Vakantiereprise: Moe

Ja ik ben moe. Eigenlijk ben ik al mijn hele werkende leven moe. Toen ik begon met werken was ik soms zo moe dat ik als ik ergens een congres of lezing had de behoefte voelde om in de garderobe, onder de jassen, op het hoogpolige tapijt te gaan liggen slapen.

Tegenwoordig als ik moe ben kan ik alleen nog maar aan wuivende palmenstranden denken. Ik moet dan steeds aan Miami denken en het hotel dat we daar hadden. Dat hotel lag aan het strand. Niet het hippe strand van Miami Beach, dat lag een kilometer of vijf meer naar het zuiden, maar wel aan de Atlantische Oceaan. Vanuit de lobby liep je zo, langs het zwembad en de palmbomen, het strand op. Wij verbleven daar vorig jaar kerst. We waren allebei al doodop toen we in het vliegtuig stapten en na een reis van ruim 16 uur kwamen we met onze huurauto aan bij het Thunderbird Hotel en vielen op onze hotelkamer meteen in slaap. Na ongeveer zes uur slaap werden we, met ik geloof een omgekeerde jetlag of heet dat niet zo?, om zes uur ’s ochtends lokale tijd wakker. We trokken allebei een korte broek aan (het was december hè, onthoud dat) en begonnen aan een frisse ochtend hardloop/wandelsessie over het strand. Na het douchen staken we de weg langs ons hotel over en aten bij Danny’s aan de overkant een uitgebreid ontbijt. Daarna wandelden we wat over het strand, lagen op het strand en sliepen veel.

Eén dag vielen we zelfs om vier uur ’s middags in slaap en werden de volgende ochtend om zes uur weer wakker. We hadden de avond ervoor geen avondeten gehad en bij Danny’s bestelden we zoveel ontbijt dat we het samen niet op kregen. Ik herinner me pannenkoeken met chocola en uitgebakken spekreepjes, toast met jam, eieren met spek en thee en verse jus. Als ik heel erg moe ben verlang ik enorm naar dat hotel in Miami Beach. Met Kerst. Er is niets beters. Hoewel, aan de Golf van Mexico aan de andere kant van Florida ligt ook een stukje paradijs waar ik als vermoeide reiziger zou willen neerstrijken. De Bonita Beaches en het strand van Sanibel. Daar is de zee helderblauw en bijna warm. De stranden zijn er zo rustig dat zelfs wij er (geen strandliefhebbers in Nederland) een hele dag met een boekje kunnen doorbrengen. Er scheren pelikanen over het water en er lopen witte vogels op hoge poten statig over het strand. Soms stopt er eentje om naar je te kijken en loopt dan daarna heel rustig weer door. Daar denk ik dan daarna aan, aan dat strand. Als ik heel moe ben. En in Nederland probeer mijn ogen open te houden. Mijn ideale vakantie bestaat denk ik uit drie weken Florida in december. Geen intellectuele vakantie met slagvelden, kerken en archeologische opgravingen maar drie weken warmte middenin de winter. Ruimte, schone stranden, genoeg tentjes om te eten, af en toe een winkelcentrum en verder overdag liggen op het strand met een goed boek en ’s avonds liggen op king size bed en de playoffs kijken met een pizza of een bak chicken wings.

In Europa lukt een beetje uitrusten ook wel aardig. Je moet alleen naar een omgeving waar niet te veel te doen is. Ik denk aan één weekend dat H en ik in Brussel doorbrachten. Ik herinner me van dat hele weekend alleen nog maar de hotelkamer, het bed dat daar stond, het bad dat ze daar hadden, de bus japanners die ons omstebeurt fotgrafeerden toen wij voor het atomium op een bankje patat zaten te eten en de eettentjes waar wij ons ’s avonds naartoe sleepten als we uit bed en/of bad kwamen. Het legermuseum was dicht (Brussel beschermde ons tegen onszelf) en in het museum van schone kunsten hingen alleen annunciaties (dus na twee zalen hadden we feitelijk alles gezien en konden weer terug naar bad/bed).

Ik heb weleens dat als ik overdag thuis ben en mijn eigen bed zie, ik niets lievers wil dan er lekker in gaan liggen, maakt niet uit dat het klaarlichte dag is. Het is net de pavlov-reactie die je soms hebt als je de badkamer inloopt. Je hoeft eigenlijk niet te plassen maar je ziet je eigen wc en ineens moet je toch. Dat heb ik met mijn bed ook vaak. Daarom haal ik op zaterdagochtend vaak de overtrekken er maar vast af, dat zorgt ervoor dat ik die dag nog enigszins actief blijf. Binnenkort gaan we weer een weekendje naar een hotel. We gaan alleen maar voor het hotel. In de omgeving moet zo min mogelijk te doen zijn zodat we lekker bij kunnen slapen.

I heart ... Julianne Moore

In het universum van de Hollywoodvrouwen staat voor mij met stip op nummer 1: Julianne Moore. De prachtigste en beste actrice die er momenteel rondloopt. Ze is aardig (denk ik, in mijn hoofd wel natuurlijk) en lief en grappig en spitsvondig en slim. Ik wil haar sproeten, haar prachtige lokken, haar garderobe en haar hele fotogenieke voorkomen. Ik hoop vooral ook dat als ik begin vijftig ben er ook zo gezond en stralend uitzie. Acteren is niet echt een ambitie, anders had ik graag ook een stukje van haar acteertalent willen hebben.

Julianne kwam in 1960 uit haar moeder op de aarde en stond voor het eerst in de schijnwerpers in As the World Turns. Het is haar vergeven natuurlijk. Mijn eerste Julianne was Benny & Joon, een film die ik eerlijk gezegd vooral wilde zien omdat Johnny Depp meespeelde. Stomme film trouwens. Julianne viel me niet meteen op, my bad. Misschien kwam het ook door mijn prepuberale hormoonhuishouding. Of omdat ik een bril met cilinder moest.

De art-house lovers kennen haar waarschijnlijk of als Maude Lebowski (In a sense, yes. My art has been commended as being strongly vaginal which bothers some men. The word itself makes some men uncomfortable. Vagina.) of als de lesbische mama Jules in The Kids are Allright. Ook zo prachtig. Ik val in herhaling, ben me ervan bewust, maar ik weet gewoon niet hoe ik het beter kan verwoorden. I heart Julianne.

De liefde voor Julianne begon serieuze vormen aan te nemen toen ik tijdens mijn studententijd The Hours zag. Julianne (ik noem haar graag bij de voornaam, en dan doe ik een beetje alsof ze ook mijn favoriete tante is; we hebben allebei sproeten dus dat is best plausibel) kreeg voor haar Laura Brown een Oscarnominatie. Van mij kreeg ze onvoorwaardelijke liefde en veel snikken en tranen. Verlate teenage angst? Zou kunnen. Ik vond haar gewoon prachtig.

Momenteel wordt de remake van Carrie gefilmd, waarin Julianne de moeder van het bezeten meisje speelt. Hopelijk snel bij ons in de bioscoop. Want van Julianne krijg ik nooit genoeg.

Seven Dwarfs – Last man standing (3)

Dit is een gastcolumn van gastcolumnist H

Dubbel feest in kamp Romney: de tweede overwinning op rij in een voorverkiezing (Iowa caucus en New Hampshire primary) heeft hij op zak. Bovendien finishte Ron Paul als tweede, waardoor Huntsman, Gingrich en Santorum het moeilijker krijgen om hun boodschap als alternatief voor Romney voor het voetlicht te krijgen èn met argumenten te omkleden.

Zo spannend als Iowa was, zo saai en voorspelbaar was New Hampshire. Romney was de koploper en haalde inderdaad zijn verwachte zege binnen. Ron Paul werd tweede – en gooide er een lange, onsamenhangende speech tegenaan. Jon Huntsman, die zijn hele campagne rond New Hampshire had gebouwd en er veel tijd heeft doorgebracht, werd teleurstellend derde. Huntsman bleef dapper roepen dat hij “in the hunt” is, maar de prooi lijkt hem te ontsnappen.

Romney kan tevreden zijn. Sinds Gerald Ford in 1976 won geen enkele kandidaat in zowel Iowa als New Hampshire. Toch een kleine kanttekening: in de peilingen schommelde Romney weken en zelfs tot een paar dagen geleden rond de 40-42%. De exit polls gaven 36% aan, maar dat percentage kroop toch nog wat omhoog (niet alle stemmen zijn al geteld bij het schrijven van deze column). Is het nu iets lager dan verwacht? En zo ja, hebben de harde aanvallen (“When Mitt Romney came to town” zie hier en Romneys eigen onhandige “I like being able to fire people who provide services to me”) toch enige impact gehad? En raakt hij verder beschadigd nu de karavaan zich naar het zuiden verplaatst, waar South Carolina en Florida op het programma staan?

Ook daar ligt hij inmiddels op kop, waar eerder – u kon het hier lezen – Gingrich goed leek te gaan scoren. Nu niemand (vooralsnog) heeft opgegeven na deze voorverkiezing, zullen de aanvallen op Romney verder gaan. Let in Florida op wat senator Marco Rubio gaat doen. Hij wordt getipt als mogelijke running mate van Romney. Aangezien de Republikeinen ontzettend slecht scoren onder latino’s door hun standpunt over met name immigratie en grensbewaking met Mexico, zou Rubio een belangrijke rol kunnen gaan spelen.

Onderbelicht bleef de Democratische voorverkiezing. Want die was er ook wel degelijk. President Obama won met 45.008 stemmen (81,9%) van dertien andere kandidaten, waaronder de fantastisch genaamde Vermin Supreme (vermin betekent ongedierte). Zijn campagnepunten? Een wettelijke verplichting om je tanden te poetsen, “zombie preparedness” en… een gratis pony voor elke Amerikaan. Waarom doet hij mee? "Om de bekende kandidaten bewust te maken van de absurditeit van het hele proces". Hij werd derde, met 781 stemmen (1,4%).

Seven Dwarfs - Last Man Standing (2)

Dit is een gastcolumn van gastcolumnist H

En de winnaar in Iowa is… Mitt Romney. Met acht stemmen verschil heeft hij gewonnen van Rick Santorum. Acht stemmen. 8. Ron Paul werd derde, Gingrich vierde. Perry gaat – na enig aarzelen – toch door, Bachmann gooit het bijltje erbij neer (en heeft vorige week al volgens de geruchten aangeboden om Romneys VP- kandidaat te worden, al ontkent ze dat). Huntsman werd laatste – en wil ook door.

Ik was er niet voor opgebleven. En maar goed ook, want toen ik de volgende ochtend om kwart over 6 opstond, had ik weliswaar vijf ‘CNN Breaking News’ berichten, maar geen enkel uitsluitsel over wie er nu eigenlijk gewonnen had. Ik kon ‘live’ meekijken dat, na veel verwarring over precints, Romney met de kleinste marge ooit aan het langste eind trok. De analyses online, op twitter en op mijn tv bij CNN gaan alle kanten op. Mijn gok is dat het op 6 november 2012 niet uitmaakt, wie er vandaag gewonnen heeft. Romney heeft nog steeds de beste papieren. Hoe dan ook, de pundits zijn grofweg in twee groepen verdeeld:

Groep 1: Romney is de onvermijdelijke kandidaat. Hij kan nu deze overwinning claimen, hij staat ver voor in New Hampshire (dat, zoals u weet, volgende week stemt), heeft bakken met geld en daarmee een lange adem. Wordt zelfs door de meeste van de Republikeinse achterban gezien als de grootste kanshebber om president Obama uit het zadel te wippen. Voorspelling: Romney wint New Hampshire dik en gaat met momentum richting het Zuiden.

Groep 2: Romney is 'damaged goods'. Zijn campagne is al zes jaar (!) bezig, hij haalt net als in 2008 zo’n 25% van de stemmen en bijna precies hetzelfde aantal stemmen (om en nabij de 30.000) en kan maar niet boven zichzelf uitstijgen. Hij heeft miljoenen uitgegeven, onder meer met een stortvloed aan negatieve spotjes om het 'Newtmentum' te keren – en verliest nog bijna van een vrijwel onbekende ex-senator die vaak een 'sweatervest' draagt (zie afbeelding). Voorspelling: Romney zakt in in New Hampshire, wint mogelijk, maar met veel minder marge dan gedacht, wat zijn momentum verzwakt richting het Zuiden.

Voor beide punten valt wat te zeggen, maar Romney is waarschijnlijk toch de last man standing. Wat duidelijk is, is dat de evangelische christenen massaal op Santorum hebben gestemd en dat er nog grote twijfel heerst over de conservatieve papieren van Romney. Is dat alles vergeten als Romney de nominatie pakt? Dat is nu de grote vraag. Zonder de conservatieve, evangelische achterban (25% van het Republikeinse electoraat) heeft Romney een groot probleem. Zelfs tegen een impopulaire Obama, die nog maar weinig voor elkaar heeft gekregen en vooralsnog een zwakke president is gebleken.

Ceterus paribus (oftewel Ron Paul of Donald Trump doen niet als 'independents' mee en ook Palin – of een andere kandidaat als Mitch Daniels of Chris Christie – blijven uit de race) is het gokken op wie Romney als VP-kandidaat kiest: één van de huidige andere kandidaten? Het zal waarschijnlijk een conservatieve, evangelische christen zijn, mogelijk uit een zuidelijke staat.

P.S.: Newt is boos. Volgens de commentatoren wordt het nu echt knokken. Komende week weer twee debatten. De toon zal harder worden. Ik zit er klaar voor!

Seven Dwarfs - Last Man Standing (1)

Officieel afgemeld/campagne opgeschort: Herman Cain
Nog in de race: Romney, Gingrich, Huntsman, Perry, Bachmann, Santorum, Paul

Over minder dan een maand is de eerste voorverkiezing in Iowa voor de Republikeinse nominatie voor het presidentschap. Wie ligt er op kop? Newt Gingrich. Wie had dat kunnen denken? Zeker deze gastcolumnist niet, die op 6 juli over Gingrich’ kansen schreef:
‘Laag. Zeer laag. Miniem bijna. Gingrich is een controversiële figuur, ook binnen de Republikeinse partij. Sinds 1998 heeft hij geen gekozen functie meer vervuld en is daarmee vooral een politicus uit het verleden.’ Om mijn eer nog enigszins te redden: ik voegde daar aan het slot aan toe: ‘Gingrich heeft echter verklaard niet op te geven. Of zijn doorzettingsvermogen beloond wordt, zal moeten blijken.’

Gingrich is nog lang niet zeker van de nominatie, maar hij is zo’n beetje het laatst overgebleven alternatief voor de schier onvermijdelijke Mitt Romney. Zoals hierboven vermeld, zijn er nog veel meer kandidaten, maar hun campagnes lijken (?) niet meer te redden. Het toont daarmee ook direct de zwakte van het veld aan. Zeven dwergen? Inderdaad. De Republikeinse achterban hopt van de ene kandidaat naar de andere. Alles behalve Romney, lijkt het wel.

De campagnes van Cain, Bachmann en Perry zijn spectaculair geïmplodeerd. Herman “The Herminator” Cain werd omhoog gestuwd door zijn onconventionele optreden, maar heeft nu zo’n beetje de stekker uit zijn campagne getrokken (en steun voor Gingrich uitgesproken) na een lawine aan beschuldigingen over seksuele intimidatie en buitenechtelijke relaties. Ook zijn flater over Libië heeft hem weinig goed gedaan. De grote vraag (voor mij althans) is, waarom hij met zo’n verleden zich überhaupt gekandideerd heeft. Na de schandalen rond onder andere Gary Hart (klassieker!) en Clinton, had hij toch beter moeten weten. Bachmann genereerde aanvankelijk aandacht, maar haar supporters hopten net zo makkelijk over naar Perry en sindsdien wordt ze vooral genegeerd, behalve als ze Elvis feliciteert op zijn sterfdag of blundert over – met name – buitenlandse politiek. Perry op zijn beurt heeft nog wel veel geld, maar wordt na zijn “oops”-moment algemeen afgeschreven. Maar goed, dat werd van Gingrich ook gezegd toen zijn staf ontslag nam en hij er dramatisch voor stond.

In januari 2012 zijn er vier voorverkiezingen. De caucus in Iowa (3e) en primaries in New Hampshire (10e), South Carolina (21e) en Florida (31e). In Iowa staat Gingrich – in een gemiddelde van vijf peilingen - meer dan 10 punten voor op Romney. Ook in South Carolina en Florida staat Gingrich er vooralsnog goed voor, al is van de Sunshine State nog weinig grondig kiezersonderzoek verricht. Alleen in New Hampshire staat Romney op dit moment op winst. Maakt dat veel uit? Ja en nee. Aanhangers van Gingrich hebben het nu al over “Newtmentum” en overwinningen helpen met fundraising en media-aandacht. In 2004 won Huckabee in Iowa van McCain, de uiteindelijke kandidaat. In New Hampshire versloeg McCain van de latere president Bush in 2000 en won Hillary Clinton in 2008 nipt van president Obama.

Minder dan vier weken nog te gaan tot 3 januari 2012. Politieke analisten zeggen dat Gingrich de komende weken zich vooral zal moeten beheersen. Geen controversiële dingen roepen - gevoed door zijn aanzienlijke ego - en geen blunders begaan. Wie weet hoe ver hij dan nog kan komen.

Hier de jongste campagnespot van Gingrich.

The One Ring

Amerikanen zijn vreemde wezens. Ze kijken anders naar de wereld en ook naar zichzelf. Eerder schreef ik al aan lofzang op hun chauvinisme en trots. Het liefst stickeren Amerikanen hun hele auto vol met waar zij voor staan. Hun geloofsovertuiging, politieke voorkeur, de vlag, support our troops, favoriete basketballploeg, alma mater.

Over die alma mater wil ik het even hebben. Want in Nederland halen maar weinig mensen het in hun hoofd om Universiteit Amsterdam, Class of ’96 op hun auto te zetten. Je ziet wel eens iemand met een elandsticker omdat die in Noorwegen is geweest, of een Calvin (van Hobbes) die over een flitspaal piest, of een sticker van een camping in Frankrijk, maar nooit Minerva Alumni of Sociëteit De Witte – Notarissentafel. Jammer eigenlijk. Waarom zou dat zijn? Schamen Nederlanders zich? Of vinden ze het burgerlijk als je laat zien waar je bij hoort omdat daaruit blijkt dat je zoiets bijzonder vindt en je het dus niet gewend bent en dat is burgerlijk? Vreselijk woord eigenlijk, burgerlijk. Burgerlijk is het meest burgerlijke woord ooit. Maar dat terzijde.

Op de foto bij H’s column over presidentskandidaat Rick Perry is hij te zien met een paar cowboylaarzen met de vlag in de vorm van Texas. Op zich al erg chauvinistisch, maar dat is niet wat mijn aandacht trok. Nee, mijn oog werd gezogen naar de hand van Rick Perry waaraan een groot stuk edelmetaal prijkte, in de vorm van een immense ring. Tijdens mijn tripjes naar Amerika had ik al vaker zulke ringen gezien, vaak in grillige vormen en met een gegraveerde tekst. Intrigerend. Het waren meestal oudere mannen die hiermee liepen, mannen van het type overhemd met korte mouw en zilveren nekspeld aan de boord. Betrof het hier een soort zegelring zoals wij die hier in Nederland kennen, met een familiewapen?

Na googelen met de zoektermen ‘American men big ring’ en het bezoek van een aantal interessante websites (http://www.bigamericanman.com/about/) kwam ik op de website van een vrouw die een column had geschreven over haar ring, die abusievelijk werd aangezien voor een verlovingsring. Het was een damesversie van de ring van Rick Perry en het betrof een ‘Class Ring’: een ring die je krijgt of koopt bij je afstuderen en vervolgens, blijkbaar, de rest van je leven draagt.

Nu ben ik dol op sieraden en ik heb ook een ring die ik van plan ben mijn hele leven te dragen. Toch kan ik me niet indenken dat ik met een ring zou lopen van het jaar van mijn afstuderen. Universiteit Leiden – Class of 2005, en dat dan op een knots van een ring. Bij de eerste kennismaking kunnen mensen meteen aan je hand zien dat je gestudeerd hebt, en waar. Nog voor dat ze weten hoe je heet. Sterker nog, volslagen vreemden kunnen zien dat je een universitaire opleiding hebt genoten. Vraag je in Nederland niet eens ‘Wat heb je gestudeerd?’ noch zeg je ‘Ik heb rechten gestudeerd’, in Amerika schreeuwen sommige mensen het van de daken ‘Ik heb een universitaire studie afgerond!’ En dat gaat mij toch wat te ver.

In de film ‘The Blind Side’ verbaasde ik me ook al over de ongekende liefde voor ‘Ole Miss’, de universiteit van Mississippi. De hele tijd gaat het erover, de familie loopt in truien van hun alma mater en drinken uit bekers met het universiteitswapen. Eerlijk gezegd ben ik blij dat we hier in Nederland wat terughoudender in zijn. Chauvinisme is prima, maar voor dit soort hysterie is een woord en dat woord is: snob.

Seven Dwarfs – Rick Perry

Dit is een gastcolumn van gastcolumnist H
Officieel gemeld: niemand.
Officieel afgemeld: niemand

Nieuwe buzz: Fundraising. De Democraten hebben al 86 miljoen dollar binnengeharkt, de president zelf ruim 47 miljoen en de DNC – de partijkas – ruim 38 miljoen. Dat geeft de Democraten een grote voorsprong op de Republikeinen. Die haalden 35 miljoen dollar op, maar dat is voor alle kandidaten samen. Met de kanttekening dat niet alle kandidaten hun fondsenwerving bekend hebben gemaakt (Michele Bachmann bijvoorbeeld), is het een gigantisch gat. De Democraten kunnen hun 86 miljoen tenslotte op één man inzetten.

Bij de Republikeinen was het – niet verrassend – Romney die met 18 miljoen de meute aanvoert. Hij heeft uiteraard ook zijn immense persoonlijke kapitaal en wie de nominatie ook krijgt, gaat nog veel meer ophalen, maar om nu al op achterstand te staan, is geen goed nieuws. Vergelijking: in 2007 hadden 10 Republikeinse kandidaten al 118 miljoen ingezameld.

Gouverneur Rick Perry
Schoenen? Gewone schoenen? Sportschoenen? All Stars? Daar spuugt Rick Perry (61) op. Schoenen zijn voor mietjes. Laarzen. Dat is wat kerels dragen. En dat Rick Perry een echte kerel is, moge duidelijk zijn. Anders draag je geen cowboylaarzen onder je pak.

Rick Perry is Gouverneur van Texas, de langstzittende, sinds hij George W. Bush opvolgde in 2000. Zoals drilsergeant Hartman in ‘Full Metal Jacket’ opmerkte: ‘Only steers and queers come from Texas’. Perry is zonder twijfel een stier. Een macho met laarzen. Misschien is het iets typisch uit Texas. President Lyndon B. Johnson (daarvoor Senator uit Texas) droeg ook vaak laarzen onder zijn pak. Uiteraard met zijn initialen erop, net als zijn overhemd, manchetknopen en – meest berucht – zijn riem, waar de initialen op de sluiting zaten en ingelegd waren met diamantjes. Gangsta avant la lettre. Ook president George W. Bush (daarvoor Gouverneur van Texas) droeg graag laarzen. Hij had onder andere een paar met het presidentiële zegel erop.

Perry heeft veel paar laarzen en gaat er graag mee op de foto. Bijgaand eentje waarop hij een exemplaar met de vlag en vorm van Texas erop. Hij bezit ook een paar met de spreuk ‘Come and take’ erop, verwijzend naar de Texaanse onafhankelijkheidsstrijd tegen Mexico in de 19e eeuw. Klap op de vuurpijl is echter het paar laarzen met ‘Liberty’ op de ene laars en ‘Freedom’ op de andere. Duidelijker kan je statement niet zijn, patriottistischer kun je niet worden. Zoals Politico zei, hij ‘oozes Texas swagger’.

Hoewel hij als een conservatieve Republikein te boek staat, begon Perry zijn carrière als Democraat. Na zijn afstuderen in dierenkunde aan de Texas A&M Universiteit, diensttijd bij de luchtmacht als piloot en werken in het familiebedrijf (katoenfabriek), werd hij in 1984 lid van het Huis van Afgevaardigden. Vijf jaar later maakte hij de overstap naar de Republikeinen, werd minister van Landbouw in Texas, luitenant-gouverneur en nu dus Gouverneur. Met zijn vrouw Anita Thigpen is hij getrouwd sinds 1982 en ze hebben twee kinderen: Griffin en Syndney.

Perry is populair, zowel in zijn staat, als onder de aanhangers van de Tea Party. In 2009 sprak hij tijdens een rally over de mogelijkheid dat Texas, mocht de federale regering in Washington doorgaan met belasting heffen en schulden opbouwen, zich af zou kunnen scheiden van de Verenigde Staten. Perry benadrukte achteraf dat hij zelf daar niet tot aan zou zetten, maar dat Texanen een speciaal slag mensen zijn, die niet alles zomaar pikken. Volgens Perry zou de onafhankelijke republiek Texas bij haar toetreding tot de Unie in 1845 bedongen hebben om zich af te kunnen scheiden. Historici betwisten dat, aangezien zo’n bepaling in geen enkel verdrag of overeenkomst tussen Texas en de VS voorkomt. Kritiek hierop deerde Perry niet en hij verwierp suggesties dat zijn commentaren alleen maar opruiend werken en contraproductief zijn.

In juni 2011 schitterde Perry met een toespraak bij de Republican Leadership Conference en werd toegejuicht door duizenden aanwezigen, waarbij er ‘Run Rick Run’ werd gescandeerd. De Gouverneur heeft lang geroepen zich niet kandidaat te stellen, maar eerder dit jaar veranderde zijn boodschap in ‘ik denk erover na’. In elk geval gaat hij zich steeds meer als een mogelijke kandidaat gedragen.

Inschatting van zijn kansen

Perry lijkt zo op het eerste oog een outsider, maar kan zeker een gevaarlijke tegenstander worden voor de andere kanshebbers. Nu al is hij bezig om steun te verwerven onder de aanhangers van zekere afvallers zoals Newt Gingrich. Hij heeft ook binnen Republikeinse leiderschapskringen zeer veel aanhang, waaronder de invloedrijke Haley Barbour, Gouverneur van Mississippi.

Grote voordelen voor Perry zijn, dat hij een echte bona fide conservatief is, waar hij het zeker wint van Jon Huntsman en Mitt Romney. Vooral die laatste heeft een probleem als het tot een krachtmeting komt met Perry, want Romney is Gouverneur geweest van het verfoeide ‘liberal’ Massachusetts en lijkt een meer recente recruut voor conservatieve waarden. Perry heeft bovendien al 11 jaar een grote en belangrijke staat van de VS onder zijn hoede en heeft aanzienlijke successen op zijn naam staan, die Republikeinen over de hele linie aanspreken.

Nadeel voor Perry is dat hij nog geen organisatie heeft in de cruciale voorverkiezingstaten, geen campagnestaf heeft en nog geen fondsen heeft geworven. Sommige van de andere kandidaten zijn al maanden of meer dan een jaar (Romney) bezig om “grassroots” campagne te voeren, te adverteren en hun gezicht te laten zien in staten als Iowa en New Hampshire. Perry heeft nog niets gedaan. Zou het een strategie kunnen zijn om juist op de Zuidelijke staten te mikken, te beginnen met South Carolina? Het kan een handige tactiek zijn om de eerste staten over te slaan als je er toch niet kan winnen en het momentum op een later moment te pakken. Ook kan Perry afwachten tot de andere kandidaten elkaar afmaken, wat nu al gebeurt met Pawlenty die Bachmann aanvalt en Huntsman die Romney probeert onderuit te halen.

De grootste vraag is echter, die de Wall Street Journal ook al stelde, is Amerika klaar voor weer een president uit Texas? Perry is een soort Bush kwadraat, recht voor zijn raap, overlopend van testosteron. Hebben gematigde en onafhankelijke kiezers dan niet meer te winnen bij president Obama?

Seven Dwarfs - Newt Ginrich

Dit is een gastcolumn van gastcolumnist H

 Gemodder bespreekt hier alle Republikeinse kandidaten en/of kanshebbers voor de presidentsverkiezingen van 2012. Wat is er veranderd sinds de vorige bijdrage?

Officieel gemeld: Thaddeus McCotter (wie?!?), Jon Huntsman, Michele Bachmann
Officieel afgemeld: niemand

Nieuwe buzz: Rudy Giuliani blijft de temperatuur van het water testen en probeert zijn naam in de media te houden. Gouverneur Rick Perry van Texas lijkt steeds serieuzer te worden over een eventuele kandidatuur. Het fenomeen Sarah Palin blijft ook een aandachtsmevrouw, met het boek van haar dochter, ferme uitspraken en het aflasten van haar landelijke bustour. Volgens Palin is de tour niet afgelast, maar heeft ze hem ‘tijdelijk stilgelegd’ en zal ze ‘wanneer de tijd rijp is’ weer verder gaan. Hetgeen de komiek Jimmy Fallon deed opmerken: ‘ze heeft het niet afgelast, maar is er mee gestopt zonder specifieke plannen om er weer mee te beginnen.’

Leuk feitje: op de één of andere manier heeft uw correspondent de kandidatuur van de ‘Naked Cowboy’ over het hoofd gezien. In september 2010 heeft deze Newyorkse straatartiest (echte naam: Robert Burck) zich als onafhankelijke kandidaat gemeld, maar wel als aanhanger van de “Tea Party”.

Voormalig voorzitter van het Huis van Afgevaardigden Newt Gingrich

Newton LeRoy McPherson werd geboren in 1943, negen maanden na het huwelijk van zijn ouders. Binnen enkele dagen strandde dat huwelijk al en Newt werd later geadopteerd door zijn moeders tweede echtgenoot, die Gingrich heette en wiens achternaam hij aannam.

Gingrich is historicus en promoveerde op het Belgische onderwijsbeleid in de Congo tussen 1945 en 1960. Hij gaf les aan twee universiteiten in Georgia, stelde zich kandidaat voor het Congres in 1974 en 1976, maar verloor beide keren van de zittende Democraat. In 1978 was het wel raak en begon hij aan zijn politieke carrière, die hem in 1994 de positie van Speaker, oftewel voorzitter van het Huis van Afgevaardigden, zou brengen. De Republikeinen hadden sinds 1954 geen meerderheid in het Huis gehad en Gingrich bedacht met een aantal anderen een voorstel om een “Contract with America” te sluiten, als ze zouden winnen. Het leverde 54 zetels winst op (geholpen door het slecht gevallen voorstel van president Clinton voor een zorgverzekering) en de Republikeinen veroverden de macht. Zo werd Gingrich één van de belangrijkste politiek leiders van het land en botste hij vaak keihard met Clinton, onder meer over de budgetonderhandelingen in 1995 en 1996, wat tot een zogeheten ‘shutdown’ leidde. Tijdens het Lewinsky-schandaal was hij één van de felste tegenstanders van de president. Beide episodes deden zijn populariteit geen goed en zijn waardering nam in de publieke opinie sterk af. In 1997 werd hij bovendien, als eerste Speaker ooit, door het Huis veroordeeld wegens ‘ethische overtredingen’. Weliswaar voor slechts 1 van de 83 aanklachten die tegen hem was ingediend, maar schimmige deals op het randje van belastingontduiking lopen als een rode draad door Gingrich’ carrière. Medestanders houden vol dat Gingrich zo briljant is en zich vooral met landelijke zaken en grote lijnen bezig houdt, dat hij zich niet om dergelijke details bekommert. Met zo’n verweer kom je als prominent politicus echt niet weg. Nadat de Republikeinen slecht scoorden bij de verkiezingen in 1998 legde hij zijn functie neer en nam hij zijn Congreszetel niet in.

Gingrich staat bekend als een briljant denker, maar heeft af en toe moeite om zijn goede en slechte ideeën te scheiden. Door te weinig focus aan te brengen en niet altijd consequent een plan tot uitvoering brengen, is hij niet altijd even effectief. Hij schreef 17 boeken over zijn carrière, zijn standpunten en de toestand van de VS, maar ook een aantal historische fictie, waaronder een alternatieve geschiedenis van de Amerikaanse Burgeroorlog. Zo winnen de Zuidelijke staten bijvoorbeeld de cruciale slag bij Gettysburg.

Zijn persoonlijk leven is echter zijn grootste manco. In 1962 trouwde hij met zijn eerste vrouw Jackie, maar in 1980 kwam het tot een breuk. De versies van Gingrich, zijn ex-echtgenote en zijn dochter lopen uiteen, maar feit is wel dat zijn vrouw geopereerd moest worden aan een (achteraf goedaardige) tumor en Gingrich intussen een buitenechtelijke relatie had aangeknoopt. Of het waar is dat hij Jackie dit nieuws in haar ziekenhuisbed bracht, wordt betwist, maar fraai is het allerminst. De maîtresse, Marianne, werd mevrouw Gingrich numero twee, maar medio jaren ’90 overkwam haar hetzelfde, toen Gingrich opnieuw vreemd ging, ditmaal met Callista Bisek, een medewerker van een ander Congreslid. Het maakt zijn standpunt tijdens de impeachment van Clinton nogal hypocriet, omdat hijzelf nu ook niet bepaald het voorbeeld van huwelijkse trouw was. Pas eind jaren ’90 kwam de relatie met Callista uit, met wie hij in 2000 trouwde. Zij is nog altijd de huidige mevrouw Gingrich. Newt zelf heeft onlangs verklaard dat zijn gedrag was ingegeven door zijn ‘gepassioneerde liefde voor de Verenigde Staten’ (wat dat ook moge betekenen).

Hij stelde zich officieel kandidaat voor het presidentschap op 11 mei 2011, na jaren openlijk gespeculeerd te hebben. Begin juni echter nam een groot deel van zijn staf ontslag,vanwege grote meningsverschillen over de te voeren strategie. Twee weken later volgde de meeste van zijn financiële mensen.

Inschatting van zijn kansen

Laag. Zeer laag. Miniem bijna. Gingrich is een controversiële figuur, ook binnen de Republikeinse partij. Sinds 1998 heeft hij geen gekozen functie meer vervuld en is daarmee vooral een politicus uit het verleden. Zijn persoonlijke handel en wandel is een ernstige belemmering voor zijn nominatie (toegegeven, Clinton kwam er ook mee weg, maar dat was A) een Democraat en B) het was Clinton). Vanaf zijn kandidaatstelling werd hij achtervolgd door negatieve pers: over zijn drie huwelijken, zijn affaires, de openstaande rekening bij juwelier Tiffany’s van 500.000 dollar, zijn uitgaven aan luxe vakanties en zijn reizen per privé vliegtuig. Volgens een ex-staflid is hij onmogelijk om mee te werken en weigert hij te luisteren naar advies over hoe zijn campagneveld uit te geven. Het gegeven dat zijn campagnemedewerkers nu al de handdoek in de ring hebben gegooid en hij bijna geen geld meer binnenhaalt, maakt het erg moeilijk om zijn kandidatuur door te zetten. Gingrich heeft echter verklaard niet op te geven. Of zijn doorzettingsvermogen beloond wordt, zal moeten blijken.

Treurig of niet

Een paar dagen geleden zat ik te lunchen met een stel collega’s. Uiteraard hadden we het over allerlei intelligente en intellectuele dingen, totdat één van mijn collega’s het gesprek bracht op leeftijdsverschil tussen partners.

Volgens hem was er een soort regel dat je een partner mocht hebben die jonger was dan jij zolang hij maar voldeed aan de volgende formule: jouw leeftijd, gedeeld door twee en dat dan weer plus een kwart van je leeftijd. Dus jij bent 80, dan mag je partner 40 (80:2) + 20 = 60 zijn. Op deze manier is het ‘toelaatbare’ verschil in jaren kleiner als je jonger bent. Ben je 30 dan moet je partner minimaal 15+7,5 = 22,5 zijn. Overigens geloof ik niet in een dergelijke stelregel, maar het gaat er hier om dat deze formule het gespreksonderwerp op een nieuw onderwerp bracht.

Ik bracht het namelijk, om mij intellectuele imago voorgoed ‘down the drain’ te sturen, op Hugh Hefner. Hugh Hefner is 85 en zou onlangs bijna getrouwd zijn met een dame van 25. Allereerst moet ik opmerken dat ik collega’s heb die niet wisten wie Hugh Hefner is. Dat hebben we dus moeten uitleggen. Vervolgens heb ik uitgelegd dat zijn aanstaande vijf dagen voor de bruiloft ‘a change of heart’ had. En dat Hugh zich inmiddels heeft laten troosten door verschillende dames van (ruim) onder de dertig.

Daarna passeerden een aantal andere onderwerpen de revue. Bijvoorbeeld of het nu treurig was als je je als 85-jarige liet omringen (en meer dan dat) door jonge blonde ‘bunny’s’ en bijna getrouwd was met iemand die zestig jaar jonger is. Ik vond dat helemaal niet treurig. Ik merkte zelfs op dat heel veel mensen, ik bedoelde daar met name mannen mee, jaloers zouden zijn op Hugh Hefner. Ik zeg niet dat elke man op zijn 85e omringd wil zijn door jonge halfnaakte dames, maar ik kan me zo voorstellen dat heel veel mannen dat niet onprettig vinden. En ik begrijp dat wel. Waarom eenzaam oud worden zonder lekkere wijven als het niet-eenzaam en mét kan?

Ik was afgelopen weekend bij mijn opa in het bejaardentehuis. Hij werd 89. Hij is dus vier jaar ouder dan Hugh Hefner. Maar hij oogt nog veel ouder dan die vier jaar. Hij kan bijna niet meer lopen, bijna niets meer verstaan en ziet heel slecht. Als hij zich heeft aangekleed, of eigenlijk heeft laten aankleden (door een verpleegster, niet door een halfnaakte vijfentwintigjarige), is hij alweer zo moe dat hij wel weer terug naar bed wil (ik begrijp nu ook waarom Hugh de dag in een badjas doorbrengt). En dat was toen hij 85 was wel ietsje minder erg, maar zo vitaal als Hugh Hefner nu nog is, is mijn opa in geen twintig jaar meer geweest.

Dus misschien maakt zoveel jonge mensen om je heen en daar erg jeugdige dingen mee doen, wel erg jong. Of misschien maakt het je jong om je bezig te houden en omringen met dingen waar je van houdt. In ieder geval vind ik Hugh Hefner niet treurig. Integendeel, ik vind hem erg gaaf. Maar dat hele verhaal bewaar ik voor een toekomstige ‘I heart.. Hugh Hefner.’

DSK en de verbazing

Afgelopen maandag moest Dominique Strauss-Kahn (DSK voor intimi) weer voor de New Yorkse rechter verschijnen. Dat was niet de eerste keer, en dus had ik natuurlijk al veel eerder een stukje over deze man en het hele gebeuren rondom hem, kunnen schrijven, maar om één of andere reden ben ik daar nog niet toe gekomen. Misschien omdat ik ook niet zo goed weet wat ik erover moet zeggen. Totdat ik afgelopen maandag TV keek en vond dat we er op Gemodder wel iets van móesten zeggen. Dit kunnen we niet onopgemerkt voorbij laten gaan. Dit is namelijk te raar. Ik blijf me namelijk verbazen over veel dingen rondom deze man en deze ‘zaak’. In willekeurige volgorde:

DSK verbleef in New York in een hotel van 3000 dollar per nacht. Dat zeggen de media althans. De calvinist in mij gaat nu weer dingen roepen: ik vind 3000 dollar voor een hotelovernachting erg veel geld. Ik vraag me af wat je daar allemaal voor krijgt. Ik neem, gezien de commotie, aan dat het kamermeisje er in ieder geval niet bij hoort. Maar voor 3000 dollar moet je wel echt een heel gave kamer hebben. Ik vraag me ook af of het IMF dat betaalt of DSK zelf. Als het IMF het betaalt vind ik dat op zijn zachtst gezegd vreemd. Je kunt voor 1000 euro ook leuk slapen in New York, en zelfs dat vind ik dan veel geld. Hier is een link naar een beschrijving van het hotel. Best mooi, lijkt mij zo. Overigens blijk je er voor minder dan 500 euro per nacht ook een kamer te kunnen boeken, aldus de website van het hotel zelf. Maar misschien had DSK iets heel exclusiefs wat niet online is te boeken?

Het volgende verbazingwekkende feit gaat weer over geld. DSK is namelijk op borgtocht vrijgelaten. De borg bedroeg 6 miljoen waarvan 1 miljoen cash. Waar haalt een man 6 miljoen, of zelfs maar 1 miljoen vandaan? Ik hoop wederom dat het niet het IMF is dat dit heeft betaald. Maar voor een man in overheidsdienst heeft hij enorm veel geld. Alhoewel ik wel begreep dat zijn vrouw, Anne Sinclair veel geld heeft. Maar zou zij het dan betaald hebben?

En zo kom ik op de derde verbazing. Bij de voorgeleiding afgelopen maandag was zijn vrouw aanwezig. Uit de verklaringen van de advocaten van DSK maak ik op dat zij gaan aanvoeren dat er wel seks heeft plaatsgevonden, maar dat dit vrijwillig gebeurde. In dat licht vind ik het vrij opmerkelijk dat zijn vrouw hem komt bijstaan en misschien ook zijn borg betaalt. Vindt zij het prima dat haar man vreemd gaat? Met iemand die hij zo bij het schoonmaken van zijn kamer tegen het lijf loopt? Is dit iets Frans?

DSK verblijft nu in een appartement in Tribeca onder (door hemzelf te betalen) bewaking en met een elektronische enkelband. De verhalen in de media over dit appartement verschillen. De ene krant zegt dat het, het appartement is van één van zijn vier dochters, de andere dat het gehuurd wordt voor 15.000 dollar per maand. Het ene sluit het andere niet uit natuurlijk, maar wederom verbaas ik me over het geld. Hoewel 15.000 dollar per maand wel een koopje is natuurlijk ten opzichte van een kamer in het Sofitel.

De ergste verbazing zit nog wel in mijzelf, vrees ik. Ik heb de afgelopen weken regelmatig de media gevolgd over dit onderwerp, ik ken absoluut niet alle feiten, ik weet alleen wat het ene kamp roept en het andere. Ik heb de man gezien, eerst ongeschoren en moe, daarna gesoigneerd en licht triomfantelijk met aan zijn hand zijn vrouw. Elke keer als ik hem zie denk ik maar één ding, en dat vind ik best erg voor iemand die objectief probeert te zijn en weet niet alles te weten. Ik denk: Hij heeft het gedaan. Hij heeft het gedaan en dacht er mee weg te komen. Erg hè?

Seven Dwarfs – Mitt Romney

Dit is een gastcolumn van gastcolumnist H.
Bij het bespreken van de zeven dwergen kunnen we niet om Mitt Romney heen. Als hij met één van de dwergen uit Sneeuwwitje vergeleken kan worden, is hij ‘Doc’, de leider. Romney heeft zich ein-de-lijk officieel kandidaat gesteld. Het werd tijd, want sinds zijn verlies tegen John McCain in de primaries van 2008 is Romney nooit meer opgehouden met zijn campagne voor het presidentschap.

Willard Mitt Romney is de zoon van George W. Romney (voeg hier uw flauwe grap in), CEO van een autobedrijf en een populaire gouverneur van Michigan, die als presidentskandidaat in 1968 tijdens de primaries verloor van Richard Nixon en vervolgens in diens eerste kabinet minister voor Volkshuisvesting was. Moeder Lenore gaf haar startende carrière als actrice op, toen ze George ontmoette en hij daarom vroeg. In 1970 verloor ze de verkiezing voor een Senaatszetel van de zittende Democraat. Mitt werd overigens vernoemd naar J. Willard Marriott, zijn vaders beste vriend en bekend van de hotelketen en naar zijn neef, die ook Mitt heette en quarterback was bij de Chicago Bears.

Romney is actief lid van de kerk van Jesus Christ of the Latter Day Saints (LDS), oftewel de Mormoonse kerk. Zijn betovergrootvader Parley Pratt was één van de twaalf apostelen van de kerk, had twaalf vrouwen en werd in 1857 vermoord door de wettige en jaloerse echtgenoot van vrouw no. 12, al zegt de kerk zelf dat Pratt als martelaar is gedood door tegenstanders van de Mormonen. Interessant detail is dat Pratt tevens de betovergrootvader is van Jon Huntsman, een andere mogelijke presidentskandidaat.

Mitt en zijn vrouw Ann hebben vijf zoon: Tagg, Matt, Josh, Ben en Craig. Ann bekeerde zich tot het Mormoonse geloof (dat betekende dat haar ouders als niet-Mormonen niet op haar huwelijk met Mitt aanwezig mochten zijn), is altijd huisvrouw gebleven en kreeg in 1998 MS, al is de ziekte bij haar grotendeels in remissie.

Zijn naam werd gevestigd in de zakenwereld, waar hij een investeringsmaatschappij oprichtte en daar multimiljonair mee werd. In 1994 stelde hij zich kandidaat voor de Senaat in Massachusetts, maar verloor de race van Edward Kennedy, met 41% tegen 58%.

Na het zeer succesvol en winstgevend managen van de Olympische Spelen in Salt Lake City, werd hij hetzelfde jaar gekozen tot gouverneur van Massachusetts. In 2006 stelde hij zich niet kandidaat voor herverkiezing.

Mikpunt van spot voor veel komieken is Romney’s uiterlijk. Vaak wordt hij vergeleken met een etalagepop of Ken van Barbie. David Letterman vuurde in ‘08 zelfs een hele serie “mitticisms” af, met voorbeelden als: hij is de afbeelding die bij een fotolijstje zit, het model op een ondergoedverpakking, een gladde makelaar die je een slechte hypotheek aansmeert, acteur in reclamespotjes over levensverzekeringen en de Amerikaanse president in een Canadese film. Ongetwijfeld zal Letterman zich weer in zijn handen wrijven.

Inschatting van zijn kansen

Redelijk goed. Als er één ‘frontrunner’ moet worden aangewezen, is het Romney wel. Zoals gezegd is hij sinds ‘08 gewoon doorgegaan met het onderhouden van een staf, was hij vaak te vinden in de eerste primary staten Iowa en New Hampshire – en zo’n beetje alle overige staten die het verschil kunnen maken. Ook heeft hij de afgelopen jaren veel Republikeinse kandidaten financieel ondersteund bij hun campagnes. Daar wil hij uiteindelijk natuurlijk iets voor terug. Een paar weken geleden haalde hij op 1 dag maar liefst 10 miljoen dollar op in fundraising. Tevens investeert hij deels zijn enorme persoonlijke vermogen in zijn campagne.

Romney heeft echter twee serieuze nadelen op weg naar de nominatie. Eén: zijn Mormoonse geloof. Het zijn niet alleen vooroordelen en misverstanden rondom de LDS-kerk, maar ook bestaande doctrines die voor veel christenen in de VS (met name evangelische, een grote achterban van de Republikeinen) moeilijk te accepteren zijn. Zowel de protestantse als katholieke kerken erkennen de LDS niet als christelijke kerk, omdat de LDS doctrines predikt die strijdig zijn met de Bijbel en de christelijke leer.

Twee: hij heeft de reputatie van een flip-flopper. Als gouverneur van het Democratische bolwerk Massachusetts heeft hij een omvattend zorgverzekeringplan ingevoerd, dat sterk lijkt op hetgeen dat president Obama landelijk wil invoeren. Romney (en met hem zo’n beetje alle Republikeinen) is daar nu fel op tegen, maar kan niet goed uitleggen in welk opzicht zijn plan nu zo anders is dan dat van de president en de Democraten. Ook is hij (meermalen) van positie gewisseld over abortus en andere thema’s die voor Republikeinse stemmers belangrijk zijn. Op deze punten is hij zeer kwetsbaar. Tenslotte is Romney een matige campaigner, die vaak wat stijf en houterig overkomt en moeite lijkt te hebben om een band op te bouwen met de ‘gewone man’. Desondanks staat hij er, vooralsnog, behoorlijk goed voor. Wellicht is hij straks de Republikeinse voorman.

Seven Dwarfs – Michele Bachmann

Dit is een gastcolumn van gastcolumnist H

Vorige week werd het u al aangekondigd: Gemodder gaat alle Republikeinse kandidaten en/of kanshebbers voor de presidentsverkiezingen van 2012 bespreken. Wat is er veranderd sinds de vorige bijdrage?
Officieel gemeld: Herman Cain, voormalig eigenaar van “Godfather Pizza”.
Officieel afgemeld: gouverneur Mitch Daniels (Indiana), tot teleurstelling van veel Republikeinen en Donald Trump, tot teleurstelling van alle late night komieken.

Nieuwe buzz: is er over Rudy Giuliani, die blijkbaar denkt dat het niet desastreuzer kan dan in 2008 en de Texaanse gouverneur Rick Perry. Uiteraard trekt ook Sarah Palin de aandacht, nu met een grote bustour.

Afgevaardigde Michele Bachmann

Zij zal zich naar verwachting binnenkort officieel kandidaat stellen. Bachmann (55) is de oprichtster en voorzitster van de Tea Party Caucus in het Huis van Afgevaardigden, dat 59 Republikeinse leden telt. Ze vertegenwoordigt het 6e district in Minnesota sinds 2006, toen ze werd verkozen met 50% van de stemmen. Herkozen in ’08 met 46,4% en in ’10 met 52%, bewijst dit haar electorale aantrekkingskracht.

Ze wordt vaak beschimpt door columnisten en komieken. Bekende ‘flaters’ zijn haar opmerkingen dat de Founding Fathers de slavernij hebben afgeschaft (was Lincoln), dat de Amerikaanse Revolutie in New Hampshire begon (was Massachusetts) en dat het wel heel erg toevallig was dat de varkensgriep uitbraak plaatsvond onder Democraat Obama en de vorige uitbraak onder Democraat Carter (was onder Republikein Ford – en wat wilde ze daarmee zeggen?).

In geschiedenis is ze geen kei, maar ze is wel juriste. Haar tegenstanders wijzen er dan op dat haar doctoraat behaald werd aan het christelijke Oral Roberts University (nee, dat verzin ik niet, die man heette echt zo) en de rechtenfaculteit sinds 1989 is gesloten. Ook haalde ze een LL.M in belastingrecht aan de prestigieuze William & Mary Law School.

Inschatting van haar kansen

Laag. Ze is sowieso een outsider, maar nauwelijks een gevaarlijke. Haar “buzz” zal vooral afhangen van Palin. Zodra die in de race stapt, zal het voor Bachmann moeilijk worden, omdat ze hetzelfde deel van het electoraat bedienen. Zonder Palin krijgt ze aandacht als enige vrouwelijke kandidaat en haar controversiële mediaoptredens. Bovendien kan ze rekenen op steun vanuit de Tea Party. Ze is een bedreven fundraiser, zo haalde ze 2 miljoen dollar op in het eerste kwartaal van 2011, maar heeft (nog) geen goed doortimmerde organisatie achter zich in voorverkiezing staten als Iowa en New Hampshire.

In haar eigen partij heeft ze weinig krediet en veel kritiek gekregen toen ze in 2008 meermalen publiekelijk Barack Obama verweet eigenlijk anti-Amerika te zijn. Ook haar mislukte kandidatuur voor een leiderschapspositie onder de Republikeinse Afgevaardigden heeft kwaad bloed gezet.

Haar standpunten sluiten aan bij de rechtervleugel van de GOP, maar ze wordt beschouwd als een lichtgewicht. Zonder ervaring met buitenlandse politiek en vooral hamerend op sociaalconservatieve thema’s, heeft ze te weinig bagage om de nominatie te halen. Als eventuele opponent van Obama heeft ze gematigden en ‘independents’ weinig te bieden. Die zullen terugschrikken van haar uitspraken, bijvoorbeeld dat kinderen “een prijs” zijn voor homoseksuelen en dat homoseksuele leraren ervoor zorgen dat kinderen leren dat homoseksualiteit normaal is en dat ze zelf ook maar eens zouden moeten proberen.

"Seven dwarfs"

Dit is een gastcolumn van gastcolumnist H

Tot nu toe zijn de lezers van Gemodder in de Marge grotendeels gevrijwaard gebleven van politiek. Dat gaat nu veranderen. We gaan het hier namelijk hebben over politiek. En dan over misschien wel de leukste politiek denkbaar: de Amerikaanse politiek. In het bijzonder het circus dat presidentsverkiezingen heet.

Copyright © 2011 Universal Press Syndicate

Voor wie denkt: maar Wycliff Jean”s “Yes, We Can” is toch nog maar pas geleden? Welnee, de volgende verkiezingen staan alweer voor de deur. Op dinsdag 6 november 2012 gaat het Amerikaanse electoraat (dat wil zeggen: zo’n 57% van de kiesgerechtigden) weer naar de stembus. En ja, dat is dus over anderhalf jaar, maar we kunnen niet vroeg genoeg beginnen. Er wordt op die bewuste dinsdag overigens niet alleen een president gekozen, maar ook alle 435 leden van het Huis van Afgevaardigden, 33 senatoren, 11 gouverneurs en een waslijst aan lokale kandidaten. We concentreren ons hier echter op de presidentsverkiezingen. Aan de Democratische zijde heeft president Obama aangekondigd zich opnieuw verkiesbaar te stellen en, behoudens een groot schandaal of onverhoopt overlijden, is hij verzekerd van de nominatie. Blijft over de Grand Old Party, oftewel de Republikeinse partij.

Bij de Republikeinen is er geen duidelijke “frontrunner”. Er hebben zich al een aantal kandidaten officieel aangemeld, de meesten van een twijfelachtig kaliber. Wat te denken van een man die zichzelf omschrijft als Satanist en vampier? (I kid you not). Dit sluit aan bij een verzuchting in de fantastische tv-serie “The West Wing” – seizoen 6 en 7 gaat over de campagne rond de opvolging van president Bartlet (Martin Sheen) – dat het groepje kandidaten net de zeven dwergen zijn.

Van een aantal andere, meer serieuze kandidaten, wordt een aankondiging van een kandidatuur verwacht binnen nu en een paar maanden. Een veelzeggende stap hierin is de zogeheten Exploratory Committee. Ook Republikeinen die al een tijdje verdacht veel tripjes maken naar Iowa en New Hamsphire (waar de eerste primaries worden gehouden), geven daarmee aan dat zij hun kandidatuur aan het voorbereiden zijn.

Mogelijke kandidaten voor de nominatie zijn: Michelle Bachmann, Ron Paul, Mitt Romney, Newt Gingrich, Jon Huntsman, Sarah Palin en Tim Pawlenty. Alleen Gingrich en Paul hebben zich reeds officieel kandidaat gesteld. Ter lering ende vermaeck zal vanaf volgende week elke week 1 kandidaat worden besproken. Wie weet hoorde u het hier voor het eerst.

Een huisje. In Florida.

Het is vrijdag en dus tijd voor iets gezelligs. We hebben waarschijnlijk allemaal een zware week achter de rug, hard werken, een huishouden, sociale contacten, weinig slaap en nu zitten we een beetje achter onze computer te hopen dat het een rustig dagje wordt en snel weekend.

En wat is er beter op zo’n dagje dan een beetje dagdromen. Dagdromen over een vakantiehuisje. Een vakantiehuisje in Florida. Op de website van CNN stond namelijk van de week het bericht dat vakantiehuisjes ook dit jaar weer goedkoper zijn geworden. Toen wij een aantal jaren geleden in Florida waren zagen wij al dat er verschrikkelijk veel huizen te koop stonden, en dat is dus blijkbaar nog steeds zo.

En Florida is leuk. Gewoon voor erbij. Het is geen intellectuele bestemming, geen cultureel hoogtepunt, het is gewoon leuk, low profile leuk. Wat dacht je van een leuk huisje ergens aan het strand of er vlakbij. Vliegveld niet al te ver weg en dan twee keer per jaar een paar weekjes bruin worden en boeken lezen en de rest van het jaar verhuur je de boel aan kennissen en familie.

Ik heb in de aanbieding: Gulf Shore Boulevard in Naples. Mooie condo met zwembad en uitzicht op het water. Maar 539.000,- dollar en het is van jou. Naples is best een aardig dorp, pal aan de Golf van Mexico. Mooie witte stranden en het barst er van de golfbanen en de outletcenters.

Leuk, maar wat duurder en minder goed bereikbaar is Sanibel. Het is een eiland in de Golf van Mexico, gelegen vlak voor de kust van Florida en verbonden met het land door middel van een paar bruggen. Sanibel kent de mooiste zandstranden en staat bekend als de betere badplaats. Er ligt een wildlife refuge op het eiland en er staan de mooiste huisje. Heb je drie ton of meer rondslingeren, dan zeg ik: Sanibel. Een condo heb je er overigens al voor minder, maar ja, wie wil er nou een Condo, als we toch bezig zijn dan graag een heel huis. Dit bijvoorbeeld voor 7,5 ton. Dat zijn dollars, dus een koopje. Ik zeg: doen!

Tussen Naples en Sanibel in ligt Barefoot Beach. Alleen de naam is al geweldig, maar wat dacht je van dit huis. Bijna 8 miljoen, maar dan heb je ook wat. Wel even de leren bank de deur uit doen, dat kan natuurlijk niet zoiets smakeloos in zo’n mooi huis.Plek zat voor al je vrienden en familie en dit zijn de stranden waar de schildpadden hun eieren leggen, mooi dus en de natuur vlakbij!
En als je wat minder kritisch bent en best een paar minuten wil rijden naar het strand kan het natuurlijk allemaal veel goedkoper. Voor twee ton heb je al een vrijstaand huis in het groen. Mocht je een aankoop overwegen: ik ken de streek redelijk goed en kan je adviseren en ik kom als beloning graag een paar weken per jaar gebruik maken van je huis. Anders staat het toch maar leeg. Ook zonde.

Sky Mall

Er is een groot voordeel van intercontinentale vluchten ten opzichte van vluchten binnen Europa: Sky Mall. Sky Mall is een magazine dat je in het vliegtuig krijgt en daar staan allemaal producten in die je dan via een postorderbedrijf kunt bestellen. Het is geen kledingcatalogus en ook geen electronica, het blad is gevuld met allerhande vreemde gadgets, hulpstukken en handigheden die het leven moetern veraangenamen. Het is denk ik de bedoeling dat je denkt "Fijn, eindelijk is daar een oplossing voor!" Meestal denk ik "wat heerlijk belachelijk/lelijk, wie bedenkt zoiets." Hieronder de highlights van de nieuwste Sky Mall.

Van alle haargroeiproducten (en dat zijn er nogal wat) was ik het meest gecharmeerd van de DynaMax Freedom 100 Light. Het is een zwart slagersmutsje met daarin een stervormig dekseltje met allemaal lampjes en een snoertje voor het stopcontact. Op de begeleidende foto zit een soort vent uit King of Queens in een sportshirt heel ongedwongen met dat kapje op te lezen. Er staat nog bij: One size fits most. Niet iedereen dus. Maar wel de King of Queens, dus de wat forsere mens ook.

"Say goodbye to messed-up pedicures and hello to Pedi-Couture sandals." Hartstikke handig, een slipper met tussen iedere teen een stuk rubber zodat je je nagels makkelijk kunt lakken. Tenenspreiders en watten werken ook, maar waarom zou je niet deze afzichtelijke slippers kopen? Nieuwste kleur: silver metalic. Classy!

De Smart Belt Buckle is een must-have voor iedereen die wel eens reist en dan bang is dat zijn tas of portemonnee gestolen wordt. Deze revolutionaire en gepatenteerde speld heeft het formaat en de vorm van een credit card, zodat je waardevolle pasjes er in kunt opbergen. Er kunnen wel drie pasjes of business cards in! Heel fijn, want ik moet er niet aan denken dat iemand mijn business cards steelt. De riem ziet er nog cool uit ook.

De Sky Rest zorgt ervoor dat je lekker kunt slapen in het vliegtuig. Het is een enorme opblaasbare driehoek die je op je uitklaptafel voor je kan zetten, zodat je vooroverhangend in het vliegtuig kan slapen. Geen idee wat je moet doen als je koffie of eten krijgt. Dan staat die enorme opblaasbare driehoek toch behoorlijk in de weg. Ze zijn blijkbaar zo overtuigd van het product dat ze denken dat je 10 uur doorslaapt zonder eten of drinken.

De Litter Kwitter: een opzetsuk voor je wc-bril dat ervoor zorgt dat je kat voortaan op de gewone wc kan gaan in plaats van de kattenbak. Je bouwt langzaam af, en uiteindelijk kan je kat op de gewone wc-bril plaatsnemen. De kat op de foto kijkt enigszins verbouwereerd en ook zie ik een zweem van agressie. Begrijpelijk, het is katonterend. En ook vies, je moet zelf ook nog op die wc, toch? Daarbij doen wij juist altijd de wc-deur goed dicht, anders drinkt Henkie uit de pot (Henkie is de kat, niet de meneer). Dat gaat helaas nooit werken.

Ooo, er is nog zo veel meer. Wat te denken van een stenen zombie die uit de grond komt kruipen, voor in de tuin? Of een levensgroot beeld van Paaseiland? Een zonnebril met ingebouwde videocamera. De wrist cell phone carrier, een houder met klittenband om je mobiele telefoon mee aan je hand te bevestigen zodat die nooit meer kwijt is. Een kattenbak die eruitziet als een plantenbak. De Pet Staircase, zodat je hond makkelijker op bed kan komen. Allemaal even mooi. Gelukkig ben ik bijna jarig!

Oppervlakkig en dom

In Amerika is het een bekend fenomeen: de socialite. Het is iemand die deelneemt aan sociale activiteiten voor de rijke elite, en is vaak zelf ook rijk (of doet alsof). Zij (of hij, maar ik ken eigenlijk geen mannelijke socialites) neemt bijvoorbeeld deel aan fund-raisers (iets met goede-doelen-dingetjes doet het altijd leuk), om zo haar sociale status te vergroten. Ze is vaak heel erg beroemd maar niemand weet precies waarom. De socialite hoeft namelijk niet echt iets te kunnen en dat is meteen het grote verschil met andere beroemdheden. Die kunnen vaak heel goed zingen of rappen of acteren of dansen, sommigen kunnen dat zelfs allemaal en nog tegelijkertijd ook, en hoewel het niet altijd mijn smaak is, begrijp ik dan ook wel waarom deze mensen beroemd zijn. Ze kunnen iets.

De socialite kan ogenschijnlijk niets. Ze is vaak wel mooi en lacht de hele tijd, en ze hangt vaak aan de arm van een rijke man. Een typisch voorbeeld van een socialite is Paris Hilton. Als ik je vraag naar de baan van Paris Hilton, wat zeg je dan? Geen idee, toch? Lindsay Lohan, die ook vaak in het nieuws is met iets waar je niets voor hoeft te kunnen, namelijk zuipen en coke snuiven, is van oorsprong actrice, daarom is ze beroemd. Logisch dus dat er over haar wordt geschreven. Bij Paris Hilton is het juist andersom. Ze is geboren als socialite. Ze hoefde niks te kunnen, want ze komt uit een rijke familie, maar niets doen gaat ook vervelen, dus is ze alle feestjes in Hollywood gaan aflopen, samen met haar vriendin en mede-socialite Nicole Richie.

En wat doet ze het goed! Veel mensen hebben een hartgrondige hekel aan Paris Hilton. Ze vinden haar een leeghoofd, ze zeuren over dat ze te dun is, dom, lelijk en niks kan. Daar ben ik het niet mee eens. Ik denk dat veel marketingbedrijven iets kunnen opsteken van de manier waarop Paris een product (zichzelf) in de markt heeft gezet. Door een dommige, extravagante en extreme levensstijl aan te meten, wil iedereen zien wat Paris doet. Paris en Nicole gaan het platte land op om geld te verdienen? Kassa! Iedereen kijkt naar hoe oppervlakkig en dom die meiden zijn. Is dat dom? Of is dat juist heel slim?

Nu ook weer: Paris heeft een eigen motorrace-team in het leven geroepen. Dat kan natuurlijk niks zijn. Maar kijk nou eens naar hoe ze haar team heeft gepresenteerd.
Dat noem ik geniaal. Ok, erg stijlvol is het niet, maar iedereen wil het zien. Vol bewondering of vol afgrijzen, dat maakt Paris Hilton niet uit, ze verdient er goed aan. Inmiddels heeft ze pappies miljoenen al lang niet meer nodig om haar luxueuze levensstijl te bekostigen. Ik denk dat Paris Hilton helemaal niet het domme, oppervlakkige meisje is waar de meesten haar voor houden. Volgens mij is ze een gewiekste zakenvrouw. Als ik een videoclip van haar zie waarin ze hijgerig zingt, of als ze weer een of ander smerig parfum lanceert, als ze op zoek gaat naar een nieuwe beste vriendin, dan klap ik in mijn handen, knap gedaan!

Een bevalling op de vlaktes van Wyoming

Sinds ik bevallen ben, ben ik toch anders naar de wereld gaan kijken. Nee, schrik niet, ik heb niet ineens een diepere dimensie aan het leven ontdekt die niet-moeders niet hebben. Nee, ik ben alleen maar een ervaring rijker en heb daardoor een ander beeld gekregen van andere vrouwen die moeten of moesten bevallen, meer is het niet.

Om een voorbeeld te geven: vorige week was op tv dat het ziekenhuis in Leiden enkele uren zonder verwarming had gezeten. Vervelend, zal je denken, zo koud in het ziekenhuis, maar ik dacht meteen: ‘je zult liggen bevallen.’ Als je ligt te bevallen heb je meestal niet enorm veel kleren aan, dat kan zonder verwarming vrij koud zijn. Ik weet dat de kamer waar ik in beviel de verwarming flink hoog had staan, en gelukkig ook. Ook de kamer waar ik daarna met de baby een nacht moest verblijven was flink warm. Dit doen ze omdat kleine baby’s zich niet goed warm kunnen houden. En ik kon het eerlijk gezegd na die dag vol inspanningen ook goed gebruiken, wat warmte.

Een ander moment waarop ik met andere ogen naar de wereld (en de geschiedenis keek) was toen op History Channel een documentaire langs kwam over de geschiedenis van de Verenigde Staten. De aflevering die ik zag, had betrekking op de grote trek naar het westen. De voice-over vertelde dat één op de vijf vrouwen die daaraan deelnam zwanger was. Eén op de vijf is best veel. En dan te bedenken dat je dus ergens op die grote vlaktes in Wyoming ofzo, middenin het niets, zou moeten bevallen. Geen kraamhulp of andere medische hulp in de buurt, alleen andere vrouwen die je een beetje kunnen helpen. Weinig water, geen fatsoenlijk bed, geen wasmachines om je bebloede kleren te wassen en waarschijnlijk óf heel warm óf heel koud. Ik zou er niet aan moeten denken mijn bevalling op de vlaktes van Wyoming te hebben moeten ondergaan. Waarschijnlijk had ik het ook niet overleefd omdat mijn baby er niet zonder hulp uit kwam, of ik was daarna aan infecties gestorven.

En zo kom ik de laatste tijd wel vaker dingen tegen. Zo staat er op de pakken babyvoeding dat je handen en de fles goed schoon moeten zijn als je het eten klaarmaakt. En dan te bedenken dat in de middeleeuwen mensen zich nauwelijks wasten en daar ook baby’s werden geboren en gevoed én baby’s dat (meestal of is het soms?) overleefden. Wie toen overleefde behoorde tot de allersterkte. Dat was geen survival of the fittest maar survival of the aller-aller fittest. Ik kan het me bijna niet voorstellen, waarschijnlijk was ik zowel op de vlaktes van Wyoming als in de middeleeuwen niet heel oud geworden.

Michael Chabon – De wonderlijke avonturen van Kavalier & Clay

Wederom een boek van de leesclub. Op aanraden van mijn geliefde aangedragen door mij. Ik vond het, net als het eerder beschreven boek van Rosenboom, een heerlijk leesboek. Het is een verhaal bestaand uit heel veel verhalen doordat de personages zo uitgebreid worden beschreven. Daardoor is t soms wel wat langdradig, maar niet vervelend. De setting (New York rond de tweede wereldoorlog) is fascinerend en de twee hoofdpersonen zijn dat ook. Erg goed geschreven. Echt een aanrader!

4,25 sterren (van de 5)

Lieve lezertjes

Waar zouden jullie, lieve lezertjes, nu graag nog naar toe op vakantie willen? Vroeger hield ik hele lijstjes bij van de landen en plekken die ik nog wilde bezoeken. Ik kwam van de week bij het opruimen van mijn studeerkamer toevallig zo’n lijstje tegen. En toen kwam ik erachter dat ik heel veel van mijn droombestemmingen de afgelopen jaren heb bezocht. Ok, niet alles, maar wel al bijna alles. Er waren nog een paar steden over waar ik nog nooit geweest was en heel graag heen wilde (Stockholm, St. Petersburg, Lissabon, Madrid), maar veel steden op mijn lijstje had ik toch maar mooi de afgelopen jaren bezocht. Verder waren er een paar steden waar ik wel nóg een keer heen wilde (Rome, Berlijn).
Er waren ook wat ‘echte’ reizen die ik nog wilde maken. Een aantal stonden al op het oude lijstje, een aantal zijn er de laatste jaren bij gekomen. Zo las ik met jaloezie dat Feminadocta komend jaar een Hurtigrutenreis gaat maken. Tja, dat wil ik ook wel, op een mooie boot door de fjorden van Noorwegen met mijn nieuwe fototoestel en een stapel boeken. Verder wil ik wel een keer naar Schotland, een mooie rondreis door Griekenland staat ook nog steeds hoog op mijn lijstje en een fietstocht naar Rome ook.
Nou moet ik wel zeggen dat na mijn recente maand vakantie en een even zo lang durende rondreis door het westen van de VS, ik voorlopig even niet weg hoef. Begrijp me niet verkeerd, ik vond mijn vakantie heerlijk. Maar na een maand reizen vond ik mijn eigen achtertuin ook wel heel heerlijk. En toen wij vorig jaar een (niet vooraf geplande) fietstocht door Nederland maakte langs vrienden, familie en hotels had ik een even goed vakantiegevoel (misschien zelfs wel ontspannender zonder vliegtuig en kilometers per dag aan autoritten) als afgelopen zomer.
Ik ben dus zeer benieuwd wat wij volgend haar gaan doen. Riep ik na thuiskomst dit jaar nog dat ik volgend jaar niet op vakantie hoefde, misschien dat we toch wel gaan. En waarheen dan? Wordt het de achtertuin of verder weg? Ik ben zeer benieuwd, maar wat staat er nog op jullie lijstjes en wat raden jullie mij en anderen aan?

Richfield

En toen werden we wakker in een hotel in Richfield, Utah. Het was een mooi hotel. De vorige dag waren we vanuit Bryce Canyon hierheen gereden. Dat was geen lange rit, ik denk dat we er in een uur of drie waren. We waren moe en vies, we hadden gekampeerd en we wilden wassen (onszelf en onze kleren) en uitrusten. En omdat we na ruim drie weken rondreizen enigszins attractie- en natuurparkmoe waren hadden we de avond ervoor op de kaart gekeken naar de dichtstbijzijnde ‘stad’ waar mogelijk een goed hotel was. Dat is nog niet makkelijk in Utah want in Utah is niet zo veel. Ze hebben er heel veel rode rotsformaties, een buitengewoon hoog percentage mormonen, een flink aantal nationale parken (grotendeels vanwege die rode rotsformaties) en verder niet zo heel veel. Dus we meden de groene routes, staken zo snel mogelijk door naar een Interstate en vonden toen Richfield. Zoals zoveel steden in het westen was ook Richfield erg ruim opgezet. Belachelijk ruim eigenlijk, want waarom zou je tussen elke winkel en elk hotel en elk tankstation een groot kaal stuk grond van zeker een hectare laten liggen? Misschien om het lokale tankstation wat klandizie te schenken, maar echt gezellig wordt het er verder niet van. Ok, er waren wel delen waar vooral huizen wat dichter bij elkaar lagen, maar voor iets meer dan 6000 inwoners besloeg Richfield toch erg veel vierkante kilometer. Omdat we dus moe waren en behoefte hadden aan rust en een wasmachine verbleven we op de dag van aankomst de hele dag in ons hotel. We lagen bij het zwembad en in de hottub, we deden heel veel was, we e-mailden, we keken tv en we aten een maaltijd van de Wendy’s. En omdat dat zo goed beviel besloten we nog een dag te blijven. En zo werden we dus twee ochtenden wakker in Richfield, Utah. Omdat onze hotelkamer moest worden schoongemaakt moesten we de tweede dag wel even de hotelkamer uit. We reden naar de lokale Walmart (de enige winkel in de buurt) en spendeerden anderhalf uur aan het bestuderen van vrijwel het gehele assortiment. We kochten de nieuwe cd van Eminem, ons niet realiserend dat we in Utah waren en dat dus bijna de halve cd was weg-gebliebt, en daarna lagen we weer in de hottub. Richfield, Utah, een prima plek om even bij te komen.