Vakantieveilingen.nl

Dit is een gastcolumn van gastcolumnist Doortje

Twintig, negentien, achttien… Zal ik al klikken? Ik typ alvast mijn bod in: 36 euro.

Veertien, dertien, twaalf…

Nog even... Nog even…

Negen, acht...

Ik houd het niet meer! Ik klik op 'Bied mee'!

Waaaat?! Inloggen?! Was ik uitgelogd dan?! Razendsnel tik ik het wachtwoord in, maar het is al te laat. ‘GESLOTEN’ verschijnt er in grote witte letters op een zwarte ondergrond. Ik laat m´n adem ontsnappen, en kijk nog even naar het laatste bod. 40 euro, dat scheelt…

Het begon met de wens er een paar daagjes tussenuit te gaan met man en kind, en inmiddels ben ik verslaafd. Tenminste, dat denk ik, want ik heb vakantieveilingen.nl pas 36 uur geleden ontdekt. Maar sindsdien gaat om de paar uur mijn wekker. Mijn eerste poging zat nog vol beginnersfoutjes. Al twee uur voor het einde van de veiling plaatste ik mijn tweede bod – niet wetende dat het in de laatste seconden pas menens zou worden. Het lukte me nog net om ‘25’ in te typen tussen alle opeenstapelende biedingen door, maar iemand was me voor en ‘won’ de vakantie voor 25 euro… Het is toch een hele kunst om op het laatste moment als eerste - met een zo laag mogelijk bod - de hoogste bieder te zijn… Een paar uur later had ik al 26 ingetypt terwijl de teller op tien seconden stond, maar weer was iemand me voor. Van de schrik drukte ik op ‘Enter’ in plaats van op ‘Backspace’…

Inmiddels heb ik uitgevonden dat 'mijn' vakantie normaal 100 euro kost. Eigenlijk stom dat je die dan voor een euro meer of minder door je neus laat boren. Zouden wij Nederlanders dan echt zo gierig zijn als bijvoorbeeld de Engelsen beweren? Als dat waar is, dan zouden de Engelsen tijdens zo'n veiling waarschijnlijk ook veel hoger uitkomen... Dat zou ik weleens willen uitzoeken.

Maar eerst wil ik mijn vakantie, dus zie ik voor de zesde keer de laatste seconden van de veiling wegtikken. Hoewel deze veiling gisteravond nog op 45 euro eindigde, staat nu – met nog tien seconden op de teller – het laatste bod op 11. Ik typ 31 in en wacht...

Vijf, vier...

Ik klik op 'Bied mee'.

Drie, twee...

Ik klik op ‘Oké’.

Eén... GESLOTEN!

IK HEB HEM!!! JOEHOE! We gaan op vakantie!

Na een vreugdedansje met manlief en een knuffel voor kindlief die van schrik in huilen is uitgebarsten, zijg ik weer neer achter mijn laptop. Terwijl de euforie nog door mijn aderen stroomt, betrap ik mezelf erop dat ik alweer aan het zoeken ben naar een volgende veiling. Kunnen we er niet een paar daagjes achteraan plakken? Of een avondje weg? Of een dagje uit? Of...? Nu weet ik het zeker: ik ben verslaafd.

Oililysjaaltjes, driekwartsbroeken en tweed

Vandaag begint de Libelle Zomerweek. Wat een feest! Althans, voor alle 50+ huisvrouwen van dit land, en dat zijn er nogal veel. De dames zitten vast at this very moment druk kwebbelend in de trein, met van die lege wieltassen naast zich, klaar om duizenden dure spulletjes in te slaan.

Als je de site van de Zomerweek checkt, zie je dat ook Libelle probeert mee te gaan met haar tijd. Zo heeft de homepage een heuse Twitterfeed, met als uitleg: “Wilt u zelf ook een tweed (sic) plaatsen over de Libelle Zomerweek? Vergeet dan niet altijd #LZW2012 te plaatsen in uw tweed (sic)!” Ik krijg meteen angstaanjagende visioenen van huisvrouwen die zich hebben omgord met lekker warme tweedrokken en -jasjes, gedecoreerd met een Oililysjaal. Maar oh nee, we hebben het over de Libelle Zomer(!)week. Geen tweedrokken dus, hoop ik. Oililysjaaltjes zijn sowieso niet te ontwijken, helaas.

Ooit, toen ik nog klein was, ben ik met mijn moeder en zus naar de Libelle Zomerweek gehad. En eerlijk is eerlijk, ik heb een topdag gehad. We hebben heerlijk gegeten, lekker gekletst en fijn geshopt. Zal ik dit jaar weer eens gaan? Mijn zoektocht op de Libellesite gaat verder. Wat komt er allemaal voor interessants dit jaar?

Ten eerste komt tout bekend Nederland optreden op de Libelle Zomerweek. Zo zien we regelrechte sterren als Pearl, Joan Franka, Glennis Grace, Raffaëlla en Dewi. Toppers van de bovenste categorie, ja. Ik ben nog niet overtuigd. Naast het bekijken van de artiesten is er ook de mogelijkheid om héél veel te shoppen. Denk aan zeepkettingen, Rivièra Maison-zooi, crèmepjes voor de rijpere huid en Miss Etam-driekwartsbroeken. Helaas heb ik nu geen geld voor al te dure spullen, en ik heb geen geld over voor lelijke dure spullen, dus daarmee haalt Libelle me niet naar het altijd gezellige Almerestrand.

Maar… Je kunt ook workshops volgen, en die zijn bijna allemaal in Chinastijl. En ik ben een sucker for workshops. Zo is er een Qigong-bewegingsworkshop, een Jaar-van-de-Draak-workshop en een Fortune Cookie-workshop. Vooral die laatste spreekt mij erg aan. Het idee van deze workshop is dat je met elkaar in gesprek gaat over je dromen en ambities. Aan het einde van de bijeenkomst worden deze dromen en ambities geofferd aan één van de Chinese goden van het Nieuwe Jaar. Tof! Wie weet kunnen die goden mij aan een baan helpen! Ik kan ook naar een origamiworkshop. Vét. Ook is er tijd om je kalligrafietalent te ontwikkelen. Of zal ik naar de make-upworkshop gaan waarbij je leert hoe je jezelf kunt omtoveren tot een spannende China girl?

Oh. Kaartjes zijn €18,95. Ik denk dat ik thuisblijf.

Vleesbomen

Sinds een paar maanden proberen mijn meneer en ik minder vlees te eten. Want: beter voor het milieu, minder zielige diertjes, en elke dag vlees kopen is natuurlijk ook best duur. De deal was dat áls we dan vlees zouden eten, het góéd vlees zou zijn. Met blije beestjes, groen gras en een enigszins prettige slacht. Helaas hebben we moeten constateren dat ons plan tot nu toe een beetje is mislukt. Bij het boodschappen doen let ik namelijk lang niet altijd op een stickertje met ‘Biologisch’, ‘Beter leven’ of ‘Puur & Eerlijk’ op de verpakking. Vooral bij de prijsvechters is weinig keus in goed vlees, dus koop ik gewoon het vlees wat ze daar aanbieden. Anders moet ik weer speciaal naar een andere winkel. Dus door mijn eigen luiheid zit ik nog steeds vlees van slecht behandelde beesten te eten. Geen fijn idee.

Gisteravond kwam een kleine ommekeer. Eerder had ik goedkope kippenpootjes gekocht bij de Lidl. (Wat ik verder een prima winkel vind: niet alleen hebben ze een eigen biologisch geproduceerd merk, maar óók lactosevrije melk! Vooral mijn lactoseintolerante kant is daar blij mee.) Zonder na te denken zocht ik een lekker kiprecept uit, sneed fijne groenten, gooide er wat verse kruiden bij en schoof het geheel in de oven. Nadat het gerecht ein-de-lijk gaar was, kwamen we tot de pijnlijke conclusie dat álles lekker was. Behalve de kip. De groenten waren heerlijk en de kruiden waren goed tot hun recht gekomen. Het velletje van de kip was ook nog enigszins eetbaar, maar daar was alles helaas mee gezegd. Het vlees zelf was namelijk hopeloos smakeloos. Ik voelde me naar. De kip op mijn bord was slecht behandeld en volgepropt met eten zodat ie snel geslacht kon worden. Waarschijnlijk heeft ie nog geen A4’tje leefruimte gehad. Daarna is ie voor een paar euro in de supermarkt terechtgekomen. Na een paar dagen kwam het beest op mijn bordje terecht en toen heb ik ‘m bijna uitgekotst. Tijd om écht de knop om te draaien. Dan maar een kilometertje omfietsen voor m’n boodschapjes en een paar euro meer betalen, maar dan eten we tenminste smakelijk vlees van blije dieren. Zo, dat is eruit.

Ons bin zuunig

Mijn bijnaam is Zeeuwtje, en dat komt niet helemaal uit de lucht vallen want ik heb immers 20 jaar in de zuinigste provincie van ons land gewoond. De bijnaam heb ik verdiend toen ik een keer heel hard riep: “Jamaar ik heb er toch voor betaald?!”. Zolang ik me kan herinneren weet ik hoeveel er op mijn rekeningen staat, hoeveel kleingeld er in de beurs zit en wat een Zeeuwse bolus kost. Zuinig zijn gaat vanzelf, geld uitgeven niet. Sterker nog, geld uitgeven is soms een beetje moeilijk.

Want waarom veel geld uitgeven aan een hele dure spijkerbroek of aan een paar schoenen met een merk erop als je het ook goedkoper kan krijgen? Maar in het echte zuunig zijn zit ook een paradox. Want liever meer geld uitgeven aan een duurzaam product dan vaker iets nieuws aanschaffen. En nieuwe dingen kopen, hoe handig of leuk ook, doen soms een beetje pijn.

Ik vervloek de periode dat de vaatwasser kapot was en alles met de hand was, maar met het was echt wel slikken om de rekening te zien van de nieuwe. De tickets naar Ecuador waren een vermogen terwijl vakantie toch een van de beste dingen is om geld aan uit te geven, het was echt even moeilijk toen mijn spaarrekening bijna leeg was.

De tv begint kuren te vertonen en besluit al een tijdje of hij zelf zin heeft om aan te gaan of niet als het power-knopje wordt in gedrukt. Dus gaan meneer S en ik vanavond naar een nieuwe HD flatscreen kijken. Een kennis gaat emigreren en doet haar inboedel weg. Ik weet heus wel dat de televisie binnenkort kapot gaat. En dat het een mooie prijs is voor de nieuwe flatscreen maar het Zeeuwse stemmetje in mijn achterhoofd zegt: “Maar de oude televisie is toch nog niet echt kapot?”.

Opvallend is het misschien dat ik niet degene ben die in mijn gezin de financiën regelt. Dat doet iemand anders, iemand die meer een voorliefde voor excel-sheets heeft. Dus wanneer hij vanachter de computer vraagt hoeveel ik maandelijks kwijt ben aan de sportschool, geef ik meteen tot op de cent nauwkeurig antwoord.

Er is trouwens een uitzondering. Er is iets waar je nooit genoeg geld aan kan uitgeven, een moment waarbij ik bij de pinautomaat niet in elkaar krimp maar juist opleef. En dat is bij het kopen van goed eten, het liefste het eten van de bioslager. Wat de economie ook doet, ik hoop dat ik nooit op de bioslager hoef te bezuinigen.

Heb jij misschien ook een inner-Zeeuw? Of denk je dat ik een dwangstoornis heb omdat ik bijna dagelijks het saldo van mijn rekeningen check? Waar geef jij het liefste geld aan uit? Laat het weten in de comments.