Caravans, bejaarden, praktische kleding en Martine van Os

Met tranen in de ogen en in m'n handen klappend van plezier zat ik gisteravond (eindelijk) weer voor de tv: 'We zijn er bijna' is weer begonnen. Mocht je deze serie om onverklaarbare redenen nog niet kennen, ga dan nu naar Uitzending Gemist. Kijk dan meteen even de serie van vorig jaar als die nog beschikbaar is.

Op het eerste gezicht heeft dit programma alles in zich om door mij onopgemerkt te blijven: caravans, bejaarden, praktische kleding en Martine van Os. Desondanks heb ik het programma met beide armen omhelsd. Een groep bejaarden die in een stoet caravans naar hun vakantiebestemming trekt. Dit jaar is de bestemming Spanje en dan met name Andalusië.

De bestemming is eigenlijk het minst interessante aan 'We zijn er bijna'. Het had zich waar dan ook af kunnen spelen. De kracht van het programma zit 'm in de alledaagsheid van wat de reisgenoten met elkaar bespreken. Gewone mensen met gewone problemen. Jan die vertelt dat hij zichzelf elke ochtend verwent met een stokbroodje met brie. Jan, een schat van een man met een oostelijk accent, die vertelt over wijlen zijn vrouw Jopie. Nu is hij voor het eerst alleen op reis. Nou ja, alleen...

Jaap en Trijn (ik verzin dit niet)  zijn er ook nog. Zij is verloskundige ('ja die ervaring met contact met mensen komt nu ook wel van pas'), hij werkt voor de ANWB ('Al bijna 40 jaar. Ik heb nog m'n eigen mannummer bij de ANWB...') en helpt bij pech onderweg. Dan zijn er nog Nel, Bep, Frits, Tiny en Co, allemaal heerlijke mensen. De leiding houdt de regie stevig in handen: ze reizen vooruit en laten de deelnemers bij aankomst een nummertje trekken zodat de kampeerplekken eerlijk verdeeld worden. Da's heel belangrijk.

's Avonds wordt er geborreld en een onduidelijk spel gespeeld met papiertjes en gekleurde wasknijpers. Dit alles overgoten met een heerlijke, zakkige muziekdiaree. De simpele kneutigheid druipt ervan af en na één aflevering heb ik Jaap en Trijn, maar toch vooral ook Jan al in mijn hart gesloten. Het wordt een mooie zomer.

Van oude menschen, de dingen, die voorbij gaan

De trein is bijna klaar voor vertrek wanneer er twee heren op leeftijd aanschuiven in het vierzitje. De pensionados hebben een gezonde blos op de wangen en wat huidschilfers op de bol. Vast een dagje uit geweest. De volgende drie kwartier trekt er een een overweldigende hoeveelheid informatie over tropische flora, fauna en ziektes door de wagon.

 

De heren praten elkaar volop bij over de gezamenlijke hobby: onderwaterfotografie. Jan is duidelijk de meer ervaren hobbyist en laat dit merken door Steef nogal neerbuigend toe te spreken. “Nee, heb je echt nog geen zoetwatersnorkeltocht gemaakt? Dat had ik nou echt niet van je gedacht!” Steef probeert nog op te scheppen over de dieren die hij tijdens de reis naar Afrika heeft gezien, maar de hiërarchie is niet meer te omzeilen.

Het helpt ook niet bepaald dat Jan toevallig zijn nieuwe onderwatercamera bij zich heeft. Hij ritst zijn tas van De Zonnebloem open en haalt het apparaat eruit. Klein, compact en hypermodern. Steef is direct onder de indruk en Jan verzekert Steef dat hij het ding best even mag vasthouden, maar dan start hij wel alvast de diashow van de laatste reis naar Sint Maarten op.

Bij elke foto wordt de diashow even gestopt zodat Jan kan vertellen welke vis- of koraalsoort we nu op het beeldscherm zien. Het liftmuziekje dat hij onder de voorstelling heeft gezet vult de trein. Steef knikt bij elk plaatje instemmend. “Weegt ook niks meer tegenwoordig hoor, zo'n klein foto-apparaat. Prachtig mooi.”

Jan gaat ook even door over zijn digitale aanwinst en vertelt in geuren en kleuren dat hij ook filmpjes kan maken met het toestel. Maar het is natuurlijk wel lastig om te filmen onder water. Door de golven kan het beeld immers heel instabiel worden. En schokkerig. Dan komt Steef met een goede tip. Een tip die voor altijd beslist dat Steef nooit zo'n semi-professional als Jan zal worden: “Maar Jan, dan neem je toch een statief mee onder water?”.