Lieber Sigmar Polke

Het was in 2001 toen ik met mijn volgestouwde backpack en mijn brakke kop uit de nachttrein het perron in Zürich opstapte. Ik studeerde toen nog en om wat geld bij te verdienen maakte ik wc's schoon op de oncologieafdeling van het Diaconessenhuis. Van dat riante inkomen kon ik me geen ligplaats in de trein veroorloven en daarom had ik de hele nacht semi-rechtopgezeten. Als je een blutte student bent, waarom ga je dan in Gottesname naar Zwitserland? Goed punt, een vriendin van mij liep in Zürich stage en ik kon een paar dagen bij haar logeren. Samen met een gezamelijke vriendin waren we goedgemutst de nachttrein ingestapt. Eenmaal in Zürich had ik een ergere jetlag dan na een transatlantische vlucht en tot overmaat van ramp wilden de twee reisvriendinnen iets actiefs gaan doen. Mountainbiken of die gezellige Zurichberg gaan beklimmen, lekker in de frisse buitenlucht!
Op zo'n moment wil je geen spelbreker zijn maar daar stond dan wel tegenover dat ik de baas zou zijn over het culturele uitje tijdens deze vakantie. Aarzelend stemden de vriendinnen in met dit compromis en de dag erna kochten we alledrie een kaartje voor het Kunsthaus. Het Kunsthaus werd verbouwd en we konden niet het hele museum bekijken maar dat bleek allemaal niets uit te maken. Want er was een overzichtstentoostelling. Die gesamten Editionen. Ik weet nog goed hoe het voelde toen ik de zaal binnenliep en je voor het eerst zag. Het klinkt zo cliché maar er ging een wereld voor me open. De wolken gingen opzij en goudkleurige zonnestralen vielen het museum binnen. Ik hoorde een zacht hallelujah. Twee uur later moesten twee ongeduldige vriendinnen me wegsleuren uit het museum, zij begrepen niks van mijn liefde voor jou en moesten mij aan mijn arm wegtrekken terwijl ik begeisterd naar Giornico keek. Het was liefde op het eerste gezicht.
Het bezoek aan die tentoonstelling met al die jaren van jouw kunstzinnige inspiratie heeft mijn kijk op kunst en vooral op de grenzeloosheid van de fotografie veranderd. Niemand anders kan het zoals jij.
In de jaren erna zagen we elkaar nog wel eens, af en toe, maar het was vaak vluchtig. Zoals die keer in Budapest. Of tijdens de winter in San Francisco, in het DeYoungmuseum was je er opeens, ik herkende je meteen! Het waren mooie ontmoetingen maar ze konden nooit tippen aan die eerste keer dat we samen in Zwitserland waren. En nu ben je dood. Ik was best verdrietig toen ik het nieuws hoorde. “Gelukkig heb we de foto's nog” klinkt zo wrang maar het is de werkelijkheid.

Es war mir wirklich ein Vergnügen.
Viele liebe Grüße.

Mannetjes met gitaartjes

Ik haat tv-talentenjachten. Hoe heet dat programma ook al weer dat vorig jaar zo populair was? Oh ja, The Voice of Holland. Ik heb dus nog nooit een aflevering van The Voice of Holland gezien. Ik weet alleen dat het iets met stoelen en Charly Luske is. Ok, toegegeven, de eerste editie van Idols heb ik toch wel redelijk gevolgd. Maar toen was dat soort programma’s nog nieuw en flitsend enzo. Tegenwoordig heb ik er geen interesse meer in.

Tot ik kort geleden hoorde over De Beste Singer Songwriter van Nederland. Laten we dit programma voor het gemak even DBSSW noemen. DBSSW gaat over, hoe raad je het, singer songwriters. Mannetjes (soms een vrouwtje) met gitaartjes en mooie stemmen. Af en toe saai, meestal mooi, soms een tranentrekker maar bovenal héél veel mooie, breekbare liedjes. Elke week krijgen de deelnemers een opdracht. Zo moesten zij al een liefdes- en een protestlied schrijven en uitvoeren. Wat ik prettig vind aan het programma is dat er niemand afvalt: aan het einde komt er wél een winnaar uit, maar een afvalrace is het niet.

Presentator en DJ Giel Beelen heeft voor dit programma al zijn muzikale vriendjes uit de kast getrokken. Elke aflevering weer bestormt een 3FM-enclave de studio om de kandidaten te beoordelen. Dat is soms heel stom. Want dan kijkt DJ Gerard Ekdom bijvoorbeeld alleen maar of een lied een hitje is. Maar soms levert het ook heel mooie tv op: Sanne Hans (aka Miss Montreal, ook zo’n 3FM-vriendinnetje) die huilt bij een liedje. Nu scheelde het wel dat de zangeres van dit liedje net had verteld dat haar ex dood was, en dat is ook wel echt heel zielig.

Maar als ik de mogelijkheid heb, kijk ik dit programma. Ook omdat een kennis van mij mee doet. En ik voorspel dat hij gaat winnen. Rogier is zijn naam. Google hem en verwonder je over zijn fantastische stemgeluid. De finale is eind augustus, mijn ticket zit in mijn mailbox. Mannetjes en vrouwtjes met gitaartjes in een slick tv-concept: ik kan er nog even geen genoeg van krijgen.

Vakantietip #2: vakantiecalamiteiten en de muzikale oplossing

Denk eens aan een vervelend vakantieprobleem. Daar hoeft het niet per se vrijdag de dertiende of zwarte zaterdag voor te zijn. Bijvoorbeeld een vertraagde ICE, een overboekt Air France-toestel of een dag van 40 graden en dan vastzitten op de ringweg van Istanbul. Zorg dan dat je naast de verzekering, het potje pindakaas en de reisapotheek ook de volgende muziek bij je hebt. We garanderen dat je de vakantiepech als minder zwaar en vervelend zal ervaren.

Situatie 1: de el cheapo luchtvaartmaatschappij heeft je bagage doorgevlogen naar Heraklion terwijl de bestemming Malaga is, en je staat aan de balie op vliegveld Brussel Zuid je geduld te verliezen. Je krijgt geen bonnetje voor gratis koffie want op dit vliegveld zijn geen faciliteiten. Je hebt te horen gekregen dat je pas de volgende dag met de dan hopelijk gevonden bagage kan doorvliegen en op de koude Belgische plavuizen zal moeten overnachten.
Muzikale oplossing: Vampire Weekend de meest gehypte indieband van de zeroes maar als we eerlijk zijn zorgt VW vooral voor een goede nachtrust door hun saaie liedjes en eentonige zanglijnen. Kortom, je wordt er zen van en het bevordert je relativeringsvermogen en de nachtrust. Mocht je echt niet kunnen slapen, overweeg dan Tim Knol, de Nederlandse singersongwriter en het is gegarandeerd snurken in de vertrekhal. Een andere tip van Nederlandse bodem is Chef's Special.
Ook te gebruiken bij: forenzen in de trein, tijdens het hutje mutje zitten in de spits kan je wel wat ontspanning gebruiken zonder dat je per se echt van de muziek hoeft te genieten.Gewoon om je eigen zone te bewaken.

Situatie 2: de rondreis door de woestijn van Arizona was een heel goed idee en de reis is fantastisch, maar ondanks de voorbereiding en een uitvoerig studie van de Lonely Planet had je toch niet helemaal goed ingeschat hoe saai en lang de weg langs de grens met Mexico zou zijn. Alleen maar cactussen en tumbleweed en immer gerade aus.
Muzikale oplossing: Gogol Bordello, de band zal je energieniveau beter aanvullen dan vijf blikjes Red Bull en het risisco om in slaap te vallen is minimaal. Bijkomend voordeel is dat het accent van de zanger zo dik is dat de Amerikanen de tekst waarschijnlijk niet kunnen verstaan en je met de ramen open kunt rijden zonder gearresteerd te worden wegens schending van de openbare orde.
Ook te gebruiken bij: een weekendje weg met de schoonfamilie op het moment dat je even een momentje voor jezelf nodig hebt (lees: afreageren).

Situatie 3: om vervelende verplichte feestdagenvreetpartijen, last minute shoptrips naar de traiteur en ongemakkelijke familiegelegenheden te vermijden, boek je tijdens de feestdagen toch maar een weekje weg. Helaas een klein budget dus het wordt Hongarije eind december. Daar is het dan -8 en je bent eigenlijk veroordeeld tot rijden in de huurauto omdat buiten tijdens het toeristisch fotograferen je vingers eraf vriezen.
Muzikale oplossing: The Best of Communism, de opzwepende klanken van de Internationale slepen je er doorheen. Vergeet bij de toeristische winkeltjes geen bontmuts aan te schaffen. Leuk voor het thuisfront ook en meteen praktisch bij deze temperaturen.
Ook te gebruiken bij: demonstraties op het Binnenhof, themafeestjes in een studentenhuis of om oudere generaties op de kast te krijgen.

Situatie 4: het leek een goed idee om bij dat stalletje op straat zo'n lekkere samosa te kopen. Maar als je een paar uur later met je afritsbroek op de enkels staat te squatten boven een Thais gat in de grond, heb je er ontzettend veel spijt van. Diarree en koorts. En door de voedselvergiftiging wordt je PADIexamen je ook al door de neus geboord. Ziek en belabberd en dat zal de komende dagen nog wel even duren.
Muzikale oplossing: Alphabeat, de band die eigenlijk net zo fout is als je geboekte all inclusive duikvakantie naar een resort in Thailand. Toch kunnen de synthesizereffecten van de band je uit de dip halen. Denk aan zangeres Stine en doe alsof ze vrolijk door je kamer danst en springt. De hallucinaties van de koorts zullen erbij in het niets vallen en de liedjes doen wonderen voor je humeur.
Ook te gebruiken bij: zomerstraatfeestBBQ gesponsord door de gemeente in het kader van prachtwijken en het bevorderen van het gemeenschapsgevoel, achtergrondmuziek als je met al je vrienden de voorbeschouwing van Eurovision doorneemt.

Vakantiereprise: Laat mij maar op Vlieland zijn

Ik heb de wereld al ontdekt
Ik ging naar Leeuwarden en Sneek
Ik hoef er echt geen dag te wezen
Laat staan een hele week
Die enorme grote steden
Ik voelde me zo klein
Doe mij een groot plezier:
Laat mij maar op Vlieland zijn

Prachtig in al zijn eenvoud, de tekst van de Vlielandse zanger Sjoerd. Hij heeft de wereld ontdekt door Leeuwarden en Sneek. Grote steden, je voelt je er klein. Snel weer terug naar Vlieland! Mooi toch? Je zal zo'n jongen meenemen naar Las Vegas, die komt overspannen terug. Ik begrijp het natuurlijk wel, hoor. Ik had dat zelf ook een beetje bij Vegas. Iets minder bij Leeuwarden en Sneek. Maar nu ben ik een weekend op Vlieland geweest, en dan is de rest van de wereld, of dat nou Bartlehiem of New York is, toch wel overweldigend. Normaal gesproken had ik cynisch gelachen om de naïeve boodschap: Sneek en Leeuwarden en dan denk je de wereld te hebben gezien, ha! Vergeleken bij Vlieland klopt het.

Vlieland is van een magische schoonheid, in ieder geval toen ik er was. Het was mooi weer, de wind woei, de stemming was uitgelaten. Vlieland is klein. Stukje kust, stukje bos, weer stukje kust. Aan de kust liggen kleine weilanden met hierin paarden. Mooie blonde paarden met wapperende manen en harige laarsjes aan. Op een trailer die voorbijreed stond dat het IJslandse paarden waren. IJslandse paarden! Prachtig. Een blond paard in een groene wei met op de achtergrond de zee en wat bootjes. En dan maar tegen de wind in trappen op je fietsje. De zon scheen vrolijk en het was warm. Al fietsend trok ik overmoedig mijn jas uit en viel onderuit, in de modder. Lachend. Ik zit nog steeds onder de blauwe plekken maar denkend aan Vlieland lach ik.

's Avonds gingen we in het dorp luisteren naar Sjoerd, Vlielands Hessel. Het was heerlijk, totdat een man uit het publiek zich aan Sjoerd opdrong en zijn klarinet tevoorschijn haalde (nee, dit is geen metafoor voor een seksuele handeling). Hij dacht blijkbaar dat het open-mic-avond was, en begon als een bezetene klezmerdeuntjes door Sjoerd heen te tetteren. Een rare poging tot een jamsessie. Hij bleef er een uur naast hangen en niemand stuurde hem weg. De dames die cd's verkochten vonden dat we sympathie moesten hebben voor muzikaal talent. Dat hebben we ook, daarom wilden we Sjoerd horen.

Desondanks bleven we lachen, we waren immers op Vlieland! Ik wil snel weer uitwaaien en bier drinken in de zon en naar Sjoerd luisteren en op m'n bek gaan. Op Vlieland.

Eten, vriend of vijand?

Eten, het is m'n grootste vriend maar ook m'n grootste vrees. M'n grootste hobby maar ook m'n grootste vijand. Sinds mijn afvalrace van afgelopen jaar denk ik bijna onophoudelijk aan eten. Eerder ook wel, maar dan gaf ik daar aan toe, waardoor ik tijdens mijn studententijd behoorlijk ben uitgedijd. Nu denk ik eraan, probeer het te vergeten, denk er weer aan, en dat dan bijna de hele dag. Best lastig als koken en lezen over eten twee van je grootste hobby's zijn. Er aan toegeven is geen optie, ik weiger m'n kleren (die ik allemaal heb moeten vervangen) groter te kopen.

Toch moet mijn honger naar voedsel en alles daar omheen gestild worden. Mocht je dit herkenbaar vinden, volgen nu een afrader en een tip voor de komende tijd. Afgelopen week bezocht ik namelijk twee tentoonstellingen over eten. De eerste was in museum Boerhaave in Leiden, Het Gewichtige Lichaam. Thema van de tentoonstelling is de verhouding tussen dik en dun, van obesitas tot anorexia. Op de website is al het een en ander te zien aan afbeeldingen en Lein en ik bereidden ons voor op een schokkende tentoonstelling, waarna we vast geen hap meer door de keel zouden kunnen krijgen. Helaas viel de tentoonstelling wat tegen. Twee zalen met wat affiches, prenten, beeldjes en een videomuur van L.A. Raven. Een beetje ouderwets en niet veel meer dan al op de website te zien was. Daarna hadden we gewoon honger en hebben we heerlijk Thais gegeten. Beetje jammer dus.

Onder het motto 'Brusselicious' is Brussel dit jaar gastronomische hoofdstad van Europa. Terecht, je kan er werkelijk fantastisch eten. Dat heb ik afgelopen weekend ook gedaan: terrine van gegrilde groenten, waterzooi, vol-au-vent, speculaasijs met gecaramelliseerde appeltjes. Mocht je deze zomer een weekend over hebben, ga dan naar Brussel. Dan kun je meteen ook naar de twee tentoonstellingen die vanwege het gastronomische jaar zijn ingericht. Eén in de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten en één in het Jubelparkmuseum, getiteld 'Smakelijk! Gastronomische ontdekkingen door de eeuwen heen’. Deze laatste bezocht ik en was blij verrast. Een uitputtende rondleiding langs vitrines vol kopjes, kannetjes, pannen, affiches, lepels en terrines. Het is misschien niet bijzonder vernieuwend opgezet, maar wel heel informatief. Bij elkaar staan er zo'n 300 stukken en aan de hand van deze stukken leer je over de ontwikkeling van onze eetcultuur. Wist je bijvoorbeeld dat in de zestiende eeuw in Italië al roomijs werd gemaakt, gekoeld met sneeuw en ijs uit de bergen? Fascinerend, niet waar?

In beide musea was de museumshop een feest. Ik ben dan ook dol op museumshops. Lein kocht in Leiden een boek over de psychologie van het eten, in Brussel kocht ik een boek over beschermde Europese streekproducten. En zo lees ik me een weg door mijn niet te stillen honger. Mocht het niet baten, dan gewoon lekker eten en een extra rondje hardlopen. Als het er op aankomt is eten toch meer mijn vriend dan mijn vijand.

Barokverdriet

Ik heb nog nooit van iemand gehoord die een beetje van barok houdt. Of je bent een fan, of je bent een hater (wat je automatisch een romantiek-liefhebber maakt heb ik het idee). Feit is wel dat iedereen in zijn of haar leven ooit in aanraking komt met een stukje barok naar de mensen toe. Of het nou in een housemix van Michel de Hey is of in een commercial voor biologisch dynamische karnemelk.

Mijn barokontgroening was tijdens mijn studententijd en bestond uit Georg Friedrich Händel. Uit heel veel Händel. Ik had nog net geen poster van de beste man boven mijn krakkemikkige studentenbed hangen. De liefde is nooit over gegaan maar op een gegeven moment wil je toch eens wat anders. En dan is er opeens die andere beroemde barokman: Henry Purcell. Turn then thine eyes ging op repeat, samen met Thou knowest Lord, totdat ik klaar was voor het echte werk (lees: langer dan een enkele aria naar een muziekstuk luisteren).

Tranen rolden over mijn wangen toen ik Dido voor het eerst hoorde zingen. Zoveel bitterzoete muziek. Pijn, liefde en afscheid. Vanavond hoor ik Dido live in Amersfoort. Ik voorspel 26 graden en rechtopstaande haren. Tot vanavond nog maar een paar keer op repeat. Om het af te leren. Er zijn trouwens nog kaartjes.

The Passion = Pasen

Gisteravond was The Passion live op tv. Wellicht heb je er van gehoord, de grootse Paasshow van de EO, RKK en nog wat christelijke clubjes. Danny de Munk was Jezus, Charly Luske speelde de coole verrader Judas en Frans Bauer was de altijd gezellige Petrus. En er was muziek. Héél veel muziek. Vooral van Marco Borsato. (En een liedje van Bløf... Dat was wat minder.) Vorig jaar zag ik het evenement live in Gouda, gisteren zat ik in mijn snuggie op de bank. Maar ook dít jaar kwam het Paasverhaal goed binnen.

Natuurlijk kán ik een boel cynische opmerkingen maken. Waarom, bijvoorbeeld, zong Danny de Munk niet lekker dat we allemaal de klere konden krijgen en hij zich zo verdomd alleen voelde daar op die Erasmusbrug? En ik vond Fransje Bauer vooral aandoenlijk als Petrus. Volgens mij zat ie vóór het einde van The Passion al weer lekker bij de Chinees. (Tenminste, ik zag 'm niet meer op het podium staan!) En Sebastiaan Labrie was de lekkere medemisdadiger bij Jezus op de boot. Nou móét hij sowieso in de hemel komen, geen wonder dat Danny 'm dat nog eventjes beloofde ("Luister, later vandaag zul jij met mij in het paradijs zijn"). Da's nog veel meer Bounty dan een Expeditie Robinsoneiland!

Maar even zonder gekheid: The Passion is voor mij dé manier om wat er nog van mijn geloof over is, te beleven. Muziek die mij aanspreekt. Teksten die ik begrijp, met woorden die ik ook in het dagelijks leven gebruik. Verrader Judas die durft te zingen dat iedereen op mag rotten. Een 73-jarige Rotterdammer die meeloopt in de processie: "Ik draag het kruis mee omdat ik effe wil voelen hoe Jezus het mot hebbe gevoeld." En een brok in m'n keel als Danny (of is het toch stiekem Jezus?) aan het einde zingt: "Ik ga wel weg, maar verlaat je niet". Tja, dán komt wat mij betreft de essentie van het Paasverhaal boven en hoef ik niet meer per se in de kerk te gaan zitten. Volgend jaar zoek ik het spektakel weer op, zodat ik weer stil word. Al speelt het zich in Almelo af en is Herman Finkers Jezus Christus, maakt me niks uit. Chapeau voor The Passion.

Tip: foto's in Amsterdam uit Nieuw Amsterdam

Wie het magazine van The New York Times wel eens in de handen heeft gehouden weet dat de krant a thing or two weet over fotografie. En de pareltjes van deze transatlantische beeldgeschiedenis zijn nu te zien in FOAM.

En het zal ongetwijfeld een succes worden want de tentoonstelling, die nog tot en met 30 mei loopt, zit vol met beroemde en bekende fotografen. Denk Magnum, denk Aperture en denk World Press.

Starfucking photography.

Misschien heb je geen zin in arty farty. Of heb je alles van Inez van Lamsweerde al gezien. Maar toch moet je gaan. En de reden is Gregory Crewdson.

Crewdson maakt foto's waar je 's nachts niet van kan slapen. Hij betovert je en zorgt ervoor dat je na het zien van zijn werk al zijn fotoboeken wilt kopen. Hij sleept je mee en verbaast je. Hou je van de wazigheid van filmmakers als David Lynch, ga dan ook. Ik beloof dat Crewdson je kunsthart sneller laat kloppen. De appeltaart in het cafe is trouwens ook goed te doen, maar dit terzijde.

sub-studio

Er zijn van die sites waar je met regelmaat naar terugkeert. En dan bedoel ik niet nos.nl of de inlogpagina van je bank, maar sites waarvan je weet dat je er altijd iets moois of inspirerends zal vinden. Zo'n soort site is het blog van sub-studio, een site vol met design, architectuur, kunst en hebbedingen.

Hier worden stripfiguren omgetoverd to semihippe latte-drinkers, en spot je een nieuwe opvouwfiets in de vorm van een paard. Je vindt er de prachtigste posters voor in de woonkamer, spiegels in de vorm van elk land op de aardbol en de nieuws eco-sneakers.

Oh ja, er is af en toe ook een kattenfilmpje. Daar moet je tegen kunnen. Maar het is werkelijk prachtig.

Boekentip: HhhH

"Dit is ook een heel goed boek. Over de aanslag op Heydrich. Het is geen gewone roman, het is eigenlijk een onderzoek dat je op de voet volgt. Heel interessant." Mijn vader leest veel, heel veel. Hij heeft zo zijn voorkeuren en de Tweede Wereldoorlog is daar een van. Ok, ik zou het proberen, weer een boek over de Tweede Wereldoorlog. Als het nou maar niet te droog is, maar ook niet teveel Haar naam was Sarah.
Het is raadzaam soms wat beter naar je vader te luisteren. Want dit boek is geweldig. Ik had het kunnen weten, hij is niet zo snel ergens zo enthousiast over.

Het boek is inderdaad anders. In HhhH. Himmlers hersens heten Heydrich vertelt Laurent Binet het verhaal van de aanslag op Reinhard Heydrich in mei 1942. Wat is er precies voorgevallen, wie zijn de plegers van de aanslag en wat waren de omstandigheden waaronder zij hun plan ten uitvoer brachten? Maar dat niet alleen. Binet schrijft vooral ook over de roman als literaire vorm. Hoe dient een schrijver zijn hoofdpersonen weer te geven? Binet geeft hier telkens rekenschap van en geeft, naast het verhaal over Heydrich en zijn aanvallers, stof tot nadenken. Hierbij haalt hij telkens andere schrijvers aan, maar ook films, bandopnames, wat hij maar kan vinden. Tot op het bezetene af leeft hij mee met de gebeurtenissen in 1942. Het boek is een spannende ontdekkingstocht. Door Praag, door het lot van de aanslagplegers en door het hoofd van Binet.

Nu heeft WOII me toch weer te pakken. Naar aanleiding van HhhH ligt een stapel oorlogsfilms klaar die ik (soms voor de vijftiende keer) binnenkort ga kijken, en een stapel boeken die gelezen moet worden, waaronder een die ik kocht tijdens mijn bezoek aan de Wannsee. Je kunt een kind wel uit de oorlog halen, maar de oorlog niet uit een kind, zou Marco Borsato zeggen.

Hulde aan Nickelback

Hulde aan Nickelback. Alle lof en eer voor deze middelmatige Canadese rockband. Veren in de reten van Chad Kroeger en z’n vriendjes. Graag deel ik met jullie waarom ik vind dat Nickelback geprezen moet worden. Ondanks dat – en hier citeer ik Caar – de zanger klinkt als kreunende zuurkool.

Op 11 september 2001 bracht Nickelback Silver side up uit, de cd die hun absolute doorbraak betekende. Dat is op zich al tekenend. Nickelback koos de dag waarop de vreselijkste terroristische aanslagen ooit werden gepleegd om hun draak van een plaat uit te brengen. Het is bijzonder creatief te noemen dat Nickelback de mensheid twee van zulke grote klappen op één dag liet verwerken. En er gewoon mee weg te komen ook. Complimenten!

De single die sinds de herfst van 2001 niet meer uit het collectief geheugen te wissen is, heet How you remind me. En eerlijk is eerlijk, het is een prima liedje. Catchy deuntje, multi-interpretabele tekst, dramatische clip. Naast die dijk van een single kreeg de band het voor elkaar om hetzelfde liedje nog tientallen keren uit te brengen. Maar het klinkt toch nét effe een tikkeltje anders. Inmiddels zijn we ruim tien jaar verder en brengen Chad Kroeger en consorten nog steeds kneiters uit. En het is nog steeds elke keer hetzelfde liedje. Da’s een talent, hoor. Dus ook hiervoor: goed gedaan, Chad!

Eind vorig jaar scoorde Nickelback weer een monsterhit. Dit keer had het de idyllische en poëtische titel We all stand together. Geloof me, de tekst doet niet onder voor een willekeurige Schlager-inhaker. De single heeft een extra effect: Chad Kroeger blaft. Ja ja, de langharige zanger met z’n hondenogen kan ook al blaffen. Hij ziet eruit als een natte krant en beschikt dus ook over een dierlijke kant. Luister maar ’s goed. Maar zorg dat het liedje niet in je hoofd blijft hangen. Want liedjes maken die zich in je hoofd vastketenen, daar is Nickelback nog steeds goed in. Hulde.

Kleine ergernissen... bij een concert

Heb je ze ook, van die kleine ergernissen die je steeds weer op je zenuwen werken? Ik merk dat ik daar steeds gevoeliger voor word én dat die mini-irritaties steeds groter worden. Ik wil daar vanaf. Tijd dus om wat kleine kwellingen te spuien voordat ik een zuur oud wijf word! De setting: een concert.

Flitsfoto's
Nee, hip persoon met je smartphone waarmee je al je Facebookvrienden op de hoogte van jouw aanwezigheid hier wilt brengen. Je kunt geen mooie foto's maken in een concertzaal als je je amateuristische cameraatje gebruikt en met de automatische instellingen werkt. En je irriteert me mateloos met je geflits. Door jou kan ik de optredende artiest niet eens meer zien en je werkt me op m'n zenuwen. En daarbij worden je foto's ook nog eens spuuglelijk en zwaar overbelicht, waardoor het lijkt of je foto's zijn gemaakt op een verregende bouwplaats.

Kletsen
Nee, hooggeblondeerde huisvrouw die eindelijk weer eens de deur uitkomt zonder kids. Een concertzaal is geen café. Weet je wel hoe onbeschoft het is voor de artiest dat je hier de hele avond staat te ouwehoeren? En het ergste vind ik nog wel, dat je hárder gaat praten zodra de muziek ook harder wordt. Alsof de muzikanten jou storen in je bijkletssessie! Ga weg, wil je? Laatst was ik bij een concert waar de zanger zélf om stilte moest vragen. Ik voelde plaatsvervangende schaamte.

Alleen voor Het Hitje komen
Nee, hooggeblondeerde huisvrouw én hip persoon. Het ís niet cool als je hier alleen maar komt voor het laatste liedje van de set. Zou de artiest niet beledigd zijn als iedereen enkel Het Hitje meeblèrt (en de rest van de tijd staat te kletsen)? En daarbij denk ik ook dat Het Hitje de muzikant ondertussen al gruwelijk de keel uit hangt...

Zo, dat lucht op. Heb jij kleine ergernissen die stiekem al best groot worden? En in welke setting doemen deze irritaties het vaakst op? Deel het in de comments en wie weet wijden wij er binnenkort een column aan.

Topstuk

Afgelopen week waren Caar en ik op de feestelijke opening van de nieuwe tentoonstelling van Erwin Olaf. De foto's over Leidens Ontzet zijn prachtig, laat daar alsjeblieft geen mistverstand over bestaan. Bezoek vooral de universiteitsbibliotheek en museum de Lakenhal in Leiden als je in de gelegendheid bent. Het jammere was dat het gros van de genodigden er een stuk minder prachtig uitzag. De bezoekers waren in grofweg 3 groepen te verdelen. Hierbij een verslag van dit bijna antropologische veldonderzoek, waarbij ook een lineair verband is vastgesteld tussen de leeftijd van de bezoeker en het aantal genuttigde consumpties. Anti-fashionweek 1.0

1. Als ik er maar chique (lees: oud geld) genoeg uitzie, dan kom ik vast over als serieuze kunstliefhebber en ben ik dus geloofwaardig als genodigde van deze bijeenkomst.
Deze groep bezoekers is van het type dat graag geaccepteerd wenst te worden als Kunstliefhebber (met een grote K dus). En om dat te bewerkstelligen is het niet zozeer van belang dat iemand iets nuttigs kan zeggen over de compositie van een kuunstwerk maar ligt de nadruk op een plausibele eerste indruk als mecenas van een upcoming artist van eigen bodem. Kortom, als je aan de outfit maar kan zien dat je je identificeert met Hoge Cultuur. De kleding van deze groep typeert zich door opvallende kleuren, grote assescoires (zoals indigo-kleurige oorbellen in de vorm van een druiventros, wat eenieder doet denken aan die heerlijke vakantie in de Provence), uitbundige hakken en hier en daar een glimmertje. Een hoed mag zeker niet ontbreken. Denk aan Rick Felderhof, Addy van den Krommenacker en hysterische dames als Suze Mens en Sandra Reemer. Of aan alle vooroordelen over operabezoekers.

2. Kunst is voor mij onderdeel van het dagelijks leven en daarom is het nergens voor nodig om je voor een opening speciaal op te tutten.
En daarom kom je gewoon in je spijkerbroek, of in een kleurig wappergewaad waarin hele antroposofische schoolklassen kunnen kamperen. Want kunst hoort bij elke dag. Doe maar gewoon, dan doe je al kunstig genoeg. En dat kan prima in teenslippers of in sandalen met een dikke rubberen zool. Ook deze groep bezoekers wenst geaccepteerd te worden als kunstliefhebber. Maar dan als een kunstliefhebber die op een blauwe maandag zelf nog eens een vak op de academie heeft gevolgd. Waar de chique bezoeker van de categorie hierboven altijd op de gastenlijst staat om een expositie binnen te komt, wappert de casual kunstliefhebber graag te pas en te onpas met zijn of haar museumjaarkaart die tevoorschijn wordt getoverd uit een taupekleurige vilten jas.

3. Overig
En dit heeft weinig met kunst (of mode, daarom toch een aparte categorie) te maken want dit zijn de journalisten, zij komen voor een verslag van de opening en niet zozeer om hun kunstliefde te etaleren. En die zijn extreem casual. In een polo, combatbroek, witte sokken en gympen. De oudere jongere met inhammen die toch een staartje probeert te laten groeien. Met een perspas en een duidelijke zweetvlek tussen de ongedefinieerde schouderbladen. Dit zijn de fotografen die voor het lokale huis-aan-huiskantje verslag doen van deze opening. In hun Eastpak rugtas zit een portfolio met artistieker werk verstopt. Je weet immers maar nooit. Ook te herkennen aan een keycord of kontzak met uitpuilend notitieblok.

Caar was overigens zomers chique gekleed, ik retro chique. Erwin was het best gekleed, met als topstuk van de avond de onthulling van zijn lichtgevende oranje veters.

De grijze massa

Bejaarden, ze zijn overal. En maar klagen. Ja, daar ga ik weer, mag ik ook even klagen? Verdorie. Altijd dat gezever over dat jongeren zo asociaal zijn en zich tegenwoordig niet meer weten te gedragen. Die verhalen worden de wereld in geholpen door, je voelt het misschien al aankomen, bejaarden. Die zijn namelijk dol op klagen. Om het idee tegen te gaan dat jongeren minder goed zijn dan ouderen, wil ik graag een tegenbeweging beginnen.

Heb jij ooit een bejaarde zien opstaan voor een jongere in de tram? Ik niet hoor. maar wel eisen dat jongeren voor jou plaats maken. Omdat je bloembollen gegeten hebt en respect verdient. Onzin natuurlijk, aso's. Benidorm Bastards ligt helemaal niet zo ver van de waarheid.

Gisteren werd ik nog hardhandig geconfronteerd met bejaardenterreur toen ik met Lein naar het Concertgebouw ging, ook wel bekend als het hol van de leeuw. Na tien jaar Concertgebouwbezoek was ik nog steeds de jongste. Heerlijk was dat. Het hoge gehalte aan bejaarden was wel makkelijk de weg vinden, laat je gewoon meevoeren door de stroom grijs permanent en je bent er zo. Let wel, deze stroom begint reeds 45 minuten voor aanvang, want bejaarden zijn bang om te laat te komen. En ze moeten nog naar de wc.

Grinnikend stond ik buiten bij de wc's te wachten, waar ik Lein net naar binnen had zien gaan. Na haar hadden er zich nog een stuk of vijftien dames rond de wastafels geschaard bij wijze van rij. De verschrikte blik van Lein toen zij probeerde de wc-deur te openen en in de verwachtingsvolle gezichten van vijftien bejaarden met aandrang keek, was onbetaalbaar. Heerlijk.

Het mooiste gebeurde daarna, toen wij onze plek zochten. Ik liep achter een oude man met een stok. Dat ging niet heel snel. Dat gaf niet, hij was slecht ter been en dan gaat dat zo. Na twee minuten zag ik een opening en haalde hem in. Precies op dat moment maakte hij een snelle (!!) draai naar links en stak zijn wandelstok tussen mijn benen. Ik viel gelukkig niet, maar keek wel even verbaasd om, waarop mij boos werd toegebeten "Je kan maar haast hebben". Eerst mij bijna tackelen en dan boos worden. Onbegrijpelijk.

Nee, bejaarden zijn geen snars socialer dan jongeren. In de zaal werd veel geroggeld en gehoest, mensen lieten dingen vallen, vielen in slaap of gingen voor het einde weg. Minstens zo onrustig als een gemiddelde vrijdagavond in Pathé Scheveningen. En daar zijn niet op dat moment zes musici ingespannen aan het werk. "Hoesten verstoort de concentratie van de musici en het publiek." Het mocht niet baten.

Toch laten wij ons door deze terreur niet wegjagen uit het Concertgebouw. Een volkje bleef dapper weerstand bieden. En dat zijn de jongeren. Die werken verdorie elke dag keihard zodat de grijze massa z'n AOW en pensioen kan genieten. Wie verdient er hier nou eigenlijk respect? Nou dan.

The first cut is the deepest

Er zijn heel veel mensen boos op Halbe Z. Het is een misdadiger. Met een balkje voor zijn ogen en een bord voor zijn kop. Vinden ze dan. Ik ben ook best een beetje boos op hem. En word verdrietig door hem. Hij wil namelijk bezuinigen op alles waar ik graag zou willen werken (bijvoorbeeld Beeld en Geluid in Hilversum) en dat maakt me bang: nu weet ik niet waaruit ik zou moeten kiezen en straks heb ik misschien niks meer om uit te kiezen. Omdat er geen geld is om mijn salaris te betalen.

Maar goed, toch hoeft Halbe niet per se gekielhaald of gestenigd te worden. Iedereen moet inleveren, ook de kunstsector en daarom kan “de kunstsector” de sloophamer van Halbe maar zo positief mogelijk benaderen. Door innovatief te gaan doen en goed na te denken over het genereren van eigen kapitaal. Zoals bijvoorbeeld het sponsorsysteem Voordekunst. Als je creatief bent, dan moet dat eigen kapitaal een heel eind gaan lukken. Het zou alleen fijn zijn als daar iets meer tijd voor was.

Feit blijft wel dat het plan van Halbe hier en daar kant nog wal raakt. Want bezuinigen op het kunstonderwijs, juist de plaats waar de laatste jaren veel meer aandacht is gekomen voor de zakelijke kant van het kunstenaarschap, bijvoorbeeld door vakken als Cultureel Ondernemerschap, helpt de kunstsector niet om meer op eigen benen te gaan staan. Sterker nog, het maakt toekomstig afgestudeerden alleen maar meer "hulpbehoevend".

Zijlstra vindt dat instellingen die zogenaamd tot het culturele basisinfrastructuur horen, de dans moeten ontspringen. Dat is wel een prettige gedachte. Maar zijn het niet juist de VanGoghen en de Concertgebouwen die de grootste kans van slagen hebben om hun hoofd boven het water te houden? Geef juist de kleinere initiatieven een gedegen opstartkans.

Dan nog even over Marja, die niks begrijpt van het internet. En media. En omroepen. En creatieve innovatie. Gelukkig heeft ze wel veel verstand van verzuiling en van de jaren '50. Maar goed, ik betaal met liefde het driedubbele lidmaatschapsgeld voor mijn omroep. Maar dan wil ik niet dat Marja zegt dat die omroep met mijn geld geen mooie websites meer mag maken. Nee, dan moet ze ook zo liberaal mogelijk doen en de touwtjes uit handen geven. Dat dan weer wel.

Er zijn mensen die denken: eh jaaaa hoorrrr eens, ik ga nooit naar de opera of de schouwburg. Dus ik hoef daar niet aan mee te betalen. Die mensen begrijpen het idee van de verzorgingsstaat waar ze in wonen niet. Ik maak nooit gebruik van het PGB, maar daar zal ik toch een beetje aan moeten meebetalen. Het mes snijdt aan twee kanten.

Tsja, en wie denkt dat cultuur geen onderdeel van een samenleving is, heeft een slecht historisch besef, is slecht algemeen ontwikkeld en heeft zijn/haar huiswerk niet gedaan. Dat de staat de cultuursector stimuleert om meer op eigen benen te gaan staan is een goed plan. Om er een sloophamer tegenaan te gooien is oliedom.

I heart ... Alison Bechdel

Als je een nerdenhobby hebt is dat natuurlijk niks om je voor te schamen maar als je tijdens het kringgesprek op een familieverjaardag vertelt dat je laatste aankopen een paar stripboeken zijn geweest, gaan er toch een paar wenkbrauwen omhoog.

Dit is dan het moment om er niet aan toe te voegen dat pijnlijke familiegeschiedenissen, WO I en jeugdtrauma's ook nog eens je favoriete onderwerpen zijn in die stripboek. Of dat je inmiddels al een aardige verzameling hebt opgebouwd. Trouwens, het verjaardagsgesprek gaat toch nooit verder dan grapjes over Kuifje en Asterix, want dan heeft iedereen zich alweer op de schaal met leverworst gestort.

Enfin. Er is dus meer in de wereld dan Suske en Wiske.

Alison Bechdel is een van mijn favoriete cartoonisten zoals dat dan heet. Ik ken geen andere striptekenaar (m/v) die zo subtiel en zo genuanceerd de vinger op de zere plek van een familiegeschiedenis weet te leggen en dat is precies wat Bechdel doet in Fun Home. Ze beschrijft de pijnlijke jaren van haar jeugd, de dood van haar vader en het langzame besef dat ze lesbisch is. Het verhaal wordt nooit een zwaar drama, hoogstens bitterzoet. Desalniettemin is haar jeudgverdriet ontzettend voelbaar. Gelukkig geldt dat ook voor haar vreugde.

Beelden zeggen meer dan woorden, het is een dooddoener maar toch gaat het ook hier weer op. Bechdel verfijnt haar tekeningen met complexe gezichtsuitdrukkingen die je tot op het bot raken. De pijn uit haar jeugd komt door het papier bij je binnen. Knap, heel erg knap. Dit is geen boek waar je zomaar doorheen raast. Ondanks dat het een stripboek is, is het dus geen pageturner. Daarvoor zijn de illustraties te complex en het verhaal te meeslepend.

Haar nieuwe boek komt in september, ik heb de pre-order al geplaatst. Als je een keer een graphic novel wilt uitproberen, pak gerust deze eens van de plank in de boekhandel of klik deze eens aan op Amazon. Rustig maar, je hoeft in ieder geval geen stoffige stripwinkel in waar puistige pubers zich aan de nieuwe Franka staan te vergapen. Behalve als je dat graag wilt natuurlijk. In de wereld van de graphic novel kan alles.

Vacature Bachkoor Holland

Beliefsystem Inc. is een bedrijf van internationale allure in de publieke sector, met een eeuwenoude traditie. In verband met een kaakbreuk zijn wij voor onze afdeling wereldreligies per direct op zoek naar een

Jezus (m/v)

voor 0,8 fte

De afdeling wereldreligies is een ernstig krimpende tak binnen ons bedrijf, dat gespecialiseerd is in massahysterie.

Wie ben jij?

• Aantoonbare ervaring in wijnmakerij
• Opgewekt type
• Niet bang om opstandig te zijn
• Leidinggevende capaciteiten
• Ervaring met vissen en schubben
• Niet bang voor water
• Charismatisch, een mensen-mens
• Evaring met Aramees en Bijbels Hebreeuws is een pre
Kennis van het Oude Testament strekt tot aanbeveling, evenals de bereidheid jong te sterven.

Dit bieden wij:

• Werken in een dynamische organisatie
• Marktconform salaris
• Een kudde om te hoeden
• Doorgroeimogelijkheden
• Interne opleidingen (denk hierbij aan houtbewerking, spreken in het openbaar, EHBO)
Je komt te werken in een team van maximaal 12 personen. Het is onze intentie om de meest geschikte kandidaat een contract voor de eeuwigheid aan te bieden.

Ben jij charismatisch, niet bang om fouten te maken, heb je een vadercomplex en ben je maximaal 33 jaar oud? Neem dan contact met ons op. Bij gelijke geschiktheid gaat onze voorkeur uit naar een man. Neem voor meer informatie contact op met onze afdeling HR via HR@BSI.com. Acquisitie n.a.v. deze advertentie wordt zeer op prijs gesteld.

Kunstzinnige boterhamzakjes in het wild

Een druilerige zondagmiddag leent zich uitermate goed voor een bezoek aan iets cultureels. Nadat mijn vader nadrukkelijk zijn verontwaardiging had laten blijken over het feit dat in mijn stad er op zondag geen enkele boekwinkel open is, startte de discussie over wat voor iets Leuks we dan konden gaan doen. Het werd de tentoonstelling over het grafisch werk van Karel Appel in Slot Zeist. Overigens een aanrader, nog te zien tot en met 3 april.

De tentoonstelling bestaat uit lithographieën, houtdrukken en een aantal beelden. En uit een film over Appel en zijn werk. In het krappe en kleine theater van het slot schoven mijn vader, meneer S en ik naar onze plaatsen. Beknelde benen en opgevouwen gewrichten, het zat niet erg comfortabel maar de boeiende film maakte dat allemaal meer dan goed.

Tijdens de film was het in de filmzaal een zoete inval van cultuurminnende voornamelijk 50+ers in niet zo hippe biologisch-dynamische hippiekleding van lekker natuurlijke stoffen (jute). Luidruchtig zochten twee dames met duidelijk verstand van Kunst (iedereen die deeltijdcollege's kunstgeschiedenis heeft gevolgd weet welke types ik bedoel) op de rij achter ons naar hun plaats. Toen ze eenmaal zaten begon de geluidsoverlast pas echt. De zaal kreeg een gratis college Kunst uit het interbellum en de dames lieten duidelijk horen welke delen van de film zij goedkeurden en welke delen foutieve kunstzinnige informatie bevatten. Het kwebbelen houdt maar niet op en uiteindelijk gaat het ten koste van mijn concentratie.

Mijn gedachten dwalen af en ik waan me tijdens een voorstelling van American Pie in een bioscoop in de buurt van de Arena. Groot, kil en koude ruimte met mensen op zoek naar makkelijk vermaak. De dames in hun jute wappergewaden zijn veranderd in opgeschoten jongens die op elke scene commentaar leveren en luidruchtig op hun popcorn zitten te kauwen. En de popcorn door de hele zaal heensmijten. En dus eigenlijk de film verprutsen.

Karel Appel vertelt verder over de kunstwerken waarvoor hij ook fotografische beelden gebruikt en ik ben weer terug in mijn krappe stoel in het theater. Gelukkig zonder popcorn en zonder opgeschoten luidrichtige jongens. Dan hoor ik de dames achter me druk frummelen in hun tas. Jawel, daar verschijnen de zelfmeegenomen bammetjes. "Het is al duur genoeg zo'n dagje uit hoor", zegt de dame tegen haar vriendin die instemmend knikt. En de rest van de film kon ik Karel niet meer verstaan omdat de boterhamzakjes en de kauwende kunstkaken de film eigenlijk verprutsten.

Vliegtuigfilms

Een reis naar Amerika betekent voor mij, naast veel natuur, veel steden, veel muziek en veel eten, ook veel films kijken. Tijdens de vluchten heen en terug een paar en dan ook af en toe in het hotel. Je kan niet al te kieskeurig zijn, zo groot is het aanbod niet. Maar daardoor zie je dan wel verrassende dingen. Hieronder mijn bevindingen van afgelopen week.

Life as we know it
Lekkere chickflick over twee dertigers wier beste vrienden omkomen in een ongeluk en hun kind aan hen nalaten. Veel met grappige, romantische huilmomenten en o zo herkenbare situaties tussen mannen en vrouwen die elkaar niet begrijpen. Lekkere chickflick dus.

You again
De middelbare school was vreselijk, je werd gepest door de populaire meiden, maar gelukkig krabbel je na je studententijd op en nu ben je een succesvolle twintiger met een baan in marketing en een bijpassend perfect Amerikaans uiterlijk. Eind goed al goed. Maar dan niet: Je broer blijkt zich te hebben verloofd met je vroegere nemesis en de hele familie vindt haar fantastisch. Komische nachtmerrie voor pubers.

The Social Network
De uitvinder van Facebook blijkt een wraakzuchtige autist die zijn vrienden erbij naait en in zee gaat met nietsnut Justin Timberlake. Hij verdient miljarden maar ziet zijn beste vriend alleen nog in de rechtszaal. Geweldige film, goed gecast en geweldig acteerwerk.

The Tooth Fairy
Kinderfilm (om 7 uur AM niks anders op tv) met The Rock als meedogenloze ijshockeyer die zichzelf The Tooth Fairy noemt, omdat hij de tanden van tegenstanders uit de mond slaat. Dat vindt de feeënwereld respectloos en dus moet hij zelf als tandenfee aan de slag, met vleugels, satijnen bloesje en legging aan. Voor de liefhebber: Julie Andrews is de opperfee. Verder niet veel aan.

The Tale of Desperaux
Leuke kinderfilm over een nieuwsgierige muis die een koninkrijk moet redden van haar miserabele lot. De mensen zijn lelijk geanimeerd, maar het gaat 80% van de tijd over dieren.

The Bourne Supremacy
Knokken met Matt Damon. Prima film.

Man on Fire
Knokken met Denzel Washington. Zenuwenfilm.

Sweet Home Alabama
Heerlijke romcom met mijn grote heldin Reese Witherspoon. Melanie werkt bij een New York’s modebedrijf en is verloofd met de zoon van de burgemeester. Eén probleem: op de middelbare school is ze al getrouwd en per ongeluk nooit gescheiden. Dus reist ze terug naar het boerengat in Alabama waar haar high school sweetheart woont, voor een flitsscheiding. Flauw en voorspelbaar is af en toe best fijn.

Closer
Broeierig drama over dertigers die vreemdgaan. Met mooie mensen en een blote Nathalie Portman.

The Expendables
Belachelijke actiefilm met alle knoksterren van weleer: Sylvester Stalone, Bruce Willis, Mickey Rourke, Dolph Lundgren en zelfs even Arnold Schwarzenegger. Jean-Claude Vandamme schitterde in afwezigheid. Slap verhaal over ex-huurlingen die de dictatuur in een Zuid-Amerikaans land gaan omgooien. Heerlijk over the top, keihard gelachen.

Scott Pilgrim vs. The World
Michael Cera heeft al veel losers vertolkt en daar genoot ik meestal van. Vooral in Arrested Development en Juno is hij erg leuk. In deze film niet. Het verhaal slaat nergens op en is zelden grappig.

Spotprent

Dit is een gastcolumn van onze gastcolumnist H

Tekenaar Peter van Straaten won de inktspotprijs 2010 voor beste politieke cartoon. Het was overigens de vierde keer dat hij deze prijs in de wacht sleepte. Er is inmiddels al veel gezegd en geschreven over de tekening in kwestie, die hier te zien is.

De eerste vraag die bovenkomt is uiteraard: wat is er – in hemelsnaam – politiek aan het vreselijke misbruik binnen de Rooms-Katholieke kerk? Bij politiek heb ik toch heel andere associaties. De tweede vraag is dan: waarom heeft juist deze tekening gewonnen? Gelukkig had de jury een verklaring: “de tekening is letterlijk en figuurlijk treffend, pijnlijk komisch en wrang: hij brengt traan en lach tegelijkertijd teweeg.”

Met twee woorden ben ik het eens: pijnlijk en wrang. Ik zou hier zelf aan toe willen voegen: respectloos, kwetsend en beledigend. Voor de slachtoffers en hun familie. Want wat voegt deze tekening nu toe? Is het misbruik zelf al niet schandelijk en schokkend genoeg om dit ook nog eens zo te verbeelden? Het getuigt van een intellectuele luiheid en een gemakzucht om op zo’n ordinaire en goedkope manier te willen ‘scoren’. Een doordenkertje is het in elk geval niet. Het is plastisch, plat en ranzig. En het is de beste politieke spotprent van 2010.

Van Straaten verbeeldt in zijn tekening de crucifix op een manier waar ik van walg. Wellicht is dat ook het effect dat hij beoogde. Walging oproepen. Ik walg van het misbruik binnen de Kerk. Ik walg van de priesters die dit gedaan hebben en walg van diegenen die dit misbruik hebben verdoezeld. Het druist in tegen elke moraal, niet in de laatste plaats tegen de centrale boodschap die deze geestelijken hadden moeten uitdragen. En ik walg ook van een tekenaar die zo smakeloos te werk gaat.

Maar hij mag het doen. Kunstuitingen mogen (moeten?) controversieel en grensoverschrijdend zijn. De samenleving zou verarmen als dit niet zo was. Ieder zo zijn of haar voorkeuren over wat mooie, aansprekende, ontregelende en grensverleggende kunst is. Ik vind de tekening stuitend. De eminente leden van de jury (Stine Jansen, Vincent Metzel en Frank Welkenhuyzen) menen dat deze tekening de beste politieke tekening van 2010 is. Daar ben ik het niet mee eens. Ik haal er mijn schouders niet over op, want ik erger me, maar hij gaat zijn gang maar. Gelukkig leven we in een vrij land, waar zulke tekeningen ongestraft gemaakt kunnen worden. Waar een religie bespot kan worden en waar je er dan ook nog eens een mooie prijs mee kan winnen. Hoera voor het tolerante Nederland, waar iedereen kan zeggen, schrijven en tekenen wat hij wil. Misschien wint volgend jaar Gregorius Nekschot wel.