Posts tonen met het label Duits. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Duits. Alle posts tonen

donderdag 19 januari 2012

Digital ist besser

Waar denk je aan als het gaat over Duitse muziek? Aan Nina, Falco en Rudi? Wellicht dat een enkeling Matthias er nog bijhaalt? Dat zou goed kunnen. Of denk je meer richting Brahms, Offenbach en Schumann? En van welke lezer dwalen de gedachten af naar Blixa Bargeld of Deine Lakaien?

Dan is het nu tijd om alle kennis en informatie over muziek uit Duitsland van je harde schijf te wissen en alle kanalen op te zetten voor de meest ondergewaardeerde band uit Duitsland: Tocotronic. Houd je van gitaren, afwisseling, alternatieve muziek en Die Hamburger Schule? Sluit dan die vier meest muzikale Duitse mannen van onze generatie in je hart. En voldoende voor Duits op je eindexamen is niet noodzakelijk om de liefde voor de band tot ongekende hoogte te laten groeien.

Die Tocos (vier man sterk) gaan al sinds 1993 mee, maar het overschrijden van de grenzen van het Duitstalige gebied van Europa is tot op heden nog niet succesvol gebleken. Jammer, zo’n gemiste kans om die band niet naar Nederland te halen. Het alternatief is dus om dan maar zelf naar Duitsland te gaan.

Daarom reed ik enkele zomers geleden met meneer S naar OstFriesland voor een concert. In beste Duits had ik in de weken ervoor de concertzaal gemaild. Of er twee kaartjes voor fans aus Holland gereserveerd zouden kunnen worden. Geen probleem. Uiteindelijk stonden we daar dan. Tijdens een snikhete zomer in een oude fabriek. Met bier in ons hand midden in de Duitse crowd (die fans zijn overigens heel beschaafd en bewegen nauwelijks), keihard te genieten. Ik deed mijn best om in het Duits zanger Dirk zo enthousiast mogelijk aan te moedigen. Wat een begin van de vakantie. Mijn leven zou erna nooit meer hetzelfde zijn.

Hieronder driemaal een introductie tot Tocotronic, op chronologische volgorde. Ben benieuwd wat je ervan vind.








maandag 16 januari 2012

Ich liebe ... Deutsch

Met pijn in mijn hart moet ik bekennen dat ik in de puberteit een pijnlijke fout heb gemaakt. De keuzestress die ik nu als dertiger ervaar, verbleekt bij de domme keuze die ik op mijn veertiende maakte. Ik koos namelijk voor Frans (en aardrijkskunde) en niet voor Duits. Het achtervolgt me nog steeds: de droom waarin ik te horen krijg dat ik gezakt ben voor mijn eindexamen Duits komt met enige regelmaat terug. Met de kennis van nu had ik het destijds in ieder geval heel anders aangepakt.

In VWO 3 waren de lessen Duits vooral saaie uren Neue Kontakte. Met brieven schrijven naar Ute en Gabi en boerderijliederen uitkramen die nergens op sloegen. Het leren van de naamvallen was niet eens het ergste. Mijn aversie tegen de leraar Duits, die ook nog eens de decaan was, werd alleen maar nog maar versterkt door de bijlessen wiskunde die ik van zijn zoon op zaterdagochtend kreeg. De uren Duits zijn een grote wazige bende waar ik me weinig van kan herinneren. Bijna alsof de taal toen niet bestond. Zelfs met mijn penvriendin in Münster schreef ik in het Engels.

Bij Frans hoefden we geen boeken te lezen maar mocht gewoon je de vertaling lezen van Sartre en stimuleerde de docente ons om vooral de film Papillon te kijken en niet teveel moeite in het boek te stoppen. Ook was zij een groot dierenliefhebber. Daarom was er bij elke onverwachte overhoring wel een klasgenoot die in snikken uitbarstte omdat zijn/haar cavia een epileptische aanval had gehad en daarom het huiswerk niet voorbereid had kunnen worden. Het werkte elke keer.


Meer dan vijftien jaar later voel ik me in Duitsland veel meer thuis dan in Frankrijk en lees ik met veel liefde en met moeite Ronja Räubertochter en Im Westen nichts Neues. Ik studeer het liefste partituren in met een Duitse tekst en luister ook liever naar Bach en Schubert dan naar Fauré en Berlioz. En ik vraag bijna elke week aan meneer S wanneer we weer eens op vakantie gaan naar Duitsland, terwijl ik er elk jaar wel een keer kom.


Maar, er ligt misschien een herkansing in het verschiet. Aangezien ik redelijk met mijn mond vol tanden stond toen een zakelijk contact na een flinke emailwisseling in het Duits opeens aan de telefoon hing, heb ik bij mijn laatste voortgangsgesprek geopperd dat het wel handig zou zijn voor mijn werk als ik toch wat beter Duits zou spreken. Daumen drücken!