Posts tonen met het label Muziek. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Muziek. Alle posts tonen

maandag 24 september 2012

I heart… de Efteling


Vorige week kreeg ik een mail van mijn vader. In het onderwerp stond: ‘Efteling, zo rond 1995?’. Nieuwsgierig opende ik het bericht. Ineens bekeek ik een jongere versie van mezelf – inclusief dikke plastic bril, blauw-rood-geel-geblokte jas en groene coltrui. Naast mij op de foto zit een aandoenlijk schattig ventje met een bloempotkapsel: mijn broertje. We zitten samen in een groen karretje. Onmiskenbaar het rijtuig van de achtbaan Pegasus in de Efteling. Samen gillen we het uit. Ik weet nog precies hoe het ritje gaat, wat een lawaai het optakelen van het rijtuig maakte, hoe hard ik in de hoek werd geslingerd in een bocht.


Vroeger woonde ik praktisch in de Efteling. Wij woonden er in de buurt en het hele gezin had een abonnement. Ik hou van de sfeer die er hangt, de prachtige decoratie, zowel de natuur als de attracties kan ik erg van genieten. Maar wat ik nog wel het állermooist vind, is de muziek die je overal hoort. En dan bedoel ik dus niet het irritante ta-tata-ta-tata-ta-tata van Carnaval Festival – sorry trouwens als nu de rest van de dag dat liedje in je hoofd zit.

Als ik op de middelbare school een paar tussenuren had of vroeg uit was, ging ik ook ‘eventjes’ naar de Efteling. Gewoon even in de Python en dan weer naar huis. Ook heb ik een seizoen in het winkeltje bij de ingang gewerkt. Superleuk werk, behalve als er een stel Israëliërs voor je kassa staat te ruziën om een Pardoespop.

De foto is van láng geleden. Pegasus bestaat niet meer, ik heb inmiddels een hippe bril en mijn broertje heeft zijn bloempotkapsel lang geleden vaarwel gezegd. Helaas woon ik nu in het midden van het land en rijd ik niet eventjes langs het pretpark. Maar ik ga zeker nog één keer per jaar. Ik vind dat wat weinig, dus als ik ooit kinderen heb, heb ik een goed excuus om weer een abonnement te nemen. Want I heart… de Efteling!

woensdag 15 augustus 2012

Muziek: St. Vincent

Omdat ze prachtige muziek maakt. Omdat ze live geweldig is. Omdat ze goed gitaar kan spelen. Omdat ze goed kan zingen. Omdat ze zelf ook prachtig is. Omdat ze echt helemaal te gek is. En omdat ik stiekem wou dat ik dat ook allemaal was en kon.


woensdag 8 augustus 2012

Mannetjes met gitaartjes


Ik haat tv-talentenjachten. Hoe heet dat programma ook al weer dat vorig jaar zo populair was? Oh ja, The Voice of Holland. Ik heb dus nog nooit een aflevering van The Voice of Holland gezien. Ik weet alleen dat het iets met stoelen en Charly Luske is. Ok, toegegeven, de eerste editie van Idols heb ik toch wel redelijk gevolgd. Maar toen was dat soort programma’s nog nieuw en flitsend enzo. Tegenwoordig heb ik er geen interesse meer in.

Tot ik kort geleden hoorde over De Beste Singer Songwriter van Nederland. Laten we dit programma voor het gemak even DBSSW noemen. DBSSW gaat over, hoe raad je het, singer songwriters. Mannetjes (soms een vrouwtje) met gitaartjes en mooie stemmen. Af en toe saai, meestal mooi, soms een tranentrekker maar bovenal héél veel mooie, breekbare liedjes. Elke week krijgen de deelnemers een opdracht. Zo moesten zij al een liefdes- en een protestlied schrijven en uitvoeren. Wat ik prettig vind aan het programma is dat er niemand afvalt: aan het einde komt er wél een winnaar uit, maar een afvalrace is het niet.

Presentator en DJ Giel Beelen heeft voor dit programma al zijn muzikale vriendjes uit de kast getrokken. Elke aflevering weer bestormt een 3FM-enclave de studio om de kandidaten te beoordelen. Dat is soms heel stom. Want dan kijkt DJ Gerard Ekdom bijvoorbeeld alleen maar of een lied een hitje is. Maar soms levert het ook heel mooie tv op: Sanne Hans (aka Miss Montreal, ook zo’n 3FM-vriendinnetje) die huilt bij een liedje. Nu scheelde het wel dat de zangeres van dit liedje net had verteld dat haar ex dood was, en dat is ook wel echt heel zielig.

Maar als ik de mogelijkheid heb, kijk ik dit programma. Ook omdat een kennis van mij mee doet. En ik voorspel dat hij gaat winnen. Rogier is zijn naam. Google hem en verwonder je over zijn fantastische stemgeluid. De finale is eind augustus, mijn ticket zit in mijn mailbox. Mannetjes en vrouwtjes met gitaartjes in een slick tv-concept: ik kan er nog even geen genoeg van krijgen.

vrijdag 13 juli 2012

Vakantietip #2: vakantiecalamiteiten en de muzikale oplossing

Denk eens aan een vervelend vakantieprobleem. Daar hoeft het niet per se vrijdag de dertiende of zwarte zaterdag voor te zijn. Bijvoorbeeld een vertraagde ICE, een overboekt Air France-toestel of een dag van 40 graden en dan vastzitten op de ringweg van Istanbul. Zorg dan dat je naast de verzekering, het potje pindakaas en de reisapotheek ook de volgende muziek bij je hebt. We garanderen dat je de vakantiepech als minder zwaar en vervelend zal ervaren.

Situatie 1: de el cheapo luchtvaartmaatschappij heeft je bagage doorgevlogen naar Heraklion terwijl de bestemming Malaga is, en je staat aan de balie op vliegveld Brussel Zuid je geduld te verliezen. Je krijgt geen bonnetje voor gratis koffie want op dit vliegveld zijn geen faciliteiten. Je hebt te horen gekregen dat je pas de volgende dag met de dan hopelijk gevonden bagage kan doorvliegen en op de koude Belgische plavuizen zal moeten overnachten.
Muzikale oplossing: Vampire Weekend de meest gehypte indieband van de zeroes maar als we eerlijk zijn zorgt VW vooral voor een goede nachtrust door hun saaie liedjes en eentonige zanglijnen. Kortom, je wordt er zen van en het bevordert je relativeringsvermogen en de nachtrust. Mocht je echt niet kunnen slapen, overweeg dan Tim Knol, de Nederlandse singersongwriter en het is gegarandeerd snurken in de vertrekhal. Een andere tip van Nederlandse bodem is Chef's Special.
Ook te gebruiken bij: forenzen in de trein, tijdens het hutje mutje zitten in de spits kan je wel wat ontspanning gebruiken zonder dat je per se echt van de muziek hoeft te genieten.Gewoon om je eigen zone te bewaken.

Situatie 2:
de rondreis door de woestijn van Arizona was een heel goed idee en de reis is fantastisch, maar ondanks de voorbereiding en een uitvoerig studie van de Lonely Planet had je toch niet helemaal goed ingeschat hoe saai en lang de weg langs de grens met Mexico zou zijn. Alleen maar cactussen en tumbleweed en immer gerade aus.
Muzikale oplossing: Gogol Bordello, de band zal je energieniveau beter aanvullen dan vijf blikjes Red Bull en het risisco om in slaap te vallen is minimaal. Bijkomend voordeel is dat het accent van de zanger zo dik is dat de Amerikanen de tekst waarschijnlijk niet kunnen verstaan en je met de ramen open kunt rijden zonder gearresteerd te worden wegens schending van de openbare orde.
Ook te gebruiken bij: een weekendje weg met de schoonfamilie op het moment dat je even een momentje voor jezelf nodig hebt (lees: afreageren).

Situatie 3:
om vervelende verplichte feestdagenvreetpartijen, last minute shoptrips naar de traiteur en ongemakkelijke familiegelegenheden te vermijden, boek je tijdens de feestdagen toch maar een weekje weg. Helaas een klein budget dus het wordt Hongarije eind december. Daar is het dan -8 en je bent eigenlijk veroordeeld tot rijden in de huurauto omdat buiten tijdens het toeristisch fotograferen je vingers eraf vriezen.
Muzikale oplossing: The Best of Communism, de opzwepende klanken van de Internationale slepen je er doorheen. Vergeet bij de toeristische winkeltjes geen bontmuts aan te schaffen. Leuk voor het thuisfront ook en meteen praktisch bij deze temperaturen.
Ook te gebruiken bij: demonstraties op het Binnenhof, themafeestjes in een studentenhuis of om oudere generaties op de kast te krijgen.

Situatie 4:
het leek een goed idee om bij dat stalletje op straat zo'n lekkere samosa te kopen. Maar als je een paar uur later met je afritsbroek op de enkels staat te squatten boven een Thais gat in de grond, heb je er ontzettend veel spijt van. Diarree en koorts. En door de voedselvergiftiging wordt je PADIexamen je ook al door de neus geboord. Ziek en belabberd en dat zal de komende dagen nog wel even duren.
Muzikale oplossing: Alphabeat, de band die eigenlijk net zo fout is als je geboekte all inclusive duikvakantie naar een resort in Thailand. Toch kunnen de synthesizereffecten van de band je uit de dip halen. Denk aan zangeres Stine en doe alsof ze vrolijk door je kamer danst en springt. De hallucinaties van de koorts zullen erbij in het niets vallen en de liedjes doen wonderen voor je humeur.
Ook te gebruiken bij: zomerstraatfeestBBQ gesponsord door de gemeente in het kader van prachtwijken en het bevorderen van het gemeenschapsgevoel, achtergrondmuziek als je met al je vrienden de voorbeschouwing van Eurovision doorneemt.

donderdag 12 juli 2012

Vakantiereprise: Laat mij maar op Vlieland zijn

Ik heb de wereld al ontdekt
Ik ging naar Leeuwarden en Sneek
Ik hoef er echt geen dag te wezen
Laat staan een hele week
Die enorme grote steden
Ik voelde me zo klein
Doe mij een groot plezier:
Laat mij maar op Vlieland zijn


Prachtig in al zijn eenvoud, de tekst van de Vlielandse zanger Sjoerd. Hij heeft de wereld ontdekt door Leeuwarden en Sneek. Grote steden, je voelt je er klein. Snel weer terug naar Vlieland! Mooi toch? Je zal zo'n jongen meenemen naar Las Vegas, die komt overspannen terug. Ik begrijp het natuurlijk wel, hoor. Ik had dat zelf ook een beetje bij Vegas. Iets minder bij Leeuwarden en Sneek. Maar nu ben ik een weekend op Vlieland geweest, en dan is de rest van de wereld, of dat nou Bartlehiem of New York is, toch wel overweldigend. Normaal gesproken had ik cynisch gelachen om de naïeve boodschap: Sneek en Leeuwarden en dan denk je de wereld te hebben gezien, ha! Vergeleken bij Vlieland klopt het.

Vlieland is van een magische schoonheid, in ieder geval toen ik er was. Het was mooi weer, de wind woei, de stemming was uitgelaten. Vlieland is klein. Stukje kust, stukje bos, weer stukje kust. Aan de kust liggen kleine weilanden met hierin paarden. Mooie blonde paarden met wapperende manen en harige laarsjes aan. Op een trailer die voorbijreed stond dat het IJslandse paarden waren. IJslandse paarden! Prachtig. Een blond paard in een groene wei met op de achtergrond de zee en wat bootjes. En dan maar tegen de wind in trappen op je fietsje. De zon scheen vrolijk en het was warm. Al fietsend trok ik overmoedig mijn jas uit en viel onderuit, in de modder. Lachend. Ik zit nog steeds onder de blauwe plekken maar denkend aan Vlieland lach ik.

's Avonds gingen we in het dorp luisteren naar Sjoerd, Vlielands Hessel. Het was heerlijk, totdat een man uit het publiek zich aan Sjoerd opdrong en zijn klarinet tevoorschijn haalde (nee, dit is geen metafoor voor een seksuele handeling). Hij dacht blijkbaar dat het open-mic-avond was, en begon als een bezetene klezmerdeuntjes door Sjoerd heen te tetteren. Een rare poging tot een jamsessie. Hij bleef er een uur naast hangen en niemand stuurde hem weg. De dames die cd's verkochten vonden dat we sympathie moesten hebben voor muzikaal talent. Dat hebben we ook, daarom wilden we Sjoerd horen.

Desondanks bleven we lachen, we waren immers op Vlieland! Ik wil snel weer uitwaaien en bier drinken in de zon en naar Sjoerd luisteren en op m'n bek gaan. Op Vlieland.

woensdag 27 juni 2012

Kippenvel en een beetje verliefd op Eddie Vedder

Een avond vol nostalgie, gitaargeweld en humor. Dat was gisteravond het concert van Pearl Jam. Eddie Vedder draait al vanaf midden jaren '80 mee, maar daarvan is op het podium weinig te merken. Zijn energie is aanstekelijk: hij is soms ingetogen, dan weer danst hij als de coole surfdude die hij is dweilend over het podium. Hij springt als een dolle, maakt contact met het publiek en wil het liefst dat de avond helemaal niet meer ophoudt. Onderwijl smeert hij zijn keel met wijn, direct uit de fles.

Mij liet het allemaal niet onberoerd. Bijna drie uur lang keek en luisterde ik naar mijn jeugdhelden en droomde af en toe weg naar mijn middelbareschooltijd. Daar zat ik weer, in mijn zwarte houthakkersshirt met mijn walkman op luisterend naar Why Go. Op de achterbank naar de wintersport en maar op rewind drukken. Eddie zelf mijmerde ook even weg naar twintig jaar geleden. Inmiddels hebben de bandleden kinderen, maar in die tijd waren ze zelf nog kinderen. Net als wij.

 Prachtig was dat het publiek bijna alles kon meezingen. Voor me zat een luid zingend stel van een jaar of zeventien, daar weer voor een keihard rockende vrouw van een jaar of vijfendertig, verderop een echtpaar van een jaar of zestig met toneelkijkers.

Het programma was een geweldige mix van oud en nieuw materiaal, grote hits en rustige nummers. Voor mij waren de hoogtepunten Just Breathe (afkomstig van het laatste album Backspacer) en Elderly Woman Behind The Counter In A Small Town (van het door mij indertijd grijsgedraaide Vs.).

Even voelde ik me weer als twintig jaar geleden. Kippenvel en een beetje verliefd op Eddie Vedder.

maandag 4 juni 2012

Springsteen stort sacrale songs uit over Pinkpop

Foto NRC / Andreas Terlaak

Nog nooit heb ik zo veel saxofoonverheerlijking meegemaakt als vorige week maandag. Nog nooit heb ik zo'n massale sacrale bijeenkomst bijgewoond als op Tweede Pinksterdag 2012. En nog nooit heb ik zo'n rasartiest gezien als Bruce Springsteen, die met gemak 2,5 uur vol zong zonder al te veel onzinnig gelul.

In mijn vorige column kon je lezen dat mijn verwachtingen van The Boss hooggespannen waren. Nu zijn die verwachtingen meer dan waargemaakt. Nee, dit is geen "I heart...", daarvoor zijn mijn voorwaarden nog wat strenger. Zo heb ik nog geen Brucedromen gehad, nog geen urenlange YouTubesessies gehouden en ken ik nog niet AL zijn liedjes uit mijn hoofd. Dat zou trouwens ook erg knap zijn, want dit muziekmonster heeft achterlijk veel songs geschreven: tot nu toe heeft hij bijna 30 albums uitgebracht.

Tijdens het optreden bleek ik wel meer liedjes te kennen dan ik van tevoren had verwacht. Regelmatig schreeuwde ik dan ook mijn meneer in zijn oor: "Jeej! Deze ken ik!" alvorens ik hard probeerde mee te zingen (want: onbekende tekst). Later bleek dat ik "Fifth avenue breezah" verstond, wat dus "Tenth avenue freeze out" bleek te zijn. Wist ik veel, ik was al lang blij dat ik de akkoorden van dit liedje kende...

Gelukkig had Bruce Springsteen op Pinkpop niet de neiging om complete preken te houden, zoals mijn wederhelft me eerder wist te vertellen. Toch was dit optreden een haast verheven samenzijn. De immense massa toeschouwers op het veld, de immense band op het podium en de immense setlist die Springsteen over onze hoofden uitstortte, maken een magische combinatie. Zoals ik vorige week al schreef, laat The Boss zich graag inspireren door de Bijbel. Geen wonder dat ik onder de indruk was van het effect van zijn Geïnspireerde Liedjes op het publiek. Deze man preekt met zijn gitaar en zijn zang.

Nee, ik noem mezelf geen fan van Bruce Springsteen. Maar hij heeft me zeker weten te overtuigen van de kracht van zijn muziek en performance. Stiekem checkte ik de dag na het optreden al of er nog kaarten waren voor een andere show van deze tour... maar dat heb je niet hier op Gemodder gelezen :)

maandag 28 mei 2012

Betoverd door The Boss?

Ooit kende ik alleen "Born in the USA" en ik had wel eens vaag het liedje "Streets of Philadelphia" gehoord. Ik wist niet wat de E Street Band was en wie er nou eigenlijk met The Boss werd bedoeld. Ik vond wél dat Bruce Springsteen een knauwerige stem had en ouwelullenmuziek maakte. Maar ja, toen ontmoette ik mijn meneer. Ondanks dat mijn meneer nog jong is, is hij al z'n hele leven fan van... juist ja, de ouwelullenmuziek van The Boss. Ik begreep het niet. Niet dat ik Springsteen stom vond, maar het effect dat zijn muziek op mijn wederhelft heeft, was bij mij zeker niet aanwezig. Lyrische lofzangen van mijn eega werden door mij steevast beantwoord met "Leuk hoor, lieverd!" en toen The Boss Pinkpop 2009 afsloot, wenste ik mijn man veel plezier en ging ik thuis zitten Wii'en.

Mijn nieuwsgierigheid naar Springsteen groeide zo'n 1,5 jaar geleden, toen mijn schoonouders (ook Springsteenaanhangers) een huwelijksjubileum te vieren hadden. De heartlandrockballad - dat heb ik van Wikipedia - "The River" is hun all time favourite. Dus vatte ik het plan op om het lied te zingen op het jubileumsfeest. Toen ik me wat meer in Bruce Springsteens werk verdiepte (hetzij vrijwillig door "The River", hetzij gedwongen door het meeluisteren met mijn meneers muziek), kon ik me wel voorstellen dat mijn eega en zijn familie gegrepen werden door zijn teksten en klanken. Maar dat was het dan ook wel.

Totdat Springsteen eerder dit jaar zijn nieuwste plaat "Wrecking Ball" uitbracht en bekend werd dat hij een Europese tour zou gaan doen. Het zou dé kans voor me zijn om live mee te maken hoe betoverend de 62-jarige rocker schijnbaar kan zijn. Ik vind "Wrecking Ball" namelijk een héle goede plaat. De songs zijn wat meer folky dan vroeger, het knauwerige randje is er vanaf en Springsteen schrijft fantastische teksten (of hij control-V't ze uit de Bijbel, maar dat mag van mij ook).

Dus ondanks onze plechtige eed Pinkpop nooit meer te bezoeken - het is immers een sfeerloos festival op asfalt met véél te veel dronken Limburgers - zaten mijn meneer en ik op de ochtend dat de kaartverkoop losbarstte de ticketwebshop te F5'en. We schaften dagkaarten aan voor vandaag, Tweede Pinksterdag. Vanavond gaat het dan gebeuren. Ik ken een paar liedjes uit m'n hoofd ("We take care of our own" en "Land of hope and dreams" zijn mijn persoonlijke favorieten) en ben er dus helemaal klaar voor. The Boss mag zich vanavond aan mij gaan bewijzen.

donderdag 24 mei 2012

Barokverdriet

Ik heb nog nooit van iemand gehoord die een beetje van barok houdt. Of je bent een fan, of je bent een hater (wat je automatisch een romantiek-liefhebber maakt heb ik het idee). Feit is wel dat iedereen in zijn of haar leven ooit in aanraking komt met een stukje barok naar de mensen toe. Of het nou in een housemix van Michel de Hey is of in een commercial voor biologisch dynamische karnemelk.

Mijn barokontgroening was tijdens mijn studententijd en bestond uit Georg Friedrich Händel. Uit heel veel Händel. Ik had nog net geen poster van de beste man boven mijn krakkemikkige studentenbed hangen. De liefde is nooit over gegaan maar op een gegeven moment wil je toch eens wat anders. En dan is er opeens die andere beroemde barokman: Henry Purcell. Turn then thine eyes ging op repeat, samen met Thou knowest Lord, totdat ik klaar was voor het echte werk (lees: langer dan een enkele aria naar een muziekstuk luisteren).
Tranen rolden over mijn wangen toen ik Dido voor het eerst hoorde zingen. Zoveel bitterzoete muziek. Pijn, liefde en afscheid. Vanavond hoor ik Dido live in Amersfoort. Ik voorspel 26 graden en rechtopstaande haren. Tot vanavond nog maar een paar keer op repeat. Om het af te leren. Er zijn trouwens nog kaartjes.


maandag 16 april 2012

Je kon een bierglas horen vallen

Een lange rij stond voor de ingang van de concertzaal. Het optreden van deze avond was volledig uitverkocht. Wie kwam er dan? Ben Howard, een jongen van een jaar of 23, gitarist en vooral: prachtige-liedjes-schrijver. Maanden geleden had ik m'n kaartje al gekocht, ik zag dan ook erg uit naar deze avond.

Een onbestemd gevoel bekroop mij toen ik de kletsende mensenmassa zag. Shit. Al deze mensen zouden natuurlijk ook gaan kletsen tijdens het concert! Want Ben Howard maakt breekbare, rustige liedjes... Ideale achtergrondmuziek dus. Er hingen wel postertjes met 'SSTT' er op, maar dat zou vast weinig indruk maken.

Het voorprogramma was niet boeiend, zowel de artiest zelf als het publiek was niet geïnteresseerd. Er werd dus vrolijk gebabbeld. Er zat maar liefst 45 minuten pauze tussen beide acts, waarin het geduld van sommige toeschouwers dus flink op de proef werd gesteld. Het publiek was dan ook uitgelaten toen Ben Howard het podium op kwam.

Hij bedankte ons voor onze komst, ging zitten, ging spelen en... het werd stil. Zó stil, dat ik even vergat dat ik met 1800 anderen in één ruimte stond. Zó stil, dat je een bierglas kon horen vallen. Zó stil, dat zelfs Ben Howard er verbaasd over was: "
This has been the quietest audience I've ever played for in my life, it's amazing."

En 'amazing' was het. Ben Howard is een fantastische artiest. Hij dwong de zaal haast tot stilte met zijn geweldige gitaarspel en prachtige liedjes. En de zaal? Tussen die prachtige liedjes door werden er goedkeurende opmerkingen gefluisterd, maar de rest van de tijd blééf het stil. Ik heb genoten, zowel van Ben Howard als van het publiek.

donderdag 12 april 2012

I heart: Sufjan Stevens (reprise)

Voor de lezer die al wat langere tijd dit blog in de gaten houdt, mag het geen verrassing zijn dat het eens in de zoveel tijd weer eens gaat over Sufjan Stevens. Resistance is futile want het multigetalenteerde supertalent is gewoon te goed om niet naar te luisteren, vindt ook ons aller Han.

Vorig weekend was het dan zover: Sufjan zou zijn nieuwe project (voor elke planeet een liedje) live spelen in Eindhoven. Ik wist eigenlijk niet zoveel van dit nieuwe project maar de kaartjes had ik al meer dan een jaar in huis. En wat was het machtig mooi. En bijzonder. En meeslepend. Kijk en luister zelf maar.


maandag 26 maart 2012

Ik heb geen baan

Dit is een gastcolumn van gastcolumnist De Z.


Donderdagavond, 5 voor 11. De laatste slok van de koffie moet ik altijd in m'n bekertje laten zitten, want die smaakt naar azijn. Nog even het draaiboek doornemen, webcam aanzetten, platen doorluisteren. Het nieuws gaat volledig langs me heen, net zoals gelukkig de reclame. Dan, 3 minuut en 17 seconden over 11. Klik. Jingle, plaat, radio!


Maar ik heb geen baan.


De jaren '70-hits schallen door de studio en de eerste bellers melden zich. De meeste telefoonnummers ken ik inmiddels uit mijn hoofd. Van de schreeuwer, die bij elke Michael Jacksonplaat vraagt of het 'niet een beetje rustiger kan!'. Van onze Friese vrachtwagenchauffeur, die met al onze spelletjes meedoet. En van J. uit 's Hertogenbosch, die weer eens niet op de titel van een liedje kan komen. De radio is vaak hun enige gezelschap in de lange nacht die komt. Gelukkig zorgen wij voor de sfeer.


Maar toch heb ik geen baan.


Ik zit wél vier keer in de week van half 11 's avonds tot 1 uur 's nachts in een radiostudio. Als producer (zeg maar: het mannetje achter de schermen) werk ik op ongure tijden bij onze staatsradio. Wat een droom! Jaren '80-platen, ik ken ze allemaal. Wie de technicus was bij Dark Side of the Moon, ik weet het. De nachtprogrammering van de landelijke radiostations, ik ken ze. En ik vind het fantastisch.


Want ik heb geen baan, ik heb een goed betaalde hobby.

dinsdag 6 maart 2012

Zum køtzen



Jij wist wel wie ik was
Zwaaiend met mijn jas
Mijn armen wijd en leeg
En een hart dat schreeuwend zweeg



Soms hoor je een liedje en dan denk je: mwah best leuk, lekker melodietje. Maar als je dan naar de tekst luistert, haak je meteen af, wat een onzin. Ik heb dat met bijna alle liedjes van Bløf. Uiteraard heb ik het wel met meer muziek. Je moet de teksten van Christina Aguilera ook niet onder een vergrootglas leggen:

Wanna get rowdy
Gonna get a little unruly
Get it fired up in a hurry
Wanna get dirty
It's about time that I came to start the party
Sweat dripping over my body
Dancing getting just a little naughty
Wanna get dirrty
It's about time for my arrival


Toch kan ik dat vele malen beter verdragen dan de teksten van Bløf. Het is namelijk ook volslagen pretentieloos en onverbloemd commercieel. What you see is what you get: helemaal niks. Prima dus. Een beetje vies maar wel lekker, als het voedsel was was het een Big Mac.

Nee, dan de heren van Bløf. Ze begonnen nog best aardig met dat nummer over Zeeland. Een lekkere herkenbare meezinger waar ook niet-Zeeuwen enorm sentimenteel van werden. Goedkope emotie voor iedereen, ook niets mis mee. Heel makkelijk, maar toch vindt iedereen het prima op z'n tijd. Als het voedsel was, was het een broodje kroket of een saté-tje. Hetzelfde geldt voor dat nummer waarin je lekker heel hard 'klootzak' kan roepen. 'Zou je zeggen dat ik een klootzak ben?' 'Klootzak!' Zaalparticipatie doet het altijd goed en legitiem schelden ook, al is het een beetje plat, een soort pizza eigenlijk, lekker zeg.

Daarna ging het mis. Dat gezever over die kattenbel uit Praag, ik word er zo slap van. 'Van de wereld weet ik niets, niets dan wat ik hoor en zie.' Wat zeg je nou toch? Dat je niks hoort en ziet? Want als je wel hoort en ziet, dan weet je dus wel wat van de wereld. 'Ik steek vlaggen in de aarde, dezelfde kleur, dezelfde waarde.' Mijn hemel, en het gaat maar door. Lees die bende maar eens, die gasten zijn volgens mij stoned tijdens het schrijven. Koos Koets kwam er tenminste nog voor uit dat hij stoned was tijdens 'Alles zonder met' en daar kan ik toch heel wat meer touwen aan vastknopen dat aan de poëziediaree van Bløf.

Ik richt mijn blik op heel je wezen en je weet dat ik kan lezen
Wat je denkt en wat je nu van mij verwacht
Ik kan alleen maar spelen, mijn noten en mijn rol
Dat is niets om te delen, en het maakt mijn leegte vol


Zucht. Ik ga denk ik even André Hazes luisteren, dan voel ik me vast weer een stuk beter.

maandag 5 maart 2012

Major crush

Op de middelbare school heb ik een major crush gehad op mijn leraar Engels. Laat ik ‘m meneer P. noemen. Hij was niet per se knap, was zeker 15 jaar te oud en woonde op z’n 35e nog bij z’n ouders thuis. Toch vond ik meneer P. geweldig. Het probleem van een leraar leuk vinden, is dat je niet meer relaxt in de les zit. Nu was ik best wel goed in Engels, dus hoefde ik niet keihard te werken, waardoor ik extra veel tijd had om de leraar uit te checken. Tja. Maar als hij me dan een vraag stelde, liep ik knalrood aan – althans, zo voelde het wel – en probeerde ik hakkelend een antwoord uit te brengen.

Gelukkig had deze leraar af en toe nogal onorthodoxe lesmethodes, waardoor ik niet al te vaak iets hardop hoefde te zeggen. Oh, wacht, ik bedoel het anders. Laat ik het goed opschrijven, voordat de term ‘een beurt krijgen’ een wel heel rare betekenis krijgt. Ik bedoel dat deze docent niet alleen maar uit het lesboek werkte, maar ook leuke opdrachten gaf. Een van die oefeningen is me altijd bijgebleven. Meneer P. zette namelijk muziek op van een artiest die ik nog niet zo goed kende, maar wél direct geweldig vond: Billy Joel. Terwijl de klanken van ‘She’s always a woman’ het lokaal vulden, moesten wij op een blaadje de ontbrekende woorden opschrijven.

She can kill with a ____
She can _____ with her eyes
She can ruin your faith with her ______ lies
And she only ______ what she wants you to see
She _____ like a child, but she’s always a woman to me

Práchtig. Toen ik na die bewuste lesdag thuiskwam, zocht ik meteen in de platenkast van mijn ouders de muziek van Billy Joel op. Later, toen ik zelf liedjes kon downloaden, zette ik zijn complete Greatest Hit op m’n mp3-speler. En nu nog luister ik regelmatig naar Billy Joel en denk ik met plezier terug aan mijn favoriete leraar Engels.

Mijn nieuwsgierigheid nam laatst de overhand. Ik zocht meneer P. op op Google. Wég sprookje. De leraar blijkt geen leraar meer te zijn, maar getrouwd en eigenaar van een zweverige healingpraktijk. Oeps. (Gelukkig vertaalt hij ook boeken. Eén van die boeken heb ik uiteraard direct bij de bieb gehaald.) Maar toch is meneer P. niet helemaal mijn type, blijkt nu. Het is maar goed dat het bij een crush gebleven is.

vrijdag 2 maart 2012

De vloer op

I'm all out of faith
This is how I feel
I'm cold and I am chained
Lying naked on the floor


- Natalie Imbruglia – Torn

Lig jij ook wel eens op een vloer? Ik moet toegeven, ik lig eigenlijk nooit op de grond. Alleen als ik in een te klein tentje een poging doe tot kamperen. Dan lig ik dichtbij de grond op een luchtbed. Maar liggend óp de vloer zul je me niet snel vinden. Toch lijken muzikanten een patent te hebben op het vloerliggen. Het viel me al een tijd geleden op in Natalie Imbruglia’s Torn, dat zij graag naakt op de grond ligt. Klinkt ellendig. Volgens mij is dat ook de strekking van het lied: “Ik voel me ellendig en lig naakt op de vloer. Help.” Nou snap ik héél goed dat je je af en toe ellendig kunt voelen. Helemaal als de man van je dromen toch niet zo’n prachtvent blijkt te zijn. Maar kom kom, om jezelf dan meteen van ellende naakt ter aarde te storten, vind ik ook weer een tikkeltje overdreven.

But you find yourself alone

Just like you found yourself before
Like I found myself in pieces


On my hotel floor

- John Mayer – Shadow Days

John Mayer heeft – naast het patent op vloerliggen – ook het patent op multi-interpretabele, van algemeenheden overlopende zeikmuziek bemachtigd. Althans, dat is mijn bescheiden mening. (Welke band dat patent nog meer heeft? Bløf natuurlijk!) In zijn nieuwste pareltje Shadow Days bezingt John zijn mindere dagen. Maar, die zijn nu voorbij, die liggen achter hem. En hoe omschrijft hij deze kloteperiode? Alsof hij in stukjes op een hotelvloer ligt. Tja, ik kan me ook betere situaties indenken. Ik moet John overigens nageven: hij ligt in ieder geval niet naakt op die hotelvloer. In stukjes op de grond liggen is al wél heel wat creatiever dan dat.

Er schiet me nog een situatie te binnen waarop mensen áltijd op de grond liggen. Dat is in een vloerreclame. Heb ik ook nooit begrepen. Ik snap dat je blij bent met je nieuwe vloer, maar om daarom daar liggend hele dagen op door te brengen vind ik ietwat ver gaan.

Lig jij wel eens op de vloer? Of weet je andere mensen die dat graag doen? En wat zou er eigenlijk zo leuk aan zijn? Ik hoor het graag in de comments!

vrijdag 17 februari 2012

Barihunks


Gisteren kreeg ik van ons aller Caar een prachtig exemplaar van het blad Klassieke Zaken in de handen gedrukt. Daarin werd de site Barihunks genoemd: een site in eerste instantie opgericht om het goddelijke lijf/zangtalent van de Poolse bariton Mariusz "Hot Pole" Kwiecien (weinig hots aan als je het mij vraagt. Zingen kan de beste man overigens prachtig) te eren, maar nu is de site voornamelijk een verzamelplaats voor klassiek schoon.

Barihunks is een soort puberplakboek / miniwikipedia voor bijna elke bariton met een noemenswaardig torso. Voor Nederland worden Henk Neven en Quirijn de Lang genoemd. Het wordt niemand trouwens kwalijk genomen als je hier nog nooit van hebt gehoord. Het mag geen geheim zijn dat de dames Gemodder van mannelijk schoon en van klassieke muziek houden. Maar...

Rest ons nog een zeer belangrijke vraag. Een vraag van levensbelang. Hoe kan het dat die site geen woord rept over DE barihunk van ons eigen land: Maarten Koningsberger. Epic fail.

donderdag 19 januari 2012

Digital ist besser

Waar denk je aan als het gaat over Duitse muziek? Aan Nina, Falco en Rudi? Wellicht dat een enkeling Matthias er nog bijhaalt? Dat zou goed kunnen. Of denk je meer richting Brahms, Offenbach en Schumann? En van welke lezer dwalen de gedachten af naar Blixa Bargeld of Deine Lakaien?

Dan is het nu tijd om alle kennis en informatie over muziek uit Duitsland van je harde schijf te wissen en alle kanalen op te zetten voor de meest ondergewaardeerde band uit Duitsland: Tocotronic. Houd je van gitaren, afwisseling, alternatieve muziek en Die Hamburger Schule? Sluit dan die vier meest muzikale Duitse mannen van onze generatie in je hart. En voldoende voor Duits op je eindexamen is niet noodzakelijk om de liefde voor de band tot ongekende hoogte te laten groeien.

Die Tocos (vier man sterk) gaan al sinds 1993 mee, maar het overschrijden van de grenzen van het Duitstalige gebied van Europa is tot op heden nog niet succesvol gebleken. Jammer, zo’n gemiste kans om die band niet naar Nederland te halen. Het alternatief is dus om dan maar zelf naar Duitsland te gaan.

Daarom reed ik enkele zomers geleden met meneer S naar OstFriesland voor een concert. In beste Duits had ik in de weken ervoor de concertzaal gemaild. Of er twee kaartjes voor fans aus Holland gereserveerd zouden kunnen worden. Geen probleem. Uiteindelijk stonden we daar dan. Tijdens een snikhete zomer in een oude fabriek. Met bier in ons hand midden in de Duitse crowd (die fans zijn overigens heel beschaafd en bewegen nauwelijks), keihard te genieten. Ik deed mijn best om in het Duits zanger Dirk zo enthousiast mogelijk aan te moedigen. Wat een begin van de vakantie. Mijn leven zou erna nooit meer hetzelfde zijn.

Hieronder driemaal een introductie tot Tocotronic, op chronologische volgorde. Ben benieuwd wat je ervan vind.








woensdag 4 januari 2012

Hulde aan Nickelback

Hulde aan Nickelback. Alle lof en eer voor deze middelmatige Canadese rockband. Veren in de reten van Chad Kroeger en z’n vriendjes. Graag deel ik met jullie waarom ik vind dat Nickelback geprezen moet worden. Ondanks dat – en hier citeer ik Caar – de zanger klinkt als kreunende zuurkool.

Op 11 september 2001 bracht Nickelback Silver side up uit, de cd die hun absolute doorbraak betekende. Dat is op zich al tekenend. Nickelback koos de dag waarop de vreselijkste terroristische aanslagen ooit werden gepleegd om hun draak van een plaat uit te brengen. Het is bijzonder creatief te noemen dat Nickelback de mensheid twee van zulke grote klappen op één dag liet verwerken. En er gewoon mee weg te komen ook. Complimenten!

De single die sinds de herfst van 2001 niet meer uit het collectief geheugen te wissen is, heet How you remind me. En eerlijk is eerlijk, het is een prima liedje. Catchy deuntje, multi-interpretabele tekst, dramatische clip. Naast die dijk van een single kreeg de band het voor elkaar om hetzelfde liedje nog tientallen keren uit te brengen. Maar het klinkt toch nét effe een tikkeltje anders. Inmiddels zijn we ruim tien jaar verder en brengen Chad Kroeger en consorten nog steeds kneiters uit. En het is nog steeds elke keer hetzelfde liedje. Da’s een talent, hoor. Dus ook hiervoor: goed gedaan, Chad!

Eind vorig jaar scoorde Nickelback weer een monsterhit. Dit keer had het de idyllische en poëtische titel We all stand together. Geloof me, de tekst doet niet onder voor een willekeurige Schlager-inhaker. De single heeft een extra effect: Chad Kroeger blaft. Ja ja, de langharige zanger met z’n hondenogen kan ook al blaffen. Hij ziet eruit als een natte krant en beschikt dus ook over een dierlijke kant. Luister maar ’s goed. Maar zorg dat het liedje niet in je hoofd blijft hangen. Want liedjes maken die zich in je hoofd vastketenen, daar is Nickelback nog steeds goed in. Hulde.

vrijdag 23 december 2011

Kerststukken

Doe de radio uit (vooral als je SkyRadio op had staan). Doe het geluid van je laptop of computer aan en geef de volgende kerststukken een kans. Dit jaar in twee smaken. Vind je het een geen goede keuze? We horen graag jouw suggestie voor de kerstmuziekcanon in de comments.




donderdag 1 december 2011

I heart… december

Vandaag is de eerste dag van mijn favoriete maand. Welkom in december! Waar sommige mensen een hartgrondige hekel hebben aan de feestdagen, kerstkransjes en Sinterklaasgedichten, kunnen de feestelijkheden voor mij niet overdadig genoeg zijn. Zet me op een kerstmarkt en ik spring rond als een klein kind in een speelgoedwinkel. Ik ben een ramp in knutselen, maar voor een Sintsurprise werk ik mezelf graag in het zweet. Kerst vieren in New York lijkt me het einde (en Oud & Nieuw trouwens ook).

Vanaf half oktober zijn kersthits bij mij thuis toegestaan. Denk hierbij trouwens niet aan Mariah Carey en Chris Rea. Mijn favoriete kerstalbums zijn Funny Looking Angels van Smith & Burrows, Songs for Christmas van Sufjan Stevens en de twee kerstplaten van het fantastische project How to throw a Christmas party. Ik zing dit jaar mee aan laatstgenoemd project, waardoor ik dus vanaf begin oktober legaal kerstliedjes mocht zingen. Er moet immers hard geoefend worden voor de tour die er binnenkort aankomt! Ja, zowel traditionele als nieuwe kerstmuziek maakt mij blij. Ik zou daar zelfs hartje zomer nog blij van kunnen worden.

Naast kerstmuziek is er nog een belangrijk aspect dat december voor mij zo sfeervol maakt: de ontmoeting met mensen. Het liefst vier ik Sinterklaas meerdere keren achter elkaar, zélfs als dat betekent dat ik meerdere surprises en gedichten moet maken. Dit jaar vier ik twee keer Sinterklaas, een aardige score. Doordat ik meerdere ouderparen heb (ik heb zowel normale als stief- als schoonouders), vier ik ook altijd meerdere keren Kerst.

En of er nog niet genoeg feestdagen zijn in december, heb ik er twee jaar geleden eigenhandig nóg een belangrijke dag tussengepropt. Ik trad namelijk toen in het huwelijk met mijn meneer. Overigens hebben we ons na die heerlijke huwelijksdag wél op huwelijksreis met z’n tweetjes teruggetrokken. Ook tijdens de kerstdagen. Begrijp me goed hoor, het was een fijne honeymoon, maar het was niet de kerst die ik gewend was: familie ontmoeten, naar de kerk, lekker eten… Ik heb kerst nog nooit zo gemist als toen. Gelukkig haal ik het dit jaar driedubbel en dwars in. Oh, trouwens, dat betekent waarschijnlijk óók veel decembercolumns. Bij voorbaat mijn excuses. Ik heb je gewaarschuwd.