Even naar de supermarkt

Een té dikke kont in een té klein broekje. Een opa verkleed als oma. Vreselijk mislukte tattoos. Dikke mensen in te kleine kleren. Auto’s beplakt met trollen. Nóg meer mislukte tattoos. En nóg meer dikke mensen. Bij de helft van de foto’s denk je: dit kán toch niet waar zijn, dit is toch in scène gezet? Maar nee, het is waar. En het heet: People of Walmart.

Weigerkappers

Eindelijk was er het langverwachte protest. Vol verbazing vraag ik me bij de Hollandse plukjeskapsels af 'welke kapper knipt dat zo?!' Er moet natuurlijk brood op de plank, 'u vraagt, wij knippen,' luidt het kapperscredo. Toch is ook bij de kappers na jaren van huilend knippen en af en toe gillen in een kussen nu eindelijk de grens bereikt. In Spanje zijn de eerst protesten al begonnen. Een logische plek, er komen immers elk jaar hele bossen gemiddelde Nederlanders naar Spanje om vakantie te vieren. Geen beter moment dus om uitgerekend nu te staken, de schaar erbij neer te gooien. Weigerkappers. Naar verwachting zal het protest overwaaien naar Griekenland, Italië en Frankrijk, om uiteindelijk via Duitsland ook onze landsgrenzen te bereiken. Ik raad u aan om nu alvast kappersafspraken te hamsteren, de rijen zullen dit najaar niet te overzien dus. Doe maar alvast lekker kort dus, dan kan je even vooruit.

Oilily-overload

In de Volkskrant stond vorige week een artikel over trendy kitsch in roze en met bloemen en vogels en stippen, en dat dan maal duizend. Over hoe vreselijk dat wel niet is. Daar was ik het eigenlijk wel mee eens. Eén vogeltje hier en daar en een shirt met stipjes of hartjes of bloemetjes is best leuk, maar overdrijf het niet. Zeker niet als je op een bepaalde leeftijd bent.

Die leeftijdsgrens ligt zo rond de veertien. Ga dus niet boven je veertigste nog met vlechtjes lopen, met een grasmat met bloemen op je fiets en je hele huis opgertokken uit Kitsch Kitchen, Pip en Blond. Dan ben je gewoon een Pippi Langkous met een midlife crisis. En al helemaal niet ook nog een bloemetjesrok met groene (driekwart, dat staat NIEMAND, hoor je me!) legging en een stippenshirt met bloemen met een vestje met pailletten. Sorry, maar dat is infantiel. Zelf, dat beken ik eerlijk, heb ik een paar pip-mokken en ook ben ik in het bezit van twee rokjes en een jurk van King Louie. Na het zien van jubileumfoto's van een winkel die dit merk en andere happy-overkill verkoopt ben ik zo geschrokken dat ik plechtig heb gezworen hier niet meer aan mee te doen.

Met Lein kwam ik tot een nieuwe trend voor de komende jaren. Dit wordt het helemaal, dus let goed op. Je hoort het hier eerst voordat het in 101 Woonideetjes staat. De tegenhanger van de hysterische levensstijl is... ijskoud en industrieel. Alles wordt grijs, de vloer van beton en als enige decoratie in de keuken een vleeshaak. Een koel kantoor met leren banken en lamellen. De slachthuisstijl wordt het ook helemaal deze winter. De kinderen hebben geen roze en blauw meer aan en ook geen bretonse streepjes van Petit Bateau. Nee, ook kinderen gaan, net als hun ouders, gekleed in stemmig zwart uniform. Een soort miniatuurversies van Harmke Pijpers en Ans Markus. Mager en chagrijnig kijkend in een kleurloos, witgetegeld slachthuis. Hooguit zie je af en toe ergens een rode streep. Bijvoorbeeld op de poster van Dexter, of de videowall met Saw.

Geen kas met fleurige potten en moestuintjes, maar een koude koelcel waar keihard Rammstein gedraaid wordt. Geen stapelbedden maar vleeshaken met verticale hangmatten uit de serie Kokon. Het dieet bestaat uit havermout en rauw vlees. De wijnkelder wordt omgebouwd tot een vintage Stasi-verhoorkamer. In dit huis wordt nooit gelachen, anders krijg je een emmer koud water over je heen en moet je uren rechtop staan op een marmeren vlonder van tien vierkante centimeter.

Natuurlijk is er ook vrije tijd en die wordt goed besteed. Waterboarden is gezinssport nummer 1 (met synchroon messen slijpen als favoriete bezigheid voor binnenshuis) en voorgelezen wordt er natuurlijk ook. Na het eten fijn een stukje uit de handleiding van een vorkheftruck en dan voor het slapengaan nog even een hoofdstuk uit de gebruiksaanwijzing van de slachtmachine die vader afgelopen weekend in de aanhanger van zijn grijze Lada uit de Oekraïne heeft geïmporteerd. Slaap hard!

Wie is Diederik?

Een column van Eef en Caar

Diederik Samsom is de nieuwe fractievoorzitter van de PvdA. We kennen hem wel, hij draait al jaren mee. Maar wie is de echte Diederik Samsom, wie is de man achter de retoriek en het activisme? Wij nemen u mee, op zoek naar de echte Diederik.

De camera zoemt in op een wandelende Diederik. Maar Diederik ziet de camera niet. Hij waant zich onbespied. Een zeldzaam moment in het leven van Diederik. Want altijd is er wel een camera in de buurt van de nieuwe fractievoorzitter, of een journalist die hem om een quote vraagt, of iemand die hem herkent. Maar dit keer niet. Het is vroeg in de ochtend. Diedrik loopt door Den Haag van het station naar de Tweede Kamer. Vandaag is een drukke dag. Hij moet een debat voorbereiden, er is een fractievergadering waarbij hij Ronald Plasterk in het gareel moet zien te houden en Lutz proberen te verstaan, en hij moet een interview geven aan Ferry Mingelen. Maar nu is het nog rustig in het hoofd van Diederik. Stilte voor de storm.

Diederik draagt een ribfluwelen jasje. Het is een mooi jasje. Een duur jasje ook. Hij durft dat nooit hardop te zeggen, maar hij houdt van mooie kleren. Vol schaamte bevoelt hij soms de mouwen van de colbertjes in de Bijenkorf. Soms snuft hij aan de mooie Italiaanse overhemden. Zijn handen glijden langs vesten van kasjmier. Hij wil het kopen, zijn creditcard brandt in zijn zak. Ja, Diederik heeft een creditcard! Als de achterban dat maar niet hoort.

Vol schaamte maar ook trillend van genot dwaalt hij langs de schappen vol dure Italiaanse dassen. Zo kocht hij ook dit mooie ribfluwelen jasje eens. Het tasje van de Bijenkorf nog voordat hij de winkel uit was in een Digros-tas gepropt. En thuis, als hij trots doch beschaamd voor de spiegel staat, weer de gedachte aan de achterban, aan zijn activistische verleden, aan zijn vrienden van vroeger die nu nog aan een winderige kerncentrale geketend zitten. Hij laat zijn vrouw dan altijd even het nieuwe kledingstuk wassen met verkeerde kleuren of met een dopje bleek. De merkjes knipt ze eruit en worden in de tuin verbrand. Dan komt hij er wel mee weg. Dan ziet niemand dat hij een modaal salaris aan kleding zou kunnen uitgeven.

Zijn vrouw was indertijd degene die zei dat hij zijn laatste drie haren ook maar moest afscheren. Diederik moest er een beetje van huilen, want onder zijn activistische no-nonsense uiterlijk schuilt een ijdele man. Toen de tondeuse uit was en hij zijn oogjes weer opendeed, schok hij heel erg: ‘Net Pim Fortuin!’ ‘Nee joh lieverd, zo moet je niet denken. Als je kaal bent, ben je niet meteen een nazi. Er zijn ook erge ziektes waar je kaal van wordt, denk daar maar aan als je het even niet meer ziet zitten. En Lenin was ook kaal.’ Dat hielp, maar niet helemaal. Een kale man die Samsom heet, zou dat wel goed overkomen?

Diederik is op weg naar de Kamer, zijn blik dwaalt af naar de etalage van een schoenenwinkel. Hier heeft hij een keer van die cognackleurige makelaarsschoenen met gesp gekocht. Die heeft hij aan een zwerver gegeven toen bleek dat zijn kinderen hem niet meer herkenden. Dat was een heel moeilijk moment. Niet vanwege die kinderen maar vanwege die schoenen. Die had hij in een opwelling gekocht toen hij langs de Fred de la Bretonniere liep. ‘Gedver,’ zei mevrouw Diederik, ‘je lijkt wel een VVD-er.’ ‘Het gaat toch om wat ik zeg en niet om hoe ik me kleed,’ wierp hij nog tegen. Maar nee, ook bij de PvdA blijkt de vorm toch minstens zo belangrijk als de inhoud. Jammer als je, zoals Diederik Samsom, eigenlijk een heel goede en dure smaak hebt.

Tip voor de koude winter: de snuggie

Vorige week zat ik met een keelontsteking ziek thuis. Nu ben ik héél goed in niksen, maar ziek zijn is niet mijn talent. Proberen te chillen terwijl je klappertandend en rochelend je huig er uit hoest is niet mijn favoriete bezigheid. Maar goed, ik was nu eenmaal ziek en nam mezelf voor er het beste van te maken. Nadat ik me op mijn werk had ziek gemeld, installeerde ik me dan ook hoopvol op de bank. Ik had álle tijd om leuke dingen te lezen en te kijken, besefte ik me! Vervolgens keek ik tv, las ik oneindig veel fora en weblogs, schreef zelf wat stukjes, keek Aladdin, Rapunzel en Belle & Het Beest… en toen was ik er wel weer klaar mee. Maar goed, op dat moment was ik precies één ziek-zijn-dag verder. Ik had nog een lange lijdensweg te gaan.

Mijn meneer zorgde voor een lichtpuntje die week. Hij bracht op een zonnige ochtend een snuggie voor me mee (wel op mijn verzoek, maar tóch). Een snuggie is een fantastische uitvinding. Het is een fleecedeken, maar dan met mouwen. Je zit lekker warm maar je kunt tegelijkertijd een boek lezen, laptoppen of breien. (Overigens kan ik überhaupt niet breien, of ik nou een snuggie draag of niet.) Bruno Mars is een baas en wist het al langer: een snuggie is chill. In zijn ‘Lazy Song’ zingt hij over een chilldagje thuis. Hij kamt z’n haar niet, hij neemt z’n telefoon niet op. Hij ligt alleen maar, met z’n hand in z’n broek, te chillen in zijn snuggie op de bank. Hij werd dan ook mijn grote voorbeeld vorige week.

Door de snuggie ging een nieuwe chillwereld voor me open. Ik voelde me nog steeds hondsberoerd, maar had het in mijn snuggie in ieder geval niet meer koud. Natuurlijk, door de snuggie daalde mijn sexappeal tot onder de temperaturen die in De Bilt tijdens deze koudegolf zijn gemeten. Maar dat maakte mij niet uit, mijn keelontsteking dwong me toch al om mijn natural beauty looks in te leveren. Ik zag er in mijn snuggie uit als een asgrauwe zeehond in een te ruim velletje. Maar het zeehondje knapte zienderogen op en zit nu fris en fruitig deze column te tikken. In een snuggie, natuurlijk. Want ik ben dan wel weer beter, maar dat is géén excuus om de snuggie op te bergen. I love my snuggie!

Tip voor de koude winter: de ostrich

Nogal wat mensen hebben last van de druilerige winter, gezien het enthousiasme waarmee de Onesie vorige week ontvangen werd. Tijd om de outfit af te maken. Als je je toch opsluit in je cocon, doe het dan goed. Dat moeten de makers van de ostrich ook gedacht hebben.

De ostrich is, om kort te gaan, een slaapzak voor hoofd en handen. Op de site wordt het als volgt omschreven: OSTRICH offers a micro environment in which to take a warm and comfortable power nap at ease. It is neither a pillow nor a cushion, nor a bed, nor a garment, but a bit of each at the same time. Its soothing cave-like interior shelters and isolates our head and hands (mind, senses and body) for a few minutes, without needing to leave our desk.

Blijkbaar is het idee dat je dit op werk ('without leaving our desk') gaat gebruiken. Er schieten nu allerlei beelden door m'n hoofd. Hoe zouden m'n collega's reageren als ze me zo vonden? Zouden ze een ambulance bellen? Hoe is het om met je hoofd in een slaapzak op werk te liggen? Claustrofobisch? Mag het ook halverwege een vergadering? Of is dat dan weer niet sociaal acceptabel? Ik kan me momenten bedenken waarop je heel graag ineens een zak over je hoofd wilt trekken. Hét alternatief voor door de grond zakken. Als iemand vraagt of je zwanger bent. Als je van de zenuwen moet lachen als er net iets heel ergs verteld wordt. Als je een week later pas hoort over dat cruiseschip dat op de rotsen is gelopen.

De vraag is wel: hoe neem je zo'n ding mee? Past 'ie in je handtas? Of zit het in een handige, bijpassende tas, net als een slaapzak? Laat je 'm op je werk liggen, met het risico dat een van de schoonmakers zijn hoofd erin doet? Of, erger nog, iets anders. En hoe adem je eigenlijk? Wordt er een snorkel bij geleverd? En is je haar niet hartstikke statisch als je na een half uur powernappen je hoofd langs het fleece weer naar buiten trekt?

Een groot nadeel is wel dat de rest van je lichaam zichtbaar is. Ik zou alleen maar zitten denken of mijn collega's m'n 'wobbly bits' niet ongegeneerd gaan zitten bekijken terwijl ik me heb teruggetrokken in m'n cocon. Zo kan ik niet slapen, overmand door angst voor starende ogen. Ik zou me pas echt thuisvoelen in een micro environment als ik er helemaal in zit. Dus dan komt toch de onesie weer in beeld.

De onesie en de ostrich, een prachtige combinatie. Je bent duidelijk op zoek naar geborgenheid in eenzaamheid en dan bieden deze twee kledingstukken (als je het zo mag noemen) uitkomst. Teruggetrokken in je cocon. Als er toch iemand bij je in de buurt waagt te komen, vraag dan of hij of zij jou een paar uur lang met houten spatels wil slaan. Dan heb je meteen je eigen re-birthing geregeld. Zoveel vliegen in een klap, wat een vondst. Slaap lekker allemaal!

Tip voor de koude winter: de onesie

Stel nou dat je met rust gelaten wilt worden. Stel nou dat je even niet wilt dat iemand je aanraakt. Stel nou dat je voorlopig echt even geen seks wilt. Dan kun je zeggen dat je hoofdpijn hebt. Je kunt op je werk elke dag een blikje ansjovis bij de lunch verstouwen en wegspoelen met twee tenen rauwe knoflook. Wat nou als je geliefde daar geen boodschap aan heeft? Wat te doen als hij of zij gewoon ook lekker aan de ansjovis gaat? Dan heb je nog geen moment rust. Voor dit soort vermoeiende momenten is er: de onesie.

De onesie, wie kent 'm niet. Vroeger ook wel bekend als de jumpsuit. Jumpsuit, het woord alleen al. Het doet denken aan melige meiden die de Tina lezen en samen gillend met zakken m&m's naar een film met Zach Efron kijken, daarna nog een half uur springend op bed een kussengevecht en dan met schoonheidsmaskers op moe maar voldaan in slaap vallen. Kussengevechten met melige beugelmeisjes. Geen seks dus.

Die is dus terug, onder de naam onesie, want uit één stuk gemaakt. Hij is dit keer niet alleen voor melige meisjes, maar ook voor stoere supermannen. Brad Pitt is gespot in een onesie! En welke man wil er nou niet als Brad Pitt uitzien? Wel, ga maar even kijken, ik denk dat je zult inzien dat op dit moment geen enkele man er als Brad Pitt uit wil zien. In een jumpsuit, met een wandelstok.

Misschien dat Brad ook wel even rust van Angelina wilde. Angelina staat bekend als een enorme femme fatale met een sex drive van hier tot Tokyo. Brad wordt ook een dagje ouder, heeft al wat grijze haren in zijn baard, misschien was dit zijn laatste redmiddel? Geef toe, Brad moet er heel wat voor doen om er onaantrekkelijk uit te zien, maar het is hem gelukt.

Vandaar dus deze tip, mocht je ook wat vermoeid zijn. Hij is te koop bij H&M, waar wacht je nog op? Krul jezelf op de bank met een bak Ben & Jerry's, en kijk als een enorme Teletubbie ongestoord naar mierzoete zwijmelfilms. En bereid je voor op Honderd jaar eenzaamheid. Gaat dat boek misschien ook over Teletubbies? Je zou het haast denken.

Mooi woord - Jaarlegging

Soms is een woord heel mooi doordat je het niet goed leest en daardoor verkeerd begrijpt. Dat had ik van de week toen ik zappend op de bank zat. Er kwam een wat troelige vrouw in beeld. Daaronder de tekst: bel nu voor een jaarlegging. Een jaarlegging, brulde ik, wat is dat nu weer? Is dat een soort adventskalender van lycra? Was ik naar Tell Sell gezapt?

Ik zag het al helemaal voor me. De jaarlegging. Een legging die je het hele jaar door kan dragen. Ongeacht welk weerstype en welke gelegenheid. Voor als je het even niet meer weet. Je staat 's ochtends voor de kast, wat moet ik nu weer aan? Dan maar de jaarlegging. Met een lange trui of met een tuniek. De jaarlegging is het vierseizoenendekbed onder de kledingstukken. Met afritsbare onderdelen, net als die wandelbroeken met al die zakjes aan de zijkant. In de winter is hij lang en warm, tot op de enkels, in voorjaar en herfst een capri-legging tot op de kuiten en in de zomer is het een soort wielrenbroek. Een makkelijke broek voor de werkende vrouw. Een soort meegroeistoel eigenlijk.

Maar helaas, aan deze leggingdroom kwam snel een eind toen bleek dat ik naar een astrologieprogramma zat te kijken. Weg ideaal kledingstuk, het was een voorspelling voor wat er komend jaar met je gaat gebeuren. Misschien moet ik toch maar even bellen. Ik denk dat er dan voorspeld wordt dat ik komend jaar een patent ga aanvragen. Dat ik eindelijk dat gat in de markt ga vinden waarmee ik stinkend rijk ga worden. 2012 wordt het jaar van mijn grote doorbraak. 2012 wordt het jaar van... de jaarlegging!

Topstuk

Afgelopen week waren Caar en ik op de feestelijke opening van de nieuwe tentoonstelling van Erwin Olaf. De foto's over Leidens Ontzet zijn prachtig, laat daar alsjeblieft geen mistverstand over bestaan. Bezoek vooral de universiteitsbibliotheek en museum de Lakenhal in Leiden als je in de gelegendheid bent. Het jammere was dat het gros van de genodigden er een stuk minder prachtig uitzag. De bezoekers waren in grofweg 3 groepen te verdelen. Hierbij een verslag van dit bijna antropologische veldonderzoek, waarbij ook een lineair verband is vastgesteld tussen de leeftijd van de bezoeker en het aantal genuttigde consumpties. Anti-fashionweek 1.0

1. Als ik er maar chique (lees: oud geld) genoeg uitzie, dan kom ik vast over als serieuze kunstliefhebber en ben ik dus geloofwaardig als genodigde van deze bijeenkomst.
Deze groep bezoekers is van het type dat graag geaccepteerd wenst te worden als Kunstliefhebber (met een grote K dus). En om dat te bewerkstelligen is het niet zozeer van belang dat iemand iets nuttigs kan zeggen over de compositie van een kuunstwerk maar ligt de nadruk op een plausibele eerste indruk als mecenas van een upcoming artist van eigen bodem. Kortom, als je aan de outfit maar kan zien dat je je identificeert met Hoge Cultuur. De kleding van deze groep typeert zich door opvallende kleuren, grote assescoires (zoals indigo-kleurige oorbellen in de vorm van een druiventros, wat eenieder doet denken aan die heerlijke vakantie in de Provence), uitbundige hakken en hier en daar een glimmertje. Een hoed mag zeker niet ontbreken. Denk aan Rick Felderhof, Addy van den Krommenacker en hysterische dames als Suze Mens en Sandra Reemer. Of aan alle vooroordelen over operabezoekers.

2. Kunst is voor mij onderdeel van het dagelijks leven en daarom is het nergens voor nodig om je voor een opening speciaal op te tutten.
En daarom kom je gewoon in je spijkerbroek, of in een kleurig wappergewaad waarin hele antroposofische schoolklassen kunnen kamperen. Want kunst hoort bij elke dag. Doe maar gewoon, dan doe je al kunstig genoeg. En dat kan prima in teenslippers of in sandalen met een dikke rubberen zool. Ook deze groep bezoekers wenst geaccepteerd te worden als kunstliefhebber. Maar dan als een kunstliefhebber die op een blauwe maandag zelf nog eens een vak op de academie heeft gevolgd. Waar de chique bezoeker van de categorie hierboven altijd op de gastenlijst staat om een expositie binnen te komt, wappert de casual kunstliefhebber graag te pas en te onpas met zijn of haar museumjaarkaart die tevoorschijn wordt getoverd uit een taupekleurige vilten jas.

3. Overig
En dit heeft weinig met kunst (of mode, daarom toch een aparte categorie) te maken want dit zijn de journalisten, zij komen voor een verslag van de opening en niet zozeer om hun kunstliefde te etaleren. En die zijn extreem casual. In een polo, combatbroek, witte sokken en gympen. De oudere jongere met inhammen die toch een staartje probeert te laten groeien. Met een perspas en een duidelijke zweetvlek tussen de ongedefinieerde schouderbladen. Dit zijn de fotografen die voor het lokale huis-aan-huiskantje verslag doen van deze opening. In hun Eastpak rugtas zit een portfolio met artistieker werk verstopt. Je weet immers maar nooit. Ook te herkennen aan een keycord of kontzak met uitpuilend notitieblok.

Caar was overigens zomers chique gekleed, ik retro chique. Erwin was het best gekleed, met als topstuk van de avond de onthulling van zijn lichtgevende oranje veters.

Lekker shoppen met de kleine

Enkele weken geleden beviel Victoria Beckham van een dochtertje. Voor de liefhebbers: ze heet Harper Seven (en nee, het is haar vierde kind). Sinds enige tijd verschijnen er nu foto’s in de media met Victoria en haar dochter. Want Victoria neemt haar dochter graag mee uit winkelen. Om haar liefde voor mode mee te delen, aldus Victoria.

Nu is winkelen op zich nog niet zo gek met een baby van negen weken. Maar om op die wijze je liefde voor mode met je baby te delen, dat lijkt mij nog wat vroeg. Hoewel je het natuurlijk nooit weet. Lag onze baby bij negen weken alleen maar een beetje om zich heen te kijken en leek het nog niet echt bezig met wat zij aan had of wat ik aan had, misschien is de baby van Victoria wel al stukken verder. Misschien ligt zij ’s ochtends op de commode al wild te gebaren richting een Gucci rompertje.

En dat lijkt wel het geval, aangezien Victoria onlangs met Harper een modeshow van Prada bezocht en Victoria hierover zei: “Ze vond het fantastisch. Het was alsof ze zei: 'Mama, ik ben thuis!"
En dan is winkelen misschien ook wel een heel andere beleving. De baby van Victoria participeert misschien al leuk bij het winkelen. Dat verklaart ook waarom Victoria geen kinderwagen heeft maar lekker met de kleine Harper loopt rond te sjouwen (zie de foto’s hier). Kan ze alles goed zien en ook makkelijk alle stofjes bevoelen.

En na het winkelen kunnen ze er samen een beetje over babbelen. Of veelbetekende blikken over wisselen als Harper nog niet helemaal de juiste woordkeus kan vinden.

Ja, dat was wel anders toen onze baby negen weken was hoor. Die had het niet zo op winkelen en mode. Maar gelukkig is dat inmiddels helemaal bijgetrokken en bladert de kleine op het moment van schrijven door een folder van Balençiaga en probeert ze me over te halen om een leren tregging voor haar te kopen. Gelukkig maar.

Mooi woord: peignoir

Eind juli was ik een paar weken op vakantie. Nu weet ik niet hoe het de Gemodderlezers vergaat op vakantie, maar ik maak op vakantie eigenlijk altijd dingen mee die ik thuis nooit zou beleven. Zo zag ik, op de natuurcamping in Zuid-Frankrijk, een dame van middelbare leeftijd in peignoir naar het toilet lopen. De dame had in haar rechterhand een toiletrol en in haar linkerhand een sudokuboekje. Nu, dat had ik nou nog nooit eerder meegemaakt.

Naast het feit dat deze dame waarschijnlijk een grote boodschap zou gaan doen (waarom zou je anders sudoku’s meenemen naar het toilet?), intrigeerde vooral de peignoir mij. Ik bedoel, wie loopt er anno 2011 nog in een peignoir? Juist ja, alleen dames van middelbare leeftijd. Ik draag gewoon een ordinaire badstoffen badjas. Heerlijk kledingstuk trouwens, maar echt charmant is het niet te noemen. De peignoir was zachtroze en kleurde goed bij de lederbruingekleurde huid van de dame. (Waarschijnlijk stond ze al maanden op de knusse camping, sterker nog, ik durf te beweren dat ze er nu nóg staat.) Ik denk dat peignoirs alleen worden gedragen door dames van middelbare leeftijd, die hun sigaret nog roken met zo’n geweldig sigarettenhoudertje. (Overigens vond ik, op zoek naar een synoniem voor het goedkope ‘sigarettenhouder’ het woord ‘quellazaire’. Geweldig! Maar laat ik het bij peignoirs houden.)

Het woord ‘peignoir’ is, naar mijn bescheiden mening, geweldig. Het woord bevat veel klinkers, is lekker ‘rollend’ uit te spreken (“Pègnwááárrrr”) en het ziet er op papier zeer intrigerend uit. Ik vind het een heerlijk woord. Het is eigenlijk jammer dat ik het niet zo vaak gebruik. “Wacht even lieverd, ik doe nog even m’n peignoir uit.” – Weg romantiek. “Neem je nog even een peignoir voor me mee als je naar de stad gaat?” – Ondenkbaar. “Zeg, heb je de nieuwe peignoirlijn van HoutBrox al gezien? Is het niet énig?” – Hmm. Misschien roep ik dat ooit uit als ik zestig ben. Ik vrees dat ik, tot ik de leeftijd heb bereikt waarin ik ongestraft zélf in peignoir mag lopen, moet leren leven met het beeld van de dame met haar peignoir, toiletrol en sudokuboekje.

I heart... De Bijenkorf

Kleding, schoenen, cd's, boeken, ik kan er geen genoeg van krijgen. Ik ben heel oppervlakkig, zo merkte mijn studiebegeleider jaren geleden terecht op. Kopen is fijn. Zeker als je net heel veel bent afgevallen en niks je meer past. Dan móet je kopen. Kopen en hebben. En krijgen natuurlijk ook. Krijgen, kopen en hebben, de heilige drie-eenheid van Material Girls. Alleen, om te kopen en te hebben moet je ook winkelen. En dat is iets waar ik een immense hekel aan heb.

Nu werk ik full-time, waardoor ik voor het hebben en kopen ben aangewezen op de donderdagavond en het weekend. Spitsuur in de stad. Slenterende mensen. Slenterende mensen die aan ijsjes likken en voor je voeten in slaap vallen en tegen je aan botsen. Daar hou ik niet van, grote groepen mensen. Grote groepen mensen bewegen zich zo log. En juist als ik wil winkelen zijn die grote groepen mensen er in al hun logheid. Daar word ik dan gestresst van. Ik wil mensen wegduwen en roepen "aan de kant, ik moet erdoor!" of "doorlopen! hup hup, doorlopen!" of "weg bij dat rek, ik wil daar nu kijken, afblijven en weg uit de winkel en doe die discomuziek uit!"

Gelukkig doe ik dat nooit. Gelukkig is er licht aan het eind van de tunnel. Gelukkig is er... De Bijenkorf! De Bijenkorf is een oase van rust in een hectische winkelstraat. Niet dat er geen klanten zijn in De Bijenkorf, want dat zou niet goed zijn en dan zou De Bijenkorf binnenkort worden opgedoekt, maar het is er gewoon wat rustiger. Dat komt doordat De Bijenkorf zich richt op (sommige mensen zullen nu kokhalzend afhaken, het zij zo) een 'ander segment'.

Een 'ander segment' betekent dat er een iets rustiger soort mensen loopt, dat meer aandacht heeft voor de persoonlijke ruimte en geen behoefte heeft aan stampende muziek. Het zijn: tuttige mensen. En ik denk dat ik daar ook onder val, want ik voel me er heel prettig bij. Verwar de tuttige mensen overigens niet met arrogante mensen, die lopen bij Maison de Bonneterie. Tuttige mensen die behoefte hebben aan rustig lopen tussen kwalitatief hoogwaardige producten (dit is tevens een open sollicitatie voor de communicatieafdeling van De Bijenkorf).

Bij De Bijenkorf verkopen ze alles onder één dak: kleding, schoenen, cd's, Nespresso, boeken, servies, kookgerei, designmeubels, lingerie, speelgoed, beddegoed, kantoorartikelen, cosmetica. Als je eenmaal de deur van De Bijenkorf bereikt hebt door de jungle van de winkelstraat, hoef je voorlopig ook niet meer naar buiten. Ik loop er soms uren rond en soms wil ik ook niet meer weg.

Waarom wil ik niet meer weg? Omdat ze die kwaliteitsproducten ook nog eens gigantisch afprijzen. Niet alleen tijdens de Dolle Dwaze Dagen (de enige periode dat ik juist niet naar De Bijenkorf wil), maar ook door het jaar heen en vooral tijdens de uitverkoop. Hoe vaak ik daar niet voor vijftig euro twee broeken, twee shirts en een bh heb gekocht, heerlijk. Het voldane gevoel als je thuis je nieuwe spullen op tafel uit de tas schudt, onbetaalbaar. Daarom houd ik van De Bijenkorf. Maar niet verder vertellen, dan is het straks gedaan met de rust.

The One Ring

Amerikanen zijn vreemde wezens. Ze kijken anders naar de wereld en ook naar zichzelf. Eerder schreef ik al aan lofzang op hun chauvinisme en trots. Het liefst stickeren Amerikanen hun hele auto vol met waar zij voor staan. Hun geloofsovertuiging, politieke voorkeur, de vlag, support our troops, favoriete basketballploeg, alma mater.

Over die alma mater wil ik het even hebben. Want in Nederland halen maar weinig mensen het in hun hoofd om Universiteit Amsterdam, Class of ’96 op hun auto te zetten. Je ziet wel eens iemand met een elandsticker omdat die in Noorwegen is geweest, of een Calvin (van Hobbes) die over een flitspaal piest, of een sticker van een camping in Frankrijk, maar nooit Minerva Alumni of Sociëteit De Witte – Notarissentafel. Jammer eigenlijk. Waarom zou dat zijn? Schamen Nederlanders zich? Of vinden ze het burgerlijk als je laat zien waar je bij hoort omdat daaruit blijkt dat je zoiets bijzonder vindt en je het dus niet gewend bent en dat is burgerlijk? Vreselijk woord eigenlijk, burgerlijk. Burgerlijk is het meest burgerlijke woord ooit. Maar dat terzijde.

Op de foto bij H’s column over presidentskandidaat Rick Perry is hij te zien met een paar cowboylaarzen met de vlag in de vorm van Texas. Op zich al erg chauvinistisch, maar dat is niet wat mijn aandacht trok. Nee, mijn oog werd gezogen naar de hand van Rick Perry waaraan een groot stuk edelmetaal prijkte, in de vorm van een immense ring. Tijdens mijn tripjes naar Amerika had ik al vaker zulke ringen gezien, vaak in grillige vormen en met een gegraveerde tekst. Intrigerend. Het waren meestal oudere mannen die hiermee liepen, mannen van het type overhemd met korte mouw en zilveren nekspeld aan de boord. Betrof het hier een soort zegelring zoals wij die hier in Nederland kennen, met een familiewapen?

Na googelen met de zoektermen ‘American men big ring’ en het bezoek van een aantal interessante websites (http://www.bigamericanman.com/about/) kwam ik op de website van een vrouw die een column had geschreven over haar ring, die abusievelijk werd aangezien voor een verlovingsring. Het was een damesversie van de ring van Rick Perry en het betrof een ‘Class Ring’: een ring die je krijgt of koopt bij je afstuderen en vervolgens, blijkbaar, de rest van je leven draagt.

Nu ben ik dol op sieraden en ik heb ook een ring die ik van plan ben mijn hele leven te dragen. Toch kan ik me niet indenken dat ik met een ring zou lopen van het jaar van mijn afstuderen. Universiteit Leiden – Class of 2005, en dat dan op een knots van een ring. Bij de eerste kennismaking kunnen mensen meteen aan je hand zien dat je gestudeerd hebt, en waar. Nog voor dat ze weten hoe je heet. Sterker nog, volslagen vreemden kunnen zien dat je een universitaire opleiding hebt genoten. Vraag je in Nederland niet eens ‘Wat heb je gestudeerd?’ noch zeg je ‘Ik heb rechten gestudeerd’, in Amerika schreeuwen sommige mensen het van de daken ‘Ik heb een universitaire studie afgerond!’ En dat gaat mij toch wat te ver.

In de film ‘The Blind Side’ verbaasde ik me ook al over de ongekende liefde voor ‘Ole Miss’, de universiteit van Mississippi. De hele tijd gaat het erover, de familie loopt in truien van hun alma mater en drinken uit bekers met het universiteitswapen. Eerlijk gezegd ben ik blij dat we hier in Nederland wat terughoudender in zijn. Chauvinisme is prima, maar voor dit soort hysterie is een woord en dat woord is: snob.

Mail - Schreeuwende schoenen

Het zal de lezers van gemodder niet verbazen dat de schrijvers van gemodder enorm intelligente gesprekken per e-mail voeren. Hiervan, in het kader van de themaweek, een illustratie.

Caar: Ik heb dat rode jurkje aan, met lakschoentjes met bandjes over de voet. À la Dorothy, uit de Wizz.

Eef: hahaha klinkt goed! Ik heb torenhoge blauw-suede pumps aan.. Lopen heerlijk.

Caar: Ik moest ze kopen. Ik heb ze ook in geel leer. En die zitten heerlijk. En ze waren 30 euro. Ze schreeuwden “koop ons!!”

Eef: Ja dat heb je soms. Schreeuwende schoenen. Bij Dungelmann stond ook een paar naar me te krijsen.

Caar: Ja, bij Dungelmann zag ik 2 paar schreeuwende schoenen. Roze en blauw suède, enorme palen. Maar toen had ik reeds een piep in mijn oor van de lakschoentjes, dus gelukkig hoorde ik dat niet goed.

Ik heb de hele tijd de neiging om mijn hielen tegen elkaar te klikken, net als Judy Garland. Eigenlijk moet ik nu ook 2 vlechtjes. Net als Judy Garland. En dan zingen en dansen. Om vervolgens een afgrijselijk kind te baren dat ik Liza Minelli noem.

Seven Dwarfs – Rick Perry

Dit is een gastcolumn van gastcolumnist H
Officieel gemeld: niemand.
Officieel afgemeld: niemand

Nieuwe buzz: Fundraising. De Democraten hebben al 86 miljoen dollar binnengeharkt, de president zelf ruim 47 miljoen en de DNC – de partijkas – ruim 38 miljoen. Dat geeft de Democraten een grote voorsprong op de Republikeinen. Die haalden 35 miljoen dollar op, maar dat is voor alle kandidaten samen. Met de kanttekening dat niet alle kandidaten hun fondsenwerving bekend hebben gemaakt (Michele Bachmann bijvoorbeeld), is het een gigantisch gat. De Democraten kunnen hun 86 miljoen tenslotte op één man inzetten.

Bij de Republikeinen was het – niet verrassend – Romney die met 18 miljoen de meute aanvoert. Hij heeft uiteraard ook zijn immense persoonlijke kapitaal en wie de nominatie ook krijgt, gaat nog veel meer ophalen, maar om nu al op achterstand te staan, is geen goed nieuws. Vergelijking: in 2007 hadden 10 Republikeinse kandidaten al 118 miljoen ingezameld.

Gouverneur Rick Perry
Schoenen? Gewone schoenen? Sportschoenen? All Stars? Daar spuugt Rick Perry (61) op. Schoenen zijn voor mietjes. Laarzen. Dat is wat kerels dragen. En dat Rick Perry een echte kerel is, moge duidelijk zijn. Anders draag je geen cowboylaarzen onder je pak.

Rick Perry is Gouverneur van Texas, de langstzittende, sinds hij George W. Bush opvolgde in 2000. Zoals drilsergeant Hartman in ‘Full Metal Jacket’ opmerkte: ‘Only steers and queers come from Texas’. Perry is zonder twijfel een stier. Een macho met laarzen. Misschien is het iets typisch uit Texas. President Lyndon B. Johnson (daarvoor Senator uit Texas) droeg ook vaak laarzen onder zijn pak. Uiteraard met zijn initialen erop, net als zijn overhemd, manchetknopen en – meest berucht – zijn riem, waar de initialen op de sluiting zaten en ingelegd waren met diamantjes. Gangsta avant la lettre. Ook president George W. Bush (daarvoor Gouverneur van Texas) droeg graag laarzen. Hij had onder andere een paar met het presidentiële zegel erop.

Perry heeft veel paar laarzen en gaat er graag mee op de foto. Bijgaand eentje waarop hij een exemplaar met de vlag en vorm van Texas erop. Hij bezit ook een paar met de spreuk ‘Come and take’ erop, verwijzend naar de Texaanse onafhankelijkheidsstrijd tegen Mexico in de 19e eeuw. Klap op de vuurpijl is echter het paar laarzen met ‘Liberty’ op de ene laars en ‘Freedom’ op de andere. Duidelijker kan je statement niet zijn, patriottistischer kun je niet worden. Zoals Politico zei, hij ‘oozes Texas swagger’.

Hoewel hij als een conservatieve Republikein te boek staat, begon Perry zijn carrière als Democraat. Na zijn afstuderen in dierenkunde aan de Texas A&M Universiteit, diensttijd bij de luchtmacht als piloot en werken in het familiebedrijf (katoenfabriek), werd hij in 1984 lid van het Huis van Afgevaardigden. Vijf jaar later maakte hij de overstap naar de Republikeinen, werd minister van Landbouw in Texas, luitenant-gouverneur en nu dus Gouverneur. Met zijn vrouw Anita Thigpen is hij getrouwd sinds 1982 en ze hebben twee kinderen: Griffin en Syndney.

Perry is populair, zowel in zijn staat, als onder de aanhangers van de Tea Party. In 2009 sprak hij tijdens een rally over de mogelijkheid dat Texas, mocht de federale regering in Washington doorgaan met belasting heffen en schulden opbouwen, zich af zou kunnen scheiden van de Verenigde Staten. Perry benadrukte achteraf dat hij zelf daar niet tot aan zou zetten, maar dat Texanen een speciaal slag mensen zijn, die niet alles zomaar pikken. Volgens Perry zou de onafhankelijke republiek Texas bij haar toetreding tot de Unie in 1845 bedongen hebben om zich af te kunnen scheiden. Historici betwisten dat, aangezien zo’n bepaling in geen enkel verdrag of overeenkomst tussen Texas en de VS voorkomt. Kritiek hierop deerde Perry niet en hij verwierp suggesties dat zijn commentaren alleen maar opruiend werken en contraproductief zijn.

In juni 2011 schitterde Perry met een toespraak bij de Republican Leadership Conference en werd toegejuicht door duizenden aanwezigen, waarbij er ‘Run Rick Run’ werd gescandeerd. De Gouverneur heeft lang geroepen zich niet kandidaat te stellen, maar eerder dit jaar veranderde zijn boodschap in ‘ik denk erover na’. In elk geval gaat hij zich steeds meer als een mogelijke kandidaat gedragen.

Inschatting van zijn kansen

Perry lijkt zo op het eerste oog een outsider, maar kan zeker een gevaarlijke tegenstander worden voor de andere kanshebbers. Nu al is hij bezig om steun te verwerven onder de aanhangers van zekere afvallers zoals Newt Gingrich. Hij heeft ook binnen Republikeinse leiderschapskringen zeer veel aanhang, waaronder de invloedrijke Haley Barbour, Gouverneur van Mississippi.

Grote voordelen voor Perry zijn, dat hij een echte bona fide conservatief is, waar hij het zeker wint van Jon Huntsman en Mitt Romney. Vooral die laatste heeft een probleem als het tot een krachtmeting komt met Perry, want Romney is Gouverneur geweest van het verfoeide ‘liberal’ Massachusetts en lijkt een meer recente recruut voor conservatieve waarden. Perry heeft bovendien al 11 jaar een grote en belangrijke staat van de VS onder zijn hoede en heeft aanzienlijke successen op zijn naam staan, die Republikeinen over de hele linie aanspreken.

Nadeel voor Perry is dat hij nog geen organisatie heeft in de cruciale voorverkiezingstaten, geen campagnestaf heeft en nog geen fondsen heeft geworven. Sommige van de andere kandidaten zijn al maanden of meer dan een jaar (Romney) bezig om “grassroots” campagne te voeren, te adverteren en hun gezicht te laten zien in staten als Iowa en New Hampshire. Perry heeft nog niets gedaan. Zou het een strategie kunnen zijn om juist op de Zuidelijke staten te mikken, te beginnen met South Carolina? Het kan een handige tactiek zijn om de eerste staten over te slaan als je er toch niet kan winnen en het momentum op een later moment te pakken. Ook kan Perry afwachten tot de andere kandidaten elkaar afmaken, wat nu al gebeurt met Pawlenty die Bachmann aanvalt en Huntsman die Romney probeert onderuit te halen.

De grootste vraag is echter, die de Wall Street Journal ook al stelde, is Amerika klaar voor weer een president uit Texas? Perry is een soort Bush kwadraat, recht voor zijn raap, overlopend van testosteron. Hebben gematigde en onafhankelijke kiezers dan niet meer te winnen bij president Obama?

I heart... hakken

Omdat ik een dwerg ben, loop ik al sinds ongeveer mijn zestiende op hakken. Dat begon niet zo spectaculair, ik liep vooral op laarsjes met hakken. En dan niet eens zulke heel hoge hakken. En dat ging zo door tot het einde van mijn studententijd.

Toen ik begon met werken voldeden laarzen niet meer voor elke outfit. En dus kocht ik wel eens een paar pumps. Op zoek naar de herkomst van het woord pump (die ik niet kon achterhalen), las ik op wikipedia dat pumps schoenen zijn met hoge hakken die net niet tot de categorie naaldhakken worden gerekend. “Ze worden beschouwd als gemakkelijk draagbare, sierlijke en elegante schoenen.” Onder naaldhakken wordt, aldus wikipedia, verstaan smalle hoge hakken van minimaal 7 centimeter lengte. De naaldhak is minder extreem van afmeting dan de metalen stilettohak, die niet breder is dan 1 cm en wel 10 cm hoog kan zijn.

Ik blijk dus niet alleen pumps te hebben, maar ook een groot aantal naaldhakken. Veel van mijn schoenen hebben namelijk hakken hoger dan 7 cm. Maar ik noem ze allemaal pumps.

De standaardvraag die mensen mij stellen is hoe ik op die hakken kan lopen. Ik heb maar één antwoord: “oefenen”. Ik oefen al mijn hele leven. En dat werpt zijn vruchten af. Ik loop met gemak uren op hakken van meer dan zeven centimeter. Ik struikel wel eens, of blijf hangen tussen de kasseien, maar dat heeft meer met mijn eigen onhandigheid te maken dan met die hakken. Op platte schoenen val ik net zo vaak.
Overigens wordt de vraag mij vaak gesteld door mensen die zelf een hak van drie centimeter al als een moeilijkheid zien. Die bewegen zich zuchtend en steunend op schoenen die ik niet eens door laat gaan voor 'hakken', door een bruiloft of een feestje.

Mensen begrijpen vaak niet dat ik geen pijn in mijn voeten krijg. Allereerst is die pijn te voorkomen door schoenen goed in te lopen (met behulp van natte tennissokken bijvoorbeeld), door het gebruik van inlegzooltjes en ‘gelpads’ en door simpelweg het kopen van de juiste schoenen.
Er zijn modellen die beter lopen en minder pijn geven dan andere modellen. Ik heb lage schoenen die meer pijn aan mijn voeten doen dan een groot deel van mijn zeer hoge pumps. Het is een kwestie van ervaring bij het uitzoeken van de juiste schoenen. Sommige leersoorten zullen nooit soepel worden, sommige modellen zullen altijd blijven knellen bij je tenen. Die koop ik niet.

Verder heb ik heb wel eens pijn in mijn voeten, maar die negeer ik. Ik ben namelijk een bikkel. Als je wel eens op trainingskamp bent geweest met de wielerclub en in Zuid-Limburg en de Ardennen een week lang zes uur per dag door een sadistische trainer elke heuvel over gestuurd bent, weet je dat pijn relatief is. En pijn in je voeten is dan zeer relatief, zeer plaatselijk en zeer tijdelijk.

In dit verhaal speelt natuurlijk niet alleen een dosis doorzettingsvermogen en een hoge pijngrens een rol, maar ook een groot minderwaardigheidscomplex veroorzaakt door een zeer geringe lengte in combinatie met een niet heel mager lichaam. Op hakken ben ik langer en lijk ik eleganter (mits ik overeind weet te blijven uiteraard). En op mooie schoenen voel ik me beter en leuker. En dus loop ik door, met of zonder pijn, maar met mooie schoenen en een goed gevoel (van binnen dan).

Schoenen - All Stars

Dit is een gastcolumn van gastcolumnist Han

Toen mijn meneer en ik onze bruiloft voorbereidden, vroeg onze fotograaf ons of we enkele attributen mee wilden nemen naar de fotoshoot. Het moesten attributen zijn die goed bij ons pasten. Na enig nadenken kwamen we op All Stars uit, die dragen we allebei graag en we hebben aardig wat paren in de kast staan.

Op een koude decemberdag in 2009 trouwden de meneer en ik. Met -13 graden stonden we in de sneeuw in een parkje in het midden des lands voor de fotoshoot. De arme fotograaf had blauwe vingers van de kou maar riep toch om de halve minuut hoe fantastisch en uniek dit weer was voor een bruiloft. Toen ze zei dat we onze accessoires erbij mochten pakken, riep ik mijn hulpje van de dag (heerlijk, zo’n ceremoniemeester!) om de All Stars te komen brengen. Ik trok mijn knalroze trouwpumps uit (wat een verademing!) en wurmde mijn voeten in de All Stars. Mijn meneer deed hetzelfde, alhoewel hij geen knalroze trouwpumps droeg die dag.

De fotograaf jubelde dat ze onze schoenen zó geweldig vond. Overigens jubelde ze de hele dag door dat ze álles geweldig vond. Ze maakte enkele gymschoenfoto’s en met pijn in ons hart moesten we de All Stars weer afgeven aan onze ceremoniemeesters. Enkele weken na onze trouwdag kregen we de foto’s. En, eerlijk is eerlijk, wat ons betreft was de All Starsfoto één van de geweldigste foto’s. Hij gaf weer hoe wij proberen in het leven te staan: relaxt, hip en ongedwongen. Wij vonden ‘m te gek. Die foto zou op ons bedankkaartje komen! We stuurden de kaart naar iedereen die iets had betekend en/of was langsgekomen op onze trouwdag. (Dat waren trouwens zo’n 150 kaarten, ongelooflijk veel vonden wij zelf – en onze portemonnee ook.)

En met de keuze voor de All Starsfoto begon het onverwachte gezeur. Wat mijn meneer en ik ons niet hadden beseft, is dat de ontvangers van het kaartje niet zouden bedenken dat we deze schoenen alleen droegen tijdens de fotoshoot, en niet de hele trouwdag. Het bevindelijk-gereformeerde gedeelte van mijn meneers familie (nee, daar behoort hij zelf niet toe) vond het maar niet kunnen, die All Stars. En dan droeg ik ook nog een bruidsjurk die niet volledig wit was! Schandalig! Ook hebben we vele malen de vraag gehad: – bedenk hierbij een hoogverbaasd gezicht – “Liepen jullie gewoon op All Stars op jullie trouwdag?” Nee. Wij liepen niet op All Stars op onze gehéle trouwdag. Maar wat we wél hebben gedaan, is dat we de hele dag onze eigen gang zijn gegaan en alles zo hadden geregeld dat onze trouwdag ook echt ónze trouwdag werd. De schoenen staan voor mij symbool voor onze heerlijke trouwdag die helemaal ging zoals wij dat wilden.

Schoenen - noodzakelijk kwaad

Veel schoenen zijn lelijk, Caar schreef er gisteren al over. Maar in deze multiculturele schoenensamenleving moet ook ruimte zijn voor de minder aantrekkelijke exemplaren. Alleen moet lelijke schoenen dan wel nuttig zijn. Sommige schoenen zijn namelijk lelijk, maar noodzakelijk. Noodzakelijk kwaad.

Noodzakelijke schoenen hebben voornamelijk met werk te maken. Wie weet wil Robert Gesink wel met veel liever met blote voeten de Alpe d’Huez oprijden zodat hij dan lekker in touch is met de pedalen maar iedereen weet dat je voor enig succes in de Tour kekke klikschoentjes nodig hebt. Ook vermoed ik dat Anky van Grunsven nooit een liefdevolle relatie heeft gehad met haar lederen paardrijlaarzen. Want zo heb je toch veel minder ‘feeling’ met je ros? Dunne katoenen sokjes leek haar wel wat, gewoven van echte paardenmanen.

En wat te denken van de dames en heren bouwvakkers? Zeker met tropische temperaturen die we de afgelopen tijd af en toe mochten meemaken lijkt het me geen pretje om met tot over de enkels in de stalen neuzen ingepakt te werken. Bescherming is natuurlijk wel essentieel. Vallende bakstenen zijn redelijk funest voor tenen en voeten.

Een paar goede spitzen voor een professionele danseres kost zo’n 50 euro (heb ik me laten vertellen). Voor Het Nationale Ballet betekent dit een jaarlijkse kostenpost van 150.000 euro. Dansen op spitzen schijnt al niet helemaal pijnloos te zijn maar de spitzen wegbezuinigen is toch helemaal geen optie voor die poezelige doch gespierde zwanenvoetjes.

Sommige beroepen weten de bijbehorende schoenen goed geheim te houden. Wat draagt een autocoureur? Of een dierenarts? Makkelijke sportschoenen? Laarzen? Maar het allergrootste geheim is wel het geheim van de schoenmaker. Wat zou hij nou dragen? Er bestaan vast enorm lelijke schoenmakersschoenen. Die wel extra goed zitten. En comfortabel zijn. En waarvan je extra goed schoenen kan maken.

Weet jij wat jouw schoenmaker draagt? Help ons met het ontrafelen van het geheim van de smid.

Schoenen - lelijke hompen

De dames van gemodder zijn dol op schoenen, dat was misschien al wel duidelijk. Eef schreef er eerder ook al een lofzang op en dat resulteerde in een orgastische schoentelling mijnerzijds. Grote favoriet onder de schoenen was met afstand de pump. De pump is, naar mijn mening, toch de meest elegante schoen voor een vrouw en wie wil er nou niet op z’n mooist uitzien?

Een retorische vraag? Nee, helaas niet. Want het antwoord is: heel veel mensen. Daar is op zich een vrij simpele verklaring voor: pumps lopen vaak niet zo lekker. Ik ken weinig vrouwen die graag een heel eind op pumps lopen. Eef is wat dat betreft een uitzondering, die kom ik juist heel vaak op pumps tegen, bijvoorbeeld in het weekend als ze boodschappen doet en met de kinderwagen een kilometer van huis naar de winkels is gelopen. Applaus voor Eef!

Een oplossing voor het ongemak is het afwisselen van de pump met meer comfortabele schoenen. Een ballerina is een elegante oplossing. Het zit beter, je valt niet om, geen last van voeten of knieën, en toch staat het leuk onder een rokje. Klaar, zou je denken. Maar nee, helaas is het niet zo simpel. De lelijke schoen is in opmars in Nederland.

Zelf ben ik een groot liefhebber van de sneaker, de gymp, zo u wilt. Dus draag ik af en toe sneakers onder een spijkerbroek. Zit heerlijk en ik vind het stoer. Maar niet elegant en ook niet heel mooi. Het kan echter nog vele malen erger. Walg maar even mee, van lelijk naar weerzinwekkend:

Birkenstocks
Als je in de verpleging werkt is dit heel begrijpelijk en ook gebruikelijk schoeisel. Dan sta en loop je de hele dag. Begrijpelijkerwijs ziet de Birkenstock er ook uit alsof je in de verpleging werkt. Ja dames, ook als ze van lakleer of iets met glitters zijn of als Heidi Klumm ze endorst. Het blijft een dik stuk kurk, dat slechts één doel dient: lekker lopen. Da's prima, maar da's niet mooi.

Uggs
Walgelijke pantoffel-laarsjes waar je ook nog eens een zeer ongezonde loophouding van krijgt – let maar eens op de afgesleten zool. Liefst gedragen onder een fluwelen huispak, met aan de arm een veel te grote damestas, of onder een denim minirokje met dikke zwarte panty’s. Het lijken pantoffels, maar ze kosten 300 euro. En dat is waarschijnlijk de aantrekkingskracht: lekker nonchalant. Driehonderd euro? Ach joh, dat geef ik alleen al aan pantoffels uit.

Crocks
Grote hompen rubber, meer is het niet, de Crock. Welke onverlaat die dingen bedacht heeft is geniaal. Dat je zo iets afzichtelijks zo massaal aan de man kunt brengen, dat is heel knap. Hele volksstammen sloffen op deze waterschoenen achter elkaar aan door treurige winkelstraten. Ik zag pas nog een prachtexemplaar bij de bezinepomp: verwassen permanent tot op de schouders, chagrijnige kop met sigaret, 20 kilo overgewicht, wit topje en dito legging in rollade-look en daaronder de Crocks. En zo verwacht je ze ook. Maar dat er ook mensen zijn die Crocks onder een normale outfit dragen, dat is voor mij onbegrijpelijk.

Als iedereen nou maar meedoet, worden comfortabele schoenen hip en elegant? Mooi niet!

Geile oksels

Het is blijkbaar heel belangrijk: mooie oksels. Ik wist dat niet, ik was me ook niet zo bewust van mijn oksels. Ze zijn meestal bedekt onder kleding. Als ze dat niet zijn, heb ik toch meestal mijn armen langs mijn lijf, waardoor ze ook niet zichtbaar zijn. Wat mij er aan doet denken dat een van onze managers ooit tegen me zei dat ik mijn armen altijd zo recht en onbewogen langs m’n lichaam houd. Verwarrend vond ik dat. Ik was toen nog niet op de hoogte van de oksel-issue. Ik verstop ze niet, het is niet dat ik me voor m’n oksels schaam, maar ik loop er ook niet mee te koop.

Het enige wat ik ermee doe is onkruid wieden en zweetbestrijding. Prima toch? Ik weet ook helemaal niet hoe mijn oksels er uitzien. Glad en schoon, zo neem ik aan. Maar ik ga er vanavond toch maar eens wat meer aandacht aan besteden, want er wordt op je oksels gelet. Geen idee door wie, maar ik voel me bekeken. En ik ga bijna op vakantie, warm en zonnig en zwembad, dé plek waar ik mijn oksels juist wel heel vaak laat zien. En nu kan ik dus niet meer onbevangen met m’n armen in de lucht liggen.

Dit gepieker over m’n oksels komt door Dove. Dove heeft namelijk een magische nieuwe formule op de markt gebracht: Dove Beauty Finish. Door een speciale technologie worden bij beweging de moleculen in de deodorant geactiveerd en die zorgen ervoor dat je oksels er mooi uitzien. Het licht wordt weerkaatst en dan zie je bepaalde oneffenheden niet, zoiets.

Technologie onder m’n oksels, dat wil ik natuurlijk ook hebben. Alle andere deo’s werken tegen zweet en luchtjes, maar Dove heeft nu toch een unique selling point gevonden en we hebben het allemaal nodig. Anders lig je toch een beetje voor lul aan het zwembad. Met je lelijke gerimpelde oksels, bah. En zeg dus niet “had dat nou gezegd” als iedereen vol walging z’n hoofd afwendt bij de aanblik van jouw oksels deze zomer, want nu weet je het. Lekker oksels kijken aan de rivièra. Fijne vakantie!