maandag 17 september 2012
Fitnessavontuur
maandag 10 september 2012
Ik mis de runner's high
Hardlopers, dat zijn contactgestoorde mafkezen die met belachelijk rode hoofden in de weg rennen als ik een poging waag om langs hen heen te fietsen in de stad. Hardlopers, dat zijn irritante strebers in hun veel te strakke pakjes en met hun zo mogelijk nóg strakkere bovenbenen. De jogging-groepjes zijn het ergst. Lopen ze daar, Moeder de Gans voorop, allemaal hetzelfde trainingsjack aan, lekker kletsend hun tapascalorieën van de avond ervoor eraf te rennen.
Zo’n twee jaar geleden stelde mijn diëtiste onomwonden voor dat ik mezelf óók bij die club van achterlijken zou voegen en verklaarde ik haar bijkans voor gek. Maar nu begrijp ik wat ze bedoelt. Nu snap ik welk genot hardlopers bedoelen als zij het over ‘the runner’s high’ hebben. Want uiteindelijk heb ik het hardlopen ook een kans gegeven. Ik downloadde Start To Run van heldin Evy Gruyaert, kocht een mooi trainingsjack van zelf uitgeroepen sportmodekoningin Leontien van Moorsel en stapte monter de straat op voor de eerste trainingssessie.
Wat een hel was dat. Na één minuut zweette ik al als een uitgedroogde otter. Terwijl Evy me met haar sexy Vlaamse accent opbeurde en me op het hart drukte dat ik “bijzonder goed bezig” was, lag mijn tong al op straat en had ik spijt van mijn langemouwenshirt. Waar was ik in hemelsnaam aan begonnen?!
Des te vaker ik mezelf naar buiten sleepte voor een avontuur met Evy, des te beter lukte het hardlopen. Op een gegeven moment betrapte ik me er zelfs op dat ik het léúk vond. Ik wist niet wat me overkwam. Ik kon mezelf in het hardlopen verliezen. Een flink stuk rennen was de ultieme manier om mijn hoofd leeg te maken. Er was niet meer aan te ontkomen: ik raakte verslaafd aan het hardlopen.
Helaas rende ik iets té hard van stapel en moest de fysiotherapeut na enkele maanden shin splint constateren. Tot op de dag van vandaag mis ik het hardlopen. Ik ben jaloers op de geluksvogels die ik nu langs de kant zie rennen. Ik mis de runner’s high.
Na vele maanden blessuurontkenning kwam de slotconclusie als een mokerslag: ik mag niet meer hardlopen. Nooit meer. Verdwaasd zoek ik op internet een sportschool in mijn woonplaats op. Misschien bestaat er ook wel zoiets als een ‘fitnesser’s high’: laat ik dat maar eens gaan ontdekken.
vrijdag 15 juni 2012
Vet in je hoofd
Ik heb getwijfeld of ik die tekst afgelopen week zou plaatsen, te kwetsbaar en eerlijkgezegd heb ik nog niet eens het achterste van de tong laten zien. Het blog achtervolgde me deze week nog en de reacties bleven in mijn hoofd rondspoken. Daarom vandaag nog een beetje verder. Over vet dat wel in je hoofd zit maar niet op je heupen.
Toen mijn moeder me drie weken voor de uitgerekende datum bijna uit het kraambed lanceerde, werd ik direct in een deken van aluminiumfolie naar de couveuse in het ziekenhuis gebracht. Te klein. Te blauw. Te licht. Het ging allemaal goed. Tot een jaar of 5. Opeens leek het alsof al dat babyvet weer terugkwam. In veelvoud. En dan over mijn hele lijf. Er zijn geen schattige foto's van mijn basisschooltijd want overal zie ik er, afhankelijk van het kapsel, uit als een junior sumoworstelkampioen (neee oma, zeker niet die in dat turnpakje laten zien). De middelbare was niet beter, de eerste foto met mijn jaarclub al helemaal niet.
De afvalrace begon op mijn 22e, en na een jaar was ik 20kg kwijt. Later gingen er nog eens 5 af. Vandaag ben ik 30. Dat betekent dat ik voor het grootste deel van mijn leven te zwaar ben geweest. Nu voelt het beter dan ooit, ik voel me fit en gezond. Het enige dat niet weggaat is het vet in mijn hoofd.
Dit vet is verraderlijk. Het zorgt ervoor dat je in een winkel toch een broek pakt die in het pashokje van je kont blijkt te zakken. Maat 38 bij je bips, en je oude maat in je hoofd. Ik weet gewoon nog steeds niet hoe maat 38 eruit ziet. Het vet zorgt er ook voor dat je er aan moet wennen dat je de gordel van de auto niet meer zoveer hoeft uit te trekken, maar dat je bij het instappen toch nog steeds een flinke snok geeft. Of dat je vergeet dat je best een rok aankan zonder dat je schuurplekken bij je benen krijgt.
Het vet zorgt er ook voor dat je het niet gelooft wanneer een collega, die je altijd sportief en slank hebt gevonden, vertelt dat ze meer weegt dan jij. Of dat je je verbaast als je tijdens zumba realiseert dat jouw eigen kont de kleinste van het sportklasje is. Het lijkt wel alsof dit vet niet weg te trainen is. R2 noemt het fantoomspek. Ik noem het een soort onrealistisch kwab-beeld. Hoe dan ook, het nepvet neemt teveel plaats in mijn hoofd in.
donderdag 7 juni 2012
Vrienden met voedsel?
- Twee keer per week sporten is een minimum
- Nooit gewone cola drinken
- Geen toetjes
- Geen traktaties op werk, behalve een klein hapje van dingen die zelfgemaakt zijn
- Nooit zoveel eten dat je je echt overvol voelt want dan heb je het fout gedaan
- Na de vakantie meteen op de weegschaal
- Liefste alleen maar volkoren dingen eten
- Geen volle melk
- Geen volle yoghurt
- Wel volvette kaas want daar wil niemand toch op bezuinigen
- Geen taart op verjaardagen, behalve een klein hapje van dingen die zelfgemaakt zijn
- Geen worsten
- Zo min mogelijk met pakjes koken
- Niet een tweede keer opscheppen
- Langzaam eten
- Slagroom is vies, ook al is het toch lekker dan is slagroom nog steeds vies
- Uit eten is soms een beetje eng want dan weet je niet wat je krijgt
- Eten bij vriendinnen is soms een beetje eng want dan weet je niet wat je krijgt
- Nooit meer zwaarder dan 70 kilo, 65 is ok om vol te houden en 63 zou nog beter zijn. Of 61. Of 60.
woensdag 11 april 2012
Vleesbomen
Sinds een paar maanden proberen mijn meneer en ik minder vlees te eten. Want: beter voor het milieu, minder zielige diertjes, en elke dag vlees kopen is natuurlijk ook best duur. De deal was dat áls we dan vlees zouden eten, het góéd vlees zou zijn. Met blije beestjes, groen gras en een enigszins prettige slacht. Helaas hebben we moeten constateren dat ons plan tot nu toe een beetje is mislukt. Bij het boodschappen doen let ik namelijk lang niet altijd op een stickertje met ‘Biologisch’, ‘Beter leven’ of ‘Puur & Eerlijk’ op de verpakking. Vooral bij de prijsvechters is weinig keus in goed vlees, dus koop ik gewoon het vlees wat ze daar aanbieden. Anders moet ik weer speciaal naar een andere winkel. Dus door mijn eigen luiheid zit ik nog steeds vlees van slecht behandelde beesten te eten. Geen fijn idee.
Gisteravond kwam een kleine ommekeer. Eerder had ik goedkope kippenpootjes gekocht bij de Lidl. (Wat ik verder een prima winkel vind: niet alleen hebben ze een eigen biologisch geproduceerd merk, maar óók lactosevrije melk! Vooral mijn lactoseintolerante kant is daar blij mee.) Zonder na te denken zocht ik een lekker kiprecept uit, sneed fijne groenten, gooide er wat verse kruiden bij en schoof het geheel in de oven. Nadat het gerecht ein-de-lijk gaar was, kwamen we tot de pijnlijke conclusie dat álles lekker was. Behalve de kip. De groenten waren heerlijk en de kruiden waren goed tot hun recht gekomen. Het velletje van de kip was ook nog enigszins eetbaar, maar daar was alles helaas mee gezegd. Het vlees zelf was namelijk hopeloos smakeloos. Ik voelde me naar. De kip op mijn bord was slecht behandeld en volgepropt met eten zodat ie snel geslacht kon worden. Waarschijnlijk heeft ie nog geen A4’tje leefruimte gehad. Daarna is ie voor een paar euro in de supermarkt terechtgekomen. Na een paar dagen kwam het beest op mijn bordje terecht en toen heb ik ‘m bijna uitgekotst. Tijd om écht de knop om te draaien. Dan maar een kilometertje omfietsen voor m’n boodschapjes en een paar euro meer betalen, maar dan eten we tenminste smakelijk vlees van blije dieren. Zo, dat is eruit.
donderdag 29 maart 2012
Busritten en plakwangen
Ooit heb ik duidelijk gemaakt dat fietsen mijn voorkeur heeft boven het pakken van de bus. Maar soms kan ik niet fietsen. Bijvoorbeeld omdat ik haast heb, omdat het rotweer is of omdat ik lui ben. Genoeg redenen om soms lekker de bus te pakken. Helaas kom ik er altijd pas ín de bus achter dat een busreis niet altijd ‘lekker’ is.
Laatst zat ik in de bus. Het was gelukkig niet druk, dus ik had een fijn zitplaatsje. Ik heb twee favoriete plekjes. Óf links achterin in het verhoogde gedeelte, zodat ik overzicht over hele bus heb, óf juist helemaal rechts voorin, zodat ik kan meekijken met de chauffeur. Nou goed, ik zat dus lekker links achterin en terwijl ik naar buiten tuurde, ontwaarde mijn oog een vage plek. Ik stelde scherp en zag dat ik dóór een vetvlek op het raam probeerde te kijken. Gatver. Iemand had met z’n/d’r vette wang tegen het raam aan gehangen. Te zien aan alle smeersels, had diegene een hele tijd op die manier gelegen. Misschien had die persoon ook nog wel liggen slapen tegen datzelfde raam aan. Ik zag het straaltje kwijl al uit de mond lopen in mijn gedachten… Nogmaals: gatver!
Gelukkig maak ik ook wel eens spannende avonturen mee in de bus. Tijdens een andere rit reed de bus een onoplettende voetganger aan. Die man had niet goed om zich heen gekeken toen hij bij de bushalte overstak. De buschauffeur kon niet hard genoeg meer remmen. Het ongeluk leek wel in slow motion te gaan: de onfortuinlijke jongeman knalde tegen de bus, de chauffeur trapte direct op de rem, de passagiers schrokken op en slaakten wat kreetjes en de voetganger viel languit op de busbaan, maar krabbelde direct weer op. Hij stapte de bus in, keek alle passagiers aan en zei: “Sorry dat ik jullie busrit verkloot!”. Maar ik vond het niet erg. Want bijna alle busritten zijn saai, behalve die waarbij iets gebeurt, een aanrijding bijvoorbeeld. De beelden van het ongeluk staan op mijn netvlies gebrand. Ik zie de wang van de aangereden voetganger nog steeds tegen die voorruit geplakt zitten – daar zal nu ook wel zo’n vieze vetvlek zitten. Gatver.
maandag 6 februari 2012
Tip voor de koude winter: de snuggie
Vorige week zat ik met een keelontsteking ziek thuis. Nu ben ik héél goed in niksen, maar ziek zijn is niet mijn talent. Proberen te chillen terwijl je klappertandend en rochelend je huig er uit hoest is niet mijn favoriete bezigheid. Maar goed, ik was nu eenmaal ziek en nam mezelf voor er het beste van te maken. Nadat ik me op mijn werk had ziek gemeld, installeerde ik me dan ook hoopvol op de bank. Ik had álle tijd om leuke dingen te lezen en te kijken, besefte ik me! Vervolgens keek ik tv, las ik oneindig veel fora en weblogs, schreef zelf wat stukjes, keek Aladdin, Rapunzel en Belle & Het Beest… en toen was ik er wel weer klaar mee. Maar goed, op dat moment was ik precies één ziek-zijn-dag verder. Ik had nog een lange lijdensweg te gaan.
Mijn meneer zorgde voor een lichtpuntje die week. Hij bracht op een zonnige ochtend een snuggie voor me mee (wel op mijn verzoek, maar tóch). Een snuggie is een fantastische uitvinding. Het is een fleecedeken, maar dan met mouwen. Je zit lekker warm maar je kunt tegelijkertijd een boek lezen, laptoppen of breien. (Overigens kan ik überhaupt niet breien, of ik nou een snuggie draag of niet.) Bruno Mars is een baas en wist het al langer: een snuggie is chill. In zijn ‘Lazy Song’ zingt hij over een chilldagje thuis. Hij kamt z’n haar niet, hij neemt z’n telefoon niet op. Hij ligt alleen maar, met z’n hand in z’n broek, te chillen in zijn snuggie op de bank. Hij werd dan ook mijn grote voorbeeld vorige week.
Door de snuggie ging een nieuwe chillwereld voor me open. Ik voelde me nog steeds hondsberoerd, maar had het in mijn snuggie in ieder geval niet meer koud. Natuurlijk, door de snuggie daalde mijn sexappeal tot onder de temperaturen die in De Bilt tijdens deze koudegolf zijn gemeten. Maar dat maakte mij niet uit, mijn keelontsteking dwong me toch al om mijn natural beauty looks in te leveren. Ik zag er in mijn snuggie uit als een asgrauwe zeehond in een te ruim velletje. Maar het zeehondje knapte zienderogen op en zit nu fris en fruitig deze column te tikken. In een snuggie, natuurlijk. Want ik ben dan wel weer beter, maar dat is géén excuus om de snuggie op te bergen. I love my snuggie!
woensdag 25 januari 2012
Ex-rokersperikelen
“De meeste vrouwelijke rokers zien hun vale huid als de voornaamste reden om te stoppen met roken”, las ik. Een vale teint reden nummer één? Maar natuurlijk. Wie stoort zich nou niet méér aan een grauwe kleur en kraters van poriën dan aan gruwelijke interne schade waardoor een tergend langzame, pijnlijke dood je lot is? Kanker, hart- en vaatziekten, longemfyseem, wie maalt daar nu om? Daar zie je tenslotte niks van!
Zelf heb ik het fraaie niet-weg-te-denken verlengstuk van mijn linkerwijs- en middelvinger, mijn troost in zware tijden, trouw wapen tegen overtollige kilo’s en rustpunt van de dag - de sigaret - vaarwel gezegd. Overigens was mijn voornaamste reden niet dat ik vrees voor rimpeltjes (ik vertrouw erop dat men daar snel een remedie voor vindt). Ik ging voor de klassieker: een gezonder leven. De ontwenningsverschijnselen sloegen genadeloos toe. Schuimbekkend wierp ik menig roker een afgunstige blik toe, en in een enkel dieptepunt hing ik zelfs intens genietend boven de rokende sigarettenpeuk in een asbak. Op mijn werk was ik jammerlijk onproductief door oprukkende concentratiestoornissen, en ik leed aan slaapstoornissen. Om de aanwas van overtollige pondjes op mijn derrière te bestrijden, begon ik fanatiek met hardlopen. Het resultaat? Spierpijn en zere schenen. Ergo, ik miste mijn sigaret, leed onder afkickspasmen, slapeloosheid, een afschuwelijk humeur en zere schenen. Desalniettemin hield ik me gedurende deze martelingen kranig met de gedachte: ik ben gezond bezig!
Ik was dan ook diep geschokt toen de term ‘hormesis’ mij ter ore kwam. De bedenkers van deze theorie menen dat kleine doses van stoffen gezond zijn en nodig om het afweersysteem actief te houden. Een paar voorbeelden. Kinderen die opgroeien met huisdieren blijken veel minder vatbaar voor astma. Een glas rode wijn per dag verlengt je leven, alcoholisme is killing. Drie pakjes sigaretten per dag doodt, maar af en toe een sigaretje is niet per se heel slecht. Misschien is het zelfs wel gezond... Gezondheidsfascisten liegen? Vol ongeloof dacht ik aan de lijdensweg die ik inmiddels had doorstaan. Was dit helemaal voor niets?
Uiteraard heb ik mijn twijfels. Ergens vermoed ik namelijk dat stoppen met roken wél gezond is. Zo bestijg ik tegenwoordig al babbelend elke trap die mijn pad kruist, en hangt mijn tong bij het hardlopen pas na 45 minuten op mijn tenen in plaats van na 45 meter. Na een avondje op stap word ik niet wakker met een kater van het roken en de klieren in mijn hals hebben niet langer de afmeting van sinaasappels. De chemischedouche-rituelen tussen het doven van de sigaret en een kus van manlief kan ik voortaan overslaan. En ja, dan nu óók nog het vooruitzicht van een glanzend, goeddoorbloed velletje… what more can a girl wish for?
maandag 10 oktober 2011
Borstkankermaand
Oktober is behalve de wijnmaand en rozenkransmaand ook de maand van borstkanker. Een maand waarin aandacht wordt gevraagd voor een vreselijke ziekte. Vergeet niet dat 1 op de 8 vrouwen deze vorm van kanker krijgt. Mannen kunnen trouwens ook borstkanker krijgen, alleen wordt bij hen 100x minder vaak deze diagnose gesteld dan bij vrouwen. De kans dat dit één van de Gemodderdames treft, is dus groot. De kans dat het iemand in je nabije omgeving overkomt is nog groter, waarschijnlijk zelf onvermijdelijk. Een griezelige en angstige gedachte, maar ook een realistische. Daarom is onderzoek nodig.
Naast KWF Kankerbestrijding en de Borstkankervereniging Nederland is waarschijnlijk de bekendste organisatie die zich bezighoudt met bewustwording en fondsenwerving Pink Ribbon. Pink Ribbon is deze maand overal; je kan er bijna niet omheen. En het is heel gek, maar hoe meer Pink Ribbon ik tegenkom, hoe minder ik de neiging heb om bij te dragen aan die fondsenwerving. Het is teveel, gewoon teveel.
Misschien vind je me een zure blogger, maar die al gadgets werken op mijn zenuwen. Armbandjes, kralen, bh's van Marlies, high tea-bijeenkomsten, ladies' nights en een glamoureuze party om de lancering van een dikke glossy te vieren. Voor de verandering heeft dit niet eens zozeer te maken met het feit dat al die kraaltjes en spiegeltjes roze zijn (ookal schrijft Pink Ribbon in de doelstellingen over mensen en niet over vrouwen, hun doelgroep is nogal duidelijk gedefinieerd), maar meer dat het blijkbaar belangrijk (of nodig?) is om mensen in ruil voor hun steun aan een goed doel, ze iets tastbaars te geven. A token of appreciation. Een soort ons kent ons.
Mijn gevoel is dubbel. Pink Ribbon doet goed werk, en sommigen vinden zelfs dat ze een pioneersrol vervullen. Het is een sterk opgebouwd merk dat heel knap in elkaar zit. Maar ik kan op de een of andere manier meer waardering opbrengen voor een wielrenner die zesmaal probeert de Alpe d'Huez te beklimmen dan iemand die een roze armbandje etaleert. Als je daadwerkelijk in het goede doel geïnteresseerd bent, is het dan nodig dat dit in het openbaar getoond moet worden? Of is dit DE manier om zoveel mogelijk geld in te zamelen, en dus per definitie een goede campagne? Je kan ook geld overmaken, maar dan krijg je geen cadeautje. Kan er sprake zijn van altruïsme?
Heeft een van onze lezers iets gekocht wat met Pink Ribbon te maken heeft? Ik ben erg benieuwd naar de aankopen en ervaringen.
donderdag 6 oktober 2011
Vijf buisjes bloed
Nog bijkomend van de bijna-aanrijding op de rotonde voor het ziekenhuis – ‘Alweer zo’n idioot die me bijna van de sokken reed!’ –stap ik de enorme draaideur binnen. Ik loop de drukke, maar toch kille gang in. Ik voel me niet lekker. Het verplicht overslaan van mijn ontbijt speelt me parten. Een groot, blauw bord met poliklinieken en nummers moet mij de weg wijzen in het ziekendoolhof. Mijn ogen scannen de termen. Laboratorium, route 2. Grote groepen grijsaards, die ik op straat nooit meer zie, lijken hier de ruimte te hebben geconfisqueerd.
Het is erg druk in de wachtruimte en iedereen moet een nummertje trekken. Behalve ik. Ik word bij naam binnengeroepen. Ik kijk de wachtruimte rond en zie een vrouw van een jaar of veertig. Haar hoofd verraadt haar leeftijd. Haar kleding daarentegen niet: ze draagt een kek bordeauxrood vest met daaronder een Pippi Langkousshirt. Ik bedenk me dat ik nog nooit een Pippi Langkousshirt heb gezien, zelfs niet bij kinderen. Deze vrouw lijkt zich prima te voelen in haar outfit. Terwijl mijn ogen blijven rusten op haar gezondheidsschoenen, hoor ik mijn naam.
De zuster legt me de gang van zaken uit. Vijf buisjes bloed moeten uit mij worden gehaald, met tussenpozen van een half uur. Er zijn leukere manieren om een ochtend door te komen. Ik voel getik en geklop op mijn aderen, verwoede pogingen van de zuster in de hoop ‘een goede’ te vinden. Ik heb nog nooit zó vaak vuisten moeten maken. Steriele naalden en stinkende schoonmaakdoekjes. Het wekkertje gaat om het half uur: tijd voor een nieuwe naald. Bij het vollopen van buisje drie klinkt de stem van de zuster opeens wel érg ver weg. “Wilt u even gaan liggen?” Graag. Op zulke momenten komt TL-licht het hardst binnen.
Gelukkig ziet de zuster daarna ook het licht en stelt voor om de laatste twee buisjes handmatig vol te druppelen met bloed uit mijn vingers. Dat werkt gelukkig beter dan het gewroet met naalden. Want een prikje in een vingertop is nu eenmaal ‘altijd raak’, meldt de prikdame mij opgewekt.
Het onderzoek zit erop. Ik loop weer door de enorme draaideur en snuif de koele, frisse daglucht op. Nu hopen dat het lukt om die rotonde levend te verlaten.