The Passion = Pasen

Gisteravond was The Passion live op tv. Wellicht heb je er van gehoord, de grootse Paasshow van de EO, RKK en nog wat christelijke clubjes. Danny de Munk was Jezus, Charly Luske speelde de coole verrader Judas en Frans Bauer was de altijd gezellige Petrus. En er was muziek. Héél veel muziek. Vooral van Marco Borsato. (En een liedje van Bløf... Dat was wat minder.) Vorig jaar zag ik het evenement live in Gouda, gisteren zat ik in mijn snuggie op de bank. Maar ook dít jaar kwam het Paasverhaal goed binnen.

Natuurlijk kán ik een boel cynische opmerkingen maken. Waarom, bijvoorbeeld, zong Danny de Munk niet lekker dat we allemaal de klere konden krijgen en hij zich zo verdomd alleen voelde daar op die Erasmusbrug? En ik vond Fransje Bauer vooral aandoenlijk als Petrus. Volgens mij zat ie vóór het einde van The Passion al weer lekker bij de Chinees. (Tenminste, ik zag 'm niet meer op het podium staan!) En Sebastiaan Labrie was de lekkere medemisdadiger bij Jezus op de boot. Nou móét hij sowieso in de hemel komen, geen wonder dat Danny 'm dat nog eventjes beloofde ("Luister, later vandaag zul jij met mij in het paradijs zijn"). Da's nog veel meer Bounty dan een Expeditie Robinsoneiland!

Maar even zonder gekheid: The Passion is voor mij dé manier om wat er nog van mijn geloof over is, te beleven. Muziek die mij aanspreekt. Teksten die ik begrijp, met woorden die ik ook in het dagelijks leven gebruik. Verrader Judas die durft te zingen dat iedereen op mag rotten. Een 73-jarige Rotterdammer die meeloopt in de processie: "Ik draag het kruis mee omdat ik effe wil voelen hoe Jezus het mot hebbe gevoeld." En een brok in m'n keel als Danny (of is het toch stiekem Jezus?) aan het einde zingt: "Ik ga wel weg, maar verlaat je niet". Tja, dán komt wat mij betreft de essentie van het Paasverhaal boven en hoef ik niet meer per se in de kerk te gaan zitten. Volgend jaar zoek ik het spektakel weer op, zodat ik weer stil word. Al speelt het zich in Almelo af en is Herman Finkers Jezus Christus, maakt me niks uit. Chapeau voor The Passion.

Masterclass, the day after

Gisteren kon je de voorbeschouwing voor het grote Bachfest voor nietklassieke zangers bij de EO lezen. En hier dan de eerste aflevering, oordeel zelf of Gerard het een beetje kan.

In het najaar start overigens een nieuwe serie van het programma Fans, ook hiervoor zullen wij een mediavoorbeschouwing verzorgen.

Matthäusmasterclass

“Zo, heb ik alles? Even kijken hoor, t-shirts, keelsnoepjes, schone broek want je weet maar nooit. Waar zijn m’n sleutels? Zonnebril op, ik ken niet zonder, hup alles in de rolkoffer.” Geer is good to go. Met de haartjes in de gel, zwart glittershirt aan, stapt hij z’n auto in, een witte BMW X3. Uit de radio klinkt zijn eigen stem en Geer zingt mee met zijn oude hit. “Gonna buy me a ticket to the Tempelberg!”, haha, Geer heeft er zin in en hij draait alvast warm voor zijn volgende schnabbel. Geer is op weg naar het huis van Maarten Koningsberger waar hij een masterclass Matthäuspassionzingen zal krijgen. Geer heeft er bijna geen kracht voor en is bang dat de weg er naartoe alleen al een lijdensweg zal zijn.

Na driekwartier is Geer er. Hij kijkt nog even in de achteruitkijkspiegel, doet z’n haartjes omhoog en stapt uit. Hij trekt zijn glanzende rolkoffer achter zich aan en belt aan. Maarten doet open, hij heeft een grijs pak aan en een roze-blauwgestreepte das met dito pochet. “Maart, wat zie je er bééldig uit!”, kirt Geer. Vertwijfeld staart Maarten naar het zwarte t-shirt van Geer, waarop in strasletters BABY GOT BACH staat. “Ja, dank je, jij ook Geer, kom binnen.” “Kom binnen, nou, als ik een euro kreeg voor iedere keer dat iemand dat aan me vroeg, dan hoefde ik hier nu niet dat Mattheusding te zingen, wahaha, voel je ‘m?”

Maarten is een beetje beduusd van de grande entree van deze B-ster, maar biedt hem toch een kopje sterrenmunt aan terwijl Geer met zijn plakkerige vingers de analoge muziekcollectie in huize Koningsberger betast. Na wat onnozel gekeuvel legt Geer het dan maar ongegeneerd op tafel: hij doet dit voor het geld. De EO heeft hem 30 zilverstukken geboden voor het zingen van een klassiek stuk, en dit heeft hij met beiden plakkerige handen aangenomen. Maarten probeert zijn professionele houding te bewaren, maar het kost hem moeite.

“Ok Gerard, wat had je zelf in gedachten?”, vraagt hij. Geer begint te hinniken en geeft toe dat hij al dagenlang natte dromen heeft van dit bezoek en dat hij graag de slaapkamer even wil zien. Hij heeft namelijk zijn verradersloon al uitgegeven aan een nieuw speeltje dat achter een geheime rits in zijn rolkoffer zit verborgen. Dan haalt Geer diep adem, maakt een stapje dichter bij zijn zangmeester en fluistert in zijn oor: “Komm Süßes Kreuz.”

In de geopende hand van Geer ontwaart Maarten een glinsterende vacuvin. Hij haalt opgelucht adem en stamelt dat hij ook een liefhebber is van dat soort genotsmiddelen. “Mooi issie hè Maart! ’t Mag een lieve duit kosten maar dan heb je ook wel de mooiste swarovski-plug die je maar kan wensen.” Maarten krabbelt wat nerveus aan zijn kin, mompelt dat hij deze drinkbeker graag voorbij laat gaan en dirigeert Gerard in de richting van de piano. Hij wil eerst wat stemoefeningen doen. Nog voordat Maarten zijn klep open kan doen brult Gerard in zijn karakteristieke kopstem: “Maak me gek, maak me gek met je mond!”

Nu wordt het de zangmeester toch echt teveel, Gerard staat erbij als een zoutzak en het repertoire sluit ook niet aan bij wat de EO in gedachten had. Maarten twijfelt nog even of hij met Gerard op zoek zal gaan naar zijn ademsteun, maar uit angst wat de aanraking van zijn borstkas bij de opgefokte Amsterdammer teweeg zal brengen, gaat hij maar meteen door naar Bach: “Zo Gerard, we gaan vandaag beginnen met Buß und Reu, ken je dat?” “Ow jaaaa,”giebelt Geer, “ik ben dól op Siegfried en Roy, die heb ik indertijd nog in Vegas zien optreden, wat een drama hè met die leeuwen, wat een martelgang, zo toepasselijk dat dat dan ook weer in het lijdensverhaal verwerkt is.”

Maarten slaakt een diepe zucht, zijn vinger bij de snelkeuzetoets van Andries Knevel. Hij heeft er de kracht niet meer voor.

Mattheüs Masterclass is vanaf vanavond vier weken lang te zien bij de EO om 20:24u op Ned2