Posts tonen met het label Mooi woord. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Mooi woord. Alle posts tonen

donderdag 21 juni 2012

I heart ... Arabisch

Sinds een aantal maanden ben ik Arabisch aan het leren. Op de zaak worden de activiteiten in de Arabische wereld steeds meer ontplooid en dat houdt in dat de taal steeds meer in het dagelijks werk zal voorkomen. Een nieuwe taal dus, en een nieuwe uitdaging. Allemaal ook in het kader van de persoonlijke ontwikkeling natuurlijk.

En wat voor uitdaging is Arabisch. Gelukkig word ik naast een heel enthousiaste juf geholpen door een prachtige leermethode voor het MBO. Denk aan Neue Kontakte en Omnibus maar dan met letters die je niet kent. Een leesboek, een oefenboek, een cd en een schrijfschrift om het zo het Arabische alfabet te kunnen oefenen. Ergens in een stoffige oude doos vond ik nog dat rubberen schrijfhulpding dat je om een potlood kan schuiven. Je weet wel, uit groep drie. Dat scheelt wat eelt en kramp tijdens het prutselwerk in het schrijfschrift (helaas geen mooie plaatjes en stickers in het schrift dit keer). Want voordat je in zo’n letterslang de individuele letters kunt herkennen ben je wel wat uurtjes verder. Of weken. Of bloeduitstortingen op je middelvinger.

De oefen-cd stond al bij luisteroefening drie op repeat zodat ik na een flink aantal herhalingen eindelijk eens hoorde wat Khalid en Layla nou zeiden. Een letter. Ze spraken alleen maar een letter uit. Ok. Nog maar een keer luisteren dan. En zelf nazeggen. De kracht van de herhaling. Totdat je merkt dat je Khalid, maar ook Farid en Maryam eigenlijk wel redelijk kan volgen. Of nou ja dat je sommige woorden en klanken begint de herkenning. Even voelde ik weer dat blije gevoel van toen je zelf Nederlands leerde lezen en schrijven. Aan de ontbijttafel, met je neus op het pak hagelslag, ging er een wereld voor je open. Zo voelt dat nu ook, alleen is het dan de Arabische wereld. Een soort “Sesam, open u”. Stug doorzetten en nog wat weken later kan je samen met Samirah een broodje met kip bestellen.

Deze week fietste ik moe van de werkdag door een drukke multiculti-straat richting huis. Tijdens het passeren van een van de talloze shoarmatentjes las ik opeens een woord op de gevel. In het Arabisch. حَلاَلْ, halal. Daar is al dat huiswerk dus ook goed voor. Morgen met frisse moed naar de volgende les.

dinsdag 17 april 2012

Mooi woord: nulstand

Nulstand. Als je googelt krijg je afbeeldingen van verwarmingsknoppen te zien. Ook heel interessant, maar dat bedoel ik niet. Onder nulstand versta ik een neutrale blik. Zoals je kijkt als je er niet bij nadenkt, als je voor je uit staart, als je over straat loopt. Ik dacht altijd dat het een beetje een lege blik was, emotieloos, maar nadere inspectie leert iets anders.

Eerder noemde ik de nulstand ook de neutrale blik. Een soort pokerface waar niets van af te lezen valt. Je kijkt voor je uit en niemand weet wat je denkt. Maar klopt dit wel? Kijkt iedereen wel even neutraal? Volgens mij niet. Zelf ben ik (blijkbaar) een goed voorbeeld van een niet-neutrale nulstand. Als ik over straat loop, niks aan de de hand, ik heb er lekker zin in vandaag, dan word ik weleens nageroepen. Hartstikke goed voor je ego, zou je denken, zo'n schreeuwende man in een bouwput. Maar wat roept de man dan? Niet: hee waar gaan die lekkere benen naartoe!? Nee, steevast krijg ik te horen: niet zo boos kijken! "Hee, je hoeft toch niet zo boos te kijken, het is weekend!" "Wat kijk je chagrijnig, het is hartstikke mooi weer!" Zo loop je nog argeloos en vrolijk over straat, zo word je nageroepen omdat je blijkbaar een pisbek hebt. Weg vrolijke bui, weg ook de illusie van het neutrale gezicht.

Vandaar dus de term nulstand. Mijn nulstand is blijkbaar boos. Of misschien ben ik ook wel boos. Geen idee waarop, maar toch ga je twijfelen. Ik ben van nature een boos iemand. Zo zijn er ook mensen die van nature gefopt of wantrouwend kijken. Die vertel je een verhaal maar ze kijken je altijd aan alsof je hen stiekem een berg dampende poep toeschuift. Ze lijken je niet te vertrouwen. Eerst vatte ik dat persoonlijk op, gelooft hij me niet? Het was maar een grapje hoor. Tot bleek dat ook op andere mensen met dezelfde skeptische blik werd gereageerd. Ha, de gefopte nulstand, interessant.

De vervelendste nulstand is iemand die de hele tijd lacht. Iemand die lekker gek over straat loopt en lacht met de zon in z'n bol. Dat vind ik debiel. Je bent toch geen dolfijn? Lachen doe je als iemand een grap maakt of als er iets leuks gebeurt. Over straat lopen is niet leuk genoeg om de hele tijd maar te glimlachen. Zeker als het regent en er ook niemand uitglijdt. Dan valt er niks te lachen. Deze mensen zouden nog wat kunnen opsteken van mijn deprimerende nulstand. Mensen die altijd maar lachen, ik vertrouw ze niet. Ik zou er bijna gefopt van gaan kijken. Maar daar is mijn nulstand dan weer te chagrijnig voor.

dinsdag 28 februari 2012

Mooi woord: Francobolli

Bijnamen, ik ben er wel van. Het zit in de familie, ik geloof niet dat mijn ouders mij veel bij mijn echte naam hebben genoemd. De meest idiote dingen kwamen voorbij, met name veel dingen met etenswaren, nu ik erover nadenk. Nu ik zelf met de meneer mijn eigen familie vorm, blijkt dat ik besmet ben met hetzelfde virus. Zelden roep ik hem bij zijn naam, terwijl hij dat bij mij wel doet.

Toen ik nadacht over deze column, dacht ik aan de vakantie in Italië, toen ik het woord 'francobolli' te pas en te onpas gebruikte. Zeg nou zelf, 'francobolli', dat is toch een fantastisch woord? Eerder schreef ik over de jaarlegging en het penantje, allebei ook fantastische vondsten, maar ze verbleken in het licht van francobolli. Francobolli. Zeg het nog maar een keer: francobolli.

Helaas ben ik inmiddels besmet met de kwaal van het weten. Gelukkig prijs ik de mensen die de betekenis van het woord francobolli niet kennen. Die hun fantasie de vrije loop kunnen laten. Francobolli, wat zou dat zijn? Misschien is het wel een groot strateeg, met een standbeeld in Florence. Francobolli, Francobolli, man van de geschiedenis, Francobolli, Francobolli, wie was dat ook al weer? Of is het anders een soort patisserie? Iets dat Italianen eten op speciale feestdagen? Je bakt een grote francobolli voor de hele familie, die overgiet je met rum en dan steek je hem vlak voor het opdienen aan tafel in de fik. Voor iedereen een lekker stuk geflambeerde francobolli met kerst.

Dan nu de ontknoping, de ware betekenis van francobolli. Francobolli zijn... Italiaanse postzegels. Vind je dat teleurstellend? Ik vind het nog steeds een heerlijk woord. Het was even weggezakt, maar mijn liefde voor Francobolli is nu weer in alle hevigheid aangewakkerd. Wil je ook de gezelligheid van Francobolli ervaren? Doe als ik en noem je meneer drie weken lang Francobolli. Waan je op de camping, in de rij bij de wasbakken, schreeuw het in de auto of fluister het in de kathedraal: "Hallo Francobolli, zie je daar dat mooie schilderij?" Ik verzeker je dat je er een heel gezellig vakantiegevoel van zult krijgen.

dinsdag 6 december 2011

Mooi woord - Jaarlegging

Soms is een woord heel mooi doordat je het niet goed leest en daardoor verkeerd begrijpt. Dat had ik van de week toen ik zappend op de bank zat. Er kwam een wat troelige vrouw in beeld. Daaronder de tekst: bel nu voor een jaarlegging. Een jaarlegging, brulde ik, wat is dat nu weer? Is dat een soort adventskalender van lycra? Was ik naar Tell Sell gezapt?

Ik zag het al helemaal voor me. De jaarlegging. Een legging die je het hele jaar door kan dragen. Ongeacht welk weerstype en welke gelegenheid. Voor als je het even niet meer weet. Je staat 's ochtends voor de kast, wat moet ik nu weer aan? Dan maar de jaarlegging. Met een lange trui of met een tuniek. De jaarlegging is het vierseizoenendekbed onder de kledingstukken. Met afritsbare onderdelen, net als die wandelbroeken met al die zakjes aan de zijkant. In de winter is hij lang en warm, tot op de enkels, in voorjaar en herfst een capri-legging tot op de kuiten en in de zomer is het een soort wielrenbroek. Een makkelijke broek voor de werkende vrouw. Een soort meegroeistoel eigenlijk.

Maar helaas, aan deze leggingdroom kwam snel een eind toen bleek dat ik naar een astrologieprogramma zat te kijken. Weg ideaal kledingstuk, het was een voorspelling voor wat er komend jaar met je gaat gebeuren. Misschien moet ik toch maar even bellen. Ik denk dat er dan voorspeld wordt dat ik komend jaar een patent ga aanvragen. Dat ik eindelijk dat gat in de markt ga vinden waarmee ik stinkend rijk ga worden. 2012 wordt het jaar van mijn grote doorbraak. 2012 wordt het jaar van... de jaarlegging!

dinsdag 20 september 2011

Mooi woord: penantje

Toen ik nog studeerde, sprak oma, had ik nog niet zo veelvuldig met mannetjes te maken. Begrijp me niet verkeerd, ik had genoeg met mannen te maken, alleen niet met mannetjes. Onder mannetjes versta ik: mannen die ingehuurd worden om in en om het huis te klussen. Dus: aannemers, timmerlieden, glaszetters, tegelaars, keukenboeren, vloerenleggers, stucadoors, loodgieters en allerlei andere mannen met ingewikkelde boormachines en kleding met indrukwekkende vlekken van verschillende herkomst en ouderdom. Ik woonde toen in een studentenhuis en daar werd bijna nooit geklust. Soms kwam er een handige vader een plank ophangen of iemand (een mannetje) van de studentenhuisvesting kwam een raam repareren of een slangetje aan een cv-ketel bijdraaien.

Kwam er dan echt langdurig een mannetje in huis om enkele dagen te klussen, dan koesterde ik die momenten. Mannetjes zeggen vaak de mooiste dingen. Op de mooiste manieren. En ze kunnen zo heerlijk nonchalant gewichtig doen. Daar hou ik wel van. Toen er in het huis van de meneer grondig verbouwd ging worden, was ik daar, zoals je begrijpt, niet weg te slaan. En zo ving ik ook een van mijn favoriete woorden op: penantje.

In de gang stond een verweerde man van een jaar of vijftig te roken, in een t-shirt, spijkerbroek en klusschoenen met zo'n ronde punt met stalen neuzen. Hij zat onder de verf- en andere vlekken en een dikke laag wit stof en keek mij tamelijk ongeïnteresseerd aan. Dat was slechts een pose, want hij begon onmiddellijk in onvervalst Leids tegen mij te praten en te vertellen over de verbouwing van de douche. Ik wilde wel weten hoe het zou worden. Hij legde uit dat het heel chic zou worden, gele tegels met wat zwart er tussendoor en een mooie schuifdeur. Gebarend liep hij de douche in, wees naar de muur en sprak: "Ja, en dan komt hier heel mooi een penantje." "Een penantje?" "Ja, een penantje, om je shampoo enzo op te zetten." Ik knikte begrijpend. Maar van binnen kolkte het. Penantje! Wat een heerlijk woord! Een penantje, ik wilde ook een penantje!

Maar wat was eigenlijk een penantje? Gelukkig had ik, als echte taal-nerd, het hele WNT op cd-rom ter beschikking en dus ben ik onmiddellijk naar huis gefietst en heb gezocht naar het penantje en de precieze definitie hiervan, maar helaas, ik vond niets. Dit maakte het mysterie natuurlijk alleen maar groter en hiermee groeide ook mijn liefde voor het penantje. Googelen leverde ook niets op, het penantje bestond blijkbaar uitsluitend in de spreektaal van de door mij zo geliefde mannetjes.

Telkens wanneer ik bij de meneer thuis de klusman weer zag, vroeg ik hem subtiel naar het penantje. Tot de dag dat het penantje ook daadwerkelijk was geplaatst. Halverwegen stak de achtermuur iets meer de douchecel in en liep dan recht naar beneden, zodat je hier, inderdaad, je flesjes op kon zetten. Het penantje is een handig stukje vakmanschap, zoiets moest ik ook hebben.

Nu, tien jaar later, heb ik wel mijn eigen douche, maar geen penantje. Dat geeft niet, want er moet altijd iets te dromen blijven. En zo droom ik af en toe van een eigen penantje. Overigens vond ik nu het penantje wel terug op internet, in iets andere vorm, maar wel op klussites. Zo zie je maar wat er kan veranderen in tien jaar. Behalve dan mijn liefde voor dit mooie woord, die is onveranderlijk.

woensdag 7 september 2011

Mooi woord: peignoir

Eind juli was ik een paar weken op vakantie. Nu weet ik niet hoe het de Gemodderlezers vergaat op vakantie, maar ik maak op vakantie eigenlijk altijd dingen mee die ik thuis nooit zou beleven. Zo zag ik, op de natuurcamping in Zuid-Frankrijk, een dame van middelbare leeftijd in peignoir naar het toilet lopen. De dame had in haar rechterhand een toiletrol en in haar linkerhand een sudokuboekje. Nu, dat had ik nou nog nooit eerder meegemaakt.

Naast het feit dat deze dame waarschijnlijk een grote boodschap zou gaan doen (waarom zou je anders sudoku’s meenemen naar het toilet?), intrigeerde vooral de peignoir mij. Ik bedoel, wie loopt er anno 2011 nog in een peignoir? Juist ja, alleen dames van middelbare leeftijd. Ik draag gewoon een ordinaire badstoffen badjas. Heerlijk kledingstuk trouwens, maar echt charmant is het niet te noemen. De peignoir was zachtroze en kleurde goed bij de lederbruingekleurde huid van de dame. (Waarschijnlijk stond ze al maanden op de knusse camping, sterker nog, ik durf te beweren dat ze er nu nóg staat.) Ik denk dat peignoirs alleen worden gedragen door dames van middelbare leeftijd, die hun sigaret nog roken met zo’n geweldig sigarettenhoudertje. (Overigens vond ik, op zoek naar een synoniem voor het goedkope ‘sigarettenhouder’ het woord ‘quellazaire’. Geweldig! Maar laat ik het bij peignoirs houden.)

Het woord ‘peignoir’ is, naar mijn bescheiden mening, geweldig. Het woord bevat veel klinkers, is lekker ‘rollend’ uit te spreken (“Pègnwááárrrr”) en het ziet er op papier zeer intrigerend uit. Ik vind het een heerlijk woord. Het is eigenlijk jammer dat ik het niet zo vaak gebruik. “Wacht even lieverd, ik doe nog even m’n peignoir uit.” – Weg romantiek. “Neem je nog even een peignoir voor me mee als je naar de stad gaat?” – Ondenkbaar. “Zeg, heb je de nieuwe peignoirlijn van HoutBrox al gezien? Is het niet énig?” – Hmm. Misschien roep ik dat ooit uit als ik zestig ben. Ik vrees dat ik, tot ik de leeftijd heb bereikt waarin ik ongestraft zélf in peignoir mag lopen, moet leren leven met het beeld van de dame met haar peignoir, toiletrol en sudokuboekje.

donderdag 18 augustus 2011

Mooi woord: ambulanceklever

Vorige week maakte mijn taallievend hart een sprongetje: ik hoorde een woord dat ik nog nooit had gehoord. Het ontdekken van een nieuw woord voelt voor mij even opwindend als het ontdekken van een nieuwe schubhaarkegelbij voor een entomoloog. (Overigens kan ‘schubhaarkegelbij’ ook in het rijtje van mooie woorden geplaatst worden, maar dat was nu niet mijn bedoeling met deze column.)


Het nieuwe woord dat ik vorige week hoorde was ‘ambulanceklever’. Dit is geen insect dat zich uitsluitend bij ambulances ophoudt. Het is ook geen dodelijk slachtoffer van een ongeval met een ziekenauto. Ambulanceklevers zijn, en ik citeer hierbij nu.nl: “automobilisten die op zeer korte afstand een ambulance volgen die met grote snelheid naar een spoedgeval rijdt”. Ofwel, als je een ambulanceklever bent, dan ben je gewoon een asociale hork zonder verantwoordelijkheidsgevoel.


Laat ik een denkexperiment doen. Ik ben een ambulanceklever en ik rijd op de snelweg. Ik ben al laat en ik moet op een belangrijke afspraak zijn. Helaas rijden er veel mensen met een slakkengangetje van 110 op de snelweg. Ineens zie ik in mijn achteruitkijkspiegel een ambulance aansuizen. ‘Mooi’, denk ik, ‘die moet ik hebben’. Ik trap mijn gaspedaal wat dieper in en zodra de ambulance me rechts over de vluchtstrook inhaalt, geef ik een ruk aan mijn stuur. Snel erachteraan! Ik rijd een Daewoo Matiz, wat als ambulanceklever echt een groot voordeel is. Als ik maar goed genoeg kleef, kunnen die ambulancebroeders me niet eens zien, zo klein is mijn autootje. Hè hè, kan ik eindelijk lekker doorrijden.


Tot zover mijn denkexperiment. Ik zal nooit een ambulanceklever worden en daar heb ik twee redenen voor. Ten eerste: mijn auto kan niet zo hard, mijn Matizje heeft 140 als topsnelheid. Rijd ik harder, dan gaat alles vervaarlijk trillen en dat vind ik eng. Ten tweede: ik denk dat ik niet eens zou dúrven ambulancekleven! Stel nou dat die ziekenwagen ineens een noodstop moet maken? Dan zou ik ook letterlijk een ambulanceklever worden… En daarnaast is het ook gewoon hartstikke asociaal, ik zou me doodschamen achter het stuur.


Kortom, het woord ‘ambulanceklever’ vind ik mooi, maar de betekenis absoluut niet. Ik hoop dan ook dat we dit woord snel weer met zijn allen kunnen vergeten. Mijn taallievend hart mocht dan wel een klein sprongetje maken, maar de rest van mijn hart huilde.