Posts tonen met het label Tv (hebben en kijken). Alle posts tonen
Posts tonen met het label Tv (hebben en kijken). Alle posts tonen

woensdag 12 september 2012

I heart... Herman van der Zandt

Toen ik een jaar of dertien was, was ik een enorme fan van Tom Cruise. In die tijd zag ik namelijk Cocktail voor het eerst en ik vond hem prachtig. Die lach! Die energie! Wat een man, dat moet wel heel gezellig zijn. Die lach en energie zijn zijn handelsmerk en ik moet zeggen dat ik het inmiddels spuugzat ben, altijd hetzelfde kunstje: overdreven lachen, idioot hard rennen en altijd die enorme bos haar. O ja, hij kan ook heel boos kijken, dan wiebelt hij heel moeilijk met zijn kaakgewrichten. Je merkt het al, Tom Cruise heeft afgedaan. Dat gedoe met Scientology heeft daar zeker een rol in gespeeld. En het gespring op de bank bij Oprah Winfrey.

Toch kijk ik af en toe nog wel naar zijn films. Mission: Impossible of Minority Report. In die laatste film bedient Tom een interactief computerscherm in 3D. Met een veegbeweging kan je van het ene plaatje naar het andere plaatje gaan. En dat is waar mijn nieuwe held in beeld komt: Herman van der Zandt.

Herman van der Zandt is mijn nieuwe Tom Cruise. En dat komt door de verkiezingen. In eerste instantie gaf Ferry Mingelen voor de NOS de tussenstanden voor de verkiezingsuitslag door. De NOS had daar een nieuwe techniek voor, met zo'n interactief 3D-scherm met handveegbediening. Bij Ferry was me dat eigenlijk niet eens zo opgevallen, misschien ook doordat ik als Ferry in beeld komt mensen in mijn omgevingen met hun neus op de gelijkenis met Catherine Keijl wil drukken ("Kijk dan! Separated at birth! Ferry Mingelen móet toch wel de broer van Catherine Keijl zijn?!").

Vanaf het moment dat Herman van der Zandt het uitslagenpaneel bedient ben ik gefascineerd. Hij was me uiteraard al eerder opgevallen als aangename verschijning in het NOS Journaal, iemand die er goed uitziet én in foutloos ABN kan voordragen, dan heb je me natuurlijk al. Maar het Minority Report-paneel van de verkiezingen, dat gaf de doorslag. Hoe Herman (mag ik Herman zeggen?) dat doet, heb je dat wel eens goed bekeken? Heel nonchalant doch beheersd en met een guitige glimlach om de lippen, een glimlach die ik eerder niet zag. En dan die soepele polsbeweging, dat heb ik Ferry nooit zien doen. Herman heeft de souplesse en guitigheid die nodig is voor het het bedienen van iets droogs als een uitslagenstatistiek. CU in Meppel? Ineens heel interessant, kijk, 2% gestegen! Swoosh, door naar Haarlemmermeer, waar de SP er een zetel bij krijgt, prachtig! Swoosh, Oostvoorne is binnen, CDA met 5% gedaald, maak me gek!

Daar denk ik aan, als ik 's ochtends wakker word met Herman. En dan weet ik het: I heart... Herman van der Zandt.

vrijdag 31 augustus 2012

God hates fangs!

Mijn voorliefde voor vampieren begon denk ik toen ik op mijn vijftiende Bram Stokers Dracula las en sindsdien hebben ze me nooit helemaal losgelaten. Gelukkig hebben vampierenverhalen voor kwaliteitstelevisie gezorgd en wat vampieren betreft ben ik een omnivoor. Tijdens mijn studie keek ik (samen met een geobsedeerde huisgenoot) naar Buffy the Vampire Slayer. Lekker puberaal, en een stuk beter dan de Twilight-films, waarvan ik er overigens ook geen een oversla, ondanks het hoge zucht-zwijmel-steun-moeilijk kijken-ik moet poepen-gehalte. Via Blade, Dracula (Gary Oldman!), de Underworld-serie (die wordt steeds belabberder, eigenlijk moet je alleen deel 1 kijken), de dracula-films met Christopher Lee en een van de absolute hoogtepunten van het genre: Lesbian Vampire Killers, ben ik sinds kort aanbeland bij een nieuwe, bloederige ster aan het firmament: True Blood. Ok, je moet je er in het begin even doorheen bijten (nudge nudge), want in de eerste afleveringen zie je vooral heel veel onfunctioneel naakt. Naar mate de plot zich ontwikkelt wordt het gelukkig niet veel maar wel iets beter, maar als je op zoek bent naar een subtiel tv-drama in de trant van de BBC kun je beter iets anders gaan doen. True Blood is een serie in de categorie 'lekker makkelijk, best spannend'. Het verhaal: sinds een paar jaar zijn vampieren uit de kist gekomen en 'leven' nu tussen gewone mensen. Sommige mensen vinden dit prima, anderen verzetten zich en vinden dat vampieren uitgeroeid moeten worden. Dit zorgt voor een politieke strijd (met als strijdkreet 'God hates fangs!'), maar de serie gaat vooral om het gewone leven van alledag: relaties tussen vampieren en mensen, onschuldige vampieren die overal de schuld van krijgen en over gemene vampieren die zielige mensen leegzuigen. Hartstikke spannend natuurlijk. Het verhaal speelt zich af in Louisiana, dus je krijgt ook nog een hoop mee van de cajun-cultuur. Het accent is prachtig, de mensen zijn bijgelovig en bekrompen, de dorpen zijn arm. Gooi dit in de blender en je wordt urenlang vermaakt. Ik ga binnenkort ook nog maar eens Interview with a Vampire kijken, want mijn vampierenliefde is weer helemaal aangewakkerd.

donderdag 16 augustus 2012

Guilty Pleasures - vreselijk slechte tv


Too fat for 15. Made. Say yes to the dress. Don't tell the bride. I didn't know I was pregnant. Locked up abroad. I shouldn't be alive.

Dit is zomaar een greep uit mijn guilty pleasure televisie-aanbod. Sommigen komen van een soort Discovery-achtig kanaal, hiermee hoop ik dan toch maar maar soort intellectuele schijn op te houden, maar het merendeel komt van MTV en van jawel de "vrouwenzender"(oh the horror!) TLC.Toch een beetje smerig en stiekem en op sommige momenten lijkt er niks beters om je tijd mee te verspillen (is het eigenlijk wel echt een verspilling?). Het ultieme en totale nonsense tijdverdrijf.

Eerlijk is eerlijk, alle afleveringen lijken op elkaar. Elke aflevering van Made heeft een moment waarop de Made-coach wil stoppen omdat de pupil een gebrek aan motivatie lijkt te hebben. Elke aflevering van Too fat for 15 heeft een weegmoment dat vreselijk fout gaat: Oh no Marcy, you gained four pounds during Thanksgiving, didn't you stick to the programme? Elke bruid wordt hysterisch als blijkt dat haar aanstaande twee dagen voor de bruiloft nog geen jurk voor haar heeft geregeld. Elke vrouw waarbij opeens een bevalling begint denkt eigenlijk dat ze vreselijke obstipatie of voedselvergiftiging heeft. In (bijna) elke aflevering van Locked up abroad staat er iemand te zweten  op een vliegveld. En bij I shouldn't be alive valt er negen van die tien keer een rotsblok op het been van een hiker en gaat de hond hulp halen.

En toch blijf ik kijken. Waarom weet ik eigenlijk ook niet, maar er zal vast wel een prachtige mediatheorie over zijn. Of iets Freudiaans? Misschien dat ik zelf een latente wens heb om op tv te komen? Of omdat het een soort ramptoerisme vanaf je eigen bank is? Het zal me een worst zijn, ik kijk nog even verder. En als meneer S opeens thuiskomt zap ik snel naar CNN.

woensdag 8 augustus 2012

Mannetjes met gitaartjes


Ik haat tv-talentenjachten. Hoe heet dat programma ook al weer dat vorig jaar zo populair was? Oh ja, The Voice of Holland. Ik heb dus nog nooit een aflevering van The Voice of Holland gezien. Ik weet alleen dat het iets met stoelen en Charly Luske is. Ok, toegegeven, de eerste editie van Idols heb ik toch wel redelijk gevolgd. Maar toen was dat soort programma’s nog nieuw en flitsend enzo. Tegenwoordig heb ik er geen interesse meer in.

Tot ik kort geleden hoorde over De Beste Singer Songwriter van Nederland. Laten we dit programma voor het gemak even DBSSW noemen. DBSSW gaat over, hoe raad je het, singer songwriters. Mannetjes (soms een vrouwtje) met gitaartjes en mooie stemmen. Af en toe saai, meestal mooi, soms een tranentrekker maar bovenal héél veel mooie, breekbare liedjes. Elke week krijgen de deelnemers een opdracht. Zo moesten zij al een liefdes- en een protestlied schrijven en uitvoeren. Wat ik prettig vind aan het programma is dat er niemand afvalt: aan het einde komt er wél een winnaar uit, maar een afvalrace is het niet.

Presentator en DJ Giel Beelen heeft voor dit programma al zijn muzikale vriendjes uit de kast getrokken. Elke aflevering weer bestormt een 3FM-enclave de studio om de kandidaten te beoordelen. Dat is soms heel stom. Want dan kijkt DJ Gerard Ekdom bijvoorbeeld alleen maar of een lied een hitje is. Maar soms levert het ook heel mooie tv op: Sanne Hans (aka Miss Montreal, ook zo’n 3FM-vriendinnetje) die huilt bij een liedje. Nu scheelde het wel dat de zangeres van dit liedje net had verteld dat haar ex dood was, en dat is ook wel echt heel zielig.

Maar als ik de mogelijkheid heb, kijk ik dit programma. Ook omdat een kennis van mij mee doet. En ik voorspel dat hij gaat winnen. Rogier is zijn naam. Google hem en verwonder je over zijn fantastische stemgeluid. De finale is eind augustus, mijn ticket zit in mijn mailbox. Mannetjes en vrouwtjes met gitaartjes in een slick tv-concept: ik kan er nog even geen genoeg van krijgen.

donderdag 2 augustus 2012

I heart ... Michael Palin

Nadat ik gemarteld was door de kaakchirurg (dit alles in opdracht van de beugeldokter die alles kaarsrecht wilde maken in mijn mond, inmiddels staat alles weer scheef trouwens) lag ik met een scheve kaak en een kopje soep, alleen te nuttigen met een rietje, in bed. Stoned van de pijnstillers, blauw en dik van de kaak die ingezaagd moest worden. Zomerweer en brandend warm. Het was geen pretje.

De Ontdekking van de Hemel was al uit, er is toch een maximaal aantal uur dat een mens kan slapen per dag en ik had alle Asterix&Obelixen al herlezen. Toen geschiedde er een wonder. Mijn ouders, die er televisietechnisch een zeer strikt VPRO-regime op nahielden, gingen akkoord met een televisie op mijn slaapkamer. Wow. Er is dus meer op tv dan Jeugdjournaal, Klokhuis en Purno?

De week dat ik gemarteld maar zonder verstandskiezen in bed lag te lijden ging de wereld van de reistelevisie open. Ik keek Around the World in 80 Days, met Michael Palin. Ik kende Palin wel vaag van gezicht. Mijn vader moest vaak hard lachen als Palin samen met andere mannen op tv vocht met een grote vis (de waardering hiervoor duurde voor mijzelf nog een paar jaar). Maar Palin liet mij die week de wereld zien. Van mijn zakgeld kocht ik later Palins boek, en het jaar erop heb ik met zachte hand mijn docente Engels gedwongen om het boek te accepteren voor een boekbespreking.

Palin wakkerde mijn reislust aan. Het maakte niet uit waar hij naar afreisde, ik wilde ook.Gewoon overal. Niet per se met hem trouwens maar het leek me wel handig dat hij vrij vloeiend Engels spreekt. Alles waar ik nog niet was geweest was een mogelijke reisbestemming. Van Around the World in 80 Days bleef vooral het Kanaal van Korinthe me bij. Hoe spannend kan het zijn om een kwartier lang te kijken naar een enorm schip dat een kanaal probeert door te varen. Eh nou ja toch wel. Het boeide me mateloos.

De jaren erna veranderde alles wat de reislustige Brit aanraakte voor mij in goud. Het werd uiteraard mijn favoriete Python en ik heb alle andere reisseries en de bijbehorende boeken verslonden. De liefde is inmiddels een beetje bekoeld maar ik denk nog regelmatig aan mijn favoriete globetrotter. Als ik mijn tas inpak voor een reis, of als ik in de spiegel naar mijn scheve tanden kijk.

dinsdag 26 juni 2012

Caravans, bejaarden, praktische kleding en Martine van Os

Met tranen in de ogen en in m'n handen klappend van plezier zat ik gisteravond (eindelijk) weer voor de tv: 'We zijn er bijna' is weer begonnen. Mocht je deze serie om onverklaarbare redenen nog niet kennen, ga dan nu naar Uitzending Gemist. Kijk dan meteen even de serie van vorig jaar als die nog beschikbaar is.

Op het eerste gezicht heeft dit programma alles in zich om door mij onopgemerkt te blijven: caravans, bejaarden, praktische kleding en Martine van Os. Desondanks heb ik het programma met beide armen omhelsd. Een groep bejaarden die in een stoet caravans naar hun vakantiebestemming trekt. Dit jaar is de bestemming Spanje en dan met name Andalusië.

De bestemming is eigenlijk het minst interessante aan 'We zijn er bijna'. Het had zich waar dan ook af kunnen spelen. De kracht van het programma zit 'm in de alledaagsheid van wat de reisgenoten met elkaar bespreken. Gewone mensen met gewone problemen. Jan die vertelt dat hij zichzelf elke ochtend verwent met een stokbroodje met brie. Jan, een schat van een man met een oostelijk accent, die vertelt over wijlen zijn vrouw Jopie. Nu is hij voor het eerst alleen op reis. Nou ja, alleen...

Jaap en Trijn (ik verzin dit niet)  zijn er ook nog. Zij is verloskundige ('ja die ervaring met contact met mensen komt nu ook wel van pas'), hij werkt voor de ANWB ('Al bijna 40 jaar. Ik heb nog m'n eigen mannummer bij de ANWB...') en helpt bij pech onderweg. Dan zijn er nog Nel, Bep, Frits, Tiny en Co, allemaal heerlijke mensen. De leiding houdt de regie stevig in handen: ze reizen vooruit en laten de deelnemers bij aankomst een nummertje trekken zodat de kampeerplekken eerlijk verdeeld worden. Da's heel belangrijk.

's Avonds wordt er geborreld en een onduidelijk spel gespeeld met papiertjes en gekleurde wasknijpers. Dit alles overgoten met een heerlijke, zakkige muziekdiaree. De simpele kneutigheid druipt ervan af en na één aflevering heb ik Jaap en Trijn, maar toch vooral ook Jan al in mijn hart gesloten. Het wordt een mooie zomer.

woensdag 6 juni 2012

27 dresses: 111 cheesy, langdradige minuten

Mocht je ooit eens in de gelegenheid raken om de film '27 dresses' te kijken: NIET DOEN. Dit is een waarschuwing. Ik herhaal: NIET DOEN. Het zullen de meest waardeloze 111 minuten van je leven worden. Wát een draak van een film. Wat een lijdensweg.


Jane is een mooie, jonge meid die al 27 keer bruidsmeisje is geweest. Ze gaat graag naar bruiloften, organiseert regelmatig de Grote Dag voor vriendinnen, maar droomt vooral van de dag dat ze zélf naar het altaar mag schrijden. Op zich best een leuk gegeven. Maar uiteraard moet er ook een cliché liefdesonderdeel inzitten. Wat we dus het grootste deel van de film zien, is een langdradig kat-en-muis-spel tussen de wanhopige dagbladjournalist Kevin en de irritante, af en toe in zelfmedelijden zwelgende Jane. Want zij is verliefd op haar baas George. Oh nee.

Het meest sneue verhaallijntje komt bij Jane's zusje Tess vandaan. Tess komt terug uit hip and happening Italië en windt direct George om haar vinger. Jane houdt zichzelf groot en blijft gewoon als personal assistent voor haar baas werken. Zelfs op de avond dat George Tess ten huwelijk wil vragen, staat ze er met haar neus bovenop. Natuurlijk zal ze weer bruidsmeisje en ceremoniemeester worden, maar in een allesbepalend moment zorgt Jane ervoor dat de hele bruiloft niet doorgaat. Ach en wee, Tess boos, George verdrietig, Jane voelt zich schuldig. Dát is het moment waarop het áltijd gaat regenen in films. Zo ook in '27 dresses'.

Het avontuur met stalkerige journalist Kevin bereikt ook in de regen haar hoogtepunt. Ze krijgen ruzie in een auto en vliegen uit de bocht. Maar ik zal alvast de afloop verklappen: álles komt goed. Zó goed zelfs, dat Jane en Kevin binnen het jaar trouwen en álle 27 vriendinnen die ooit gebruik hebben gemaakt van Jane's bruidsmeisjesdiensten naast haar bij het altaar staan. Oh sorry, nou heb ik de afloop verklapt. '27 dresses' is cheesy, nietszeggend en véél te langdradig. Helaas, want het hád een leuke film kunnen zijn.

woensdag 18 april 2012

Zomergasten's next top presenter

Brekend, vreselijk brekend nieuws deze week op Twitter. Ons aller JBC doet aanstaand seizoen niet meer mee met Zomergasten. Hier op Gemodder HQ werd een kleine traan gelaten maar eerlijk is eerlijk, onze fantastie sloeg direct op hol wat de verkiezing van de nieuwe presentator betreft. En dan hebben we het nadrukkelijk niet over die malle Paul Witteman die zijn collega Jeroen P. voordroeg. Nee nee, bah bah.

Hieronder de geheel objectieve suggesties in willekeurige volgorde:

Michiel Vos
Welbespraakt en intellectueel en al een tijd definitief van de troon gestoten door EelcoBvR als correspondent in de VS. Weet iemand wat hij aan het doen is momenteel? Misschien een docu maken met zijn vrouw? Gelukkig kan zijn vrouw ook in Nederland documentairen en hebben de kinderen toch schoolvakantie. Kortom, Michiel Vos als intellectuele man van de wereld.

Jeroen Wollaars
Waarschijnlijk kan Jeroen na de verslaggeving van het Breivik-proces in Noorwegen wel een adempauze gebruiken. Korte vakantie en dan even heel iets anders. En gewoon weer in Nederland. Deze man is hard op weg een journalistiek zwaargewicht te worden en Zomergasten is een logische stap in zijn loopbaan.

Paulien Cornelisse
Grappig maar niet melig en flauw. En heel slim. En weet heel erg veel van veel dingen. Deze dame zal zeker voorkomen dat er moeilijke momenten of stiltes vallen, want van avondvullende programma's heeft ze zeker kaas gegeten. Verder is haar lijntje met JBC kort, via ABC namelijk, dus goede tips kunnen snel worden doorgespeeld.

Jort Kelder
Het nieuwe presentatieparadepaardje van de VPRO. Zou een gewaagde keuze zijn en de omroep zal vast een paar leden verliezen maar dit is het risico meer dan waard.


Wie de shortlist nadrukkelijk niet haalden: Jeroen Pauw, Sven Kockelmann, Merel Westerik en Filemon Wesselink. No go.
Heb jij nog suggesties? Of ben je sowieso niet van plan om te gaan kijken? Vertel het ons in de comments.

vrijdag 6 april 2012

The Passion = Pasen

Gisteravond was The Passion live op tv. Wellicht heb je er van gehoord, de grootse Paasshow van de EO, RKK en nog wat christelijke clubjes. Danny de Munk was Jezus, Charly Luske speelde de coole verrader Judas en Frans Bauer was de altijd gezellige Petrus. En er was muziek. Héél veel muziek. Vooral van Marco Borsato. (En een liedje van Bløf... Dat was wat minder.) Vorig jaar zag ik het evenement live in Gouda, gisteren zat ik in mijn snuggie op de bank. Maar ook dít jaar kwam het Paasverhaal goed binnen.

Natuurlijk kán ik een boel cynische opmerkingen maken. Waarom, bijvoorbeeld, zong Danny de Munk niet lekker dat we allemaal de klere konden krijgen en hij zich zo verdomd alleen voelde daar op die Erasmusbrug? En ik vond Fransje Bauer vooral aandoenlijk als Petrus. Volgens mij zat ie vóór het einde van The Passion al weer lekker bij de Chinees. (Tenminste, ik zag 'm niet meer op het podium staan!) En Sebastiaan Labrie was de lekkere medemisdadiger bij Jezus op de boot. Nou móét hij sowieso in de hemel komen, geen wonder dat Danny 'm dat nog eventjes beloofde ("Luister, later vandaag zul jij met mij in het paradijs zijn"). Da's nog veel meer Bounty dan een Expeditie Robinsoneiland!

Maar even zonder gekheid: The Passion is voor mij dé manier om wat er nog van mijn geloof over is, te beleven. Muziek die mij aanspreekt. Teksten die ik begrijp, met woorden die ik ook in het dagelijks leven gebruik. Verrader Judas die durft te zingen dat iedereen op mag rotten. Een 73-jarige Rotterdammer die meeloopt in de processie: "Ik draag het kruis mee omdat ik effe wil voelen hoe Jezus het mot hebbe gevoeld." En een brok in m'n keel als Danny (of is het toch stiekem Jezus?) aan het einde zingt: "Ik ga wel weg, maar verlaat je niet". Tja, dán komt wat mij betreft de essentie van het Paasverhaal boven en hoef ik niet meer per se in de kerk te gaan zitten. Volgend jaar zoek ik het spektakel weer op, zodat ik weer stil word. Al speelt het zich in Almelo af en is Herman Finkers Jezus Christus, maakt me niks uit. Chapeau voor The Passion.

woensdag 14 maart 2012

Masterclass, the day after


Gisteren kon je de voorbeschouwing voor het grote Bachfest voor nietklassieke zangers bij de EO lezen. En hier dan de eerste aflevering, oordeel zelf of Gerard het een beetje kan.

In het najaar start overigens een nieuwe serie van het programma Fans, ook hiervoor zullen wij een mediavoorbeschouwing verzorgen.

dinsdag 13 maart 2012

Matthäusmasterclass

“Zo, heb ik alles? Even kijken hoor, t-shirts, keelsnoepjes, schone broek want je weet maar nooit. Waar zijn m’n sleutels? Zonnebril op, ik ken niet zonder, hup alles in de rolkoffer.” Geer is good to go. Met de haartjes in de gel, zwart glittershirt aan, stapt hij z’n auto in, een witte BMW X3. Uit de radio klinkt zijn eigen stem en Geer zingt mee met zijn oude hit. “Gonna buy me a ticket to the Tempelberg!”, haha, Geer heeft er zin in en hij draait alvast warm voor zijn volgende schnabbel. Geer is op weg naar het huis van Maarten Koningsberger waar hij een masterclass Matthäuspassionzingen zal krijgen. Geer heeft er bijna geen kracht voor en is bang dat de weg er naartoe alleen al een lijdensweg zal zijn.

Na driekwartier is Geer er. Hij kijkt nog even in de achteruitkijkspiegel, doet z’n haartjes omhoog en stapt uit. Hij trekt zijn glanzende rolkoffer achter zich aan en belt aan. Maarten doet open, hij heeft een grijs pak aan en een roze-blauwgestreepte das met dito pochet. “Maart, wat zie je er bééldig uit!”, kirt Geer. Vertwijfeld staart Maarten naar het zwarte t-shirt van Geer, waarop in strasletters BABY GOT BACH staat. “Ja, dank je, jij ook Geer, kom binnen.” “Kom binnen, nou, als ik een euro kreeg voor iedere keer dat iemand dat aan me vroeg, dan hoefde ik hier nu niet dat Mattheusding te zingen, wahaha, voel je ‘m?”

Maarten is een beetje beduusd van de grande entree van deze B-ster, maar biedt hem toch een kopje sterrenmunt aan terwijl Geer met zijn plakkerige vingers de analoge muziekcollectie in huize Koningsberger betast. Na wat onnozel gekeuvel legt Geer het dan maar ongegeneerd op tafel: hij doet dit voor het geld. De EO heeft hem 30 zilverstukken geboden voor het zingen van een klassiek stuk, en dit heeft hij met beiden plakkerige handen aangenomen. Maarten probeert zijn professionele houding te bewaren, maar het kost hem moeite.

“Ok Gerard, wat had je zelf in gedachten?”, vraagt hij. Geer begint te hinniken en geeft toe dat hij al dagenlang natte dromen heeft van dit bezoek en dat hij graag de slaapkamer even wil zien. Hij heeft namelijk zijn verradersloon al uitgegeven aan een nieuw speeltje dat achter een geheime rits in zijn rolkoffer zit verborgen. Dan haalt Geer diep adem, maakt een stapje dichter bij zijn zangmeester en fluistert in zijn oor: “Komm Süßes Kreuz.”

In de geopende hand van Geer ontwaart Maarten een glinsterende vacuvin. Hij haalt opgelucht adem en stamelt dat hij ook een liefhebber is van dat soort genotsmiddelen. “Mooi issie hè Maart! ’t Mag een lieve duit kosten maar dan heb je ook wel de mooiste swarovski-plug die je maar kan wensen.” Maarten krabbelt wat nerveus aan zijn kin, mompelt dat hij deze drinkbeker graag voorbij laat gaan en dirigeert Gerard in de richting van de piano. Hij wil eerst wat stemoefeningen doen. Nog voordat Maarten zijn klep open kan doen brult Gerard in zijn karakteristieke kopstem: “Maak me gek, maak me gek met je mond!”

Nu wordt het de zangmeester toch echt teveel, Gerard staat erbij als een zoutzak en het repertoire sluit ook niet aan bij wat de EO in gedachten had. Maarten twijfelt nog even of hij met Gerard op zoek zal gaan naar zijn ademsteun, maar uit angst wat de aanraking van zijn borstkas bij de opgefokte Amsterdammer teweeg zal brengen, gaat hij maar meteen door naar Bach: “Zo Gerard, we gaan vandaag beginnen met Buß und Reu, ken je dat?” “Ow jaaaa,”giebelt Geer, “ik ben dól op Siegfried en Roy, die heb ik indertijd nog in Vegas zien optreden, wat een drama hè met die leeuwen, wat een martelgang, zo toepasselijk dat dat dan ook weer in het lijdensverhaal verwerkt is.”

Maarten slaakt een diepe zucht, zijn vinger bij de snelkeuzetoets van Andries Knevel. Hij heeft er de kracht niet meer voor.

Mattheüs Masterclass is vanaf vanavond vier weken lang te zien bij de EO om 20:24u op Ned2

dinsdag 21 februari 2012

Nieuw programma: sterren sterven op het ijs

Het is 's ochtends vroeg op de Bonkevaart. Aan de start staan de sterren hun handen warm te blazen. Jelle Brandt Corstius heeft een bontmuts met flappen op en een donkerblauwe parka met een bontrand aan. Hij stelt de kandidaten van vandaag voor: Peer Ulijn en Jaap van Deurzen, de twee reportagemakers van het NOS Journaal en RTL nieuws. Peer heeft zo'n ouderwets Ard Schenk-schaatsmutsje op, daaronder een oud blauw lycra schaatspak van de Wehkampploeg. Jaap heeft een lila ski-overal aan ("van m'n schoonzus geleend"), daarboven een rode muts met pompoen en een skibril.

Jelle legt uit dat het echt heel koud is, hij bibbert een beetje. We gaan zo van start. Jaap probeert hem een vraag te stellen. Nee, zegt Jelle, niet doen, jij bent de kandidaat, ik de presentator. Eerst hakt Jelle een flink wak, vlak voor wat straks de finish zal zijn, maar nu nog de startstreep is. Het is dan wel koud, zegt Jelle tussen twee slagen door, maar in Rusland is het vaak onmogelijk om überhaupt een wak te hakken. In dat perspectief valt dit allemaal nog wel mee. In Jelles flat in Moskou was het indertijd vaak nog een stuk kouder dan vandaag hier op de Bonkevaart. Alleen hoefde hij daar dan niet in de ijzige wind 200 kilometer te schaatsen. Met hindernissen.

Het startschot tekent zich schril af tegen de nachtelijke stilte. Daar gaan de twee kandidaten van start, op weg naar de eerste stempelplaats. Voordat ze deze bereiken moeten ze eerst een opdracht vervullen. Langs de route staan mensen klaar om te sms-en voor hun favoriete kandidaat. Onder door het beeld krijgen de kijkers thuis ook instructies: sms 'Peer aan' naar 5353 en zorg dat Peer vanavond weer veilig thuiskomt. Op de achtergrond klinkt een accordeon en een Kozakkenkoor dat het Russisch volkslied galmt.

De eerste opdracht. Peer en Jaap moeten, al schaatsend, een reportage maken over elkaars prestaties tijdens deze aflevering, en commentaar leveren. Een diepte-interview met iemand die helemaal niets met de tocht te maken heeft is een verplicht onderdeel. Inmiddels hebben de heren al zo'n 75 km afgelegd en Jaap komt wat moeilijk uit zijn woorden. "Kijk, daar gaat Peer, handen op de rug, kromgebogen en met bevroren snot in zijn snor," hijgt Jaap. Langs de kant klampt hij een wat gedrongen mevrouw met een Albert Heijn-tas aan. "Zo mevrouw, wat vindt u er nou van, dat Peer Ulijn hier misschien wel zijn eigen ondergang tegemoetschaatst? Hoe schat u zijn kansen in?" De vrouw vraagt wie in godesnaam Peer Ulijn is. Oei, dat kost Peer kostbare punten. En Peer z’n ego kan daar ook niet tegen. Waarop Jaap zegt "Tja mensen, mentaal wordt het nu ook heel zwaar voor Peer in deze fase van de wedstrijd." Jaap raakt in opperbeste stemming, terwijl Peer het hoofd steeds meer laat hangen.

Elf opdrachten en 200 km later is de finish in zicht. Jaap van Deurzen ligt ruim op kop en mag linksaf schaatsen, terwijl Peer Ulijn huilend naar rechts wordt geleid, richting het wak. In de verte klinkt een dweilorkest en terwijl Jaap door een hossende Erica Terpstra in oranje poloshirt wordt omhelsd, zakt Peer langzaam weg onder het ijs "Dit was Peer Ulijn, NOS Journaal, Leeuwarden."

Jelle hoopt dat de kijker net zo genoten heeft als hij en hoopt dat er volgende week weer gekeken wordt. Dan schaatst Antoine Bodar tegen bisschop Muskens. Met interactieve elementen als 'De ijsheiligen', waarin de geestelijken bijvoorbeeld bijbelse figuren moeten schaatsen en de ander moet raden wie het is. Het publiek kan meestemmen over welke figuur geschaatst moet worden. Sms 'Franciscus aan' naar 666 en wie weet krast Bodar straks wel heel kunstzinnig een heilige in het ijs. Tot volgende week!

maandag 20 februari 2012

Zondagochtend met Abel

Af en toe kijk ik naar Taarten van Abel. Dat is misschien wel een van de leukste manieren om de zondagochtend door te brengen. Voor iedereen die het programma niet kent: Abel is een bakker. Elke uitzending maakt hij samen met een kind een mooie taart. Natuurlijk maken ze niet zomaar een taart, meestal is dat omdat het kind samen met de taartontvanger iets bijzonders/ergs/verdrietigs/spannends heeft meegemaakt. Wat ik zo heerlijk vind aan het programma is dat Abel altijd onbevangen vragen stelt en de kinderen goudeerlijk zijn. En ondertussen werken ze geconcentreerd aan de taart. Dit levert humoristische, maar ook aandoenlijke taferelen op.

Gisterochtend was Abel te gast bij Dunya. Haar vader viel twee jaar geleden van een balkon en raakte ernstig gewond. Hij heeft een tijd in coma gelegen, maar was nu weer bijna beter. Dit moest volgens Dunya gevierd worden met een Chinese draaktaart. “Want die jagen de slechte geesten weg.” Terwijl Abel en Dunya de taart decoreerden, vroeg de bakker of Dunya nog wel eens aan haar vader merkte dat hij ziek was geweest. “Ja,” zei Dunya, “dan zegt hij bijvoorbeeld ‘slokje kaas’, ofzo.” Terwijl ze de laatste snoepjes op het drakengezicht legden, informeerde Abel naar Dunya’s hobby’s. “Ik houd heel erg van dieren. Ik heb vroeger zelfs een geit gehad.” Helaas was haar geit al dood. “Hij had iets van geitenkanker ofzo.” Abel reageert invoelend: “Ach, geitenkanker. Wat naar zeg.”

Of boerenzoon Tom, die centraal stond in de uitzending van gisteravond. Hij wilde een koeientaart maken voor zijn vader, die met koe Erna 57 een eiwitten- en vetrecord had behaald. Terwijl Abel de voorbereidingen trof voor de taart, legde Tom bloedserieus en met een onvervalst Achterhoeks accent uit hoe kunstmatige inseminatie werkt. “Ze halen het zaad bij de stier weg die op een dummy springt. Hij denkt dat die dummy tochtig is. En dan doet mijn vader dat zaad met een héééle grote spuit in de vagina van de koe!”

Aan het einde van de uitzending de gelukkige ontvanger verrast met de taart. Op dat moment in de uitzending ben ik altijd bang dat het kindje struikelt en het prachtige bouwwerk genadeloos over de grond uitsmeert, maar dat heb ik gelukkig nog nooit gezien. Taartontvangers reageren verschillend. Zo was de vader van Dunya totaal overrompeld en ging bijna huilen. Toms vader zei: “Goh. Wat móói, jongen! Geef me een kus.” En terwijl de boer zijn zoon een zeldzame kus op zijn wang geeft, pink ik een traantje weg.

donderdag 16 februari 2012

I heart ... Man Bijt Hond

Na een dag hard werken zijn er drie manieren om goed te kunnen ontspannen: koken, de puzzel in de krant maken en Man bijt Hond kijken. Het is natuurlijk vreselijk verantwoord om samen aan tafel even te communiceren tijdens het avondeten maar ik neem tijdens het avondeten het liefste de dag even door met de mensen uit Man bijt Hond. Tijdens het kijken rol je soms lachend van de bank en heel soms rolt er een traan over je wang. Precies de goede combinatie.

Man bijt Hond begon in Vlaanderen maar waaide eind jaren '90 over naar de noorderburen. Nog een jaar later ging ik studeren en was er in het studentenhuis al snel een etenstijdtraditie begonnen. Bij avondeten hoort nu eenmaal MbH. Daarna ben ik het programma altijd trouw gebleven. Wat een prachtige televisie. Elke aflevering weer verbaas ik me over het feit dat er zoveel bijzondere mensen in ons land wonen. Waar halen de programmamakers ze toch elke keer weer vandaan? Hoe gaat het er aan toe tijdens de redactievergaderingen? Volgens mij is MbH-verslaggever de mooiste baan in televisieland.

Man bijt Hond is eerlijk en oprecht, maar ook doortastend en dapper. Nooit pretentieus, zoals sommige andere dagelijkse programma's. Ze gaan geen onderwerp of taboe uit de weg maar zorgen er altijd voor de de mensen die hun verhaal vertellen nooit te kakken worden gezet. En zelfs hun gekke typetjes zijn uit het echte leven gegrepen. Zoals de supermarktdames Dooie en Coby. Ik weet zeker dat deze dames ergens in een supermarkt bij mij in de buurt werken. Ik ben er alleen nog niet achter welke precies.

De Veerkampjes zijn waarschijnlijk de bekendste MbH-ers maar mijn favorieten zijn de broers Manfred en Hilmar. Manfred is helemaal weg van vliegtuigen en van Schiphol, en misstaat in zijn KLM-uniform helemaal niet op de nationale luchthaven. Daar helpt hij de stewardessen een handje. Zijn broer houdt van films (hij heeft een hele uitgebreide verzameling) en van gratis kranten gratis uitdelen in het winkelcentrum. Als een echte paper boy.

De jubileumeditie in 2008 was een echte traktatie: een hele nacht lang de hoogtepunten van tien jaar lang MbH-televisie. Wat mij betreft komt er een heel themakanaal, waarbij alle afleveringen achter elkaar nog een keer worden uitgezonden. Dan neem ik tijdens het eten even het wereldnieuws door met mijn wederhelft en ga ik daarna weer terug naar al die wonderlijke televisiemomenten met klein nieuws van eigen bodem.



donderdag 2 februari 2012

Horrortv

Als vroege tiener een televisie op je eigen kamer, wat een luxe! Het degelijke houten bed in de ene hoek en de enorme beeldbuis in de andere. Een eigen kamer is al helemaal prachtig, maar die tv is toch echt de kers op de taart. Alleen, zo’n luxe vormt ook een groot gevaar. Een heel groot gevaar. Want wat nou als je per ongeluk in het donker stiekem in je eentje The X-files gaat kijken? Of Tour of Duty? Dan loop je een groot risico op hartkloppingen en een kapot bed.

Eerst heerlijk naïef een handdoek bij de drempel van de kamerdeur gelegd. Want stel je voor dat je ouders merken dat er naar een commerciële zender wordt gekeken. Of naar een programma over oorlog! Of geen documentaire van de VPRO! Dat is zeker weten nog strafbaarder dan ’s avond alleen in je bed tv kijken.

Voor jezelf is het stiekem kijken an sich niet het probleem. Pas daarna wordt het allemaal problematisch. Het moment dat het programma is afgelopen komt langzaam dichterbij. Begin jaren ’90 had echt nog niet iedereen een afstandsbediening dus de dekens moeten aan de kant. Je kruipt langzaam uit je bed. Voetje voor voetje sluip je over het statische tapijt naar de
beeldbuis. ZWIP! Televisie uit en de terugreis begint. Voetje voor voetje.

Het bed is in zicht maar iedereen begrijpt dat onverwachtse monsters, aliens, Mulder of sergeant Taylor opeens vanonder de lattenbodem kunnen opduiken. Dus neem je een aanloopje. En komt als een bommetje in een zwembad midden in de matras terecht. Alle getroffen maatregelen om strenge ouders buiten spel te zetten zijn voor niets geweest.

Maar het is inmiddels veilig in en onder het bed. Tijd om te gaan slapen. Met je knuffelbeer strak omarmd.

maandag 23 januari 2012

I heart… Max Geheugentrainer

Zoals ik al eerder heb gemeld kijk ik amper tv. Maar de schaarse momenten die ik wél besteed aan tv-kijken, zijn hoogtepuntjes. Zo is daar het fantastische spelprogramma Max Geheugentrainer. Ja, als ik mijn dag start met Max Geheugentrainer kan die dag bij voorbaat al niet meer stuk.

De uitzending begint al goed met de spreuk van de dag. Zo heb ik pareltjes mogen horen als “Je kunt beter niets doen dan druk zijn met niets doen” en “De waarheid schaadt nooit een zaak die rechtvaardig is”. Hierna volgt een belegen gesprekje met de kandidaat. Ik kom te weten dat je kaarten kunt maken van theezakjes en knipvellen – “De kaart ontstaat terwijl je ‘m maakt!”. Ideaal MAX-materiaal dus. Presentator Jan Slagter roept opgewekt dat we gaan beginnen – “Thuis doet u natuurlijk ook weer mee!” – en de oefeningen worden mijn huiskamer in geslingerd.

Het boodschappenspel is mijn favoriet. De quiz start met een overzichtje van negen verschillende producten die je moet onthouden. Uiteraard zijn de merkjes zorgvuldig weg gephotoshopt, wat hilarische beelden oplevert. Denk aan een wasmiddelmerk dat ineens ‘Larie’ heet, dat niveau. De kandidaat – en ik doe thuis natuurlijk hardop mee – krijgt een halve minuut de tijd om de boodschappen te memoriseren. Als de quiz bijna ten einde is, komt de apotheose, de finale, de zinderende laatste oefening: de ontknoping van het boodschappenspel. Weet de kandidaat alle boodschappen nog te noemen? Natuurlijk. Vroeger kreeg de winnaar een lullige Nintendo DS, maar nu is de hoofdprijs een stedentrip van 3 dagen!

Fantastisch toch. Een heerlijk spel, gezellige presentator – hij zegt overigens áltijd “Goed gedaan!”, ook als de kandidaat alles hélemaal fout doet – en ook nog eens een mooie prijs. Maar nu vergeet ik bijna mijn aller-, aller-, állerfavorietste onderdeel van de Max Geheugentrainer: de mop! Jan Slagter sluit het programma steevast af met “het leukste huiswerk van Nederland”. Het is natuurlijk de bedoeling dat je de mop de hele dag onthoudt zodat je ook nog je geheugen traint. Ik vind de mop meestal zó stuitend slecht dat ik sowieso geen moeite heb om het te onthouden. En mocht je al die topgrappen tóch vergeten zijn, dan is er altijd nog YouTube. Mijn besluit staat vast: ik ga me opgeven als kandidaat. I heart… Max Geheugentrainer!

dinsdag 6 december 2011

Mooi woord - Jaarlegging

Soms is een woord heel mooi doordat je het niet goed leest en daardoor verkeerd begrijpt. Dat had ik van de week toen ik zappend op de bank zat. Er kwam een wat troelige vrouw in beeld. Daaronder de tekst: bel nu voor een jaarlegging. Een jaarlegging, brulde ik, wat is dat nu weer? Is dat een soort adventskalender van lycra? Was ik naar Tell Sell gezapt?

Ik zag het al helemaal voor me. De jaarlegging. Een legging die je het hele jaar door kan dragen. Ongeacht welk weerstype en welke gelegenheid. Voor als je het even niet meer weet. Je staat 's ochtends voor de kast, wat moet ik nu weer aan? Dan maar de jaarlegging. Met een lange trui of met een tuniek. De jaarlegging is het vierseizoenendekbed onder de kledingstukken. Met afritsbare onderdelen, net als die wandelbroeken met al die zakjes aan de zijkant. In de winter is hij lang en warm, tot op de enkels, in voorjaar en herfst een capri-legging tot op de kuiten en in de zomer is het een soort wielrenbroek. Een makkelijke broek voor de werkende vrouw. Een soort meegroeistoel eigenlijk.

Maar helaas, aan deze leggingdroom kwam snel een eind toen bleek dat ik naar een astrologieprogramma zat te kijken. Weg ideaal kledingstuk, het was een voorspelling voor wat er komend jaar met je gaat gebeuren. Misschien moet ik toch maar even bellen. Ik denk dat er dan voorspeld wordt dat ik komend jaar een patent ga aanvragen. Dat ik eindelijk dat gat in de markt ga vinden waarmee ik stinkend rijk ga worden. 2012 wordt het jaar van mijn grote doorbraak. 2012 wordt het jaar van... de jaarlegging!

donderdag 17 november 2011

Kattenkind

Gisteren zag ik een stukje van ‘Je zal het maar zijn’ van BNN op tv. Ik keek naar een meisje van 21 jaar, Milou, dat compleet geobsedeerd was door haar chihuahua Parel. Ze kleedde het beestje aan, gaf handenvol geld uit aan accessoires en vierde zelfs Parels eerste verjaardag, compleet met hondenvriendjes, liedjes, cadeautjes en een feestjurk. Toen presentatrice Sophie Hilbrand vroeg of dit niet een beetje ver ging, zei Milou van niet. “Het is immers mijn hondenkind”, aldus het meisje.

Terwijl het programma vorderde en Milou de laatste puntjes op de i zette voor Parels verjaardagsfeestje, groeide mijn verbazing. Hoe is het mogelijk dat je zó ver gaat in je liefde voor je beest?! Maar ik keek ook naar mijn kat Coco, die spinnend naast mij op de bank zat, en wist een vlaag van herkenning niet te onderdrukken. Nee, ik noem Coco niet ‘mijn kattenkind’, en ik zou nooit een feestje voor haar geven, maar ook ik ga ver in mijn liefde voor haar. Zo heb ik een waterfonteintje in de keuken staan, zodat er altijd schoon drinkwater voor de poes beschikbaar is. Ik koop duur voer – wellicht in bulkverpakkingen en daarom goedkoper, maar toch. Ik mis mijn kat als ik een paar dagen weg ben. En ik betrap mezelf er meerdere keren per dag op dat ik vertederd naar Coco kijk en "Aaah, kijk nou!" kir als ze iets compleet willekeurigs en normaals doet zoals eten, zichzelf wassen of gewoon slapen in de zon.

Het ergste van mijn kattenliefde – en dit geef ik eerlijk toe – is nog wel dat ik samen met Coco op dieet ben. Tja, ik kwam op een gegeven moment tot de conclusie dat we allebei een paar pondjes teveel met onszelf meetorsten. Ik voel me dan ook ronduit beledigd als gasten poeslief zien en zeggen: “Ach, wat is ze toch gezellig dik!”. Dan denk ik: gezellig dik? Je bedoelt gewoon dat ze moddervet is, hoe dúrf je! Meestal zeg ik iets terug als: “Nee joh, ze is écht al wat afgevallen hoor!” – wat overigens ook écht waar is. Maar stiekem vind ik Coco dan heel zielig en geef ik haar die avond als troost een extra snoepje. Een jurkje zal ik haar nooit aantrekken, en verwacht ook geen uitnodiging voor haar verjaardag, maar ja… Ik ben gek op het beestje en vertroetel haar dan ook met alle liefde. Snif. Ik pink een traantje weg. Misschien is Coco toch wel een beetje mijn kattenkind.

woensdag 16 november 2011

I heart... bloopers

Ja, ik trek de pleister er maar meteen af: ik hou van bloopers. En dan niet bloopers van films of tv-programma's, die je wel eens aan het eind, tijdens de aftiteling ziet. Die vind ik ook heel leuk, maar lang niet zo leuk als de particuliere blooper. Ik denk dat er weinig mensen zo blij zijn met Hans Kraaij jr. als ik.

Wat overigens heel irritant is, naast Hans Kraaij jr. als presentator, is de naam van Neerlands enig overgebleven blooperprogramma: Lachen om Homevideo's. Wie dat bedacht heeft... Ik vraag me dan af welke opties er afgevallen zijn. Homevideo's. Grappige filmpjes. Kijken naar grappige filmpjes. Kijken en lachen. Lachen man. Lachen om homevideo's, bijna alle andere namen die je kunt bedenken zijn beter. De beste bloopers, zoiets.

Maar goed, de bloopers dus. Schaterend van het lachen en met tranen over mijn wangen kan ik van de bank op de grond rollen wanneer ik een goede blooper zie. Zeker als er net een stuk of drie goede bloopers achter elkaar worden uitgezonden, dan moet ik bijna gereanimeerd worden. Er zijn ook mindere bloopers, die zijn wel aardig om er in te komen (want ik moet er aan het begin van een blooperprogramma altijd even in komen), maar bepaalde categorieën bloopers genieten duidelijk mijn voorkeur.

De ene categorie is de dierenblooper, en dan met name katten. Dieren doen namelijk meestal iets fout uit enthousiasme. De meeste dierenbloopers hebben iets met springende katten die naast de tafel belanden of rennende honden die een argeloze peuter omverrennen. En daarmee zijn we meteen bij een tweede categorie topbloopers aanbeland: de kinderblooper. Is het niet hilarisch om een baby de slappe lach te zien hebben, een peuter uit een bak hondenvoer te zien eten of een kleuter zijn vader te zien natspuiten met de tuinslang of zich met een slee te pletter zien storten in een besneeuwd bos. Heerlijk, zo spontaan. Veel beter dan domme volwassenen die bovenin een boom zitten wanneer ze deze omzagen.

Mijn favoriete bloopers (ja, die heb ik) hebben echter geen van beide ingrediënten. Dat zijn ex aequo:
De man die aan het klussen is aan een schuifraam met een vriend. De vriend houdt het raam open, de man steekt zijn hoofd uit het raam, die vriend laat los. En dat zelfs tweemaal.
De ander gaat om een bruiloft. In een zaaltje in een hotel staat iedereen op het bruidspaar te wachten. Het bruidspaar wordt aangekondigd, "Dames en heren, het bruidspaar!" Iedereen kijkt naar de deur, vol verwachting. En dan... rijdt er een kar vol vuile vaat voorbij. Zo zie je maar, nog leuker dan bloopers kijken is ze navertellen. En hou altijd een camera paraat tijdens klussen, skiën, trouwen en buitenspelen, daar doe je mij een groot plezier mee.

Heb je ook een favoriete blooper? Vertel 'm me in de comments.

vrijdag 28 oktober 2011

Vieze Vogels - Johnny de Mol

Het schijnt dat een heleboel mensen Waar is de Mol? een heel goed programma vinden. Zo las ik dat Sasha Visser (potentieel vies vogeltje uit de TMF-stal) enorme bewondering heeft voor dat programma en de manier waarop Johnny de Mol dat presenteert. Johnny de Mol? Serieus? Dat zag ik niet aankomen.

Op zich hoef je voor zo'n programma namelijk niet erg veel te doen en te kunnen. Er zijn genoeg groezelige BN-ers te vinden die gratis op reis willen naar Zuid-Afrika of welk ander ver land voor dit programma dan ook bezocht wordt. Dus gasten heb je al. Gewoon al die ongewassen types van jouw presentatiegeneratie waar je lekker tof mee kan doen. Vervolgens moet je de diepte in. Bij een zelfgemaakt kampvuur diepzinnige gesprekken voeren over elkaars diepste gevoelens. Angsten, fobieën, wensdromen. Als het maar een diepzinnig gevoel geeft. Iets met dieren of zielige kinderen of een overleden familielid doet het altijd goed. Daar willen je bekende collega's maar al te graag over praten. Dat zijn allemaal even grote aandachtsorgels als jij zelf, dus je hoeft geen kritische vragen voor te bereiden. Scheelt lekker. En dan knik je af en toe ernstig mee. "Jezus, heftig man." De volgende dag doe je iets heftigs als gillend bungeejumpen of in je broek piesend parachutespringen om lekker te bonden. Lachend en huilend omhels je daarna je nieuwe beste vriend voor het leven. Wow, echt vetheftig!

Ja, Johnny de Mol heeft het mooi voor elkaar. Vorige week zag ik hem zitten bij de Televisier Ring. Hij had een mohawk. Dat is een hip woord voor hanekam. Wat het hippe woord voor hip is weet ik trouwens niet. Maar goed, een mohawk dus. Wat een viezerd is het ook, dacht ik. Hij is, naast briljant presentator, ook weer zo'n Vieze Vogel. De groezeligheid druipt ervan af. Ik kon hem bijna rúiken, zo vies. Man, neem een douche, doe je haar normaal, scheer je. En stel eens een kritische vraag. Dan kan ik ook eens vol bewondering naar je kijken.