar kat, las ik ook op zo’n site vol intelligent nieuws. Ik was niet verbaasd toen ik erachter kwam dat de kat een naakte kat was.. Enge mensen houden enge dieren. Sandra Bullock is nog steeds alleen maar volgens de bladen erg gelukkig met zoon Louis, misschien kan ze hem samen met Ryan opvoeden in een leuk huis in New Orleans (daar woont ze namelijk nu)?
Minder verbazingwekkend, eerlijk gezegd had ik dit al jaren eerder verwacht, is het uit elkaar gaan van Zac Efron en Vanessa Hudgens. Die jongen is toch hartstikke gay? De enige reden dat ie bij haar was, was om dat te ontkennen. 2011 wordt dan misschien het jaar waarop Zac uit de kast kwam.
Ik heb nog overwogen om een stukje te schrijven toen ik hoorde dat Eva Longoria en Tony Parker uit elkaar gingen, maar hoe vaak kun je verbaasd en verontwaardigd zijn over een vreemdgaande man? Ik schreef er hier al een paar keer eerder over, dus heb er toen maar geen stukje aan gewijd. De altijd vriendelijk lachende Tony bleek er dus een relatie op na te houden met de vrouw van een teamgenoot. Altijd fijn. Wij waren toevallig in Parijs vlak nadat Tony en Eva er trouwden in een heel erg mooie kerk (die ik natuurlijk wel even wilde bekijken). Half Parijs zat vol met celebs die de bruiloft bijwoonden en nog geen drie jaar later zijn ze al weer gescheiden… Tja.
Welke beroemdheden zullen er in 2011 weer uit elkaar gaan?
Meest recent en ook een scheiding die mij zeer verbaasde, is die van Scarlett Johansson en Ryan Reynolds. Zo lang waren ze nog niet bij elkaar? En Ryan Reynolds, die laat je toch niet gaan? Tja, nu kan Ryan wel uithuilen bij zijn beste vriendin Sandra Bullock die ook dit jaar scheidde. Dat was toch wel een erg opvallende scheiding van dit jaar. Jesse James is inmiddels bij Kat von D, van LA Ink, begreep ik. Die twee passen wel bij elkaar denk ik, allebei eng en allebei onder de plakplaatjes. Het huis van Kat von D brandde onlangs af en daarbij overleed haar kat, las ik ook op zo’n site vol intelligent nieuws. Ik was niet verbaasd toen ik erachter kwam dat de kat een naakte kat was.. Enge mensen houden enge dieren. Sandra Bullock is nog steeds alleen maar volgens de bladen erg gelukkig met zoon Louis, misschien kan ze hem samen met Ryan opvoeden in een leuk huis in New Orleans (daar woont ze namelijk nu)?
Minder verbazingwekkend, eerlijk gezegd had ik dit al jaren eerder verwacht, is het uit elkaar gaan van Zac Efron en Vanessa Hudgens. Die jongen is toch hartstikke gay? De enige reden dat ie bij haar was, was om dat te ontkennen. 2011 wordt dan misschien het jaar waarop Zac uit de kast kwam.
Ik heb nog overwogen om een stukje te schrijven toen ik hoorde dat Eva Longoria en Tony Parker uit elkaar gingen, maar hoe vaak kun je verbaasd en verontwaardigd zijn over een vreemdgaande man? Ik schreef er hier al een paar keer eerder over, dus heb er toen maar geen stukje aan gewijd. De altijd vriendelijk lachende Tony bleek er dus een relatie op na te houden met de vrouw van een teamgenoot. Altijd fijn. Wij waren toevallig in Parijs vlak nadat Tony en Eva er trouwden in een heel erg mooie kerk (die ik natuurlijk wel even wilde bekijken). Half Parijs zat vol met celebs die de bruiloft bijwoonden en nog geen drie jaar later zijn ze al weer gescheiden… Tja.
Welke beroemdheden zullen er in 2011 weer uit elkaar gaan?
maandag 6 december 2010
Oliebollenkraam
Het einde van het jaar nadert en als gevolg daarvan duiken de oliebollenkramen weer op. Het valt me op dat werkelijk elk winkelcentrum in Nederland, nou ja, bijna elk winkelcentrum dan, een oliebollenkraam heeft staan. In ieder geval hebben alle winkelcentra in Suburbia en omstreken waar ik recentelijk ben geweest, en geloof me, winkelcentra zijn op dit moment mijn ‘uitje’, een oliebollenkraam. Ik zag zelfs oliebollenkramen in de binnenstad van Den Haag en oliebollenkramen op verschillende stations.
Als alle winkelcentra van Nederland een kraam hebben dan zijn er heel veel oliebollenkramen in Nederland. Ik vraag me af waar al die kramen blijven als het geen oliebollentijd is. Mijn moeder zei dat ze dan op de kermis stonden, maar zoveel kermissen zijn er echt niet in Nederland. In Suburbia komt misschien één keer per jaar een kermis langs voor een paar dagen en die heeft maar één oliebollenkraam. Er zijn nooit genoeg kermissen in de rest van Nederland om al die kramen die nu in Nederlandse winkelcentra staan te laten.
In Nederland moeten dus gedurende het ‘reguliere’ jaar veel oliebollenkramen in de opslag staan. Ze staan misschien wel in caravanopslagplaatsen of op boeren erven of in schuren of in heel grote garages. Of er is ergens een heel grote oliebollenkraamopslagplaats. Elk jaar ergens eind oktober komen alle eigenaars daar één voor één hun kramen ophalen om zo snel mogelijk naar hun vaste verkooppunt in een Nederlands winkelcentrum te rijden. Van oktober tot eind december is die opslagplaats dan helemaal verlaten op een enkel kraam na die geen winkelcentrum meer kon vinden. Of waarvan de eigenaar dit jaar te ziek is om naar zijn winkelcentrum te gaan. Of waarvan de eigenaar het jaar ervoor zoveel geld heeft verdiend met oliebollen verkopen dat hij deze winter op een tropisch eiland zit. Ik hoop dat laatste, want ziek of in een koud Nederlands winkelcentrum in december is niet echt de plek waar je wil zijn. Zelfs niet als je heel dicht bij lekkere oliebollen bent.
Als alle winkelcentra van Nederland een kraam hebben dan zijn er heel veel oliebollenkramen in Nederland. Ik vraag me af waar al die kramen blijven als het geen oliebollentijd is. Mijn moeder zei dat ze dan op de kermis stonden, maar zoveel kermissen zijn er echt niet in Nederland. In Suburbia komt misschien één keer per jaar een kermis langs voor een paar dagen en die heeft maar één oliebollenkraam. Er zijn nooit genoeg kermissen in de rest van Nederland om al die kramen die nu in Nederlandse winkelcentra staan te laten.
In Nederland moeten dus gedurende het ‘reguliere’ jaar veel oliebollenkramen in de opslag staan. Ze staan misschien wel in caravanopslagplaatsen of op boeren erven of in schuren of in heel grote garages. Of er is ergens een heel grote oliebollenkraamopslagplaats. Elk jaar ergens eind oktober komen alle eigenaars daar één voor één hun kramen ophalen om zo snel mogelijk naar hun vaste verkooppunt in een Nederlands winkelcentrum te rijden. Van oktober tot eind december is die opslagplaats dan helemaal verlaten op een enkel kraam na die geen winkelcentrum meer kon vinden. Of waarvan de eigenaar dit jaar te ziek is om naar zijn winkelcentrum te gaan. Of waarvan de eigenaar het jaar ervoor zoveel geld heeft verdiend met oliebollen verkopen dat hij deze winter op een tropisch eiland zit. Ik hoop dat laatste, want ziek of in een koud Nederlands winkelcentrum in december is niet echt de plek waar je wil zijn. Zelfs niet als je heel dicht bij lekkere oliebollen bent.
vrijdag 3 december 2010
Opeens..
.. zie je jezelf bezig: 's Ochtends vroeg met een fluitketel met kokend water in je handen terwijl je probeert daarmee de deuren van je auto te ontdooien.
Gender in december
December is een zwarte maand als het gaat om de vrouwenemancipatie. Niemand lijkt zich er druk over te maken, in de Opzij hebben we er nog niets over gelezen, vandaar dat wij het nu maar aankaarten. In december wordt de jeugd jaar in jaar uit opgezadeld met het idee dat mannen de dienst uit maken. Het is niet dat vrouwen overheerst worden door mannen, nee, vrouwen spelen in december überhaupt geen rol. Ja, op de achtergrond, tijdens het kerstdiner mogen ze zich uit de naad sjouwen. En dat moet nou maar eens afgelopen zijn. De decemberfeesten zijn gericht op kinderen, zij worden geïndoctrineerd met achterhaalde ideeën over mannen en vrouwen, en krijgen zo een verwrongen beeld van hoe de maatschappelijke verhoudingen zouden moeten zijn.
Neem nou Sinterklaas. Een typisch geval van een overheersende man. Hij maakt uit wie goed of slecht is, zoet of stout, en hij deelt de straf uit. Met zijn Pieten is het al niet veel beter. Ze hebben dan wel een mannelijke naam, maar in feite zijn ze geslachtsloos. Waar heeft Sint eunuchen voor nodig? Om te voorkomen dat hij zich aan hen vergrijpt natuurlijk. Een overheersende man met losse zeden, een typische katholiek. In de katholieke kerk maken ook alleen mannen de dienst uit, bah. Ook zit hij niet voor niets de hele tijd op een paard. Een mannelijk paard, Amerigo. Vanaf dat grote, mannelijke paard kijkt hij op iedereen neer.
En dan denk je dat je na pakjesavond je dosis male supremacy gehad hebt, komt de kerstman daar nog eens overheen. De kerstman is een alphaman pur sang. Hij heeft een vliegende slee vol Swarovski-kristallen, die overigens niet zou misstaan op de Miljonairsfair, en het schijnt zo te zijn dat hij alleen mannetjesherten voor de slee spant. Dasher and Dancer, Prancer and Vixen, Comet and Cupid. Het klinkt misschien een beetje gay, maar het zijn wel mannen! Want ja, vrouwtjesherten moeten natuurlijk thuis voor de babyhertjes zorgen. Grootheidswaanzin en een Messiascomplex. Tel uit je winst.
Nu we het er toch over hebben: het hele Christelijk geloof hangt aan elkaar van de male dominance. God is vader, Jezus een zoon en al die discipelen zijn ook allemaal mannen. God durfde zelfs de conceptie van de Verlosser niet toe te vertrouwen aan een vrouw en maakte er een dubieuze ontvangenis van. Probeert er iemand ergens toch een vrouw doorheen te fietsen (Dan Brown bijvoorbeeld), wordt hij (of zij) meteen verketterd. Jammer hoor.
Dacht je dat het voorbij was, dan krijg je na de kleffe nieuwsjaarsborrel nog de Wijzen uit het Oosten. Drie mannen. Plus: een os en een ezel. Een os is ook een man. Gecastreerd misschien, maar wel een man. In ieder geval geen vrouw. Dan had er wel gestaan een koe en een ooi. Maar nee hoor. En we weten allemaal wat de mannelijke expansiedrift het Oosten voor goeds heeft gebracht. Daarom dit jaar in de Gemodderkerststal De Drie Wijze Dames: Marie Curie, Dian Fossey en Mary Edwards Walker.
Neem nou Sinterklaas. Een typisch geval van een overheersende man. Hij maakt uit wie goed of slecht is, zoet of stout, en hij deelt de straf uit. Met zijn Pieten is het al niet veel beter. Ze hebben dan wel een mannelijke naam, maar in feite zijn ze geslachtsloos. Waar heeft Sint eunuchen voor nodig? Om te voorkomen dat hij zich aan hen vergrijpt natuurlijk. Een overheersende man met losse zeden, een typische katholiek. In de katholieke kerk maken ook alleen mannen de dienst uit, bah. Ook zit hij niet voor niets de hele tijd op een paard. Een mannelijk paard, Amerigo. Vanaf dat grote, mannelijke paard kijkt hij op iedereen neer.
En dan denk je dat je na pakjesavond je dosis male supremacy gehad hebt, komt de kerstman daar nog eens overheen. De kerstman is een alphaman pur sang. Hij heeft een vliegende slee vol Swarovski-kristallen, die overigens niet zou misstaan op de Miljonairsfair, en het schijnt zo te zijn dat hij alleen mannetjesherten voor de slee spant. Dasher and Dancer, Prancer and Vixen, Comet and Cupid. Het klinkt misschien een beetje gay, maar het zijn wel mannen! Want ja, vrouwtjesherten moeten natuurlijk thuis voor de babyhertjes zorgen. Grootheidswaanzin en een Messiascomplex. Tel uit je winst.
Nu we het er toch over hebben: het hele Christelijk geloof hangt aan elkaar van de male dominance. God is vader, Jezus een zoon en al die discipelen zijn ook allemaal mannen. God durfde zelfs de conceptie van de Verlosser niet toe te vertrouwen aan een vrouw en maakte er een dubieuze ontvangenis van. Probeert er iemand ergens toch een vrouw doorheen te fietsen (Dan Brown bijvoorbeeld), wordt hij (of zij) meteen verketterd. Jammer hoor.
Dacht je dat het voorbij was, dan krijg je na de kleffe nieuwsjaarsborrel nog de Wijzen uit het Oosten. Drie mannen. Plus: een os en een ezel. Een os is ook een man. Gecastreerd misschien, maar wel een man. In ieder geval geen vrouw. Dan had er wel gestaan een koe en een ooi. Maar nee hoor. En we weten allemaal wat de mannelijke expansiedrift het Oosten voor goeds heeft gebracht. Daarom dit jaar in de Gemodderkerststal De Drie Wijze Dames: Marie Curie, Dian Fossey en Mary Edwards Walker.
maandag 29 november 2010
Gooi wat in mijn schoentje
Dit is een gastcolumn van gastcolumnist H
Intrigerend bericht op nu.nl: Vrouwen vragen boeken voor Sinterklaas. Vrouwen houden van cadeautjes als boeken, sjaals (wat een ontzettend lelijk woord is, overigens. Bah!) en armbanden. Mannen houden van infantiele gadgets. En mensen zich maar afvragen waar al die stereotypen vandaan komen. Een zelftellende spaarpot. Die had ik vroeger als kind al, volgens mij van de Postbank. Blauw was het, met een doorschijnende voorkant van hard plastic met maatstreepjes erop. Of was het van de Rabobank. Als je er een gulden in gooide, rolde die als vanzelf in het juiste vakje. Kon je je toch enige tijd mee vermaken. Vooral na verjaardagen of bezoek van opa en oma was het feest. Dan kon je, mits je je fooitje niet meteen uitgaf aan ijsjes, die muntjes één voor één in de spaarpot stoppen en dan sjeesde dat mooie zilverkleurige Nederlandse kleingeld langs een hellinkje naar de bestemming. Dat duurde dan een seconde of 2, afhankelijk van de waarde van de munt. Een rijksdaalder was het langst onderweg. Met zo'n fijn metalig geluidje. Als je maar genoeg muntjes had, kon je aan de streepjes aflezen hoeveel er in zat. Nu is de zelftellende spaarpot gedigitaliseerd en werkt het op batterijen. En gooi je het geld er gewoon in. Eén metalige "kling!" als het op de andere muntjes in de spaarpot valt. Niks romantisch meer aan, maar blijkbaar verlangen mannen genoeg terug naar hun kindertijd om weer zo'n spaarpot te hebben. En je hebt meteen het totaalbedrag. Bij de oude spaarpot moest ik de bedragen zelf nog optellen.
Je zal overigens het lootje van je moeder hebben getrokken en op pad moeten voor een boek over vrouwen die een liefdesrivale of hun man vermoorden, door een ex ontvoerd worden of op spirituele ontdekkingsreis gaan. Ik zou als minderjarige toch wat angstig in de boekhandel staan met mijn geld, in de hoop dat het boek haar niet op ideeën brengt. Overigens hoop ik dat lootjes niet via lootjestrekken.nl getrokken worden, want dan is ook die romantiek vervlogen. Gaat gemak en luiheid tegenwoordig boven de charme van alle namen opschrijven op papiertjes, deze dichtgevouwen in een schaal of kom werpen en dan gezamenlijk de lootjes trekken. Lootjes trekken. Dat roept beelden op van een goed verwarmde woonkamer waar je met je gezin, familie of vrienden gezellig aan de borrel zit, kaasjes op tafel en dan de lol over wie je 'hebt', of juist daarvan balen. Kom daar nog eens om. Nee, lootjestrekken gaat via een website. Oké, je kunt maximaal 80 personen invoeren, dus met heel grote groepen is het misschien wel handig. Via die site kun je doorklikken naar het rijmwoordenboek of naar knutselidee.nl. Hoef je daar ook weer niet origineel of creatief mee te zijn en zelf na te denken.
Toch zijn het de mannen die hier wel de kroon spannen met m.i. de sneuste cadeauwens aller tijden. Een usb-stick cadeau krijgen met Sinterklaas. Dat je een geliefde of ander familielid op pad stuurt met specificaties als 'minimaal 32GB', 'er moet wel een blauw lichtje in zitten dat heen en weer gaat'' of dat je een usb-stick wilt in de vorm van een huissleutel. Handig voor aan je bos, heb je die altijd bij je. Omdat schrijver dezes zich nauwelijks iets bij een dergelijke cadeauwens kon voorstellen (het had zelfs niet in de top 100 van mijn lievelingscadeautjes gestaan), werd een klein onderzoekje gestart in de wondere wereld van de usb-stick. Algauw kwam ik het onderstaande pareltje tegen, reclame voor een usb-stick van maar liefst 86 euro:
Cruzen door uw bestanden
Met 32 gigabyte aan vrije ruimte heeft u met de Sandisk 32 GB Cruzer U3 USB-Stick een mooie aanwinst. Het is hiermee geen probleem om al uw favoriete muziek, foto's of video's overal mee naartoe te nemen. Bovendien pas hij gewoon in uw zak. Niks geen grote externe harde schijf. Deze Sandisk. Dat word hem.
Personaliseer elke computer
De Sandisk 32 GB Cruzer U3 USB-Stick maakt gebruik van een stukje technologie genaamt ReadyBoost. Hierdoor kunt u niet allen uw muziek en foto's altijd meenemen. Maar zelfs complete software. Hoe handig is dat? Nou, heel handig. Stel u voor dat u ergens bent waar u niet uw eigen computer hebt staan. Maar daarentegen wel met uw eigen programma's wilt werken. Dan kan dat nu. U kunt ook uw eigen achtergrond, profielen of voorkeuren erin meenemen. Maak zo van elke computer de uwe.
USB
U kunt de Sandisk 32 GB Cruzer U3 USB-Stick overal aansluiten door middel van de usb-aansluiting. Met een 2.0 aansluiting bent u er van verzekerd dat uw Sandisk Cruzer prima zal werken. Bovendien word het stukje usb goed beschermd. U kunt hem namelijk naar binnen en naar buiten schuiven voor de juiste bescherming.
Los van het tergende populaire toontje en stuitende spel- en stijlfouten (waar ik spontaan van ga schuimbekken), vond ik vooral de laatste zin heel fraai. Had ook zo onder een condoom-advertentie kunnen staan. Als er in dat condoom ook een blauw lichtje in had gezeten dat heen en weer ging, had het vast hoog op de verlanglijstjes van mannen gestaan voor Sinterklaas.
Intrigerend bericht op nu.nl: Vrouwen vragen boeken voor Sinterklaas. Vrouwen houden van cadeautjes als boeken, sjaals (wat een ontzettend lelijk woord is, overigens. Bah!) en armbanden. Mannen houden van infantiele gadgets. En mensen zich maar afvragen waar al die stereotypen vandaan komen. Een zelftellende spaarpot. Die had ik vroeger als kind al, volgens mij van de Postbank. Blauw was het, met een doorschijnende voorkant van hard plastic met maatstreepjes erop. Of was het van de Rabobank. Als je er een gulden in gooide, rolde die als vanzelf in het juiste vakje. Kon je je toch enige tijd mee vermaken. Vooral na verjaardagen of bezoek van opa en oma was het feest. Dan kon je, mits je je fooitje niet meteen uitgaf aan ijsjes, die muntjes één voor één in de spaarpot stoppen en dan sjeesde dat mooie zilverkleurige Nederlandse kleingeld langs een hellinkje naar de bestemming. Dat duurde dan een seconde of 2, afhankelijk van de waarde van de munt. Een rijksdaalder was het langst onderweg. Met zo'n fijn metalig geluidje. Als je maar genoeg muntjes had, kon je aan de streepjes aflezen hoeveel er in zat. Nu is de zelftellende spaarpot gedigitaliseerd en werkt het op batterijen. En gooi je het geld er gewoon in. Eén metalige "kling!" als het op de andere muntjes in de spaarpot valt. Niks romantisch meer aan, maar blijkbaar verlangen mannen genoeg terug naar hun kindertijd om weer zo'n spaarpot te hebben. En je hebt meteen het totaalbedrag. Bij de oude spaarpot moest ik de bedragen zelf nog optellen.
Je zal overigens het lootje van je moeder hebben getrokken en op pad moeten voor een boek over vrouwen die een liefdesrivale of hun man vermoorden, door een ex ontvoerd worden of op spirituele ontdekkingsreis gaan. Ik zou als minderjarige toch wat angstig in de boekhandel staan met mijn geld, in de hoop dat het boek haar niet op ideeën brengt. Overigens hoop ik dat lootjes niet via lootjestrekken.nl getrokken worden, want dan is ook die romantiek vervlogen. Gaat gemak en luiheid tegenwoordig boven de charme van alle namen opschrijven op papiertjes, deze dichtgevouwen in een schaal of kom werpen en dan gezamenlijk de lootjes trekken. Lootjes trekken. Dat roept beelden op van een goed verwarmde woonkamer waar je met je gezin, familie of vrienden gezellig aan de borrel zit, kaasjes op tafel en dan de lol over wie je 'hebt', of juist daarvan balen. Kom daar nog eens om. Nee, lootjestrekken gaat via een website. Oké, je kunt maximaal 80 personen invoeren, dus met heel grote groepen is het misschien wel handig. Via die site kun je doorklikken naar het rijmwoordenboek of naar knutselidee.nl. Hoef je daar ook weer niet origineel of creatief mee te zijn en zelf na te denken.
Toch zijn het de mannen die hier wel de kroon spannen met m.i. de sneuste cadeauwens aller tijden. Een usb-stick cadeau krijgen met Sinterklaas. Dat je een geliefde of ander familielid op pad stuurt met specificaties als 'minimaal 32GB', 'er moet wel een blauw lichtje in zitten dat heen en weer gaat'' of dat je een usb-stick wilt in de vorm van een huissleutel. Handig voor aan je bos, heb je die altijd bij je. Omdat schrijver dezes zich nauwelijks iets bij een dergelijke cadeauwens kon voorstellen (het had zelfs niet in de top 100 van mijn lievelingscadeautjes gestaan), werd een klein onderzoekje gestart in de wondere wereld van de usb-stick. Algauw kwam ik het onderstaande pareltje tegen, reclame voor een usb-stick van maar liefst 86 euro:
Cruzen door uw bestanden
Met 32 gigabyte aan vrije ruimte heeft u met de Sandisk 32 GB Cruzer U3 USB-Stick een mooie aanwinst. Het is hiermee geen probleem om al uw favoriete muziek, foto's of video's overal mee naartoe te nemen. Bovendien pas hij gewoon in uw zak. Niks geen grote externe harde schijf. Deze Sandisk. Dat word hem.
Personaliseer elke computer
De Sandisk 32 GB Cruzer U3 USB-Stick maakt gebruik van een stukje technologie genaamt ReadyBoost. Hierdoor kunt u niet allen uw muziek en foto's altijd meenemen. Maar zelfs complete software. Hoe handig is dat? Nou, heel handig. Stel u voor dat u ergens bent waar u niet uw eigen computer hebt staan. Maar daarentegen wel met uw eigen programma's wilt werken. Dan kan dat nu. U kunt ook uw eigen achtergrond, profielen of voorkeuren erin meenemen. Maak zo van elke computer de uwe.
USB
U kunt de Sandisk 32 GB Cruzer U3 USB-Stick overal aansluiten door middel van de usb-aansluiting. Met een 2.0 aansluiting bent u er van verzekerd dat uw Sandisk Cruzer prima zal werken. Bovendien word het stukje usb goed beschermd. U kunt hem namelijk naar binnen en naar buiten schuiven voor de juiste bescherming.
Los van het tergende populaire toontje en stuitende spel- en stijlfouten (waar ik spontaan van ga schuimbekken), vond ik vooral de laatste zin heel fraai. Had ook zo onder een condoom-advertentie kunnen staan. Als er in dat condoom ook een blauw lichtje in had gezeten dat heen en weer ging, had het vast hoog op de verlanglijstjes van mannen gestaan voor Sinterklaas.
woensdag 17 maart 2010
Winterwonderland
Nu de winter al weken bijna voorbij is en de lente al voorzichtig af en toe om de hoek komt gluren, hoor ik steeds meer negatieve geluiden over de winter. En dat heeft hij naar mijn mening toch niet verdiend. Sommige mensen worden bijvoorbeeld depressief van de winter. Het is zo koud, je moet dikke kleren aan en je neus vriest eraf. Vooral afgelopen winter was het vreselijk, volgens hen.
Nou ben ik heel december weggeweest naar een warm land, en kan ik er volgens sommigen toch niet goed over meepraten hoe verschrikkelijk het hier was. Als ik de verhalen moet geloven hebben zich hier Siberische taferelen voorgedaan. En toch was ik jaloers. Ik heb het wel heel erg naar mijn zin gehad tijdens de vakantie, maar ik baalde ook wel dat ik net een maand wegging terwijl in Nederland eindelijk eens een echte winter was. Want dat was het: écht winter. Wij gingen op vakantie met het idee dat het hier altijd zo’n halfslachtige winter is, met af en toe wat natte sneeuw, maar vooral motregen en een graad of zeven op de thermometer. Net niks dus. Gaan we een maand weg, gaat het vriezen en sneeuwen.
Bij thuiskomst zagen we de foto’s van bevroren bomen en schaatsers op natuurijs. Meteen wilde ik ook weer op wintersport. Heerlijk, zo’n heldere strakblauwe lucht en dan maar flink vriezen. Aan het eind van de dag slaap je dan ook een stuk beter. Die kou, daar kan je je gewoon op kleden hoor. Maar nee, het was vreselijk, het was glad, modderig, het zout was op. Ik hoorde dat het zo bar en boos was dat sommige mensen niet eens naar werk konden. Sinds wanneer is dat zo afschuwelijk? Normaal hoor je alleen maar geklaag over elke dag dezelfde sleur en gezeik op kantoor, maar o nee, als Nederland een dagje niet kan werken, slaat onmiddellijk de werklust toe. Ik kan me in ieder geval vervelendere dingen voorstellen. Ga je toch lekker een eind door de sneeuw wandelen (de wereld ziet er toch prachtig uit in de sneeuw?), of je doet de open haard aan, of je gaat een bordspel doen. Vergeet tijdens al deze Oudhollandse gezelligheid ook het heerlijke eten dat hiermee gepaard gaat niet: erwtensoep, zuurkool, boerenkool, rookworst, chocolademelk. Zalig.
Niets ten nadele van de lente, hoor. De lente is ook heel leuk. Dan zijn er weer overal mooie bloemen en jonge dieren. Ik verheug me er nu al op om naar boerderij ’t Geertje te fietsen en schattige geitjes te aaien. Of gewoon als er dan weer eendenkuikentjes langs het fietspad zwemmen. Wat ik maar wil zeggen is dat de winter ook een heel mooi en gezellig seizoen is, net als de lente, de zomer en zelfs de herfst. Geniet ervan zo lang het duurt, straks ga je het nog missen.
Nou ben ik heel december weggeweest naar een warm land, en kan ik er volgens sommigen toch niet goed over meepraten hoe verschrikkelijk het hier was. Als ik de verhalen moet geloven hebben zich hier Siberische taferelen voorgedaan. En toch was ik jaloers. Ik heb het wel heel erg naar mijn zin gehad tijdens de vakantie, maar ik baalde ook wel dat ik net een maand wegging terwijl in Nederland eindelijk eens een echte winter was. Want dat was het: écht winter. Wij gingen op vakantie met het idee dat het hier altijd zo’n halfslachtige winter is, met af en toe wat natte sneeuw, maar vooral motregen en een graad of zeven op de thermometer. Net niks dus. Gaan we een maand weg, gaat het vriezen en sneeuwen.
Bij thuiskomst zagen we de foto’s van bevroren bomen en schaatsers op natuurijs. Meteen wilde ik ook weer op wintersport. Heerlijk, zo’n heldere strakblauwe lucht en dan maar flink vriezen. Aan het eind van de dag slaap je dan ook een stuk beter. Die kou, daar kan je je gewoon op kleden hoor. Maar nee, het was vreselijk, het was glad, modderig, het zout was op. Ik hoorde dat het zo bar en boos was dat sommige mensen niet eens naar werk konden. Sinds wanneer is dat zo afschuwelijk? Normaal hoor je alleen maar geklaag over elke dag dezelfde sleur en gezeik op kantoor, maar o nee, als Nederland een dagje niet kan werken, slaat onmiddellijk de werklust toe. Ik kan me in ieder geval vervelendere dingen voorstellen. Ga je toch lekker een eind door de sneeuw wandelen (de wereld ziet er toch prachtig uit in de sneeuw?), of je doet de open haard aan, of je gaat een bordspel doen. Vergeet tijdens al deze Oudhollandse gezelligheid ook het heerlijke eten dat hiermee gepaard gaat niet: erwtensoep, zuurkool, boerenkool, rookworst, chocolademelk. Zalig.
Niets ten nadele van de lente, hoor. De lente is ook heel leuk. Dan zijn er weer overal mooie bloemen en jonge dieren. Ik verheug me er nu al op om naar boerderij ’t Geertje te fietsen en schattige geitjes te aaien. Of gewoon als er dan weer eendenkuikentjes langs het fietspad zwemmen. Wat ik maar wil zeggen is dat de winter ook een heel mooi en gezellig seizoen is, net als de lente, de zomer en zelfs de herfst. Geniet ervan zo lang het duurt, straks ga je het nog missen.
Abonneren op:
Reacties (Atom)