Posts tonen met het label M. Alle posts tonen
Posts tonen met het label M. Alle posts tonen

woensdag 11 juli 2012

Koffieautomaatpraat: Tour de France

Dit is een gastcolumn van onze gastcolumnist M

Heb je moeite om mee te komen bij de koffieautomaat? Wil je wel graag meedoen aan het gesprek van de dag, maar heb je geen idee wat je nu weer moet zeggen? In het kader van de Koffieautomaatpraat geef ik tips voor hoe je dat dagelijkse sociale momentje met glans doorstaat. Vandaag: de Tour de France.

Tip 1

Wil je echt meepraten over de Tour de France? Verdiep je dan in ieder geval in de etappes die op dat moment gereden worden. Weet het verschil tussen berg- en sprintetappes, tussen sprinters en klimmers (en weet dan vervolgens ook dat die twee termen in dit geval niets te maken hebben met hardlopen of bergbeklimmen), en tussen de verschillende truien. Weet wie op dat moment de gele trui draagt en wie de beste kansen hebben om daarin te eindigen. Nederlanders behoren waarschijnlijk niet tot die groep, dus het is ook verstandig om te weten welke Nederlandse renners er meedoen. Over dit alles kun je dan vervolgens een intelligente opmerking maken. Weet welk zeker dat die ergens op slaat.

Tip 2

Misschien nog wel beter: verdiep je in de rode lantaarn, de laatste in het klassement. Die persoon verdedig je dan vervolgens alsof ie echt de tour van zijn leven rijdt. Niet alleen kom je dan gelijk over als iemand die wel heel veel van de Tour moet weten, je verdedigt ook gelijk de underdog, de doorzetter, de vechter. Dat is interessant. Hé, voor je het weet ben jij op je werk straks de autoriteit als het gaat om de rode lantaarn. Als het een Nederlander is, zorg dan dat jij degene bent die de hype aanzwengelt. Jij wilt natuurlijk de eerste zijn die ‘de nieuwe Kenny van Hummel’ zag aankomen. Overigens kun je er bij de rode lantaarn vrijwel zeker van zijn dat ie geen doping gebruikt heeft. Eventueel kun je dan ook nog zoiets zeggen als: ‘ik support de renners die het allemaal op eigen kracht doen.’

Tip 3Daarover gesproken: met de opmerking ‘die heeft zeker doping gebruikt’ na elke uitzonderlijk goede prestatie, maak je jezelf niet populair bij de wielerfanaten. Het klopt waarschijnlijk, maar laat die wielerliefhebbers in hun waan.


Tip 4
Als wielrennen je echt helemaal niets interesseert, dan kun je tijdens het meekijken altijd nog letten op de omgeving. Begin hier dan over tegen een gelijkgestemde en met een beetje geluk heb je dan een aardig gesprek over vakanties in Frankrijk. Bewaar gesprekken over aantrekkelijke wielrenners of benen dan wel broekjes voor de mensen die daar ook echt in geïnteresseerd zijn (zie ook het hoofdstuk voetbal). Als je verplicht mee moet kijken naar de Avondetappe, dan ga je een zware avond tegemoet. Je moet dan dus een uur lang luisteren naar het quasi-poëtische geleuter van Mart Smeets over een sport die je helemaal niet interesseert. Een troost: je kunt de volgende dag altijd nog een grap maken over het overhemd van Mart Smeets. Succes gegarandeerd.

Tip 5
‘Wanneer wordt de epiloog eigenlijk gereden?’, is een domme vraag. Net als ‘Waar rijden ze morgen dan?’, als de renners al zijn aangekomen in Parijs, of ‘Heb je die etappe van gisteren gezien?’, als gisteren een rustdag was.

Dan nog dit: Schleck is de achternaam van twee wielrennende broers en heeft verder niets te maken met de
ogre uit die animatiefilms. Dat is Jack van Gelder.

dinsdag 14 februari 2012

Vergeet niet spontaan te doen!

Dit is een gastcolumn van onze gastcolumnist M

Valentijnsdag. Het enige wat mij daar altijd in heeft aangesproken, is het idee dat mensen aan elkaar - al dan niet anoniem - kunnen laten weten dat ze elkaar zien zitten. Ik ben zo iemand voor wie het niet vanzelfsprekend is om zomaar op de vrouw af een date te regelen. Niet dat ik wacht tot Valentijn met het uiten van mijn gevoelens, maar als ik rond deze tijd een meisje op het oog heb, grijp ik de aanleiding soms wel aan.

Verder schaar ik me vooral onder de mensen die Valentijnsdag veel te commercieel vinden. En er is voor mij nog een reden waarom deze dag niet hoeft. En die reden is het initiatief van de Valentijn Helpdesk (jawel!): Nooit Meer Geen Bloemen met Valentijn. Het idee: meld je man aan bij de site, zodat hij een videoboodschap krijgt die hem duidelijk moet maken dat je bloemen wilt voor Valentijn. Ze proberen zichzelf er nog uit te redden door eenmaal het woord partner te gebruiken, maar het kwaad is al geschied. Deze site is vooral bedoeld voor vrouwen die hun man op willen geven. Want ja, het zijn natuurlijk altijd die vergeetachtige mannen die niet romantisch willen zijn op Valentijnsdag. Waarom dat onderscheid? Bestaan er geen vergeetachtige vrouwen?

En voordat mensen beginnen over de klassieke rolverdeling: ik heb ook daar zo mijn eigen theorieën over. Het verhaal daarachter is zo uitgebreid dat het een eigen column waard is, maar in het kort komt het hier op neer: ik ben voor volledige gelijkwaardigheid tussen man en vrouw. Het moet niet uitmaken wie nu precies wie niet of wel verwent. Als je dan zo’n site als de Valentijn Helpdesk in het leven roept, dan mag die best gericht zijn op mensen in plaats van alleen mannen of vrouwen.

Kijkend naar de site voel ik herkenbare frustraties opkomen. Destijds bij tv-programma’s als ‘Help, mijn man heeft een hobby’ en ‘Help mijn man is klusser’ had ik die frustraties ook. Want kunnen vrouwen geen rare hobby's of obsessies hebben (waar blijft 'Help, er staan 82 paar schoenen in onze kast')? En waarom is het logisch dat vooral de man een klusser is? Een slechte klusser is zo uitzonderlijk dat er een programma omheen verzonnen moet worden. Het is vooral dat constante idee dat mannen op weg geholpen moeten worden, dat mij irriteert.

Misschien hebben mannen wel een goede reden dat ze Valentijnsdag ‘vergeten’, namelijk dat ze er niets aan willen doen. En waarom zou je ze dan dwingen? Als het je echt hoog zit, kun je ook gewoon het gesprek aangaan, in plaats van dat je de ander subtiel probeert te veranderen met behulp van de Valentijn Helpdesk.

En hoe spontaan is dat bloemetje eigenlijk nog als je je partner via zo'n site moet dwingen? Het is alsof je zegt: "Hé, vergeet niet spontaan te doen!". Voor een echte romantische geste heb je geen speciale dag - laat staan een speciale site - nodig, toch?

woensdag 13 april 2011

Outcast

Dit is een gastcolumn van onze gastcolumnist M

Jawel hoor, daar zijn we weer! Een jongen schiet om zich heen in een winkelcentrum en meteen maken mensen zich weer druk om de gewelddadige computergames die hij speelde. Wat wil je dan doen? Die games verbieden? Dan zijn er altijd nog horrorfilms als Saw, waarin mensen na de lugubere spelletjes van een gestoorde moordenaar uit elkaar gereten worden. Verbieden maar? Er zijn zat mensen die deze spelletjes niet naspelen, maar je weet maar nooit. En dan kun je ook gelijk het journaal censureren. Wat je daar allemaal al niet aan ellende voorbij ziet komen.

Hoeveel jongeren zijn er niet die thuis Call Of Duty spelen en daarnaast een heel gewoon leven leiden? Voor mensen met een bepaalde geestestoestand kunnen die spellen wel een soort geleider worden, maar de games zijn nooit de bron van het kwaad. Sterker: als spelletjes iemands gedrag gaan beïnvloeden, is het eigenlijk al te laat. Negen van de tien keer zijn het outcasts die doordraaien; mensen die zichzelf buiten de maatschappij plaatsen omdat ze zich niet begrepen voelen, gepest worden of gewoon niet goed mee kunnen draaien in de maatschappij. Volgens mij kun je dit probleem nog het beste bij de bron aanpakken en er in ieder geval voor proberen te zorgen dat de situatie niet nog verder escaleert.

Natuurlijk is het moeilijk om in het hoofd te kruipen van zo’n jongen (of meisje, maar tot nu toe zijn het vooral jongens), maar je kunt wel signalen oppikken. Tristan van der Vlis schijnt al eerder rare opmerkingen gemaakt te hebben. ‘Ik schiet jullie nog wel dood’, wat hij, volgens het artikel in de Metro, eens tegen z’n voormalige collega’s gezegd zou hebben, is niet mijn standaardreactie hoor, zelfs niet op een grap. Ergens moeten dan toch alarmbellen gaan rinkelen. Ga na: wat is het eerste wat je doet als iemand op je overkomt als een rare snuiter, zonder vrienden, die rare opmerkingen maakt? Grote kans dat je zo iemand ontwijkt (‘hè, niet weer die freak’). Maar daardoor maak je de situatie, zonder dat je het weet, alleen nog maar erger. Zo’n jongen trekt zich dan waarschijnlijk nog verder terug in zijn eigen wereld. Een wereld waarin fantasie en werkelijkheid misschien wel door elkaar gaan lopen…

Ik heb niet de illusie dat je de outcast zomaar van zijn probleem af kunt helpen, maar misschien kun je dan in ieder geval proberen om je in ‘m te verplaatsen. Of probeer mensen of instanties te waarschuwen, weet ik veel! Alles is beter dan denken: ‘laat maar zitten, hij wil niet meedoen, dan maar niet’. Het zou zo interessant zijn als mensen hierover de discussie eens aangingen. Maar ja, in plaats daarvan wordt er liever gediscussieerd over de invloed van games als Call Of Duty.