Posts tonen met het label Gastcolumn. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Gastcolumn. Alle posts tonen

woensdag 11 juli 2012

Koffieautomaatpraat: Tour de France

Dit is een gastcolumn van onze gastcolumnist M

Heb je moeite om mee te komen bij de koffieautomaat? Wil je wel graag meedoen aan het gesprek van de dag, maar heb je geen idee wat je nu weer moet zeggen? In het kader van de Koffieautomaatpraat geef ik tips voor hoe je dat dagelijkse sociale momentje met glans doorstaat. Vandaag: de Tour de France.

Tip 1

Wil je echt meepraten over de Tour de France? Verdiep je dan in ieder geval in de etappes die op dat moment gereden worden. Weet het verschil tussen berg- en sprintetappes, tussen sprinters en klimmers (en weet dan vervolgens ook dat die twee termen in dit geval niets te maken hebben met hardlopen of bergbeklimmen), en tussen de verschillende truien. Weet wie op dat moment de gele trui draagt en wie de beste kansen hebben om daarin te eindigen. Nederlanders behoren waarschijnlijk niet tot die groep, dus het is ook verstandig om te weten welke Nederlandse renners er meedoen. Over dit alles kun je dan vervolgens een intelligente opmerking maken. Weet welk zeker dat die ergens op slaat.

Tip 2

Misschien nog wel beter: verdiep je in de rode lantaarn, de laatste in het klassement. Die persoon verdedig je dan vervolgens alsof ie echt de tour van zijn leven rijdt. Niet alleen kom je dan gelijk over als iemand die wel heel veel van de Tour moet weten, je verdedigt ook gelijk de underdog, de doorzetter, de vechter. Dat is interessant. Hé, voor je het weet ben jij op je werk straks de autoriteit als het gaat om de rode lantaarn. Als het een Nederlander is, zorg dan dat jij degene bent die de hype aanzwengelt. Jij wilt natuurlijk de eerste zijn die ‘de nieuwe Kenny van Hummel’ zag aankomen. Overigens kun je er bij de rode lantaarn vrijwel zeker van zijn dat ie geen doping gebruikt heeft. Eventueel kun je dan ook nog zoiets zeggen als: ‘ik support de renners die het allemaal op eigen kracht doen.’

Tip 3Daarover gesproken: met de opmerking ‘die heeft zeker doping gebruikt’ na elke uitzonderlijk goede prestatie, maak je jezelf niet populair bij de wielerfanaten. Het klopt waarschijnlijk, maar laat die wielerliefhebbers in hun waan.


Tip 4
Als wielrennen je echt helemaal niets interesseert, dan kun je tijdens het meekijken altijd nog letten op de omgeving. Begin hier dan over tegen een gelijkgestemde en met een beetje geluk heb je dan een aardig gesprek over vakanties in Frankrijk. Bewaar gesprekken over aantrekkelijke wielrenners of benen dan wel broekjes voor de mensen die daar ook echt in geïnteresseerd zijn (zie ook het hoofdstuk voetbal). Als je verplicht mee moet kijken naar de Avondetappe, dan ga je een zware avond tegemoet. Je moet dan dus een uur lang luisteren naar het quasi-poëtische geleuter van Mart Smeets over een sport die je helemaal niet interesseert. Een troost: je kunt de volgende dag altijd nog een grap maken over het overhemd van Mart Smeets. Succes gegarandeerd.

Tip 5
‘Wanneer wordt de epiloog eigenlijk gereden?’, is een domme vraag. Net als ‘Waar rijden ze morgen dan?’, als de renners al zijn aangekomen in Parijs, of ‘Heb je die etappe van gisteren gezien?’, als gisteren een rustdag was.

Dan nog dit: Schleck is de achternaam van twee wielrennende broers en heeft verder niets te maken met de
ogre uit die animatiefilms. Dat is Jack van Gelder.

donderdag 14 juni 2012

Zwarte kolen en een groen hart

Dit is een gastcolumn van gastcolumnist Harmsel


Hoe heet dat ook alweer? Dat je iets doms hebt gedaan en je weet dat je enorm voor gek staat? Zo voelde ik me onlangs.

Het was perfect barbecue-weer. En dus bedachten mijn vrouw en ik dat het wel zo romantisch was om samen te kokerellen in de tuin. Met een glas rode wijn, goede gesprekken en dat soort dingen. Mijn vrouw ging meteen aan de slag met de salades, terwijl ik mij ontfermde over de barbecue. Want hé, mannen en vuur; dat is een prima combinatie.

De barbecue aankrijgen is altijd wel een uitdaging, maar dat zou ik wel even fixen. We hebben daar namelijk een hulpmiddeltje voor: de brikettenstarter. Met mijn groene hart pakte ik slechts enkele zwarte briketten en houtskolen. De groene engeltjes op mijn schouders vertelden mij namelijk dat we voor twee personen gingen barbecueën, en dat een stuk of 10, 15 pikzwarte kolen dus wel voldoende zouden zijn. We hadden immers maar een paar stukjes vlees en groenten. Ja, ook groenten. Mijn vrouw is vegetariër en die eet dus geen vlees. Voor mij is de barbecue dan ook het middel om mijn vleesconsumptie te compenseren.

De briketten gingen in de starter. En natuurlijk twee aanmaakblokjes. Weldra waren de vlammen zichtbaar. Een kwestie van even geduld. Maar helaas. An-der-half uur later, 10 aanmaakblokjes verder en een paar steekvlammen van de spiritus was er geen resultaat. Of toch…? Eén brikette gloeide aan één kant. Nog maar even doorgaan dus… nadat ik mijn vrouw met enige moeite overtuigd had dat we écht niet de pan hoefden te gebruiken.

Twee houtskolen begonnen weldra te gloeien. In mijn enthousiasme gooide ik de kolen in de barbecue. De rest zou vast vanzelf gaan gloeien. Dat kon niet anders. Snel het vlees erop. Een stokbroodje met kruidenboter naar binnenwerken en dan… het vlees!

Het was half 9 toen ik constateerde dat één van de hamburgers nog steeds niet eens half doorbakken was. Ik droop letterlijk en figuurlijk af. Mijn vrouw was blij dat ze plan B kon starten. In de pan bakte alles natuurlijk razendsnel. Maar goed ook, want een fikse onweersbui zorgde voor een versneld einde van ons eerste barbecue-avontuur, nét nadat we de laatste hamburger naar binnen hadden geschoven.

Na een flitsend beraad met mijn vrouw bleek dat de brikettestarter alleen goed werkt als je hem flink vult.

Ik stond dus enorm voor paal. Zo heet dat!


dinsdag 8 mei 2012

Vakantieveilingen.nl

Dit is een gastcolumn van gastcolumnist Doortje

Twintig, negentien, achttien… Zal ik al klikken? Ik typ alvast mijn bod in: 36 euro.

Veertien, dertien, twaalf…

Nog even... Nog even…

Negen, acht...

Ik houd het niet meer! Ik klik op 'Bied mee'!

Waaaat?! Inloggen?! Was ik uitgelogd dan?! Razendsnel tik ik het wachtwoord in, maar het is al te laat. ‘GESLOTEN’ verschijnt er in grote witte letters op een zwarte ondergrond. Ik laat m´n adem ontsnappen, en kijk nog even naar het laatste bod. 40 euro, dat scheelt…

Het begon met de wens er een paar daagjes tussenuit te gaan met man en kind, en inmiddels ben ik verslaafd. Tenminste, dat denk ik, want ik heb vakantieveilingen.nl pas 36 uur geleden ontdekt. Maar sindsdien gaat om de paar uur mijn wekker. Mijn eerste poging zat nog vol beginnersfoutjes. Al twee uur voor het einde van de veiling plaatste ik mijn tweede bod – niet wetende dat het in de laatste seconden pas menens zou worden. Het lukte me nog net om ‘25’ in te typen tussen alle opeenstapelende biedingen door, maar iemand was me voor en ‘won’ de vakantie voor 25 euro… Het is toch een hele kunst om op het laatste moment als eerste - met een zo laag mogelijk bod - de hoogste bieder te zijn… Een paar uur later had ik al 26 ingetypt terwijl de teller op tien seconden stond, maar weer was iemand me voor. Van de schrik drukte ik op ‘Enter’ in plaats van op ‘Backspace’…

Inmiddels heb ik uitgevonden dat 'mijn' vakantie normaal 100 euro kost. Eigenlijk stom dat je die dan voor een euro meer of minder door je neus laat boren. Zouden wij Nederlanders dan echt zo gierig zijn als bijvoorbeeld de Engelsen beweren? Als dat waar is, dan zouden de Engelsen tijdens zo'n veiling waarschijnlijk ook veel hoger uitkomen... Dat zou ik weleens willen uitzoeken.

Maar eerst wil ik mijn vakantie, dus zie ik voor de zesde keer de laatste seconden van de veiling wegtikken. Hoewel deze veiling gisteravond nog op 45 euro eindigde, staat nu – met nog tien seconden op de teller – het laatste bod op 11. Ik typ 31 in en wacht...

Vijf, vier...

Ik klik op 'Bied mee'.

Drie, twee...

Ik klik op ‘Oké’.

Eén... GESLOTEN!

IK HEB HEM!!! JOEHOE! We gaan op vakantie!

Na een vreugdedansje met manlief en een knuffel voor kindlief die van schrik in huilen is uitgebarsten, zijg ik weer neer achter mijn laptop. Terwijl de euforie nog door mijn aderen stroomt, betrap ik mezelf erop dat ik alweer aan het zoeken ben naar een volgende veiling. Kunnen we er niet een paar daagjes achteraan plakken? Of een avondje weg? Of een dagje uit? Of...? Nu weet ik het zeker: ik ben verslaafd.

donderdag 3 mei 2012

Digitale koeien melken

Dit is een gastcolumn van gastcolumnist Doortje

“Hier is ie dan, jullie 23e achterkleinkind”, zegt manlief H. trots. We zijn op een soort omgekeerde kraamvisite bij zijn opa en oma. Terwijl opa thee gaat halen, vertelt oma dat het steeds moeilijker wordt om al die namen te onthouden; er blijven maar nieuwe bij komen… De naam van onze spruit kenden ze alleen nog als hondennaam, en de naam van kleinkind numero 24, die van de week is geboren, hadden ze helemaal nog nooit gehoord. “Maar die naam komt voor in de Bijbel, hoor!” zegt H., "Kijk maar!”
Oma kijkt verbaasd toe hoe H. op het scherm van zijn iPhone begint te tikken. "Kan je dat daarop lezen?!”
“Ja, hier heb ik het al.” Opa komt net binnen met de thee, en oma roept uit: “Kijk dan, er staat gewoon een hele Bijbel op dat ding!”
“Goh…” zegt opa.

“Zal ik een foto maken voor in het kraambezoekboek?” zegt H. even later, terwijl hij zijn telefoon weer pakt. “Kan dat ook al met dat ding?!” Oma’s verbazing stijgt. H. laat trots de fotootjes zien die we de afgelopen weken hebben gemaakt. Oma is zeer verbaasd dat dat daar allemaal zomaar op past, en nog meer als na het aanzetten van de fotocamera-functie een bewegende opa op het scherm verschijnt. H. wordt steeds enthousiaster en laat ook nog even zien hoe je de camera kan ‘omdraaien’, zodat je een foto van jezelf kan maken. Oma vindt het prachtig, en even later zijn opa en oma fanatiek digitale koeien aan het melken.
“En dan kan je er ook nog mee bellen” zeg ik lachend.
“Kan je hier mee bellen?!?!” roept oma verbaasd uit.

En ineens vraag ik me af hoe de wereld eruit zal zien als onze zoon ooit achterkleinkinderen krijgt. Zou de technologie de komende tachtig jaar net zo’n ontwikkeling maken als de afgelopen tachtig jaar? Opa moest op de fiets naar de dokter terwijl zijn vrouw lag te bevallen. En toen een paar jaar later zijn buurman een telefoon had, moest hij buiten gaan staan zwaaien terwijl vrouwlief binnen lag te puffen, want de dokter kon hun huis niet vinden… Zullen onze achterkleinkinderen ook ooit medelijdend aanhoren hoe wij dat ‘vroeger’ deden zonder al hún moderne technologie? Of zullen ze juist hoofdschuddend aanhoren hoe afhankelijk wij waren van elektriciteit, internet en straling… Stiekem hoop ik op dat laatste. En misschien hoop ik ook wel een beetje dat ze net als opa en oma ooit zullen lachen om het feit dat wij in 2012 over een ‘economische crisis’ spraken.
“Crisis?!” aldus opa, “Mensen weten niet eens meer wat crisis is!” En zo is het.

maandag 26 maart 2012

Ik heb geen baan

Dit is een gastcolumn van gastcolumnist De Z.


Donderdagavond, 5 voor 11. De laatste slok van de koffie moet ik altijd in m'n bekertje laten zitten, want die smaakt naar azijn. Nog even het draaiboek doornemen, webcam aanzetten, platen doorluisteren. Het nieuws gaat volledig langs me heen, net zoals gelukkig de reclame. Dan, 3 minuut en 17 seconden over 11. Klik. Jingle, plaat, radio!


Maar ik heb geen baan.


De jaren '70-hits schallen door de studio en de eerste bellers melden zich. De meeste telefoonnummers ken ik inmiddels uit mijn hoofd. Van de schreeuwer, die bij elke Michael Jacksonplaat vraagt of het 'niet een beetje rustiger kan!'. Van onze Friese vrachtwagenchauffeur, die met al onze spelletjes meedoet. En van J. uit 's Hertogenbosch, die weer eens niet op de titel van een liedje kan komen. De radio is vaak hun enige gezelschap in de lange nacht die komt. Gelukkig zorgen wij voor de sfeer.


Maar toch heb ik geen baan.


Ik zit wél vier keer in de week van half 11 's avonds tot 1 uur 's nachts in een radiostudio. Als producer (zeg maar: het mannetje achter de schermen) werk ik op ongure tijden bij onze staatsradio. Wat een droom! Jaren '80-platen, ik ken ze allemaal. Wie de technicus was bij Dark Side of the Moon, ik weet het. De nachtprogrammering van de landelijke radiostations, ik ken ze. En ik vind het fantastisch.


Want ik heb geen baan, ik heb een goed betaalde hobby.

woensdag 22 februari 2012

Acceptatieprobleem

Dit is een gastcolumn van Eef, die tegenwoordig gastcolumnist is

Onlangs zat ik op mijn werk aan mij bureau. Het was half tien ‘s ochtends. Een collega kwam binnenlopen en vroeg vertwijfeld of ik nu al met mijn hoofd op mijn bureau aan het bonken was. Ter verduidelijking, ik doe dat spreekwoordelijk wel eens. Als ik met een moeilijk probleem zit of net een reeks aan cryptische, management-procesachtige (voor)overlegjes heb gehad. Dan zeg ik na afloop tegen die collega dat ik even naar mijn kamer moet om met mijn hoofd ergens tegen aan te bonken.

Helaas, ik moet echt zeggen helaas, was dit op dat moment echter niet het geval. Sowieso heb ik nog nooit echt ergens met mijn hoofd tegenaan gebonkt. Niet bewust althans, of met opzet. Meestal haal ik op radeloze momenten een kop koffie en ga stug verder met werken. Op het bewuste moment dat mijn collega binnenkwam zat ik voorovergebogen over mijn mobiele telefoon. Met bril. En omdat ik nog steeds niet veel zag boog ik steeds verder voorover en tuurde ik naar de kleine letters op mijn kleine beeldschermpje. En dus dacht mijn collega dat het niet goed met me ging.

Dat bracht ons gesprek op oud worden. Ik zie eigenlijk vrij weinig zonder bril. Maar toch heb ik mijn bril alleen op als het echt nodig is. Op andere momenten loop ik half blind en zonder bril rond. Dat heeft te maken met ijdelheid en met het feit dat ik niet in staat ben lenzen bij mezelf in te doen. Ik accepteer op sommige momenten dat ik oud word en op andere momenten accepteer ik dat ik dingen niet zie en mensen niet herken. Ik bevind mijzelf waarschijnlijk in de twilightzone van de acceptatie van het verval.

Want dat verval heeft nu daadwerkelijk ingezet. Ik krijg rimpels, ik heb mijn slaap hard nodig en ik word grijs. Ik stond een paar weken geleden voor de spiegel en zag bij mijn slapen en bovenop mijn hoofd duidelijke plukken grijs haar. En omdat ik blond ben valt het mensen minder op. Maar ik heb het verval zien intreden. Ook zonder bril.

Ik heb moeite om het te accepteren. Ik zou denk ik nog liever met mijn hoofd tegen mijn bureau bonken dan oud worden. Maar als ik maar hard genoeg bonk word ik sowieso niet heel oud. Heb ik ook geen acceptatieproblemen meer.

dinsdag 14 februari 2012

Vergeet niet spontaan te doen!

Dit is een gastcolumn van onze gastcolumnist M

Valentijnsdag. Het enige wat mij daar altijd in heeft aangesproken, is het idee dat mensen aan elkaar - al dan niet anoniem - kunnen laten weten dat ze elkaar zien zitten. Ik ben zo iemand voor wie het niet vanzelfsprekend is om zomaar op de vrouw af een date te regelen. Niet dat ik wacht tot Valentijn met het uiten van mijn gevoelens, maar als ik rond deze tijd een meisje op het oog heb, grijp ik de aanleiding soms wel aan.

Verder schaar ik me vooral onder de mensen die Valentijnsdag veel te commercieel vinden. En er is voor mij nog een reden waarom deze dag niet hoeft. En die reden is het initiatief van de Valentijn Helpdesk (jawel!): Nooit Meer Geen Bloemen met Valentijn. Het idee: meld je man aan bij de site, zodat hij een videoboodschap krijgt die hem duidelijk moet maken dat je bloemen wilt voor Valentijn. Ze proberen zichzelf er nog uit te redden door eenmaal het woord partner te gebruiken, maar het kwaad is al geschied. Deze site is vooral bedoeld voor vrouwen die hun man op willen geven. Want ja, het zijn natuurlijk altijd die vergeetachtige mannen die niet romantisch willen zijn op Valentijnsdag. Waarom dat onderscheid? Bestaan er geen vergeetachtige vrouwen?

En voordat mensen beginnen over de klassieke rolverdeling: ik heb ook daar zo mijn eigen theorieën over. Het verhaal daarachter is zo uitgebreid dat het een eigen column waard is, maar in het kort komt het hier op neer: ik ben voor volledige gelijkwaardigheid tussen man en vrouw. Het moet niet uitmaken wie nu precies wie niet of wel verwent. Als je dan zo’n site als de Valentijn Helpdesk in het leven roept, dan mag die best gericht zijn op mensen in plaats van alleen mannen of vrouwen.

Kijkend naar de site voel ik herkenbare frustraties opkomen. Destijds bij tv-programma’s als ‘Help, mijn man heeft een hobby’ en ‘Help mijn man is klusser’ had ik die frustraties ook. Want kunnen vrouwen geen rare hobby's of obsessies hebben (waar blijft 'Help, er staan 82 paar schoenen in onze kast')? En waarom is het logisch dat vooral de man een klusser is? Een slechte klusser is zo uitzonderlijk dat er een programma omheen verzonnen moet worden. Het is vooral dat constante idee dat mannen op weg geholpen moeten worden, dat mij irriteert.

Misschien hebben mannen wel een goede reden dat ze Valentijnsdag ‘vergeten’, namelijk dat ze er niets aan willen doen. En waarom zou je ze dan dwingen? Als het je echt hoog zit, kun je ook gewoon het gesprek aangaan, in plaats van dat je de ander subtiel probeert te veranderen met behulp van de Valentijn Helpdesk.

En hoe spontaan is dat bloemetje eigenlijk nog als je je partner via zo'n site moet dwingen? Het is alsof je zegt: "Hé, vergeet niet spontaan te doen!". Voor een echte romantische geste heb je geen speciale dag - laat staan een speciale site - nodig, toch?

woensdag 25 januari 2012

Ex-rokersperikelen

Dit is een gastcolumn van gastcolumnist Marlee

“De meeste vrouwelijke rokers zien hun vale huid als de voornaamste reden om te stoppen met roken”, las ik. Een vale teint reden nummer één? Maar natuurlijk. Wie stoort zich nou niet méér aan een grauwe kleur en kraters van poriën dan aan gruwelijke interne schade waardoor een tergend langzame, pijnlijke dood je lot is? Kanker, hart- en vaatziekten, longemfyseem, wie maalt daar nu om? Daar zie je tenslotte niks van!

Zelf heb ik het fraaie niet-weg-te-denken verlengstuk van mijn linkerwijs- en middelvinger, mijn troost in zware tijden, trouw wapen tegen overtollige kilo’s en rustpunt van de dag - de sigaret - vaarwel gezegd. Overigens was mijn voornaamste reden niet dat ik vrees voor rimpeltjes (ik vertrouw erop dat men daar snel een remedie voor vindt). Ik ging voor de klassieker: een gezonder leven. De ontwenningsverschijnselen sloegen genadeloos toe. Schuimbekkend wierp ik menig roker een afgunstige blik toe, en in een enkel dieptepunt hing ik zelfs intens genietend boven de rokende sigarettenpeuk in een asbak. Op mijn werk was ik jammerlijk onproductief door oprukkende concentratiestoornissen, en ik leed aan slaapstoornissen. Om de aanwas van overtollige pondjes op mijn derrière te bestrijden, begon ik fanatiek met hardlopen. Het resultaat? Spierpijn en zere schenen. Ergo, ik miste mijn sigaret, leed onder afkickspasmen, slapeloosheid, een afschuwelijk humeur en zere schenen. Desalniettemin hield ik me gedurende deze martelingen kranig met de gedachte: ik ben gezond bezig!

Ik was dan ook diep geschokt toen de term ‘hormesis’ mij ter ore kwam. De bedenkers van deze theorie menen dat kleine doses van stoffen gezond zijn en nodig om het afweersysteem actief te houden. Een paar voorbeelden. Kinderen die opgroeien met huisdieren blijken veel minder vatbaar voor astma. Een glas rode wijn per dag verlengt je leven, alcoholisme is killing. Drie pakjes sigaretten per dag doodt, maar af en toe een sigaretje is niet per se heel slecht. Misschien is het zelfs wel gezond... Gezondheidsfascisten liegen? Vol ongeloof dacht ik aan de lijdensweg die ik inmiddels had doorstaan. Was dit helemaal voor niets?

Uiteraard heb ik mijn twijfels. Ergens vermoed ik namelijk dat stoppen met roken wél gezond is. Zo bestijg ik tegenwoordig al babbelend elke trap die mijn pad kruist, en hangt mijn tong bij het hardlopen pas na 45 minuten op mijn tenen in plaats van na 45 meter. Na een avondje op stap word ik niet wakker met een kater van het roken en de klieren in mijn hals hebben niet langer de afmeting van sinaasappels. De chemischedouche-rituelen tussen het doven van de sigaret en een kus van manlief kan ik voortaan overslaan. En ja, dan nu óók nog het vooruitzicht van een glanzend, goeddoorbloed velletje… what more can a girl wish for?

woensdag 11 januari 2012

Seven Dwarfs – Last man standing (3)

Dit is een gastcolumn van gastcolumnist H

Dubbel feest in kamp Romney: de tweede overwinning op rij in een voorverkiezing (Iowa caucus en New Hampshire primary) heeft hij op zak. Bovendien finishte Ron Paul als tweede, waardoor Huntsman, Gingrich en Santorum het moeilijker krijgen om hun boodschap als alternatief voor Romney voor het voetlicht te krijgen èn met argumenten te omkleden.

Zo spannend als Iowa was, zo saai en voorspelbaar was New Hampshire. Romney was de koploper en haalde inderdaad zijn verwachte zege binnen. Ron Paul werd tweede – en gooide er een lange, onsamenhangende speech tegenaan. Jon Huntsman, die zijn hele campagne rond New Hampshire had gebouwd en er veel tijd heeft doorgebracht, werd teleurstellend derde. Huntsman bleef dapper roepen dat hij “in the hunt” is, maar de prooi lijkt hem te ontsnappen.

Romney kan tevreden zijn. Sinds Gerald Ford in 1976 won geen enkele kandidaat in zowel Iowa als New Hampshire. Toch een kleine kanttekening: in de peilingen schommelde Romney weken en zelfs tot een paar dagen geleden rond de 40-42%. De exit polls gaven 36% aan, maar dat percentage kroop toch nog wat omhoog (niet alle stemmen zijn al geteld bij het schrijven van deze column). Is het nu iets lager dan verwacht? En zo ja, hebben de harde aanvallen (“When Mitt Romney came to town” zie hier en Romneys eigen onhandige “I like being able to fire people who provide services to me”) toch enige impact gehad? En raakt hij verder beschadigd nu de karavaan zich naar het zuiden verplaatst, waar South Carolina en Florida op het programma staan?

Ook daar ligt hij inmiddels op kop, waar eerder – u kon het hier lezen – Gingrich goed leek te gaan scoren. Nu niemand (vooralsnog) heeft opgegeven na deze voorverkiezing, zullen de aanvallen op Romney verder gaan. Let in Florida op wat senator Marco Rubio gaat doen. Hij wordt getipt als mogelijke running mate van Romney. Aangezien de Republikeinen ontzettend slecht scoren onder latino’s door hun standpunt over met name immigratie en grensbewaking met Mexico, zou Rubio een belangrijke rol kunnen gaan spelen.

Onderbelicht bleef de Democratische voorverkiezing. Want die was er ook wel degelijk. President Obama won met 45.008 stemmen (81,9%) van dertien andere kandidaten, waaronder de fantastisch genaamde Vermin Supreme (vermin betekent ongedierte). Zijn campagnepunten? Een wettelijke verplichting om je tanden te poetsen, “zombie preparedness” en… een gratis pony voor elke Amerikaan. Waarom doet hij mee? "Om de bekende kandidaten bewust te maken van de absurditeit van het hele proces". Hij werd derde, met 781 stemmen (1,4%).

donderdag 5 januari 2012

Seven Dwarfs - Last Man Standing (2)


Dit is een gastcolumn van gastcolumnist H

En de winnaar in Iowa is… Mitt Romney. Met acht stemmen verschil heeft hij gewonnen van Rick Santorum. Acht stemmen. 8. Ron Paul werd derde, Gingrich vierde. Perry gaat – na enig aarzelen – toch door, Bachmann gooit het bijltje erbij neer (en heeft vorige week al volgens de geruchten aangeboden om Romneys VP- kandidaat te worden, al ontkent ze dat). Huntsman werd laatste – en wil ook door.

Ik was er niet voor opgebleven. En maar goed ook, want toen ik de volgende ochtend om kwart over 6 opstond, had ik weliswaar vijf ‘CNN Breaking News’ berichten, maar geen enkel uitsluitsel over wie er nu eigenlijk gewonnen had. Ik kon ‘live’ meekijken dat, na veel verwarring over precints, Romney met de kleinste marge ooit aan het langste eind trok. De analyses online, op twitter en op mijn tv bij CNN gaan alle kanten op. Mijn gok is dat het op 6 november 2012 niet uitmaakt, wie er vandaag gewonnen heeft. Romney heeft nog steeds de beste papieren. Hoe dan ook, de pundits zijn grofweg in twee groepen verdeeld:

Groep 1: Romney is de onvermijdelijke kandidaat. Hij kan nu deze overwinning claimen, hij staat ver voor in New Hampshire (dat, zoals u weet, volgende week stemt), heeft bakken met geld en daarmee een lange adem. Wordt zelfs door de meeste van de Republikeinse achterban gezien als de grootste kanshebber om president Obama uit het zadel te wippen. Voorspelling: Romney wint New Hampshire dik en gaat met momentum richting het Zuiden.

Groep 2: Romney is 'damaged goods'. Zijn campagne is al zes jaar (!) bezig, hij haalt net als in 2008 zo’n 25% van de stemmen en bijna precies hetzelfde aantal stemmen (om en nabij de 30.000) en kan maar niet boven zichzelf uitstijgen. Hij heeft miljoenen uitgegeven, onder meer met een stortvloed aan negatieve spotjes om het 'Newtmentum' te keren – en verliest nog bijna van een vrijwel onbekende ex-senator die vaak een 'sweatervest' draagt (zie afbeelding). Voorspelling: Romney zakt in in New Hampshire, wint mogelijk, maar met veel minder marge dan gedacht, wat zijn momentum verzwakt richting het Zuiden.

Voor beide punten valt wat te zeggen, maar Romney is waarschijnlijk toch de last man standing. Wat duidelijk is, is dat de evangelische christenen massaal op Santorum hebben gestemd en dat er nog grote twijfel heerst over de conservatieve papieren van Romney. Is dat alles vergeten als Romney de nominatie pakt? Dat is nu de grote vraag. Zonder de conservatieve, evangelische achterban (25% van het Republikeinse electoraat) heeft Romney een groot probleem. Zelfs tegen een impopulaire Obama, die nog maar weinig voor elkaar heeft gekregen en vooralsnog een zwakke president is gebleken.

Ceterus paribus (oftewel Ron Paul of Donald Trump doen niet als 'independents' mee en ook Palin – of een andere kandidaat als Mitch Daniels of Chris Christie – blijven uit de race) is het gokken op wie Romney als VP-kandidaat kiest: één van de huidige andere kandidaten? Het zal waarschijnlijk een conservatieve, evangelische christen zijn, mogelijk uit een zuidelijke staat.

P.S.: Newt is boos. Volgens de commentatoren wordt het nu echt knokken. Komende week weer twee debatten. De toon zal harder worden. Ik zit er klaar voor!

donderdag 8 december 2011

Seven Dwarfs - Last Man Standing (1)

Officieel afgemeld/campagne opgeschort: Herman Cain
Nog in de race: Romney, Gingrich, Huntsman, Perry, Bachmann, Santorum, Paul

Over minder dan een maand is de eerste voorverkiezing in Iowa voor de Republikeinse nominatie voor het presidentschap. Wie ligt er op kop? Newt Gingrich. Wie had dat kunnen denken? Zeker deze gastcolumnist niet, die op 6 juli over Gingrich’ kansen schreef:
‘Laag. Zeer laag. Miniem bijna. Gingrich is een controversiële figuur, ook binnen de Republikeinse partij. Sinds 1998 heeft hij geen gekozen functie meer vervuld en is daarmee vooral een politicus uit het verleden.’ Om mijn eer nog enigszins te redden: ik voegde daar aan het slot aan toe: ‘Gingrich heeft echter verklaard niet op te geven. Of zijn doorzettingsvermogen beloond wordt, zal moeten blijken.’

Gingrich is nog lang niet zeker van de nominatie, maar hij is zo’n beetje het laatst overgebleven alternatief voor de schier onvermijdelijke Mitt Romney. Zoals hierboven vermeld, zijn er nog veel meer kandidaten, maar hun campagnes lijken (?) niet meer te redden. Het toont daarmee ook direct de zwakte van het veld aan. Zeven dwergen? Inderdaad. De Republikeinse achterban hopt van de ene kandidaat naar de andere. Alles behalve Romney, lijkt het wel.

De campagnes van Cain, Bachmann en Perry zijn spectaculair geïmplodeerd. Herman “The Herminator” Cain werd omhoog gestuwd door zijn onconventionele optreden, maar heeft nu zo’n beetje de stekker uit zijn campagne getrokken (en steun voor Gingrich uitgesproken) na een lawine aan beschuldigingen over seksuele intimidatie en buitenechtelijke relaties. Ook zijn flater over Libië heeft hem weinig goed gedaan. De grote vraag (voor mij althans) is, waarom hij met zo’n verleden zich überhaupt gekandideerd heeft. Na de schandalen rond onder andere Gary Hart (klassieker!) en Clinton, had hij toch beter moeten weten. Bachmann genereerde aanvankelijk aandacht, maar haar supporters hopten net zo makkelijk over naar Perry en sindsdien wordt ze vooral genegeerd, behalve als ze Elvis feliciteert op zijn sterfdag of blundert over – met name – buitenlandse politiek. Perry op zijn beurt heeft nog wel veel geld, maar wordt na zijn “oops”-moment algemeen afgeschreven. Maar goed, dat werd van Gingrich ook gezegd toen zijn staf ontslag nam en hij er dramatisch voor stond.

In januari 2012 zijn er vier voorverkiezingen. De caucus in Iowa (3e) en primaries in New Hampshire (10e), South Carolina (21e) en Florida (31e). In Iowa staat Gingrich – in een gemiddelde van vijf peilingen - meer dan 10 punten voor op Romney. Ook in South Carolina en Florida staat Gingrich er vooralsnog goed voor, al is van de Sunshine State nog weinig grondig kiezersonderzoek verricht. Alleen in New Hampshire staat Romney op dit moment op winst. Maakt dat veel uit? Ja en nee. Aanhangers van Gingrich hebben het nu al over “Newtmentum” en overwinningen helpen met fundraising en media-aandacht. In 2004 won Huckabee in Iowa van McCain, de uiteindelijke kandidaat. In New Hampshire versloeg McCain van de latere president Bush in 2000 en won Hillary Clinton in 2008 nipt van president Obama.

Minder dan vier weken nog te gaan tot 3 januari 2012. Politieke analisten zeggen dat Gingrich de komende weken zich vooral zal moeten beheersen. Geen controversiële dingen roepen - gevoed door zijn aanzienlijke ego - en geen blunders begaan. Wie weet hoe ver hij dan nog kan komen.

Hier de jongste campagnespot van Gingrich.

dinsdag 25 oktober 2011

Bridget Jones

Dit is een gastcolumn van gastcolumnist Leo

Mijn nicht en haar man vieren een feest voor de geboorte van hun kind. Op deze babyborrel raak ik in gesprek met de vriendin van een vriend van de nieuwbakken vader. Duidelijk mag zijn dat dit voor mij de eerste ontmoeting was met deze voor mij volstrekt onbekende dame. Na het uitwisselen van enkele beleefdheden, zoals de vraag wat ik studeer en wat mijn connectie met de nieuwe baby is, neemt het gesprek een onverwachte wending.


Zij: "Hoe oud ben je eigenlijk?"
Ik, lichtelijk verbaasd: "21".
Ze kijkt zoekend rond. "En waar is je vriend?", vraagt ze.
Ik: ‘"Die is hier niet".
Ze kijkt me verwachtingsvol aan. "Oh…?" De stilte die ze laat vallen maakt voor mij duidelijk dat ze nu van mij verwacht dat ik ga uitleggen waar de-vriend-die-niet-aanwezig-is dan wel is.

Ik: "Ik heb geen vriend".

Ze mompelt "Oh..." en kijkt naar de grond. Twee seconden later vraagt ze aan háár vriend of het geen tijd is om naar huis te gaan.

Te verbouwereerd om iets uit te brengen haal ik wat te drinken en loop ik naar de tafel waar mijn zus (24 jaar en al 3,5 jaar getrouwd) en haar man aan staan. Thuisgekomen zet ik All by Myself van Celine Dion keihard op en troost ik mezelf met een fles wijn en een stuk chocola. Ik krijg op gelegenheden als deze toch het gevoel dat het deel van mijn generatie dat al gesetteld is, vindt dat ik dit station ook al had moeten passeren. Hoewel ik het vrijgezellenleven enorm waardeer, moet ik toch regelmatig meewarige blikken incasseren. Nee mensen, vrijgezel zijn op je 21ste is niet erg. Ik vermaak me prima!

dinsdag 27 september 2011

Honden

Dit is een gastcolumn van gastcolumnist H

Toen ik de column van Arnon Grunberg in de Volkskrant las, moest ik echt even gaan zitten.


















‘Hitler had een Duitse herder genaamd Blondi,’ zo begint hij. Via een merkwaardige kronkelredenering (nazi’s waren dol op honden) die ik – ook naar meerdere keren herlezen – niet kan volgen, komt hij erop uit dat Wilders’ vergelijking van Cohen met een bedrijfspoedel een antisemitische uitlating is. In het Derde Rijk werden “ondermensen” vaker met honden vergeleken. Ja, weet ik nog van mijn geschiedenislessen en interesse in het onderwerp, ook met ratten en ongedierte. De ontmenselijking door vergelijkingen met dieren. In de Arabische wereld wordt de hond ook als belediging gebruikt. Amerikanen worden bijvoorbeeld “zonen van honden” genoemd, soort van “sonofabitch”, maar dan met meer lading. Varkens zijn vanwege hun uiterlijk en vermeende onreinheid ook een favoriet. Niet alleen religieus geïnspireerd. Varkens worden ook ingezet als vergelijking met dikke of onsmakelijk etende mensen (soms in combinatie).

Bij bedrijfspoedel denk ik aan veel dingen (welk bedrijf heeft een poedel in dienst, is dat zoiets als een scheepskat, is de poedel een mascotte, loopt er een man in een poedelpak rond met zo’n uitgangbord om zijn nek), maar dat de bedrijfspoedel synoniem is voor een sociaaldemocratische Jood, was me niet te binnen geschoten. Misschien ben ik zo’n onbenul als het om geschiedenis gaat. Misschien slaat Grunberg hier zo’n absurdistische weg in, dat ik het niet meer kan volgen. Misschien meent hij het echt. Maar Wilders is toch altijd zo’n fan van de joden en steun aan Israël, roept een stemmetje in mijn hoofd, zijn partij is er altijd als de kippen bij om commentaar te leveren als islamitische fundamentalisten tegen Joden fulmineren of aanslagen plegen? Als Joden klagen over hun veiligheid vanwege Marokkaanse hangjongeren, zijn de Kamervragen binnen no time binnen. Ik raak er ernstig van in de war. Zou dat dan schijn zijn, een Takiya als het ware? Wilders heeft twee katten, maar geen hond. Zou hij die katten dan ophitsen om joden te krabben?

Zo krijgt het debat nog een raar staartje.

dinsdag 6 september 2011

Jippie! Het regent!

Dit is een gastcolumn van gastcolumnist Leo

Als zelfbenoemd ervaringsdeskundige wil ik graag de bewering van onze weervrouw Helga van Leur weerleggen. Bij de uitzending van Knevel & Van Den Brink probeerde zij deze week de Nederlandse bevolking ervan te overtuigen dat deze zomer helemaal niet natter is dan andere zomers. De op sensatie beluste pers heeft dit op basis van onbetrouwbare statistieken de wereld in geslingerd! Hoewel ik door mijn eigen ervaringen toch de kant van de pers kies, is dit niet waarover ik ga schrijven. Graag wil ik met jullie delen hoe deze natte zomer mijn visie op regen heeft gerelativeerd en mij vandaag een gelukzalig gevoel heeft gebracht.

Na 21 jaar doorgebracht te hebben in dit kikkerlandje, stond mijn rode stormparaplu (ja, zo’n echte!) standaard klaar bij de voordeur. Stónd, tot deze bij een barbecue werd gestolen.. Dit was begin juni. Na gewend te zijn geraakt aan de luxe van mijn stormparaplu kon ik het niet over mijn hart verkrijgen een 2-euro-blokker-exemplaar te kopen, maar wilde ik ook geen 30 euro uitgeven aan een nieuwe. Hierdoor stonden voor mij juli en augustus in het teken van verregende outfits, uitgelopen make-up en plat geregend haar met als gevolg meewarige blikken naar mijn lege parapluhand.

Afgelopen dinsdag wilde het zo dat ik met Han in de Ikea belandde. Bij binnenkomst dook Han sneller in de bak met paraplu's dan ik met mijn ogen kon knipperen en stond ze na een paar seconden te zwaaien met een zuurstokroze exemplaar, ‘of ik er niet ook een wilde’. Na een diepe zucht en het definitieve besef dat ik mijn stormparaplu nooit meer terug zou zien, ging ik overstag. Vandaag ben ik mijn paraplu, de regen trotserend, bij Han op wezen halen. Op de terugweg bleek het, tot mijn teleurstelling, droog. Gelukkig stelde het Nederlandse weer mij niet teleur en begon het binnen een paar minuten keihard te regenen. Direct stak ik mijn nieuwe felroze paraplu beschermend op boven mijn hoofd en hij stelde mij niet teleur! Het gevoel dat mij overviel is slechts te beschrijven als ultiem geluk. Zojuist heb ik mijn roze kameraad op de lege plek naast de deur gezet en zit ik droog deze blog te typen. Of Helga of de pers nu gelijk heeft, ik trotseer nu vrolijk, met mijn roze plu in de hand, de regen!

maandag 29 augustus 2011

Dappere dodo op reis

"All who wander are not lost", zo sprak Tolkien.

En wandering is precies mijn plan, misschien zelfs toch ook een beetje verdwaald raken, want dat schijnt er wel een beetje bij te horen.
Met een beetje hulp van David Attenborough (hierover leest u meer op mijn webstek) heb ik de knoop doorgehakt: ik verlaat mijn werk en ga voor in ieder geval een half jaar op reis. Ter ere van dit heuglijke feit kreeg ik van de dames van Gemodder de microfoon voor een gastblog.

Heel strikt genomen is mijn reis geen wereldreis, maar omdat ik met de drie landen van mijn keuze meteen ook drie continenten aandoe, vind ik dat ik het best grondig aanpak.

Zuid-Afrika
Zuid-Afrika is geheel onverwacht, maar toch vol overtuiging op mijn bestemmingenlijstje beland. Hier ga ik 3.5 maand de handen uit de mouwen steken bij drie vrijwilligersprojecten. Ik begin in Amanzimtoti, vlak onder Durban, en ga ik werken in een klein kindertehuis, Palm Tree Care Centre.
Vervolgens ga ik journalistiek bedrijven in Kaapstad, en ik eindig met een natuurproject op een Bush School nabij Hoedspruit, vlakbij het Krugerpark. Tussendoor hoop ik uitstapjes te kunnen maken naar o.a. Lesotho en een natuurpark waarvan ik nog een beetje moet oefenen op de naam (Hluhluwe Wildpark St. Lucia). Als het enigszins kan, wil ik graag ook vanuit Kaapstad nog de Tuinenroute zien, of een stukje daarvan. En Zuid-Afrikaanse wijn drinken, braaien en bobotie eten, natuurlijk.

Nieuw-Zeeland
Na Zuid-Afrika vlieg ik door naar Nieuw-Zeeland, waar ik ga rondreizen. Hier kan ik me helemaal uitleven: de David Attenborough in mij gaat los bij de gedachte aan de regenwouden en national parks, de nerd in mij kijkt uit naar de locaties uit Lord of the Rings (en nu ook de Hobbit!), de sportfanaat wil op een mountainbike klimmen, en hopelijk zelfs op een spinningbike, om in het land van Les Mills een RPM-les te rijden, de cultuurliefhebber gaat zich onderdompelen in Maoridorpen, en het luxepaardje in mij wil bij Rotorua naar de spa.
Ohja, en de experimentele dappere dodo in mij gaat dit alles realiseren door te reizen met de Magic Bus :) (hetgeen ook kan betekenen dat het gehele bovengenoemde plan er weer heel anders gaat uitzien – alles is flexibel hier).

Japan
Vanuit Nieuw-Zeeland ga ik via Sydney naar Japan, naar Kyoto en omgeving, om precies te zijn. Japan is mijn laatste geplande bestemming. Ik denk aan tempels, platteland, geisha’s, en uiteraard sake&sushi, maar verder is het plan vooral ter plaatse te bekijken waar ik naartoe ga.
Na Japan zijn we inmiddels een half jaar verder. En dan? Dat weet ik niet. En verrassend genoeg vind ik, die toch van overzicht en duidelijkheid houd, dat heel bevrijdend. Alles kan.

Benieuwd hoe het me voor en tijdens de reis vergaat of ben je op zoek naar tips en verhalen? Volg me op de voet op Fem op reis.

woensdag 17 augustus 2011

Innig verstrengeld

Dit is een gastcolumn van gastcolumnist R2

Een van de meest romantische verhalen uit de Metamorfosen van Ovidius gaat over de geschiedenis van Philemon en Baucis. Voor de BNN-minnenden onder ons: ja, daar komt de naam van Filemon Wesselink vandaan. Deze twee bejaarden krijgen op een goede dag Zeus en Hermes op visite. Het arme paar geeft de goden als maaltijd het laatste beetje wat ze nog hebben. De goden zijn zo onder de indruk dat ze het huisje van de twee in een tempel veranderen, en de twee vragen wat ze het liefste zouden willen. De oudjes handelen, zoals altijd, vanuit de goedheid hunner harten en wensen dat ze voor altijd samen blijven als hoeders van de tempel. De goden laten hen dan ook veranderen in twee fraaie bomen wier bladertooien innig met elkaar verstrengeld zijn. The things we do for love.

Fast forward. Kabul, 2005. Een uitstekend functionerende diplomate beoordeelt voor het Prins Claus Fonds (dat ondersteund wordt door het ministerie van Buitenlandse Zaken) een subsidie-aanvraag van de man met wie ze, naar eigen zeggen, later een relatie zou krijgen. De beoordeling is positief, en het culturele project (een Afghaanse enscenering van Shakespeare’s ‘Romeo and Juliet’) gaat door.

Nogmaals fast forward. Den Haag, 2011. De diplomate is inmiddels Kamerlid, uit de relatie is een gezin ontstaan, de partner in kwestie heeft een vechtscheiding achter de rug. Dan publiceert het weekblad HP/De Tijd een artikel over mogelijke belangenverstrengeling inzake de subsidie-aanvraag in 2005. Ook komen privé-omstandigheden van de partner van het Kamerlid naar voren inzake de voogdij over zijn kinderen. Over dat laatste ga ik het niet hebben. Over het eerste wel. De media duiken als aasgieren bovenop dit interessante gegeven. Het ministerie van Buitenlandse Zaken stelt een onderzoek in. Citaten uit emailcorrespondentie, die moeten aantonen dat er in 2005 al wel degelijk sprake was van een amoureuze betrekking, worden geciteerd in nieuwsbronnen. Er wordt geschreven dat het Kamerlid in conflict komt met haar Fractievoorzitter. De beroemdste diplomaat na wijlen Max van der Stoel, Ben Bot, mag er ook nog wat over zeggen, en zijn woorden worden vervolgens verdraaid, althans, dat beweert hij. De spanning stijgt. De Kamer moet toch al terugkomen van reces, dit kan er ook nog bij.

Dan verschijnt het rapport van Buitenlandse Zaken, en na enig selectief shoppen, knippen en plakken lijkt de rust wedergekeerd. Het Kamerlid blijft, voorlopig althans, zitten, en de Partijvoorzitter en Fractievoorzitter Tweede Kamer, alsmede het Kamerlid, geven een Verklaring van Gerustgesteldheid af. Zoals Philemon en Baucis innig verstrengeld raakten, zo lijkt er in deze zaak op verschillende niveaus ook sprake van innige verstrengeling. Nog afgezien van het feit dat het rapport van Buitenlandse Zaken het Kamerlid absoluut niet vrijpleit, is de onzichtbaarheid van de partijtop en van alle persvoorlichters van de partij opvallend te noemen. De belangrijkste persvoorlichter is innig verstrengeld met het regenwoud in Latijns-Amerika momenteel, dus haar kunnen wij dat niet euvel duiden. Haar directe plaatsvervangers zijn, in ieder geval op Twitter, muisstil. De verklaringen van de partijtop, van verschillende prominenten binnen de partij, en van het Kamerlid zelf, blinken uit in vaagheid, en de nochtans zo welbespraakte Fractievoorzitter Tweede Kamer is onzichtbaar. Als opvallend punt mag hier worden genoemd de door menig partijprominent gemaakte opmerking dat het Kamerlid de subsidie met een goed hart verstrekt heeft. Tja. ‘Je hebt zelluf een goed hart. Je moeder heeft een goed hart’, zou een student dezer dagen dan zeggen. Het zou wat zijn als het niet uit een goed hart kwam, als die subsidie bijvoorbeeld enkel verstrekt was om een toenmalige collega een hak te zetten.

Ook het feit dat er op geen enkele manier aan damage control wordt gedaan is opvallend: de afwachtende houding van de partijleiding zorgde ervoor dat de zaak zijn climax bereikte toen de ergste bliksemafleiders (schommelingen op de financiële markt, rellen in London) alweer uit de headlines verdwenen waren. Verder wordt, gezien de eerdere situaties rond Kamerleden en senatoren van deze partij de volgende vraag interessant: als je als partij zelf altijd zo graag normatief optreedt naar burgers, naar mede-Kamerleden, en naar het kabinet, waarom trek je ten aanzien van jezelf dan nooit conclusies? Natuurlijk alles kan altijd iedereen gebeuren, en we worden allemaal wel eens verliefd, maar een Kamerlid heeft een extra verantwoordelijkheid, omdat hij of zij hoort tot de gekozen vertegenwoordiging van het volk. Bij het aanvaarden van het kamerlidmaatschap hoort het tekenen van een verklaring van goed gedrag, en wie er een Kamerlid van een andere partij op aanspreekt, kan dit ook terugverwachten. Tegen de partij zou ik willen zeggen: Get off that moral high ground of yours, and make it fast! Tegen de Fractievoorzitter zou ik willen zeggen: ‘U houdt niet van fact free politics, maar u heeft nu feiten, dus u kunt handelen.’ Als een liberale parlementariër opstapt wegens een loslippige faux-pas (het inmiddels spreekwoordelijke ‘Boekestijntje’), dan kan een Groene dame ook naar huis vanwege een multipel slippertje. Bovendien wacht haar thuis in ieder geval een innig met haar verstrengelde Philemon. The things we do for love.

R2 is sinds 6 mei 2002 lid van GroenLinks en twijfelt al sinds die datum over haar lidmaatschap.

vrijdag 15 juli 2011

Seven Dwarfs – Rick Perry

Dit is een gastcolumn van gastcolumnist H
Officieel gemeld: niemand.
Officieel afgemeld: niemand

Nieuwe buzz: Fundraising. De Democraten hebben al 86 miljoen dollar binnengeharkt, de president zelf ruim 47 miljoen en de DNC – de partijkas – ruim 38 miljoen. Dat geeft de Democraten een grote voorsprong op de Republikeinen. Die haalden 35 miljoen dollar op, maar dat is voor alle kandidaten samen. Met de kanttekening dat niet alle kandidaten hun fondsenwerving bekend hebben gemaakt (Michele Bachmann bijvoorbeeld), is het een gigantisch gat. De Democraten kunnen hun 86 miljoen tenslotte op één man inzetten.

Bij de Republikeinen was het – niet verrassend – Romney die met 18 miljoen de meute aanvoert. Hij heeft uiteraard ook zijn immense persoonlijke kapitaal en wie de nominatie ook krijgt, gaat nog veel meer ophalen, maar om nu al op achterstand te staan, is geen goed nieuws. Vergelijking: in 2007 hadden 10 Republikeinse kandidaten al 118 miljoen ingezameld.

Gouverneur Rick Perry
Schoenen? Gewone schoenen? Sportschoenen? All Stars? Daar spuugt Rick Perry (61) op. Schoenen zijn voor mietjes. Laarzen. Dat is wat kerels dragen. En dat Rick Perry een echte kerel is, moge duidelijk zijn. Anders draag je geen cowboylaarzen onder je pak.

Rick Perry is Gouverneur van Texas, de langstzittende, sinds hij George W. Bush opvolgde in 2000. Zoals drilsergeant Hartman in ‘Full Metal Jacket’ opmerkte: ‘Only steers and queers come from Texas’. Perry is zonder twijfel een stier. Een macho met laarzen. Misschien is het iets typisch uit Texas. President Lyndon B. Johnson (daarvoor Senator uit Texas) droeg ook vaak laarzen onder zijn pak. Uiteraard met zijn initialen erop, net als zijn overhemd, manchetknopen en – meest berucht – zijn riem, waar de initialen op de sluiting zaten en ingelegd waren met diamantjes. Gangsta avant la lettre. Ook president George W. Bush (daarvoor Gouverneur van Texas) droeg graag laarzen. Hij had onder andere een paar met het presidentiële zegel erop.

Perry heeft veel paar laarzen en gaat er graag mee op de foto. Bijgaand eentje waarop hij een exemplaar met de vlag en vorm van Texas erop. Hij bezit ook een paar met de spreuk ‘Come and take’ erop, verwijzend naar de Texaanse onafhankelijkheidsstrijd tegen Mexico in de 19e eeuw. Klap op de vuurpijl is echter het paar laarzen met ‘Liberty’ op de ene laars en ‘Freedom’ op de andere. Duidelijker kan je statement niet zijn, patriottistischer kun je niet worden. Zoals Politico zei, hij ‘oozes Texas swagger’.

Hoewel hij als een conservatieve Republikein te boek staat, begon Perry zijn carrière als Democraat. Na zijn afstuderen in dierenkunde aan de Texas A&M Universiteit, diensttijd bij de luchtmacht als piloot en werken in het familiebedrijf (katoenfabriek), werd hij in 1984 lid van het Huis van Afgevaardigden. Vijf jaar later maakte hij de overstap naar de Republikeinen, werd minister van Landbouw in Texas, luitenant-gouverneur en nu dus Gouverneur. Met zijn vrouw Anita Thigpen is hij getrouwd sinds 1982 en ze hebben twee kinderen: Griffin en Syndney.

Perry is populair, zowel in zijn staat, als onder de aanhangers van de Tea Party. In 2009 sprak hij tijdens een rally over de mogelijkheid dat Texas, mocht de federale regering in Washington doorgaan met belasting heffen en schulden opbouwen, zich af zou kunnen scheiden van de Verenigde Staten. Perry benadrukte achteraf dat hij zelf daar niet tot aan zou zetten, maar dat Texanen een speciaal slag mensen zijn, die niet alles zomaar pikken. Volgens Perry zou de onafhankelijke republiek Texas bij haar toetreding tot de Unie in 1845 bedongen hebben om zich af te kunnen scheiden. Historici betwisten dat, aangezien zo’n bepaling in geen enkel verdrag of overeenkomst tussen Texas en de VS voorkomt. Kritiek hierop deerde Perry niet en hij verwierp suggesties dat zijn commentaren alleen maar opruiend werken en contraproductief zijn.

In juni 2011 schitterde Perry met een toespraak bij de Republican Leadership Conference en werd toegejuicht door duizenden aanwezigen, waarbij er ‘Run Rick Run’ werd gescandeerd. De Gouverneur heeft lang geroepen zich niet kandidaat te stellen, maar eerder dit jaar veranderde zijn boodschap in ‘ik denk erover na’. In elk geval gaat hij zich steeds meer als een mogelijke kandidaat gedragen.

Inschatting van zijn kansen

Perry lijkt zo op het eerste oog een outsider, maar kan zeker een gevaarlijke tegenstander worden voor de andere kanshebbers. Nu al is hij bezig om steun te verwerven onder de aanhangers van zekere afvallers zoals Newt Gingrich. Hij heeft ook binnen Republikeinse leiderschapskringen zeer veel aanhang, waaronder de invloedrijke Haley Barbour, Gouverneur van Mississippi.

Grote voordelen voor Perry zijn, dat hij een echte bona fide conservatief is, waar hij het zeker wint van Jon Huntsman en Mitt Romney. Vooral die laatste heeft een probleem als het tot een krachtmeting komt met Perry, want Romney is Gouverneur geweest van het verfoeide ‘liberal’ Massachusetts en lijkt een meer recente recruut voor conservatieve waarden. Perry heeft bovendien al 11 jaar een grote en belangrijke staat van de VS onder zijn hoede en heeft aanzienlijke successen op zijn naam staan, die Republikeinen over de hele linie aanspreken.

Nadeel voor Perry is dat hij nog geen organisatie heeft in de cruciale voorverkiezingstaten, geen campagnestaf heeft en nog geen fondsen heeft geworven. Sommige van de andere kandidaten zijn al maanden of meer dan een jaar (Romney) bezig om “grassroots” campagne te voeren, te adverteren en hun gezicht te laten zien in staten als Iowa en New Hampshire. Perry heeft nog niets gedaan. Zou het een strategie kunnen zijn om juist op de Zuidelijke staten te mikken, te beginnen met South Carolina? Het kan een handige tactiek zijn om de eerste staten over te slaan als je er toch niet kan winnen en het momentum op een later moment te pakken. Ook kan Perry afwachten tot de andere kandidaten elkaar afmaken, wat nu al gebeurt met Pawlenty die Bachmann aanvalt en Huntsman die Romney probeert onderuit te halen.

De grootste vraag is echter, die de Wall Street Journal ook al stelde, is Amerika klaar voor weer een president uit Texas? Perry is een soort Bush kwadraat, recht voor zijn raap, overlopend van testosteron. Hebben gematigde en onafhankelijke kiezers dan niet meer te winnen bij president Obama?

woensdag 13 juli 2011

Schoenen - All Stars

Dit is een gastcolumn van gastcolumnist Han

Toen mijn meneer en ik onze bruiloft voorbereidden, vroeg onze fotograaf ons of we enkele attributen mee wilden nemen naar de fotoshoot. Het moesten attributen zijn die goed bij ons pasten. Na enig nadenken kwamen we op All Stars uit, die dragen we allebei graag en we hebben aardig wat paren in de kast staan.

Op een koude decemberdag in 2009 trouwden de meneer en ik. Met -13 graden stonden we in de sneeuw in een parkje in het midden des lands voor de fotoshoot. De arme fotograaf had blauwe vingers van de kou maar riep toch om de halve minuut hoe fantastisch en uniek dit weer was voor een bruiloft. Toen ze zei dat we onze accessoires erbij mochten pakken, riep ik mijn hulpje van de dag (heerlijk, zo’n ceremoniemeester!) om de All Stars te komen brengen. Ik trok mijn knalroze trouwpumps uit (wat een verademing!) en wurmde mijn voeten in de All Stars. Mijn meneer deed hetzelfde, alhoewel hij geen knalroze trouwpumps droeg die dag.

De fotograaf jubelde dat ze onze schoenen zó geweldig vond. Overigens jubelde ze de hele dag door dat ze álles geweldig vond. Ze maakte enkele gymschoenfoto’s en met pijn in ons hart moesten we de All Stars weer afgeven aan onze ceremoniemeesters. Enkele weken na onze trouwdag kregen we de foto’s. En, eerlijk is eerlijk, wat ons betreft was de All Starsfoto één van de geweldigste foto’s. Hij gaf weer hoe wij proberen in het leven te staan: relaxt, hip en ongedwongen. Wij vonden ‘m te gek. Die foto zou op ons bedankkaartje komen! We stuurden de kaart naar iedereen die iets had betekend en/of was langsgekomen op onze trouwdag. (Dat waren trouwens zo’n 150 kaarten, ongelooflijk veel vonden wij zelf – en onze portemonnee ook.)

En met de keuze voor de All Starsfoto begon het onverwachte gezeur. Wat mijn meneer en ik ons niet hadden beseft, is dat de ontvangers van het kaartje niet zouden bedenken dat we deze schoenen alleen droegen tijdens de fotoshoot, en niet de hele trouwdag. Het bevindelijk-gereformeerde gedeelte van mijn meneers familie (nee, daar behoort hij zelf niet toe) vond het maar niet kunnen, die All Stars. En dan droeg ik ook nog een bruidsjurk die niet volledig wit was! Schandalig! Ook hebben we vele malen de vraag gehad: – bedenk hierbij een hoogverbaasd gezicht – “Liepen jullie gewoon op All Stars op jullie trouwdag?” Nee. Wij liepen niet op All Stars op onze gehéle trouwdag. Maar wat we wél hebben gedaan, is dat we de hele dag onze eigen gang zijn gegaan en alles zo hadden geregeld dat onze trouwdag ook echt ónze trouwdag werd. De schoenen staan voor mij symbool voor onze heerlijke trouwdag die helemaal ging zoals wij dat wilden.

woensdag 6 juli 2011

Seven Dwarfs - Newt Ginrich

Dit is een gastcolumn van gastcolumnist H
 Gemodder bespreekt hier alle Republikeinse kandidaten en/of kanshebbers voor de presidentsverkiezingen van 2012. Wat is er veranderd sinds de vorige bijdrage?

Officieel gemeld: Thaddeus McCotter (wie?!?), Jon Huntsman, Michele Bachmann
Officieel afgemeld: niemand
Nieuwe buzz: Rudy Giuliani blijft de temperatuur van het water testen en probeert zijn naam in de media te houden. Gouverneur Rick Perry van Texas lijkt steeds serieuzer te worden over een eventuele kandidatuur. Het fenomeen Sarah Palin blijft ook een aandachtsmevrouw, met het boek van haar dochter, ferme uitspraken en het aflasten van haar landelijke bustour. Volgens Palin is de tour niet afgelast, maar heeft ze hem ‘tijdelijk stilgelegd’ en zal ze ‘wanneer de tijd rijp is’ weer verder gaan. Hetgeen de komiek Jimmy Fallon deed opmerken: ‘ze heeft het niet afgelast, maar is er mee gestopt zonder specifieke plannen om er weer mee te beginnen.’
Leuk feitje: op de één of andere manier heeft uw correspondent de kandidatuur van de ‘Naked Cowboy’ over het hoofd gezien. In september 2010 heeft deze Newyorkse straatartiest (echte naam: Robert Burck) zich als onafhankelijke kandidaat gemeld, maar wel als aanhanger van de “Tea Party”.

Voormalig voorzitter van het Huis van Afgevaardigden Newt Gingrich

Newton LeRoy McPherson werd geboren in 1943, negen maanden na het huwelijk van zijn ouders. Binnen enkele dagen strandde dat huwelijk al en Newt werd later geadopteerd door zijn moeders tweede echtgenoot, die Gingrich heette en wiens achternaam hij aannam.

Gingrich is historicus en promoveerde op het Belgische onderwijsbeleid in de Congo tussen 1945 en 1960. Hij gaf les aan twee universiteiten in Georgia, stelde zich kandidaat voor het Congres in 1974 en 1976, maar verloor beide keren van de zittende Democraat. In 1978 was het wel raak en begon hij aan zijn politieke carrière, die hem in 1994 de positie van Speaker, oftewel voorzitter van het Huis van Afgevaardigden, zou brengen. De Republikeinen hadden sinds 1954 geen meerderheid in het Huis gehad en Gingrich bedacht met een aantal anderen een voorstel om een “Contract with America” te sluiten, als ze zouden winnen. Het leverde 54 zetels winst op (geholpen door het slecht gevallen voorstel van president Clinton voor een zorgverzekering) en de Republikeinen veroverden de macht. Zo werd Gingrich één van de belangrijkste politiek leiders van het land en botste hij vaak keihard met Clinton, onder meer over de budgetonderhandelingen in 1995 en 1996, wat tot een zogeheten ‘shutdown’ leidde. Tijdens het Lewinsky-schandaal was hij één van de felste tegenstanders van de president. Beide episodes deden zijn populariteit geen goed en zijn waardering nam in de publieke opinie sterk af. In 1997 werd hij bovendien, als eerste Speaker ooit, door het Huis veroordeeld wegens ‘ethische overtredingen’. Weliswaar voor slechts 1 van de 83 aanklachten die tegen hem was ingediend, maar schimmige deals op het randje van belastingontduiking lopen als een rode draad door Gingrich’ carrière. Medestanders houden vol dat Gingrich zo briljant is en zich vooral met landelijke zaken en grote lijnen bezig houdt, dat hij zich niet om dergelijke details bekommert. Met zo’n verweer kom je als prominent politicus echt niet weg. Nadat de Republikeinen slecht scoorden bij de verkiezingen in 1998 legde hij zijn functie neer en nam hij zijn Congreszetel niet in.

Gingrich staat bekend als een briljant denker, maar heeft af en toe moeite om zijn goede en slechte ideeën te scheiden. Door te weinig focus aan te brengen en niet altijd consequent een plan tot uitvoering brengen, is hij niet altijd even effectief. Hij schreef 17 boeken over zijn carrière, zijn standpunten en de toestand van de VS, maar ook een aantal historische fictie, waaronder een alternatieve geschiedenis van de Amerikaanse Burgeroorlog. Zo winnen de Zuidelijke staten bijvoorbeeld de cruciale slag bij Gettysburg.

Zijn persoonlijk leven is echter zijn grootste manco. In 1962 trouwde hij met zijn eerste vrouw Jackie, maar in 1980 kwam het tot een breuk. De versies van Gingrich, zijn ex-echtgenote en zijn dochter lopen uiteen, maar feit is wel dat zijn vrouw geopereerd moest worden aan een (achteraf goedaardige) tumor en Gingrich intussen een buitenechtelijke relatie had aangeknoopt. Of het waar is dat hij Jackie dit nieuws in haar ziekenhuisbed bracht, wordt betwist, maar fraai is het allerminst. De maîtresse, Marianne, werd mevrouw Gingrich numero twee, maar medio jaren ’90 overkwam haar hetzelfde, toen Gingrich opnieuw vreemd ging, ditmaal met Callista Bisek, een medewerker van een ander Congreslid. Het maakt zijn standpunt tijdens de impeachment van Clinton nogal hypocriet, omdat hijzelf nu ook niet bepaald het voorbeeld van huwelijkse trouw was. Pas eind jaren ’90 kwam de relatie met Callista uit, met wie hij in 2000 trouwde. Zij is nog altijd de huidige mevrouw Gingrich. Newt zelf heeft onlangs verklaard dat zijn gedrag was ingegeven door zijn ‘gepassioneerde liefde voor de Verenigde Staten’ (wat dat ook moge betekenen).

Hij stelde zich officieel kandidaat voor het presidentschap op 11 mei 2011, na jaren openlijk gespeculeerd te hebben. Begin juni echter nam een groot deel van zijn staf ontslag,vanwege grote meningsverschillen over de te voeren strategie. Twee weken later volgde de meeste van zijn financiële mensen.

Inschatting van zijn kansen

Laag. Zeer laag. Miniem bijna. Gingrich is een controversiële figuur, ook binnen de Republikeinse partij. Sinds 1998 heeft hij geen gekozen functie meer vervuld en is daarmee vooral een politicus uit het verleden. Zijn persoonlijke handel en wandel is een ernstige belemmering voor zijn nominatie (toegegeven, Clinton kwam er ook mee weg, maar dat was A) een Democraat en B) het was Clinton). Vanaf zijn kandidaatstelling werd hij achtervolgd door negatieve pers: over zijn drie huwelijken, zijn affaires, de openstaande rekening bij juwelier Tiffany’s van 500.000 dollar, zijn uitgaven aan luxe vakanties en zijn reizen per privé vliegtuig. Volgens een ex-staflid is hij onmogelijk om mee te werken en weigert hij te luisteren naar advies over hoe zijn campagneveld uit te geven. Het gegeven dat zijn campagnemedewerkers nu al de handdoek in de ring hebben gegooid en hij bijna geen geld meer binnenhaalt, maakt het erg moeilijk om zijn kandidatuur door te zetten. Gingrich heeft echter verklaard niet op te geven. Of zijn doorzettingsvermogen beloond wordt, zal moeten blijken.

vrijdag 1 juli 2011

M/V

Dit is een gastcolumn van gastcolumnist Han

Ken je dat gevoel? Dat je zó nodig moet plassen dat je al met je benen tegen elkaar aan staat te wiebelen? Dat het eigenlijk al een beetje pijn doet in je buik? En dat je al verlangt naar het moment dat je je – in mijn geval dan hè – mag neerzakken op die koude wc-bril, en die opluchting als je eindelijk ‘mag’? Juist in die precaire momenten loop ik letterlijk tegen één van mijn grootste ergernissen aan: gescheiden wc’s. Waarom bestaan er gescheiden wc’s?! Meestal is het bij de damestoiletten namelijk ontzettend druk. En dan moet ik weer in die rij gaan staan, terwijl er bij de heren-wc niemand te bekennen is. En soms ben ik dan eigenlijk te schijterig – haha – om tóch naar het mannentoilet te gaan.


Natuurlijk begrijp ik dat wat privacy prettig is als je naar het kleinste kamertje gaat. Maar het is mij een raadsel waarom er per se aparte afdelingen – nota bene gebaseerd op geslacht! – moeten bestaan. Is dat omdat vrouwen het onprettig vinden om te plassen waar een man bij in de buurt is? Of zijn mannen bang dat vrouwen gaan zitten loeren als zij even op ’t gemak zitten? Is het omdat vrouwen altijd samen naar de wc willen gaan? Dat kunnen ze namelijk nog steeds op unisextoiletten hoor. Geen enkel probleem! Zou het te maken hebben met het feit dat vrouwen altijd willen roddelen op kamer honderd?

Laatst was ik in de Arena bij een concert en daar hebben ze het wat mij betreft goed aangepakt. Er staan gewoon wc’s voor iedereen. Met een grote afbeelding van een mannetje en een vrouwtje naast elkaar! Geen enkele vrouw hoeft daar in een lange rij te staan terwijl er bij de mannentoiletten geen kip te bekennen is. Ik zou het prettig vinden als dat systeem mondiaal wordt doorgevoerd. Ik kan namelijk met de beste wil van de wereld niet bedenken wat de reden is voor dit systematische scheiden van mannen- en vrouwenuitwerpselen. We zijn wat dat betreft toch allemaal gelijk, niet?