Dit is een gastcolumn van gastcolumnist A
People don't talk about work, but about the candy, eh... candybox, or the bikebuilding. The doors you know, they are so heavy! I'm not allowed to go into the institute because the doors are so heavy. Ridiculous. Bert is the one who is always inviting us for lunch, always talking about holidays. He's never stressed, completely relaxed. We don't know what he's doing, he never talks about work. There are few people who are working hard. The others, they are so relaxed. They leave at exactly 5 o'clock, not one minute later. So relaxed! No one knows what he is doing. Relaxed all the time. And he's the one with a big salary. Tom van Raam, the director, no one knows what he's doing. Not any teaching! We are working for just one year, we dó have to participate.
- You went to where? ... Only one month.
We even considered that it is not of very high standard. There is this other guy from Canada ... A girl! ... A girl from Canada, she is crazy. She is looking for a boy for a long time. She wants a baby. She's not so technical, so the database, the interface, you know, you have to learn the SQL language. We have very high standards and many people don't meet our standards, but I guess this counts for most places.
- So you still get paid on location? Why do you choose to work instead? You're so noble!
There's so many things that you don't like, it's not good for us. But you have to listen yo us, not to some crazy people. Robert? He wanted to inform you, he was serious, it was not a joke. We have a lot of opinions about his work.
- Hmm, very long texts, but yeah I understand these. It's very hard work and the only thing to rely on for me.
But his papers are really rediculous. The thing he writes, ridiculous. There are so many ridiculous papers, but if I say something about it, the editor will think I'm crazy. But why does he look so pale? His face is not healthy. Why he looks so pale? He's not Dutch. And he's never out there. You want tea? It's hot? Ice cream is hot? Hahaha. You should work at our institute, you would fit in.
- Yes, I adore you, I learn a lot from you two!
At this stage, I understand it's too superficial. That's a good thing to see. We should stop doing research and write a paper. My life is a situation in which I spend time on something taht doesn't work. And also, if it doesn't work, you should write a paper about it, where your method failed. That's how we learn from our colleagues. Hahaha.
I wanted to change to iPhone, and my roommate also, but that's too gay, too intimate.
She was laughing hard and a lot of fun. We left our old home for the last time and on the parking space we met the guy who helped us on the new home. That's only one coincidence. It's an unclear story, suspicious. So maybe in the end, Eline is not spoiled. It's not my baby, I just left! When I came back there was even more space.
- I can't believe you tell a story about your girlfriend in such a way.
It's not so nice maybe, but it cannot be true, she's not spoiled. Bad things. I've heard this story several times.
- You tell this when she's present? You're quite a guy.
But I tell it to her parents. That's why she never says anything. Funny. She had problems with her mother.
- How about her father?
He is also crazy. He's too optimistic. He has precision. A permanent position, but moving from one school to another. And he thinks he has done the perfect application, that they need him there. The first time I believed him, but no one else was listening to him, like me. I think she is crazy in a similar way as I am. Exactly. We are hard to approach. In the beginning. She doesn't talk to other people than me. When the moment's there she doesn't say anything. That's her nature. She and her mother. Are you calling your parents often?
- Every two weeks on a normal cell phone
Quite expensive!
- Not that much.
I'm surprised about that. Prepaid.
Posts tonen met het label A. Alle posts tonen
Posts tonen met het label A. Alle posts tonen
vrijdag 13 augustus 2010
vrijdag 30 juli 2010
Gehoord in de trein
Dit is een gastcolumn van gastcolumnist A
uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche rochel uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche rochel uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche rochel uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche rochel uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche rochel uche uche uche uche uche, rochel, fluim.
De Hoestende Chinees. Kent u hem? Ik ben hem al een paar keer tegengekomen, en altijd hetzelfde liedje. Tussen Leiden en Amsterdam presteerde de Hoestende Chinees het om non stop te hoesten, zo nu en dan afgewisseld met een rochel, eindigend in een vette fluim. Waar hij die fluim laat heb ik nog nooit kunnen zien, want tegen de tijd dat hij daaraan toe komt zit ik steevast met mijn hoofd op het opklaptafeltje te bonken van ellende, terwijl ik me afvraag waarom ik toch zo'n slappe zak ben dat ik niet iets roep als: Hou eens op met dat smerige gerochel, vieze rot-Chinees! Of waarom ik niet de moed heb om weg te benen en woedend met de klapdeur te zwaaien, zoals sommige andere reizigers doen. Of waarom ik geen Spits kan omvouwen tot vliegtuigje en dat naar die rochelende rotkop gooien (dat heb ik ook wel eens iemand zien doen).
Maar dan denk ik weer aan het ellendige leven dat de Hoestende Chinees waarschijnlijk heeft gehad. Waarschijnlijk heeft hij zijn hele leven in de mijnen gewerkt, om kobalt (of hoe heet dat) voor mijn mobieltje uit te hakken. Pikzwart zijn ze, en donker, die Chinese mijnen. Met een krakkemikkig liftje moet je omlaag, altijd veel te zwaar beladen, want het stikt er van de Chinezen, en die willen allemaal tegelijk naar beneden. Soms ontploft er iets in de mijn, en dan vliegen en allerlei gevaarlijke deeltjes door de lucht. Daarom rochelt die Chinees zo hard, en daarom zit hij waarschijnlijk met zijn gore poten op de bank, omdat hij zo moe is van al dat harde werk. Vrouw en kinderen heeft hij achter moeten laten in een dorp aan een rivier met groen schuimend water, waar reusachtige fabrieken om overklaarbare redenen zeep in lozen, hartstikke handig om je kleren in te wassen, maar diep, diep droevig en mensonterend als je een eenvoudig slokje water wil drinken. De Chinees verlangt vast dagelijks nog terug naar dat dorp. 's Avonds als hij in bed ligt begint hij waarschijnlijk, tussen het hoesten en rochelen door, hartverscheurend te huilen. En dat allemaal voor mijn mobieltje. Als ik dat bedenk haal ik mijn telefoon meestal even uit mijn zak, en kijk er een tijdje peinzend naar. En dan roep ik naar de Hoestende Chinees: 'Hoest jij maar lekker hoor, Chinees! Hoest het er maar lekker uit!' En dan voel ik me een goed mens.
Maar het kan natuurlijk ook dat de Hoestende Chinees gewoon een kettingrokende, asociale paardenlul is.
uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche rochel uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche rochel uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche rochel uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche rochel uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche uche rochel uche uche uche uche uche, rochel, fluim.
De Hoestende Chinees. Kent u hem? Ik ben hem al een paar keer tegengekomen, en altijd hetzelfde liedje. Tussen Leiden en Amsterdam presteerde de Hoestende Chinees het om non stop te hoesten, zo nu en dan afgewisseld met een rochel, eindigend in een vette fluim. Waar hij die fluim laat heb ik nog nooit kunnen zien, want tegen de tijd dat hij daaraan toe komt zit ik steevast met mijn hoofd op het opklaptafeltje te bonken van ellende, terwijl ik me afvraag waarom ik toch zo'n slappe zak ben dat ik niet iets roep als: Hou eens op met dat smerige gerochel, vieze rot-Chinees! Of waarom ik niet de moed heb om weg te benen en woedend met de klapdeur te zwaaien, zoals sommige andere reizigers doen. Of waarom ik geen Spits kan omvouwen tot vliegtuigje en dat naar die rochelende rotkop gooien (dat heb ik ook wel eens iemand zien doen).
Maar dan denk ik weer aan het ellendige leven dat de Hoestende Chinees waarschijnlijk heeft gehad. Waarschijnlijk heeft hij zijn hele leven in de mijnen gewerkt, om kobalt (of hoe heet dat) voor mijn mobieltje uit te hakken. Pikzwart zijn ze, en donker, die Chinese mijnen. Met een krakkemikkig liftje moet je omlaag, altijd veel te zwaar beladen, want het stikt er van de Chinezen, en die willen allemaal tegelijk naar beneden. Soms ontploft er iets in de mijn, en dan vliegen en allerlei gevaarlijke deeltjes door de lucht. Daarom rochelt die Chinees zo hard, en daarom zit hij waarschijnlijk met zijn gore poten op de bank, omdat hij zo moe is van al dat harde werk. Vrouw en kinderen heeft hij achter moeten laten in een dorp aan een rivier met groen schuimend water, waar reusachtige fabrieken om overklaarbare redenen zeep in lozen, hartstikke handig om je kleren in te wassen, maar diep, diep droevig en mensonterend als je een eenvoudig slokje water wil drinken. De Chinees verlangt vast dagelijks nog terug naar dat dorp. 's Avonds als hij in bed ligt begint hij waarschijnlijk, tussen het hoesten en rochelen door, hartverscheurend te huilen. En dat allemaal voor mijn mobieltje. Als ik dat bedenk haal ik mijn telefoon meestal even uit mijn zak, en kijk er een tijdje peinzend naar. En dan roep ik naar de Hoestende Chinees: 'Hoest jij maar lekker hoor, Chinees! Hoest het er maar lekker uit!' En dan voel ik me een goed mens.
Maar het kan natuurlijk ook dat de Hoestende Chinees gewoon een kettingrokende, asociale paardenlul is.
vrijdag 9 juli 2010
Sepp
Op verzoek hier een verhaal over Sepp Blatter. In de media ontstaat de laatste weken het beeld dat Sepp een hebberige neofascistische hond met grootheidswaanzin is. Niets is minder waar! Sepp is een absolute held, durf ik te beweren, en ik kan het weten, want ik heb hem wel eens ontmoet (vandaar ook dat ik hem gewoon Sepp noem).
Het was een mooie winterdag in januari. Op het slootje achter mijn huis lag een laag ijs, maar het was helder weer. Sommige omstanders beweren zelfs dat het zonnetje zo nu en dan te zien was, waaraan ik dan steevast toevoeg dat dat toch vooral het geval moest zijn geweest toen Sepp het ijs betrad. Want daar stond hij ineens, de hoofdpersoon van dit verhaal. Hij duwde een houten stoel voor zich uit, had een verschoten trainingsbroek aan, witte kunstschaatsen onder – het was geen gezicht, maar denk je dat Sepp daar om maalt? Och nee toch zeker, dan kennen jullie Sepp niet. Hij krabbelde heel gewoontjes voort achter zijn keukenstoel. De toegestroomde omstanders keken in stilte toe, waardoor het gekras van Sepps botte schaatsen nog beter hoorbaar was. Na een poosje vruchteloos heen en weer gekrabbeld te hebben ging Sepp, zichtbaar vermoeid, naar de kant. Eerst keek hij of er geen bevroren hondendrol lag, daarna trok hij zijn wollen wantjes uit, die, heel schattig (sommige toeschouwers mompelden zachtjes: ahhh), met touwtjes aan elkaar waren verbonden. Daarna haalde hij een plastic tasje uit zijn jaszak, spreidde het uit en ging, zuchtend en steunend, zitten. Daar zat hij, de grote man, die we allen slechts van TV kenden. Een klein jongetje probeerde Sepp van achteren te besluipen, maar zijn vader wees hem op zijn plek door hem een ferme klap te geven, waarna het ventje huilend afdroop. Een wat oudere meneer schuifelde met een blocnote en een potlood over het ijs richting de grote man, kennelijk om een handtekening te vragen, maar omdat hij nette schoenen met spekzolen droeg, ging hij jammerlijk onderuit, en brak al zijn botten. Zelf haalde ik het wel uit mijn hoofd om dichterbij te komen. Ik zwaaide enkel naar Sepp, en hij zwaaide vrolijk terug en riep iets in het Duits, dat ik helaas niet voldoende machtig was om te verstaan, maar het was vriendelijk bedoeld, dat merkte ik meteen. Ik bleef hem nog een poosje aangapen, maar op een gegeven moment werd dat een beetje een genante situatie, zodat ik naar binnen ging. Soms loerde ik even door de vitrage – Sepp zat er nog zeker een uur, maar toen was hij plotseling weg.
Nu de kritiek op Sepp aanzwelt denk ik nog wel eens terug aan mijn ontmoeting. Wat heeft het bovenstaande allemaal te betekenen? Hoe kan ik het rijmen met het beeld dat in de media van hem geschetst wordt? Hoe verhoudt zich dit alles met de arme negers in Afrika? Het antwoord lijkt me voor iedereen zonneklaar: Sepp heeft een hart van goud, en nu allemaal kappen met zeiken.
Het was een mooie winterdag in januari. Op het slootje achter mijn huis lag een laag ijs, maar het was helder weer. Sommige omstanders beweren zelfs dat het zonnetje zo nu en dan te zien was, waaraan ik dan steevast toevoeg dat dat toch vooral het geval moest zijn geweest toen Sepp het ijs betrad. Want daar stond hij ineens, de hoofdpersoon van dit verhaal. Hij duwde een houten stoel voor zich uit, had een verschoten trainingsbroek aan, witte kunstschaatsen onder – het was geen gezicht, maar denk je dat Sepp daar om maalt? Och nee toch zeker, dan kennen jullie Sepp niet. Hij krabbelde heel gewoontjes voort achter zijn keukenstoel. De toegestroomde omstanders keken in stilte toe, waardoor het gekras van Sepps botte schaatsen nog beter hoorbaar was. Na een poosje vruchteloos heen en weer gekrabbeld te hebben ging Sepp, zichtbaar vermoeid, naar de kant. Eerst keek hij of er geen bevroren hondendrol lag, daarna trok hij zijn wollen wantjes uit, die, heel schattig (sommige toeschouwers mompelden zachtjes: ahhh), met touwtjes aan elkaar waren verbonden. Daarna haalde hij een plastic tasje uit zijn jaszak, spreidde het uit en ging, zuchtend en steunend, zitten. Daar zat hij, de grote man, die we allen slechts van TV kenden. Een klein jongetje probeerde Sepp van achteren te besluipen, maar zijn vader wees hem op zijn plek door hem een ferme klap te geven, waarna het ventje huilend afdroop. Een wat oudere meneer schuifelde met een blocnote en een potlood over het ijs richting de grote man, kennelijk om een handtekening te vragen, maar omdat hij nette schoenen met spekzolen droeg, ging hij jammerlijk onderuit, en brak al zijn botten. Zelf haalde ik het wel uit mijn hoofd om dichterbij te komen. Ik zwaaide enkel naar Sepp, en hij zwaaide vrolijk terug en riep iets in het Duits, dat ik helaas niet voldoende machtig was om te verstaan, maar het was vriendelijk bedoeld, dat merkte ik meteen. Ik bleef hem nog een poosje aangapen, maar op een gegeven moment werd dat een beetje een genante situatie, zodat ik naar binnen ging. Soms loerde ik even door de vitrage – Sepp zat er nog zeker een uur, maar toen was hij plotseling weg.
Nu de kritiek op Sepp aanzwelt denk ik nog wel eens terug aan mijn ontmoeting. Wat heeft het bovenstaande allemaal te betekenen? Hoe kan ik het rijmen met het beeld dat in de media van hem geschetst wordt? Hoe verhoudt zich dit alles met de arme negers in Afrika? Het antwoord lijkt me voor iedereen zonneklaar: Sepp heeft een hart van goud, en nu allemaal kappen met zeiken.
vrijdag 25 juni 2010
Witte Veder
Vroeger voetbalde ik altijd in een parkje aan de singel. Het parkje bestaat nu niet meer, er liggen betonnen funderingen van iets dat er nog niet is. Ik word altijd een beetje droevig als ik er langs kom en zie dat het veld weg is; het is toch de plek waar mijn voetbalhistorie ligt. Als het donker is zie ik in het licht der straatlantaarns de schimmen van voetballers uit vervolgen tijden rondspoken. Daar rent Diejee, een Leidse proleet die twee keer zijn arm brak op het veld, en daar rent zijn hond, die iedereen in de weg liep als we aan het voetballen waren. Daar gaan de drie Marokkaanse broers, waarvan er eentje Younis heette, de rest weet ik niet meer. Hoe zou het met ze gaan? Een groepje pikzwarte negers in Kameroen-shirts zie ik ook, die zo beleefd waren dat ze altijd de bal terugspeelden als ze in de buurt van het vijandelijke doel kwamen. En ik zie Witte Veder, de meest geniale keeper die Peru ooit gekend heeft. Tenminste, ik denk dat hij Witte Veder heette en uit Peru kwam, want hij sprak geen woord, zoals een echte Indiaan betaamt. Hij was klein en dik en had lang zwart indianenhaar. Jammer genoeg had hij geen veer op zijn hoofd, maar hij trad wel aan op badslippers, zoals een genie betaamt.
Op een zonnige namiddag, toen we uitgeteld in het gras lagen na vele uren voetbal, stond Witte Veder op en gebaarde ons mee te komen. Verbaasd keken we elkaar aan, want zo communicatief was hij anders niet. Meestal zat hij in doodse stilte in kleermakerszit op de doellijn, alwaar hij, al rokend, de ene na de andere bal weg ranselde met zijn vrije arm. Soms ving hij een bal, en die wierp hij dan in één beweging in het vijandelijke doel, zonder acht te slaan op zijn vrijstaande medespelers. Eigenlijk hadden we vaak het idee dat hij ons amper opmerkte. Maar deze bewuste dag zou anders zijn. Witte Veder ging ons voor in het struikgewas, dat aan de rand van het park stond. Zwijgend baanden we ons een weg door de brandnetels, ons ten diepste bewust van het historische moment. Eindelijk zouden we de wigwam zien waar Witte Veder woonde. Wellicht zouden we worden uitgenodigd om de vredespijp te roken, of misschien gingen we wel op bizons jagen. De opwinding nam steeds verder toe, temeer daar Witte Veder steeds harder begon te lopen. Hij rende zo hard dat we moeite kregen hem bij te houden. Na een kwartier kwamen we puffend en blazend tot stilstand bij een oude schutting. Witte Veder was in geen velden of wegen meer te zien.
‘Dat zul je altijd zien met die kut-Indianen,’ sprak de stoutmoedigste onder ons, en hij gaf van woede een trap tegen de schutting. Langzaam, ik zou bijna zeggen plechtig, helde de schutting over en stortte ter aarde. Daar was Witte Veder! Hij stond ons achter de schutting, in de tuin van zijn doorzonwoning, met de broek op de knieën op te wachten, en sprak de gedenkwaardige woorden, de enige die we ooit uit zijn mond zouden optekenen: ‘Ugh!’
Op een zonnige namiddag, toen we uitgeteld in het gras lagen na vele uren voetbal, stond Witte Veder op en gebaarde ons mee te komen. Verbaasd keken we elkaar aan, want zo communicatief was hij anders niet. Meestal zat hij in doodse stilte in kleermakerszit op de doellijn, alwaar hij, al rokend, de ene na de andere bal weg ranselde met zijn vrije arm. Soms ving hij een bal, en die wierp hij dan in één beweging in het vijandelijke doel, zonder acht te slaan op zijn vrijstaande medespelers. Eigenlijk hadden we vaak het idee dat hij ons amper opmerkte. Maar deze bewuste dag zou anders zijn. Witte Veder ging ons voor in het struikgewas, dat aan de rand van het park stond. Zwijgend baanden we ons een weg door de brandnetels, ons ten diepste bewust van het historische moment. Eindelijk zouden we de wigwam zien waar Witte Veder woonde. Wellicht zouden we worden uitgenodigd om de vredespijp te roken, of misschien gingen we wel op bizons jagen. De opwinding nam steeds verder toe, temeer daar Witte Veder steeds harder begon te lopen. Hij rende zo hard dat we moeite kregen hem bij te houden. Na een kwartier kwamen we puffend en blazend tot stilstand bij een oude schutting. Witte Veder was in geen velden of wegen meer te zien.
‘Dat zul je altijd zien met die kut-Indianen,’ sprak de stoutmoedigste onder ons, en hij gaf van woede een trap tegen de schutting. Langzaam, ik zou bijna zeggen plechtig, helde de schutting over en stortte ter aarde. Daar was Witte Veder! Hij stond ons achter de schutting, in de tuin van zijn doorzonwoning, met de broek op de knieën op te wachten, en sprak de gedenkwaardige woorden, de enige die we ooit uit zijn mond zouden optekenen: ‘Ugh!’
vrijdag 11 juni 2010
Het geheim van de Zingende Banketstaaf
Dit is een gastcolumn van gastcolumnist A
Van tijd tot tijd kom ik er eentje tegen: een Zingende Banketstaaf. Dit is vast heel herkenbaar voor alle lezers: je maakt de verpakking van zo'n lekkere Hema banketstaaf open, en daar begint me die banketstaaf ineens een portie hartveroverend te zingen! Laatst had ik er eentje die een hele aria van Verdi ten gehore bracht, helemaal uit het hoofd, of hoe dat ook heet bij een banketstaaf. Ik heb ook wel eens een proleterige banketstaaf gehoord die het hele oeuvre van de Toppers door de kamer galmde, dat was minder. Sta je daar, met je Sinterklaaskleren aan, een schare ademloze kinderen aan je voeten, Zwarte Piet die aanstalten maakt om te strooien, begint die banketstaaf ineens Maak Me Gek te zingen. Ik neem aan dat jullie dat allemaal wel eens hebben meegemaakt, lieve lezers. En dan terug naar de Hema, met een halve banketstaaf in de tas, die stug door blijft blèren. Iedereen op straat wijst je na. De klantenservice die weigert je geld terug te geven, want de banketstaaf is tenslotte al aangebroken. Schreeuwen, vechten, de politie erbij. Nacht in de cel, samen met die achterlijke banketstaaf die maar door blijft zingen. Ik kan in zo'n geval wel door de grond zakken, jullie ook zeker!
Ik heb er iets op gevonden. Voortaan schud ik, als ik op het punt sta een banketstaaf te kopen, de doos een paar keer heen en weer en leg mijn oor te luisteren. Zolang de doos dicht is, zal een banketstaaf niet snel gaan zingen, maar als je flink schudt en goed luistert kun je 'm wel horen neuriën. De meeste banketstaven hebben een vrij zachte stem, dus goed luisteren!
Van tijd tot tijd kom ik er eentje tegen: een Zingende Banketstaaf. Dit is vast heel herkenbaar voor alle lezers: je maakt de verpakking van zo'n lekkere Hema banketstaaf open, en daar begint me die banketstaaf ineens een portie hartveroverend te zingen! Laatst had ik er eentje die een hele aria van Verdi ten gehore bracht, helemaal uit het hoofd, of hoe dat ook heet bij een banketstaaf. Ik heb ook wel eens een proleterige banketstaaf gehoord die het hele oeuvre van de Toppers door de kamer galmde, dat was minder. Sta je daar, met je Sinterklaaskleren aan, een schare ademloze kinderen aan je voeten, Zwarte Piet die aanstalten maakt om te strooien, begint die banketstaaf ineens Maak Me Gek te zingen. Ik neem aan dat jullie dat allemaal wel eens hebben meegemaakt, lieve lezers. En dan terug naar de Hema, met een halve banketstaaf in de tas, die stug door blijft blèren. Iedereen op straat wijst je na. De klantenservice die weigert je geld terug te geven, want de banketstaaf is tenslotte al aangebroken. Schreeuwen, vechten, de politie erbij. Nacht in de cel, samen met die achterlijke banketstaaf die maar door blijft zingen. Ik kan in zo'n geval wel door de grond zakken, jullie ook zeker!
Ik heb er iets op gevonden. Voortaan schud ik, als ik op het punt sta een banketstaaf te kopen, de doos een paar keer heen en weer en leg mijn oor te luisteren. Zolang de doos dicht is, zal een banketstaaf niet snel gaan zingen, maar als je flink schudt en goed luistert kun je 'm wel horen neuriën. De meeste banketstaven hebben een vrij zachte stem, dus goed luisteren!
vrijdag 21 mei 2010
Huurfiets, reusachtig varken
'Goedemiddag meneer, u spreekt met Hanny van Pennezak Transport. Ik sta voor uw deur, maar u bent er niet.'
'Eh.. nee. Ik zit op mijn werk.'
'Dat is niet de afspraak, meneertje! Stout meneertje.'
'Pardon?'
'Volgens mijn computersysteem, dat overigens state of the art is, zou u vanmiddag thuis zijn zodat wij de spullen konden afleveren.'
'Spullen? Ik wil helemaal geen spullen. Wat moet ik met spullen? En ik heb nog nooit van Pennezak Transport gehoord!'
'Hahaha hihihihi hohoho haha!'
'...'
'Hahaha. Genoeg gelachen. Of was het geen grapje?'
'Zit ik in een radioprogramma ofzo? Of bent u een van mijn hilarisch leuke vrienden die me probeert voor lul te zetten? Altijd proberen ze me maar voor lul te zetten, ik word er helemaal gek van! Laatst hadden ze de mouwen van mijn jas aan elkaar geknoopt. En ze hebben wel eens zout in mijn thee gedaan. En ze hebben ook een keer mijn moeder gebeld om te zeggen dat ik in de gevangenis zat. Terwijl ik gewoon thuis voetbalplaatjes aan het plakken was. Volkomen onschuldig, mag ik wel zeggen.'
'Ter zake, meneertje. Ik heb hier een contract voor me liggen. Getekend door alle partijen. De spullen komen eraan, of u wilt of niet. En betaald moet er ook worden!'
'Contract? Contract? Ik word helemaal gek! Ik sta hier te stampvoeten en er komt rook uit mijn oren! Ik trek de haren uit mijn hoofd, hoort u wel?' (gedempt geschreeuw)
'Niks mee te maken! Kom naar huis, zodat u uw spullen in ontvangst kunt nemen!'
'Ik hoef helemaal geen spullen! Mijn hele huis staat al vol spullen! Serviesgoed, boeken, meubels. Overal spullen. Ik word stapeldol van alle spullen. En nu moet ik zeker nog meer spullen. Wat voor spullen zijn het eigenlijk?'
'Een huurfiets en een reusachtig varken. De huurfiets moet volgende week terug, en het reusachtige varken heeft honger.'
'Ik weet niet wat ik moet zeggen. Ik weet het gewoon niet meer.'
'Het staat in de computer, verdomme! Kom naar huis en neem alles in ontvangst!'
'Ik ga ophangen.'
'Ik weet waar u woont! Vanavond rijdt er een reusachtig varken op een huurfiets door uw huis, of u het nu wilt of niet!'
Wat moet ik doen?
'Eh.. nee. Ik zit op mijn werk.'
'Dat is niet de afspraak, meneertje! Stout meneertje.'
'Pardon?'
'Volgens mijn computersysteem, dat overigens state of the art is, zou u vanmiddag thuis zijn zodat wij de spullen konden afleveren.'
'Spullen? Ik wil helemaal geen spullen. Wat moet ik met spullen? En ik heb nog nooit van Pennezak Transport gehoord!'
'Hahaha hihihihi hohoho haha!'
'...'
'Hahaha. Genoeg gelachen. Of was het geen grapje?'
'Zit ik in een radioprogramma ofzo? Of bent u een van mijn hilarisch leuke vrienden die me probeert voor lul te zetten? Altijd proberen ze me maar voor lul te zetten, ik word er helemaal gek van! Laatst hadden ze de mouwen van mijn jas aan elkaar geknoopt. En ze hebben wel eens zout in mijn thee gedaan. En ze hebben ook een keer mijn moeder gebeld om te zeggen dat ik in de gevangenis zat. Terwijl ik gewoon thuis voetbalplaatjes aan het plakken was. Volkomen onschuldig, mag ik wel zeggen.'
'Ter zake, meneertje. Ik heb hier een contract voor me liggen. Getekend door alle partijen. De spullen komen eraan, of u wilt of niet. En betaald moet er ook worden!'
'Contract? Contract? Ik word helemaal gek! Ik sta hier te stampvoeten en er komt rook uit mijn oren! Ik trek de haren uit mijn hoofd, hoort u wel?' (gedempt geschreeuw)
'Niks mee te maken! Kom naar huis, zodat u uw spullen in ontvangst kunt nemen!'
'Ik hoef helemaal geen spullen! Mijn hele huis staat al vol spullen! Serviesgoed, boeken, meubels. Overal spullen. Ik word stapeldol van alle spullen. En nu moet ik zeker nog meer spullen. Wat voor spullen zijn het eigenlijk?'
'Een huurfiets en een reusachtig varken. De huurfiets moet volgende week terug, en het reusachtige varken heeft honger.'
'Ik weet niet wat ik moet zeggen. Ik weet het gewoon niet meer.'
'Het staat in de computer, verdomme! Kom naar huis en neem alles in ontvangst!'
'Ik ga ophangen.'
'Ik weet waar u woont! Vanavond rijdt er een reusachtig varken op een huurfiets door uw huis, of u het nu wilt of niet!'
Wat moet ik doen?
vrijdag 30 april 2010
Monoloog
Dit is een gastcolumn van gastcolumnist A
Ik zat de afgelopen weken in Zuid-Afrika. Zeven jaar geleden was ik er voor het laatst, en er was van alles veranderd in die tijd. Het centrum van Johannesburg herinner ik me als een soort oorlogsgebied: dichtgetimmerde winkels, niet-werkende straatverlichting en alleen maar gevaarlijk uitziende mensen op straat. Een avondje uit was een groot avontuur. In het café waar ik wel eens kwam stond er een groot hekwerk om de bar. De barman reikte met een angstig gezicht flesjes bier aan door de tralies. De sfeer was er verder prima - de mensen zwierden vrolijk aan de lampen boven de pooltafels en in de WC's werd er lustig op los geneukt (niet door mij overigens).
Hoe anders is het nu! Er zitten ineens overal winkels, en in plaats van enge junks lopen er nu winkelende (zwarte) families over straat. Het beruchte Carlton Center (zeg maar het Empire State Building van Johannesburg), ooit een plek waar je heenging als je het leuk vond om 27 keer met een mes in je organen gestoken te worden, is veranderd in een sjiek winkelcentrum met allemaal hippe Afrikaanse winkels (ik ben eindelijk eigenaar van een Amakipkip t-shirt! Zie www.amakipkip.com om te zien wat voor hete shit dat is).
Leuk hoor, het nieuwe Zuid-Afrika. De kranten staan vol met wonderlijke verhalen over corruptieschandalen, hysterische Mugabe-aanhangers en vermoorde rechts-extremistische blanke pedofielen met zwarte gayvriendjes, maar de economie groeit en de criminaliteit daalt - veel beter kan het niet gaan wat mij betreft.
Ik had natuurlijk beter moeten weten dan mijn dommige, liberale opvattingen te delen met de in camouflagekleding gestoken hoteleigenaar op het platteland van de Vrijstaat, die ons in zijn pickup-truck een rondleiding gaf over zijn land. 'Gaat best goed met het nieuwe Zuid-Afrika, toch?' opperde ik voorzichtig. Hij stopte de auto; we stapten uit. Hij haalde diep adem en begon te praten. "Fucking-communisten-gaan-de-boel-hier-vernaaien-teringnegers-nemen-alles-over-het-land-gaat-naar-de-kloten-er-zitten-gaten-in-de-weg-vroeger-was-dat-prachtig-geasfalteerd-en-dat-allemaal-omdat-die-strontzwarten-ons-belastinggeld-stelen-ik-hoorde-laatst-van-een-vriend-van-de-buurvrouw-van-mijn-neef-en-die-was-vermoord-door-een-neger-zie-je-nou-wel-het-land-gaat-naar-de-honden-godverdomme-nou-ik-laat-me-er-niet-door-wegjagen-ik-hou-mijn-negers-in-bedwang-ze-wonen-al-twintig-jaar-op-mijn-land-en-ze-weten-dondersgoed-wie-hier-de-baas-is-weet-je-godverdomme-waarom-jij-achterlijke-europeaan-die-zo-dom-is-als-het-achtereinde-van-een-varken-NOU-WEET-JE-GODVEROMME-WAAROM???"
Het was even stil. Mijn vriendin veegde de klodders spuug uit haar haren. Ik probeerde aan iets leuks te denken, een zonnige dag in de tuin van mijn ouders of zo. De wind woei zachtjes door het gras, in de verte floot een of ander Afrikaans vogeltje een vrolijk deuntje.
PANG! PANG!
Onze hoteleigenaar had nu een pistool uit zijn broekzak gehaald en schoot als een waanzinnige op een steen die aan de kant van de weg lag. "Ik-laat-niet-met-me-spotten-zie-je-wel-jij-rotventje-ik-ben-gewapend-ik-weet-wel-dat-de-regering-wapens-uit-Zimbabwe-krijgt-om-ons-allemaal-aan-gort-te-knallen-maar-ik-laat-niet-met-me-sollen-ik-schiet-elke-neger-die-het-waagt-hier-te-komen-zo-naar-zijn-grootje-hoor-je-me-jij-bleekneus-met-je-mooie-praatjes!"
PANG!
Voor iedereen die erover denkt om naar het WK te gaan: het kan best, het is zelfs ten zeerste aan te bevelen, want Zuid-Afrika is het mooiste land op aarde. Maar als je alleen over straat loopt en je komt een groepje opgeschoten blanken tegen: maak geen oogcontact, haal diep adem, bid tot Jezus, Jozef en Maria en steek de straat over.
Ik zat de afgelopen weken in Zuid-Afrika. Zeven jaar geleden was ik er voor het laatst, en er was van alles veranderd in die tijd. Het centrum van Johannesburg herinner ik me als een soort oorlogsgebied: dichtgetimmerde winkels, niet-werkende straatverlichting en alleen maar gevaarlijk uitziende mensen op straat. Een avondje uit was een groot avontuur. In het café waar ik wel eens kwam stond er een groot hekwerk om de bar. De barman reikte met een angstig gezicht flesjes bier aan door de tralies. De sfeer was er verder prima - de mensen zwierden vrolijk aan de lampen boven de pooltafels en in de WC's werd er lustig op los geneukt (niet door mij overigens).
Hoe anders is het nu! Er zitten ineens overal winkels, en in plaats van enge junks lopen er nu winkelende (zwarte) families over straat. Het beruchte Carlton Center (zeg maar het Empire State Building van Johannesburg), ooit een plek waar je heenging als je het leuk vond om 27 keer met een mes in je organen gestoken te worden, is veranderd in een sjiek winkelcentrum met allemaal hippe Afrikaanse winkels (ik ben eindelijk eigenaar van een Amakipkip t-shirt! Zie www.amakipkip.com om te zien wat voor hete shit dat is).
Leuk hoor, het nieuwe Zuid-Afrika. De kranten staan vol met wonderlijke verhalen over corruptieschandalen, hysterische Mugabe-aanhangers en vermoorde rechts-extremistische blanke pedofielen met zwarte gayvriendjes, maar de economie groeit en de criminaliteit daalt - veel beter kan het niet gaan wat mij betreft.
Ik had natuurlijk beter moeten weten dan mijn dommige, liberale opvattingen te delen met de in camouflagekleding gestoken hoteleigenaar op het platteland van de Vrijstaat, die ons in zijn pickup-truck een rondleiding gaf over zijn land. 'Gaat best goed met het nieuwe Zuid-Afrika, toch?' opperde ik voorzichtig. Hij stopte de auto; we stapten uit. Hij haalde diep adem en begon te praten. "Fucking-communisten-gaan-de-boel-hier-vernaaien-teringnegers-nemen-alles-over-het-land-gaat-naar-de-kloten-er-zitten-gaten-in-de-weg-vroeger-was-dat-prachtig-geasfalteerd-en-dat-allemaal-omdat-die-strontzwarten-ons-belastinggeld-stelen-ik-hoorde-laatst-van-een-vriend-van-de-buurvrouw-van-mijn-neef-en-die-was-vermoord-door-een-neger-zie-je-nou-wel-het-land-gaat-naar-de-honden-godverdomme-nou-ik-laat-me-er-niet-door-wegjagen-ik-hou-mijn-negers-in-bedwang-ze-wonen-al-twintig-jaar-op-mijn-land-en-ze-weten-dondersgoed-wie-hier-de-baas-is-weet-je-godverdomme-waarom-jij-achterlijke-europeaan-die-zo-dom-is-als-het-achtereinde-van-een-varken-NOU-WEET-JE-GODVEROMME-WAAROM???"
Het was even stil. Mijn vriendin veegde de klodders spuug uit haar haren. Ik probeerde aan iets leuks te denken, een zonnige dag in de tuin van mijn ouders of zo. De wind woei zachtjes door het gras, in de verte floot een of ander Afrikaans vogeltje een vrolijk deuntje.
PANG! PANG!
Onze hoteleigenaar had nu een pistool uit zijn broekzak gehaald en schoot als een waanzinnige op een steen die aan de kant van de weg lag. "Ik-laat-niet-met-me-spotten-zie-je-wel-jij-rotventje-ik-ben-gewapend-ik-weet-wel-dat-de-regering-wapens-uit-Zimbabwe-krijgt-om-ons-allemaal-aan-gort-te-knallen-maar-ik-laat-niet-met-me-sollen-ik-schiet-elke-neger-die-het-waagt-hier-te-komen-zo-naar-zijn-grootje-hoor-je-me-jij-bleekneus-met-je-mooie-praatjes!"
PANG!
Voor iedereen die erover denkt om naar het WK te gaan: het kan best, het is zelfs ten zeerste aan te bevelen, want Zuid-Afrika is het mooiste land op aarde. Maar als je alleen over straat loopt en je komt een groepje opgeschoten blanken tegen: maak geen oogcontact, haal diep adem, bid tot Jezus, Jozef en Maria en steek de straat over.
vrijdag 16 april 2010
Dagboek
Dit is een gastcolumn van gastcolumnist A
Aan een zijstraat van de Langegracht in Leiden zit een hele fijne kringloopwinkel. Er werkt een oud mannetje met vies grijs sliertjeshaar, die de hele dag oude platen draait op een Erres-draaitafel uit 1973. Hij verkoopt alleen maar troep. Tafels met drie poten, verweesde kinderschoenen, gescheurde badmutsen, kleurboeken die al ingekleurd zijn, cowboyboeken met ezelsoren. Ik kan er uren rondkijken. Als je een laatje van een kast opentrekt vind je regelmatig dingen die je eigenlijk niet had mogen vinden. Een gigantische oma-slip bijvoorbeeld, of een familieportret waaruit een paar gezichten zijn geknipt. Recht uit de erfenis van een gehate oudtante, zo lijkt het. Laatst won ik de ultieme jackpot toen ik, verstopt tussen twee platen van Bolland & Bolland, een heus dagboek vond. De inhoud bestaat voornamelijk uit gezeurpiet over het werkelijk oersaaie werk wat de auteur deed, maar er staan ook een paar juweeltjes in:
Dina beheerste nu mijn leven. Waar ik sinds ik haar voor het eerst zag voor gevreesd had, was nu gebeurd. Ik was geobsedeerd. Als ik 's nachts in mijn bed lag, hoorde ik zachtjes haar stem langs de zoldering, slepend, tergend langzaam, ik kon er niet van slapen. Soms reed er een vrachtauto door de kleine straat waar ik toen woonde, en in het schelle licht van de koplampen dat dan door de ramen viel, kon ik het levensgrote portret van haar zien, dat ik midden in mijn kamer had opgehangen. Ze lachte me toe, alsof er niks aan de hand was. Alsof er nooit iets was gebeurd tussen ons. Daar lag ik dan, zwetend op de dekens, slechts gekleed in een smoezelig onderbroekje. Vaak stond ik dan even op om een glaasje water te drinken en mijn neus tussen de gordijnen te steken. De muffe lucht van de gordijnen deed me altijd denken aan Dina. Waar zou ze zijn gebleven?
[...]
En zo verstreken de jaren. Eerst dacht ik elke minuut aan haar, toen elk uur, later elke dag en daarna zelfs dat niet meer. Ik maakte mezelf wijs dat ze voorgoed uit mijn leven was verdwenen. Mijn aandacht probeerde ik volledig te richten op mijn werk, dat bestond uit het ordenen van ponsplaatjes in een plaatselijke kliniek. Na verloop van tijd kon ik, zonder de ponsmachine te gebruiken, met het blote oog lezen wat er op een ponsplaatje geschreven was. Ik las, zogezegd, vloeiend Pons - een feit dat me vervulde met trots. 's Avonds om half zes keerde ik steevast huiswaarts, waar de hospita het eten al klaar had. Daarna smoorde ik een pijp, en las wat uit het verzameld werk van Godfried Bomans. Vanuit de tochtige kelder waar ik woonde zag ik regelmatig welgevormde vrouwenbenen voorbij lopen, maar meer dan een lusteloze, vage interesse kon ik daarvoor nooit opbrengen. Enkele malen per week onaneerde ik boven de wasbak, wat erg hygienisch was, maar als nadeel had dat ik na afloop steevast in de spiegel keek en geconfronteerd werd met mijn eigen, baardige, gerimpelde gezicht - een naargeestige gebeurtenis die ervoor zorgde dat het steeds enkele dagen duurde voor ik me weer overgaf aan de zelfbevlekking.
Op een winderige novemberavond, toen ik rusteloos wat boeken uit de kast trok, niet wetende waarnaar ik zocht, viel er ineens een briefje uit de kast. Ik herkende het handschrift meteen. Ik moest even gaan zitten voor ik de moed op kon brengen het briefje te lezen. 'Ik wil een kaleidoscoop in mijn kont', stond er geschreven, in haastige, hanepoten. Ik rende naar de wasbak en het leek uren te duren voor ik enigszins tot bedaren kwam. Dina, Dina, Dina.
Hartverscheurend, toch?
Aan een zijstraat van de Langegracht in Leiden zit een hele fijne kringloopwinkel. Er werkt een oud mannetje met vies grijs sliertjeshaar, die de hele dag oude platen draait op een Erres-draaitafel uit 1973. Hij verkoopt alleen maar troep. Tafels met drie poten, verweesde kinderschoenen, gescheurde badmutsen, kleurboeken die al ingekleurd zijn, cowboyboeken met ezelsoren. Ik kan er uren rondkijken. Als je een laatje van een kast opentrekt vind je regelmatig dingen die je eigenlijk niet had mogen vinden. Een gigantische oma-slip bijvoorbeeld, of een familieportret waaruit een paar gezichten zijn geknipt. Recht uit de erfenis van een gehate oudtante, zo lijkt het. Laatst won ik de ultieme jackpot toen ik, verstopt tussen twee platen van Bolland & Bolland, een heus dagboek vond. De inhoud bestaat voornamelijk uit gezeurpiet over het werkelijk oersaaie werk wat de auteur deed, maar er staan ook een paar juweeltjes in:
Dina beheerste nu mijn leven. Waar ik sinds ik haar voor het eerst zag voor gevreesd had, was nu gebeurd. Ik was geobsedeerd. Als ik 's nachts in mijn bed lag, hoorde ik zachtjes haar stem langs de zoldering, slepend, tergend langzaam, ik kon er niet van slapen. Soms reed er een vrachtauto door de kleine straat waar ik toen woonde, en in het schelle licht van de koplampen dat dan door de ramen viel, kon ik het levensgrote portret van haar zien, dat ik midden in mijn kamer had opgehangen. Ze lachte me toe, alsof er niks aan de hand was. Alsof er nooit iets was gebeurd tussen ons. Daar lag ik dan, zwetend op de dekens, slechts gekleed in een smoezelig onderbroekje. Vaak stond ik dan even op om een glaasje water te drinken en mijn neus tussen de gordijnen te steken. De muffe lucht van de gordijnen deed me altijd denken aan Dina. Waar zou ze zijn gebleven?
[...]
En zo verstreken de jaren. Eerst dacht ik elke minuut aan haar, toen elk uur, later elke dag en daarna zelfs dat niet meer. Ik maakte mezelf wijs dat ze voorgoed uit mijn leven was verdwenen. Mijn aandacht probeerde ik volledig te richten op mijn werk, dat bestond uit het ordenen van ponsplaatjes in een plaatselijke kliniek. Na verloop van tijd kon ik, zonder de ponsmachine te gebruiken, met het blote oog lezen wat er op een ponsplaatje geschreven was. Ik las, zogezegd, vloeiend Pons - een feit dat me vervulde met trots. 's Avonds om half zes keerde ik steevast huiswaarts, waar de hospita het eten al klaar had. Daarna smoorde ik een pijp, en las wat uit het verzameld werk van Godfried Bomans. Vanuit de tochtige kelder waar ik woonde zag ik regelmatig welgevormde vrouwenbenen voorbij lopen, maar meer dan een lusteloze, vage interesse kon ik daarvoor nooit opbrengen. Enkele malen per week onaneerde ik boven de wasbak, wat erg hygienisch was, maar als nadeel had dat ik na afloop steevast in de spiegel keek en geconfronteerd werd met mijn eigen, baardige, gerimpelde gezicht - een naargeestige gebeurtenis die ervoor zorgde dat het steeds enkele dagen duurde voor ik me weer overgaf aan de zelfbevlekking.
Op een winderige novemberavond, toen ik rusteloos wat boeken uit de kast trok, niet wetende waarnaar ik zocht, viel er ineens een briefje uit de kast. Ik herkende het handschrift meteen. Ik moest even gaan zitten voor ik de moed op kon brengen het briefje te lezen. 'Ik wil een kaleidoscoop in mijn kont', stond er geschreven, in haastige, hanepoten. Ik rende naar de wasbak en het leek uren te duren voor ik enigszins tot bedaren kwam. Dina, Dina, Dina.
Hartverscheurend, toch?
vrijdag 2 april 2010
Rare kabouterplaatjes
Dit is een gastcolumn van gastcolumnist A.
Ik liep laatst door de Ikea, niet omdat ik een kast van het type 'Billy' nodig had, of omdat ik trek had in Zweedse gehaktballetjes, maar omdat ik me een beetje eenzaam voelde. Bij Ikea zijn altijd lekker veel mensen. Ze zitten op bankstellen, rennen rond met lampenkappen, meten keukenkastjes op. Ik mag er hele dagen zitten, gewoon om maar gezellig onder de mensen te zijn. Soms knoop ik een gesprek aan over een bestekla, maar liever nog luister ik wat de mensen tegen elkaar zeggen.
Ze zeggen de mooiste dingen tegen elkaar. Een paar maanden terug vroeg een jongen een meisje ten huwelijk op een wit tapijt met een moeilijke naam. Ze zei ja, en alle mensen gingen klappen. Een oudere vrouw, die er ook een beetje eenzaam uitzag, moest huilen. 'Ik werd ook een keer ten huwelijk gevraagd, en toen zei ik nee,' snotterde ze. 'Ik dacht: er komt nog wel wat beters voorbij, maar dat gebeurde nooit.' Zozo, dacht ik. Weten we dat ook weer.
Een andere keer had iemand stiekem een hond mee naar binnen genomen. Dat is strikt verboden, want het zou me een rare boel worden in de Ikea als iedereen zijn hond maar mee ging nemen. Maar dit was een heel klein hondje, vandaar dat de eigenaresse waarschijnlijk dacht dat het wel kon. De hond zat in haar jas, en stak zijn kleine ondeugende guitige kopje tussen twee knoopsgaten naar buiten. Ineens begon die hond hartverscheurend te kotsen. Hij maakte er heel menselijke geluiden bij, je kon die hond als het ware horen kokhalzen. Omstanders begonnen verschrikt te roepen en een paar mensen renden van pure angst weg. De vrouw reageerde kalm; blijkbaar had ze dit vaker meegemaakt. Ze legde een hand over het kotsende hondje en riep rustig de WC in. Even later kwam ze weer naar buiten met een natte jas, die ze blijkbaar had afgespoeld. Ze rook nog een beetje zurig, maar de hond was nergens te bekennen. Ik vraag me nog steeds af of het hondje onder haar jas zat verstopt of dat hij door de WC was gespoeld, of in de maandverbandbak was gegooid. Dat zou net goed geweest zijn voor zo'n vies rothondje.
Op deze bewuste dag wandelde ik over de kinderafdeling. Er liep een heel gelukkig uitziend stel met een kinderwagen. In perfecte harmonie zochten ze kinderspulletjes uit, zoals een klein groen stoeltje en een schattig slabbetje. Het kind in de wagen zag er, merkte ik toen ik wat dichterbij kwam, wel een beetje vreemd uit. Het had een grote snor en rookte een pijp. De zware basstem, die ik eerder aan de vader toeschreef, bleek van hem te zijn. Op luide toon gaf hij daarmee commentaar op de spullen die zijn ouders hem voorhielden. Het was een wonderlijke situatie, want het mannetje kon, ondanks zijn snor, onmogelijk ouder dan drie zijn. De meeste spulletjes konden zijn goedkeuring wegdragen, maar toen zijn arme vader zijn zoon een klein dekentje met kaboutermotief voorhield, ontstak hij in blinde woede. 'Wat heb ik nou gezegd? GEEN rare kabouterplaatjes op mijn dekbed! Daar word ik helemaal tureluurs van. Zoek maar iets met Heidegger ofzo. Of Kant. Een Kant-motiefje op mijn dekbed, hohohohoho!' De peuter begon zo dreunend te lachen dat zijn wagentje vervaarlijk heen en weer schudde. De vader begon vruchteloos de dekbeddenafdeling op een neer te lopen en schoot uiteindelijk een Ikea-mevrouw aan. 'Nietzsche is ook goed, hoor je me? Een dekbedovertrek van Friedrich Nietzsche!' riep zijn zoon hem na.
Leuk hoor, de Ikea!
Ik liep laatst door de Ikea, niet omdat ik een kast van het type 'Billy' nodig had, of omdat ik trek had in Zweedse gehaktballetjes, maar omdat ik me een beetje eenzaam voelde. Bij Ikea zijn altijd lekker veel mensen. Ze zitten op bankstellen, rennen rond met lampenkappen, meten keukenkastjes op. Ik mag er hele dagen zitten, gewoon om maar gezellig onder de mensen te zijn. Soms knoop ik een gesprek aan over een bestekla, maar liever nog luister ik wat de mensen tegen elkaar zeggen.
Ze zeggen de mooiste dingen tegen elkaar. Een paar maanden terug vroeg een jongen een meisje ten huwelijk op een wit tapijt met een moeilijke naam. Ze zei ja, en alle mensen gingen klappen. Een oudere vrouw, die er ook een beetje eenzaam uitzag, moest huilen. 'Ik werd ook een keer ten huwelijk gevraagd, en toen zei ik nee,' snotterde ze. 'Ik dacht: er komt nog wel wat beters voorbij, maar dat gebeurde nooit.' Zozo, dacht ik. Weten we dat ook weer.
Een andere keer had iemand stiekem een hond mee naar binnen genomen. Dat is strikt verboden, want het zou me een rare boel worden in de Ikea als iedereen zijn hond maar mee ging nemen. Maar dit was een heel klein hondje, vandaar dat de eigenaresse waarschijnlijk dacht dat het wel kon. De hond zat in haar jas, en stak zijn kleine ondeugende guitige kopje tussen twee knoopsgaten naar buiten. Ineens begon die hond hartverscheurend te kotsen. Hij maakte er heel menselijke geluiden bij, je kon die hond als het ware horen kokhalzen. Omstanders begonnen verschrikt te roepen en een paar mensen renden van pure angst weg. De vrouw reageerde kalm; blijkbaar had ze dit vaker meegemaakt. Ze legde een hand over het kotsende hondje en riep rustig de WC in. Even later kwam ze weer naar buiten met een natte jas, die ze blijkbaar had afgespoeld. Ze rook nog een beetje zurig, maar de hond was nergens te bekennen. Ik vraag me nog steeds af of het hondje onder haar jas zat verstopt of dat hij door de WC was gespoeld, of in de maandverbandbak was gegooid. Dat zou net goed geweest zijn voor zo'n vies rothondje.
Op deze bewuste dag wandelde ik over de kinderafdeling. Er liep een heel gelukkig uitziend stel met een kinderwagen. In perfecte harmonie zochten ze kinderspulletjes uit, zoals een klein groen stoeltje en een schattig slabbetje. Het kind in de wagen zag er, merkte ik toen ik wat dichterbij kwam, wel een beetje vreemd uit. Het had een grote snor en rookte een pijp. De zware basstem, die ik eerder aan de vader toeschreef, bleek van hem te zijn. Op luide toon gaf hij daarmee commentaar op de spullen die zijn ouders hem voorhielden. Het was een wonderlijke situatie, want het mannetje kon, ondanks zijn snor, onmogelijk ouder dan drie zijn. De meeste spulletjes konden zijn goedkeuring wegdragen, maar toen zijn arme vader zijn zoon een klein dekentje met kaboutermotief voorhield, ontstak hij in blinde woede. 'Wat heb ik nou gezegd? GEEN rare kabouterplaatjes op mijn dekbed! Daar word ik helemaal tureluurs van. Zoek maar iets met Heidegger ofzo. Of Kant. Een Kant-motiefje op mijn dekbed, hohohohoho!' De peuter begon zo dreunend te lachen dat zijn wagentje vervaarlijk heen en weer schudde. De vader begon vruchteloos de dekbeddenafdeling op een neer te lopen en schoot uiteindelijk een Ikea-mevrouw aan. 'Nietzsche is ook goed, hoor je me? Een dekbedovertrek van Friedrich Nietzsche!' riep zijn zoon hem na.
Leuk hoor, de Ikea!
vrijdag 19 maart 2010
De sexy hoer van Loosduinen
Dit is een gastcolumn van gastcolumnist A
Laatst ging ik met de tram naar Kijkduin. Iedereen die dat wel eens gedaan heeft, en ik kan het iedereen van harte aanbevelen, want er is een hartstikke gezellige boulevard in Kijkduin, met een werkelijk prima pannenkoekenhuis, en een mondain winkelcentrum, waar ik ooit nog wel eens, twaalf jaar geleden, met een collectebus voor het aidsfonds heb moeten staan, maar toen kwam ik om zes uur 's avonds aan en bleken alle winkels al dicht te zijn, waardoor er geen levende ziel meer was en ik onverichter zake huiswaarts moest keren, komt door Loosduinen. Wat valt er over Loosduinen te zeggen? Weinig tot niets. Ik ben er al best vaak doorheen gekomen en kan me er werkelijk helemaal niets van herinneren. Er staan, geloof ik, huizen. Volgens mij is het niet zo'n sjieke buurt, maar hoe ik daarbij kom weet ik eigenlijk niet. Het enige wat ik weet is dat ik ooit in die tram zat, het regende buiten pijpenstelen en ik luisterde naar het verzameld werk van Depeche Mode, wat ik dan weer werkelijk niemand kan aanbevelen - hoe ik ooit heb kunnen denken dat het een goed idee was om 60 euro neer te tellen voor zulke afgrijselijk zenuwpezig gestuiter weet ik niet - toen ik plotseling gefluister achter me hoorde. Sommige mensen kunnen zo hard fluisteren dat het door merg een been gaat (overigens is fluisteren heel slecht voor je stembanden, las ik laatst ergens, dus denk erom, mensen: niet teveel fluisteren!). Zonder mijn muziek af te zetten draaide ik heel casual mijn hoofd een beetje, zodat ik kon zien wie daar op die regenachtige middag in de tram zat te fluisteren. De tram achter me was helemaal leeg, op een vies oud mannetje na. Zijn grijze haar stond recht overeind, zodat hij er een beetje uitzag als Albert Einstein. Toen hij later de tram uitstapte hoorde ik gerinkel van flessen uit de boodschappentas die hij bij zich had. Hij zat twee banken achter me en keek me recht aan, terwijl hij doorging met fluisteren. Het koude zweet brak me uit. Zat die oude viespeuk soms naar mij te fluisteren? Ik zette de muziek wat zachter, zodat ik kon horen wat hij zei. 'Sexy hoer! Jij bent een sexy hoer!' hoorde ik. Angstig keek ik naar mezelf in de weerspiegeling van het raam, en zag tot mijn opluchting de vertrouwde twee meter lange ongeschoren boer. Ik keek nog eens om me heen, of er niemand anders in de tram zat die meer in aanmerking zou komen voor de titel 'sexy hoer', maar de tram was leeg, op de bestuurder na, en die was niet zichtbaar. Toen ik later uitstapte zag ik overigens dat het een dikke Surinamer met maar een arm was.
De waarheid drong tot me door. Ik ben de sexy hoer van Loosduinen.
Laatst ging ik met de tram naar Kijkduin. Iedereen die dat wel eens gedaan heeft, en ik kan het iedereen van harte aanbevelen, want er is een hartstikke gezellige boulevard in Kijkduin, met een werkelijk prima pannenkoekenhuis, en een mondain winkelcentrum, waar ik ooit nog wel eens, twaalf jaar geleden, met een collectebus voor het aidsfonds heb moeten staan, maar toen kwam ik om zes uur 's avonds aan en bleken alle winkels al dicht te zijn, waardoor er geen levende ziel meer was en ik onverichter zake huiswaarts moest keren, komt door Loosduinen. Wat valt er over Loosduinen te zeggen? Weinig tot niets. Ik ben er al best vaak doorheen gekomen en kan me er werkelijk helemaal niets van herinneren. Er staan, geloof ik, huizen. Volgens mij is het niet zo'n sjieke buurt, maar hoe ik daarbij kom weet ik eigenlijk niet. Het enige wat ik weet is dat ik ooit in die tram zat, het regende buiten pijpenstelen en ik luisterde naar het verzameld werk van Depeche Mode, wat ik dan weer werkelijk niemand kan aanbevelen - hoe ik ooit heb kunnen denken dat het een goed idee was om 60 euro neer te tellen voor zulke afgrijselijk zenuwpezig gestuiter weet ik niet - toen ik plotseling gefluister achter me hoorde. Sommige mensen kunnen zo hard fluisteren dat het door merg een been gaat (overigens is fluisteren heel slecht voor je stembanden, las ik laatst ergens, dus denk erom, mensen: niet teveel fluisteren!). Zonder mijn muziek af te zetten draaide ik heel casual mijn hoofd een beetje, zodat ik kon zien wie daar op die regenachtige middag in de tram zat te fluisteren. De tram achter me was helemaal leeg, op een vies oud mannetje na. Zijn grijze haar stond recht overeind, zodat hij er een beetje uitzag als Albert Einstein. Toen hij later de tram uitstapte hoorde ik gerinkel van flessen uit de boodschappentas die hij bij zich had. Hij zat twee banken achter me en keek me recht aan, terwijl hij doorging met fluisteren. Het koude zweet brak me uit. Zat die oude viespeuk soms naar mij te fluisteren? Ik zette de muziek wat zachter, zodat ik kon horen wat hij zei. 'Sexy hoer! Jij bent een sexy hoer!' hoorde ik. Angstig keek ik naar mezelf in de weerspiegeling van het raam, en zag tot mijn opluchting de vertrouwde twee meter lange ongeschoren boer. Ik keek nog eens om me heen, of er niemand anders in de tram zat die meer in aanmerking zou komen voor de titel 'sexy hoer', maar de tram was leeg, op de bestuurder na, en die was niet zichtbaar. Toen ik later uitstapte zag ik overigens dat het een dikke Surinamer met maar een arm was.
De waarheid drong tot me door. Ik ben de sexy hoer van Loosduinen.
vrijdag 5 maart 2010
Willen
Dit is een gastcolumn van gastcolumnist A
'Als je maar écht wil, is alles mogelijk', of uitingen van die strekking, behoren tot de meest misbruikte gezegden van onze taal. Ik stel voor het misbruik onder te verdelen in twee categorieën, waarvan de eerste het Boeddhistische misbruik is. Dat gebeurt door mensen die een mislukt kutleven hebben en er proberen een mooie draai aan te geven. Lekker de hele dag de telefoon opnemen in een of ander kantoor en dan in het weekend gaan bungeejumpen. Of door een heel leven keihard te werken een zielige garage opbouwen met twee man personeel. Jaja, alles is mogelijk, heel knap hoor. Jammer genoeg hebben mensen uit deze categorie meestal iets bereikt waar niemand jaloers op is, en dat is toch wel een voorwaarde om zoiets te mogen zeggen. Eigenlijk is dat wel een mooi soort misbruik, want het gaat over tevreden zijn met wat je hebt enzo. Boeddhistisch. Hartstikke goed. Maar het blijft een beetje zielig.
De tweede soort zou ik het Onmogelijke misbruik willen noemen. Dat gebeurt als mensen écht iets bereikt hebben, maar dan meteen willen doen voorkomen of het allemaal komt door hun wonderbaarlijk grote wilskracht. President van Amerika worden bijvoorbeeld. Jahoor, Barack, jij bent het nu, maar eigenlijk had het iedereen kunnen zijn. Ook die kwijlende autistische Chinees die de hele dag met zijn hoofd tegen de muur aan het bonken is. Sporters willen zich hier ook nog wel eens aan schuldig maken. Net of ze alles zouden kunnen als ze maar genoeg zouden willen... Misschien had Usain Bolt een hele goede bobsleeër kunnen zijn, maar daar houdt het toch wel een beetje mee op. Ruud van Nistelrooy heeft het volgens mij ook wel eens gezegd, maar ik kon niet echt bedenken wat hij dan nog meer voor bijzonders zou kunnen als hij echt zou willen.
Als ik bovenstaand stukje teruglees lijkt het één grote gefrustreerde bende. Er zijn echter uitzonderingen - inspirerende, bijzondere uitzonderingen, die een mens kracht geven op moeilijke momenten. Eigenlijk, nu ik er eens goed over nadenk, is er één uitzondering (wat nog steeds niet minder inspirerend en bijzonder is). Zijn naam is Dirkjan Ranzijn - een naam die iedereen die zich wel eens droevig voelt over zijn of haar leven zou moeten onthouden. Dirkjan Ranzijn is een muzieksensatie die 'born to play forever, born to play for you' is, zo lezen we op zijn website (www.dirkjanranzijn.nl). Hij speelt op een kneitergaaf Bohm-orgel, met heuse knopjes en schuifjes. Hij maakt uitgebreide toernees door heel Europa, en brengt jaarlijks CD's uit met imponerende titels als 'Music and Passion', 'My Musical Dreams', 'The Best of My Early Years' en 'Born to Be on Stage'. Hij is een grote naam in de showbusiness en komt niet zelden op TV. Kortom, Dirkjan is living the dream...
Kijk, daar hebben we hem. De man die het allemaal voor elkaar gebokst heeft. Het is overduidelijk dat Dirkjan geen ene drol talent heeft, er uit ziet als een 16-jarig misdienaartje en, zo kunnen jullie zometeen ook horen, ongelofelijke kutmuziek maakt. Wie zegt dat dat nodig is om een muziekcarriere te hebben? Dirkjan laat het tegendeel mooi maar even zien. Een internationale ster. Hier zien we hem, op de Deense televisie. We zien hem zitten in een heel droevige studio op een heel lelijk orgel extreem kazige muziek maken. Maar het mooiste is: hij gaat zelf helemaal uit zijn plaat! Dat is rock 'n roll, mensen. Het maakt Dirkjan allemaal geen ene flikker uit, hij zit daar maar mooi, met zijn mik op de Deense televisie. Nog meer veelzeggende beelden hier. Dirkjan op een, zo lijkt het, afgelopen bruiloftsfeestje, in een donker hoekje, met een beamertje waarop hij te zien is. Tenenkrommende muziek. Klinkt droevig, maar Dirkjan laat zich niet uit het veld slaan. Hij zit daar op zijn orgel te rammen en krijgt er nog voor betaald ook! Misschien vindt dit concert wel plaats in Polen, waardoor het meteen onder de 'Internationale Toernee' valt. Lekker bezig, Dirkjan. Als je maar écht wil, is alles mogelijk. Een mooie boodschap voor de vrijdagmorgen.
vrijdag 19 februari 2010
Re: Nico Landers
Deze ingezonden brief is een antwoord van A. op de column van maandag over Nico Landers. Vanaf vandaag schrijft A. iedere twee weken een gastcolumn
Ik zat net nog eens aan Nico Landers te denken. Wat maakt hem nou zo bijzonder en anders dan andere zangers? Mijn theorie is: zijn zelfkritiek, maar tegelijkertijd zijn gebrek aan schaamte. Koos Alberts zit altijd maar in zijn rolstoel te zemelen hoe zielig hij is, het is altijd de schuld van anderen. Frans Bauer is de wijsneuzerige ideale schoonzoon die bosjes rozen meeneemt en de luisteraar vergast op halfzachte levenslesjes, net als Jannes. Marianne Weber? Een zelfingenomen proleterige taart, met haar irritante scheve smoel. Altijd weet ze het beter.
Nee, dan Nico Landers. Hij geeft niet alleen toe dat hij een gokverslaafde hoererende zuiplap is, hij schreeuwt het uit. Hij is er niet trots op, hij zou graag willen dat het anders was, maar hij is wie hij is, met al zijn fouten. Als hij zingt: "maar liefde kan mensen toch helpen, dat brengt weer een greintje geluk", dan voel je hoe hij aan de grond zit. Maar hij geeft niemand de schuld - waarschijnlijk is het zijn eigen schuld, en hij weet het. En nu gaat hij knalhard naar de hoeren om nog een greintje geluk te beleven. Zie je Fransie Bauer al bij de hoeren zitten? Koos Alberts in zijn rolstoel? Nee hoor, die zit thuis in de stacaravan te jammeren en foto's te verscheuren. Nico is tenminste een kerel, misschien eentje met fouten, maar wel eentje die instaat voor zijn daden. Door zijn eigen stomme schuld is hij in Vegas beland, waar hij al zijn geld vergokt, maar geeft hij iemand anders daar de schuld van? Hij verzucht dat hij de stad het liefste in brand zou steken, maar dat doet hij niet - hij weet immers dat niet Vegas, maar hij zelf de oorzaak is van zijn ellende: "toch blijf ik hier en vind mijn plezier met gokken door te gaan". Die hulpeloze eerlijkheid, die zelfkritiek - Nico schreeuwt het uit. Dat mag ik nu graag zien. En daarom staat Nico Landers op eenzame hoogte in de Nederlandse muziekwereld.
Amen.
Ik zat net nog eens aan Nico Landers te denken. Wat maakt hem nou zo bijzonder en anders dan andere zangers? Mijn theorie is: zijn zelfkritiek, maar tegelijkertijd zijn gebrek aan schaamte. Koos Alberts zit altijd maar in zijn rolstoel te zemelen hoe zielig hij is, het is altijd de schuld van anderen. Frans Bauer is de wijsneuzerige ideale schoonzoon die bosjes rozen meeneemt en de luisteraar vergast op halfzachte levenslesjes, net als Jannes. Marianne Weber? Een zelfingenomen proleterige taart, met haar irritante scheve smoel. Altijd weet ze het beter.
Nee, dan Nico Landers. Hij geeft niet alleen toe dat hij een gokverslaafde hoererende zuiplap is, hij schreeuwt het uit. Hij is er niet trots op, hij zou graag willen dat het anders was, maar hij is wie hij is, met al zijn fouten. Als hij zingt: "maar liefde kan mensen toch helpen, dat brengt weer een greintje geluk", dan voel je hoe hij aan de grond zit. Maar hij geeft niemand de schuld - waarschijnlijk is het zijn eigen schuld, en hij weet het. En nu gaat hij knalhard naar de hoeren om nog een greintje geluk te beleven. Zie je Fransie Bauer al bij de hoeren zitten? Koos Alberts in zijn rolstoel? Nee hoor, die zit thuis in de stacaravan te jammeren en foto's te verscheuren. Nico is tenminste een kerel, misschien eentje met fouten, maar wel eentje die instaat voor zijn daden. Door zijn eigen stomme schuld is hij in Vegas beland, waar hij al zijn geld vergokt, maar geeft hij iemand anders daar de schuld van? Hij verzucht dat hij de stad het liefste in brand zou steken, maar dat doet hij niet - hij weet immers dat niet Vegas, maar hij zelf de oorzaak is van zijn ellende: "toch blijf ik hier en vind mijn plezier met gokken door te gaan". Die hulpeloze eerlijkheid, die zelfkritiek - Nico schreeuwt het uit. Dat mag ik nu graag zien. En daarom staat Nico Landers op eenzame hoogte in de Nederlandse muziekwereld.
Amen.
Abonneren op:
Posts (Atom)