Er is een groot voordeel van intercontinentale vluchten ten opzichte van vluchten binnen Europa: Sky Mall. Sky Mall is een magazine dat je in het vliegtuig krijgt en daar staan allemaal producten in die je dan via een postorderbedrijf kunt bestellen. Het is geen kledingcatalogus en ook geen electronica, het blad is gevuld met allerhande vreemde gadgets, hulpstukken en handigheden die het leven moetern veraangenamen. Het is denk ik de bedoeling dat je denkt "Fijn, eindelijk is daar een oplossing voor!" Meestal denk ik "wat heerlijk belachelijk/lelijk, wie bedenkt zoiets." Hieronder de highlights van de nieuwste Sky Mall.
Van alle haargroeiproducten (en dat zijn er nogal wat) was ik het meest gecharmeerd van de DynaMax Freedom 100 Light. Het is een zwart slagersmutsje met daarin een stervormig dekseltje met allemaal lampjes en een snoertje voor het stopcontact. Op de begeleidende foto zit een soort vent uit King of Queens in een sportshirt heel ongedwongen met dat kapje op te lezen. Er staat nog bij: One size fits most. Niet iedereen dus. Maar wel de King of Queens, dus de wat forsere mens ook.
"Say goodbye to messed-up pedicures and hello to Pedi-Couture sandals." Hartstikke handig, een slipper met tussen iedere teen een stuk rubber zodat je je nagels makkelijk kunt lakken. Tenenspreiders en watten werken ook, maar waarom zou je niet deze afzichtelijke slippers kopen? Nieuwste kleur: silver metalic. Classy!
De Smart Belt Buckle is een must-have voor iedereen die wel eens reist en dan bang is dat zijn tas of portemonnee gestolen wordt. Deze revolutionaire en gepatenteerde speld heeft het formaat en de vorm van een credit card, zodat je waardevolle pasjes er in kunt opbergen. Er kunnen wel drie pasjes of business cards in! Heel fijn, want ik moet er niet aan denken dat iemand mijn business cards steelt. De riem ziet er nog cool uit ook.
De Sky Rest zorgt ervoor dat je lekker kunt slapen in het vliegtuig. Het is een enorme opblaasbare driehoek die je op je uitklaptafel voor je kan zetten, zodat je vooroverhangend in het vliegtuig kan slapen. Geen idee wat je moet doen als je koffie of eten krijgt. Dan staat die enorme opblaasbare driehoek toch behoorlijk in de weg. Ze zijn blijkbaar zo overtuigd van het product dat ze denken dat je 10 uur doorslaapt zonder eten of drinken.
De Litter Kwitter: een opzetsuk voor je wc-bril dat ervoor zorgt dat je kat voortaan op de gewone wc kan gaan in plaats van de kattenbak. Je bouwt langzaam af, en uiteindelijk kan je kat op de gewone wc-bril plaatsnemen. De kat op de foto kijkt enigszins verbouwereerd en ook zie ik een zweem van agressie. Begrijpelijk, het is katonterend. En ook vies, je moet zelf ook nog op die wc, toch? Daarbij doen wij juist altijd de wc-deur goed dicht, anders drinkt Henkie uit de pot (Henkie is de kat, niet de meneer). Dat gaat helaas nooit werken.
Ooo, er is nog zo veel meer. Wat te denken van een stenen zombie die uit de grond komt kruipen, voor in de tuin? Of een levensgroot beeld van Paaseiland? Een zonnebril met ingebouwde videocamera. De wrist cell phone carrier, een houder met klittenband om je mobiele telefoon mee aan je hand te bevestigen zodat die nooit meer kwijt is. Een kattenbak die eruitziet als een plantenbak. De Pet Staircase, zodat je hond makkelijker op bed kan komen. Allemaal even mooi. Gelukkig ben ik bijna jarig!
Posts tonen met het label Kantoorartikelen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Kantoorartikelen. Alle posts tonen
dinsdag 8 februari 2011
woensdag 19 januari 2011
Printer
Dit is een waar gebeurd verhaal. Er was eens een werkplek waar mensen werkten die eigenlijk de hele dag niets anders deden dan lezen, stukken tikken over de dingen die ze hadden gelezen, en die stukken dan printen. De hele dag ging dat zo door: lezen, tikken, printen. Dit was de kernactiviteit van de organisatie waarvoor ze werkten. Zonder het verrichten van deze acties zouden ze hun werk niet goed doen en zouden de mensen buiten die organisatie die zaten te wachten op die getikte stukken, erg teleurgesteld zijn.
Voor een aantal werknemers van die organisatie was, ten behoeve van die werkzaamheden, een printer neergezet. Die printer stond op een gang en werd gebruikt door zeven mensen. Die zeven mensen werkten allemaal dicht bij die printer en maakten er allemaal heel regelmatig gebruik van.
De printer was niet geavanceerd of modern maar voldeed prima. Als één van de werknemers iets wilde printen drukten ze in hun word-document op het knopje ‘print’ en dan hoorde ze de printer aanslaan. Als het papier op was hoorden ze de printer piepen en ging iemand het papier aanvullen. Alle zeven mensen waren blij met hun printer en met de manier waarop zij die printer deelden.
En toen hing er op een dag een briefje bij de printer. De printer zou die week worden weggehaald en worden vervangen door een moderner exemplaar. Een exemplaar dat zo breed was dat het (wegens brandveiligheidsvoorschriften) niet meer in die gang kon staan. Deze nieuwe printer zou op een andere plek in het gebouw komen te staan waardoor de zeven mensen verder moesten lopen en de printer met meer mensen moesten delen. Iedereen was in rep en roer want niemand wilde een nieuwe printer. De oude printer voldeed nog prima aan de eisen en niemand wilde verder lopen voor zijn printjes. Telefoontjes met de afdeling Automatisering mochten niet baten. De printer was oud en moest weg. Het was de laatste in zijn soort en alle andere nieuwe printers waren in onderhoud bij een extern bedrijf en dat er ergens nog een printer stond die anders was en niet in onderhoud door externen ‘kon niet meer’. Waarom het niet kon, kon de afdeling Automatisering niet zeggen. Wel konden ze vertellen dat de nieuwe printer veel beter was. Je kon er bijvoorbeeld veel meer mee. Je kon er een velletje papier mee inscannen, dat opslaan als pdf en dan mailen naar jezelf. De oude mensen die gebruik maakten van de printer begrepen het niet. Waarom zouden ze een velletje papier dat ze in hun handen hadden scannen en naar zichzelf mailen? Ze wilden alleen maar printen. Op een zo eenvoudig mogelijk apparaat waarbij niet eerst een hele menustructuur op een touchscreen moest worden doorlopen als het papier op was. Waarbij je niet dertig groene hendels moest verplaatsen als er ergens een papiertje vast liep. Waarvoor je geen kilometers hoefde te lopen.
Maar het mocht niet baten. Er moest een nieuwe printer komen want dat was beter. Voor wie het beter was kon Automatisering niet vertellen. Toen het protest onder de medewerkers grote vormen begon aan te nemen werd in een overleg op hoog niveau (de directeur bedrijfvoering kwam langs) verteld dat de oude printer intervenieerde met het computernetwerk. Dat daardoor het netwerk vast liep. Dat is best knap voor een printer, vonden de zeven gebruikers. Verder was de kleine printer veel duurder in gebruik. Een printje was wel drie keer goedkoper op de geavanceerde pdf-machine met het touchscreen en de groene hendels. Imposante informatie van de afdeling Automatisering maar ook volkomen oncontroleerbaar voor de zeven medewerkers. Zij konden geen keiharde cijfers inbrengen tegen de acties van Automatisering, zij konden zich slechts verweren met hun behoefte aan een printer op loopafstand. Automatisering won de strijd om de printer. Op een nacht werd hij afgevoerd en was het enige dat nog herinnerde aan zijn bestaan een losse netwerkkabel op het tapijt.
Voor een aantal werknemers van die organisatie was, ten behoeve van die werkzaamheden, een printer neergezet. Die printer stond op een gang en werd gebruikt door zeven mensen. Die zeven mensen werkten allemaal dicht bij die printer en maakten er allemaal heel regelmatig gebruik van.
De printer was niet geavanceerd of modern maar voldeed prima. Als één van de werknemers iets wilde printen drukten ze in hun word-document op het knopje ‘print’ en dan hoorde ze de printer aanslaan. Als het papier op was hoorden ze de printer piepen en ging iemand het papier aanvullen. Alle zeven mensen waren blij met hun printer en met de manier waarop zij die printer deelden.
En toen hing er op een dag een briefje bij de printer. De printer zou die week worden weggehaald en worden vervangen door een moderner exemplaar. Een exemplaar dat zo breed was dat het (wegens brandveiligheidsvoorschriften) niet meer in die gang kon staan. Deze nieuwe printer zou op een andere plek in het gebouw komen te staan waardoor de zeven mensen verder moesten lopen en de printer met meer mensen moesten delen. Iedereen was in rep en roer want niemand wilde een nieuwe printer. De oude printer voldeed nog prima aan de eisen en niemand wilde verder lopen voor zijn printjes. Telefoontjes met de afdeling Automatisering mochten niet baten. De printer was oud en moest weg. Het was de laatste in zijn soort en alle andere nieuwe printers waren in onderhoud bij een extern bedrijf en dat er ergens nog een printer stond die anders was en niet in onderhoud door externen ‘kon niet meer’. Waarom het niet kon, kon de afdeling Automatisering niet zeggen. Wel konden ze vertellen dat de nieuwe printer veel beter was. Je kon er bijvoorbeeld veel meer mee. Je kon er een velletje papier mee inscannen, dat opslaan als pdf en dan mailen naar jezelf. De oude mensen die gebruik maakten van de printer begrepen het niet. Waarom zouden ze een velletje papier dat ze in hun handen hadden scannen en naar zichzelf mailen? Ze wilden alleen maar printen. Op een zo eenvoudig mogelijk apparaat waarbij niet eerst een hele menustructuur op een touchscreen moest worden doorlopen als het papier op was. Waarbij je niet dertig groene hendels moest verplaatsen als er ergens een papiertje vast liep. Waarvoor je geen kilometers hoefde te lopen.
Maar het mocht niet baten. Er moest een nieuwe printer komen want dat was beter. Voor wie het beter was kon Automatisering niet vertellen. Toen het protest onder de medewerkers grote vormen begon aan te nemen werd in een overleg op hoog niveau (de directeur bedrijfvoering kwam langs) verteld dat de oude printer intervenieerde met het computernetwerk. Dat daardoor het netwerk vast liep. Dat is best knap voor een printer, vonden de zeven gebruikers. Verder was de kleine printer veel duurder in gebruik. Een printje was wel drie keer goedkoper op de geavanceerde pdf-machine met het touchscreen en de groene hendels. Imposante informatie van de afdeling Automatisering maar ook volkomen oncontroleerbaar voor de zeven medewerkers. Zij konden geen keiharde cijfers inbrengen tegen de acties van Automatisering, zij konden zich slechts verweren met hun behoefte aan een printer op loopafstand. Automatisering won de strijd om de printer. Op een nacht werd hij afgevoerd en was het enige dat nog herinnerde aan zijn bestaan een losse netwerkkabel op het tapijt.
vrijdag 24 september 2010
Computerland is helemaal geen winkel
Ik ben toe aan een nieuwe laptop. Niet alleen begint mijn huidige, ruim zes jaar oude laptop nogal wat kuren te vertonen, ik ben er zelf ook gewoon echt aan tóe. Soms wil een mens wat nieuws. Ik wil een mooie nieuwe glimmende laptop met een spatiebalk die niet blijft hangen en toetsen die niet loslaten en een opstarttijd van minder dan een half uur.
En dus vroeg ik ongeveer een week geleden aan de Meneer van Caar of hij me kon helpen. De Meneer van Caar weet namelijk heel veel van computers. Eigenlijk weet hij heel veel van elektronica in het algemeen (wij schakelen hem voor veel aankopen in), maar computers zijn toch echt wel zijn ding. En aangezien hij mij ruim zes jaar geleden ook aan mijn huidige laptop hielp en ruim zes jaar best een mooie leeftijd is voor een laptop, heb ik er alle vertrouwen in dat de Meneer van Caar mij wederom een goede koop adviseert.
En naar ik aanneem deed hij dat ook deze keer. Hij adviseerde een mooie (glimmende, belangrijk!) Asus, te koop bij Computerland. Aangezien de website van Computerland niet de mogelijkheid bood deze laptop online aan te schaffen, belde ik met de afdeling die de magazijnvoorraad beheerde. Dat was een 0900-nummer (à 35 cent per minuut, je zou toch maar een koper ter wille zijn en een gratis nummer beschikbaar stellen).
Ik kreeg een Brabantse jongen aan de lijn die mij na enige tijd wist te vertellen dat de laptop alleen nog voorradig was in Groningen en in nog een andere plek ergens ver weg van de Randstad. Ik vroeg toen, uiteraard, of hij de laptop naar een filiaal bij mij in de buurt kon laten sturen, dan zou ik hem daar ophalen. Ik suggereerde al allerlei plaatsen in de buurt, want ik ben best bereid om een half uur in een auto te zitten om een computer op te halen. Maar nee, daar begonnen ze niet aan. Ik kon de laptop in Groningen ophalen maar het verzenden van zaken tussen winkels, daar deed deze winkel niet aan.
Nee, je zou toch zomaar eens wat verkopen? Ik ben bereid om een leuk bedrag neer te tellen voor een aankoop in hun winkel en zij doen geen enkele moeite? In deze tijd van economische crisis wil iemand iets kopen en jij als winkel, als ondernemer, als handelaar, als organisatie met een winstoogmerk, laat die kans voorbij gaan? Ik snap er geen bal van. Volgens mij is Computerland helemaal geen winkel.
En dus vroeg ik ongeveer een week geleden aan de Meneer van Caar of hij me kon helpen. De Meneer van Caar weet namelijk heel veel van computers. Eigenlijk weet hij heel veel van elektronica in het algemeen (wij schakelen hem voor veel aankopen in), maar computers zijn toch echt wel zijn ding. En aangezien hij mij ruim zes jaar geleden ook aan mijn huidige laptop hielp en ruim zes jaar best een mooie leeftijd is voor een laptop, heb ik er alle vertrouwen in dat de Meneer van Caar mij wederom een goede koop adviseert.
En naar ik aanneem deed hij dat ook deze keer. Hij adviseerde een mooie (glimmende, belangrijk!) Asus, te koop bij Computerland. Aangezien de website van Computerland niet de mogelijkheid bood deze laptop online aan te schaffen, belde ik met de afdeling die de magazijnvoorraad beheerde. Dat was een 0900-nummer (à 35 cent per minuut, je zou toch maar een koper ter wille zijn en een gratis nummer beschikbaar stellen).
Ik kreeg een Brabantse jongen aan de lijn die mij na enige tijd wist te vertellen dat de laptop alleen nog voorradig was in Groningen en in nog een andere plek ergens ver weg van de Randstad. Ik vroeg toen, uiteraard, of hij de laptop naar een filiaal bij mij in de buurt kon laten sturen, dan zou ik hem daar ophalen. Ik suggereerde al allerlei plaatsen in de buurt, want ik ben best bereid om een half uur in een auto te zitten om een computer op te halen. Maar nee, daar begonnen ze niet aan. Ik kon de laptop in Groningen ophalen maar het verzenden van zaken tussen winkels, daar deed deze winkel niet aan.
Nee, je zou toch zomaar eens wat verkopen? Ik ben bereid om een leuk bedrag neer te tellen voor een aankoop in hun winkel en zij doen geen enkele moeite? In deze tijd van economische crisis wil iemand iets kopen en jij als winkel, als ondernemer, als handelaar, als organisatie met een winstoogmerk, laat die kans voorbij gaan? Ik snap er geen bal van. Volgens mij is Computerland helemaal geen winkel.
maandag 9 november 2009
Perforator II
reactie van R op het bericht 'perforator'
By the way, je hebt gewone perforatoren met wat je noemt een papieraanleg met A4-stand etc. Die hebben ook een stand waarmee je makkelijk vier gaatjes kan maken. ;-)
By the way, je hebt gewone perforatoren met wat je noemt een papieraanleg met A4-stand etc. Die hebben ook een stand waarmee je makkelijk vier gaatjes kan maken. ;-)
zaterdag 7 november 2009
Printer
Waarom heeft mijn printer drie lades voor papier als hij als lade 1 leeg is (en lade 2 en 3 nog steeds gevuld) weigert te printen en heel hard gaat piepen?
donderdag 5 november 2009
Perforator
Waarom levert een bank een ‘hypotheekbewaarmap’ waarvoor je een perforator met vier gaatjes moet hebben? Alsof elk gezin thuis een viergatenperforator heeft staan. Ik weet niet eens waar je zo’n ding moet kopen. En dus heb ik gister een half uur doorgebracht met het op vier punten perforeren van a4-tjes met een perforator voor twee gaatjes.
Abonneren op:
Posts (Atom)