I heart ... Michael Palin

Nadat ik gemarteld was door de kaakchirurg (dit alles in opdracht van de beugeldokter die alles kaarsrecht wilde maken in mijn mond, inmiddels staat alles weer scheef trouwens) lag ik met een scheve kaak en een kopje soep, alleen te nuttigen met een rietje, in bed. Stoned van de pijnstillers, blauw en dik van de kaak die ingezaagd moest worden. Zomerweer en brandend warm. Het was geen pretje.

De Ontdekking van de Hemel was al uit, er is toch een maximaal aantal uur dat een mens kan slapen per dag en ik had alle Asterix&Obelixen al herlezen. Toen geschiedde er een wonder. Mijn ouders, die er televisietechnisch een zeer strikt VPRO-regime op nahielden, gingen akkoord met een televisie op mijn slaapkamer. Wow. Er is dus meer op tv dan Jeugdjournaal, Klokhuis en Purno?

De week dat ik gemarteld maar zonder verstandskiezen in bed lag te lijden ging de wereld van de reistelevisie open. Ik keek Around the World in 80 Days, met Michael Palin. Ik kende Palin wel vaag van gezicht. Mijn vader moest vaak hard lachen als Palin samen met andere mannen op tv vocht met een grote vis (de waardering hiervoor duurde voor mijzelf nog een paar jaar). Maar Palin liet mij die week de wereld zien. Van mijn zakgeld kocht ik later Palins boek, en het jaar erop heb ik met zachte hand mijn docente Engels gedwongen om het boek te accepteren voor een boekbespreking.

Palin wakkerde mijn reislust aan. Het maakte niet uit waar hij naar afreisde, ik wilde ook.Gewoon overal. Niet per se met hem trouwens maar het leek me wel handig dat hij vrij vloeiend Engels spreekt. Alles waar ik nog niet was geweest was een mogelijke reisbestemming. Van Around the World in 80 Days bleef vooral het Kanaal van Korinthe me bij. Hoe spannend kan het zijn om een kwartier lang te kijken naar een enorm schip dat een kanaal probeert door te varen. Eh nou ja toch wel. Het boeide me mateloos.

De jaren erna veranderde alles wat de reislustige Brit aanraakte voor mij in goud. Het werd uiteraard mijn favoriete Python en ik heb alle andere reisseries en de bijbehorende boeken verslonden. De liefde is inmiddels een beetje bekoeld maar ik denk nog regelmatig aan mijn favoriete globetrotter. Als ik mijn tas inpak voor een reis, of als ik in de spiegel naar mijn scheve tanden kijk.

Bill Bryson - A walk in the woods

Afgelopen vakantie voor de tweede keer gelezen en nog steeds even hilarisch. Hilarisch in de zin van hardop lachen zo leuk. Bryson beschrijft hoe hij samen met zijn vriend Katz een deel van de Apalachian Trail (AT) loopt. Aan bod komen niet alleen de reis zelf maar wordt ook uitgebreid ingegaan op de geschiedenis van de AT, lokale geschiedenis van de VS en allerlei wetenswaardigheden over dieren (vooral beren), bomen en vogels. Alles van Bryson is een aanrader, maar dit boek staat zeer hoog op mijn lijstje.

Sterren 5 van de 5.

Bill Bryson - Neither here nor there

Na The Lost Continent las ik Neither here nor there. Dit boek gaat niet over een roadtrip, Bryson reist namelijk voornamelijk met de trein of de bus door Europa, maar is minstens even vermakelijk, zo niet leuker, dan The Lost Continent. Ik heb echt hardop lachend dit boek zitten lezen. Vooral zijn beschrijving van de Franse hotels en de zoektocht naar het lichtknopje vond ik hilarisch.

4,5 sterren (van de 5)

Road trips

Ik ben een groot liefhebber van literatuur rond de zgn. ‘road trip’. Omdat mijn keuze voor 'mijn' boekenclub viel op ‘On the Road’ van Jack Kerouac, heb ik mij wat verder verdiept in het genre. Tot mijn genoegen kwam ik een lijstje op internet tegen met boeken die een road trip beschrijven. Een aantal titels daarvan heb ik al gelezen. Hier kort een overzicht van een tweetal boeken met dat thema dat ik las en erg kon waarderen:

William Least Heat Moon schreef het boek Blauwe Wegen. Ik las het vorig jaar in Florida. De schrijver reist na het stuklopen van zijn relatie de VS rond met zijn busje over de ‘blauwe wegen’, dat wil zeggen de blauwe wegen op de kaart. De route die hij volgt is eigenlijk een cirkel door de VS. Bij vlagen vond ik het boek inspirerend, met name omdat de schrijver veel weet van natuur en het landschap. Ook interessant vond ik zijn verhandelingen over de geschiedenis en het leven van de ‘native americans’. Soms vond ik het allemaal wel erg traag en gingen de filosofische bespiegelingen mij iets te ver. Maar dat kwam misschien ook doordat ik een paar maanden daarvoor The Lost Continent van Bill Bryson had gelezen. Ook een boek over een roadtrip, maar veel vlotter geschreven en in tegenstelling tot Blauwe Wegen, hilarisch. Toch raad ik het boek aan, zeker wel de moeite waard.

3 sterren (van de 5)

En zo kom ik automatisch bij The Lost Continent van Bill Bryson, één van mijn lievelingsboeken. Bryson reist met de auto van zijn moeder door de VS. Eerst door het oosten en daarna door het westen. Hij beschrijft op humoristische wijze de reis zelf en de plekken die hij bezoekt, maar vertelt ook veel over de geschiedenis en gewoonten van het land. Wij hebben vorig jaar onze eigen road trip gemaakt door het oosten van de VS en een aantal plaatsen aangedaan die ook Bill Bryson had bezocht. Heerlijk feest der herkenning. Iedereen die naar het oosten van de VS gaat móet dit boek lezen (nou ja, moeten… ik zou het ten sterkste aanbevelen).

4,25 sterren (van de 5)

Lonely Planet - California Trips

Soms lees ik reisgidsen alsof het leesboeken zijn. Van voor naar achter. Terwijl het buiten regent lig ik me te bedenken wat ik allemaal zou doen als ik in het land dan wel de streek van de reisgids op vakantie zou zijn. Het is niet zo dat ik die gids lees omdat onze volgende vakantie naar die streek gaat, maar meer om te beslissen óf we daar heen zullen gaan. Ooit. Onlangs las ik de Lonely Planet ‘California Trips’. In de gids zijn (veelal thematisch) een aantal uitstapjes (in Californië) opgenomen. De lengte van de uitstapjes varieert van één dag tot ongeveer een week. Er zijn trips die langs de beste stranden voeren, een trip over Highway 1, een trip lansg de missieposten van Californië, een eet- en drinktrip, een trip naar San Francisco en nog veel meer. Erg vermakelijk, leuk geschreven. Zeker een tip deze ‘trips’!

Sterren 3,75 (van de vijf)

Ilja en Ellen naakt

En toen zag ik ineens op de cover van de HP van deze week Ilja Leonard Pfeijffer samen met Ellen ten Damme. Naakt. Of in ieder geval de suggestie van naakt. Ik vroeg me af wat er met zijn leuke Russische vriendin gebeurt was met wie hij zo’n geweldig boek had gemaakt. Maar dat vertelt het verhaal in de HP helaas niet. Maar waarom liggen ze samen naakt in bed? Volgens de tekst zouden ze zich in het interview blootgeven, maar dat valt nou ook wel mee. Het verhaal was eerder een beetje saai. Helaas.

Wel een echte aanrader is het boek dat ik noemde: De filosofie van heuvel. Het is het verslag van de (nogal onvoorbereide) fietsreis die Pfeijffer met zijn vriendin maakte. Die vriendin, Gelya Bogatishcheva, maakte de foto’s. De reis voerde van Leiden naar Rome en duurde ruim een maand. Ik ben jaloers...

4 sterren (van de vijf)