woensdag 6 juni 2012

27 dresses: 111 cheesy, langdradige minuten

Mocht je ooit eens in de gelegenheid raken om de film '27 dresses' te kijken: NIET DOEN. Dit is een waarschuwing. Ik herhaal: NIET DOEN. Het zullen de meest waardeloze 111 minuten van je leven worden. Wát een draak van een film. Wat een lijdensweg.


Jane is een mooie, jonge meid die al 27 keer bruidsmeisje is geweest. Ze gaat graag naar bruiloften, organiseert regelmatig de Grote Dag voor vriendinnen, maar droomt vooral van de dag dat ze zélf naar het altaar mag schrijden. Op zich best een leuk gegeven. Maar uiteraard moet er ook een cliché liefdesonderdeel inzitten. Wat we dus het grootste deel van de film zien, is een langdradig kat-en-muis-spel tussen de wanhopige dagbladjournalist Kevin en de irritante, af en toe in zelfmedelijden zwelgende Jane. Want zij is verliefd op haar baas George. Oh nee.

Het meest sneue verhaallijntje komt bij Jane's zusje Tess vandaan. Tess komt terug uit hip and happening Italië en windt direct George om haar vinger. Jane houdt zichzelf groot en blijft gewoon als personal assistent voor haar baas werken. Zelfs op de avond dat George Tess ten huwelijk wil vragen, staat ze er met haar neus bovenop. Natuurlijk zal ze weer bruidsmeisje en ceremoniemeester worden, maar in een allesbepalend moment zorgt Jane ervoor dat de hele bruiloft niet doorgaat. Ach en wee, Tess boos, George verdrietig, Jane voelt zich schuldig. Dát is het moment waarop het áltijd gaat regenen in films. Zo ook in '27 dresses'.

Het avontuur met stalkerige journalist Kevin bereikt ook in de regen haar hoogtepunt. Ze krijgen ruzie in een auto en vliegen uit de bocht. Maar ik zal alvast de afloop verklappen: álles komt goed. Zó goed zelfs, dat Jane en Kevin binnen het jaar trouwen en álle 27 vriendinnen die ooit gebruik hebben gemaakt van Jane's bruidsmeisjesdiensten naast haar bij het altaar staan. Oh sorry, nou heb ik de afloop verklapt. '27 dresses' is cheesy, nietszeggend en véél te langdradig. Helaas, want het hád een leuke film kunnen zijn.

dinsdag 5 juni 2012

Eten, vriend of vijand?

Eten, het is m'n grootste vriend maar ook m'n grootste vrees. M'n grootste hobby maar ook m'n grootste vijand. Sinds mijn afvalrace van afgelopen jaar denk ik bijna onophoudelijk aan eten. Eerder ook wel, maar dan gaf ik daar aan toe, waardoor ik tijdens mijn studententijd behoorlijk ben uitgedijd. Nu denk ik eraan, probeer het te vergeten, denk er weer aan, en dat dan bijna de hele dag. Best lastig als koken en lezen over eten twee van je grootste hobby's zijn. Er aan toegeven is geen optie, ik weiger m'n kleren (die ik allemaal heb moeten vervangen) groter te kopen.

Toch moet mijn honger naar voedsel en alles daar omheen gestild worden. Mocht je dit herkenbaar vinden, volgen nu een afrader en een tip voor de komende tijd. Afgelopen week bezocht ik namelijk twee tentoonstellingen over eten. De eerste was in museum Boerhaave in Leiden, Het Gewichtige Lichaam. Thema van de tentoonstelling is de verhouding tussen dik en dun, van obesitas tot anorexia. Op de website is al het een en ander te zien aan afbeeldingen en Lein en ik bereidden ons voor op een schokkende tentoonstelling, waarna we vast geen hap meer door de keel zouden kunnen krijgen. Helaas viel de tentoonstelling wat tegen. Twee zalen met wat affiches, prenten, beeldjes en een videomuur van L.A. Raven. Een beetje ouderwets en niet veel meer dan al op de website te zien was. Daarna hadden we gewoon honger en hebben we heerlijk Thais gegeten. Beetje jammer dus.

Onder het motto 'Brusselicious' is Brussel dit jaar gastronomische hoofdstad van Europa. Terecht, je kan er werkelijk fantastisch eten. Dat heb ik afgelopen weekend ook gedaan: terrine van gegrilde groenten, waterzooi, vol-au-vent, speculaasijs met gecaramelliseerde appeltjes. Mocht je deze zomer een weekend over hebben, ga dan naar Brussel. Dan kun je meteen ook naar de twee tentoonstellingen die vanwege het gastronomische jaar zijn ingericht. Eén in de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten en één in het Jubelparkmuseum, getiteld 'Smakelijk! Gastronomische ontdekkingen door de eeuwen heen’. Deze laatste bezocht ik en was blij verrast. Een uitputtende rondleiding langs vitrines vol kopjes, kannetjes, pannen, affiches, lepels en terrines. Het is misschien niet bijzonder vernieuwend opgezet, maar wel heel informatief. Bij elkaar staan er zo'n 300 stukken en aan de hand van deze stukken leer je over de ontwikkeling van onze eetcultuur. Wist je bijvoorbeeld dat in de zestiende eeuw in Italië al roomijs werd gemaakt, gekoeld met sneeuw en ijs uit de bergen? Fascinerend, niet waar?

In beide musea was de museumshop een feest. Ik ben dan ook dol op museumshops. Lein kocht in Leiden een boek over de psychologie van het eten, in Brussel kocht ik een boek over beschermde Europese streekproducten. En zo lees ik me een weg door mijn niet te stillen honger. Mocht het niet baten, dan gewoon lekker eten en een extra rondje hardlopen. Als het er op aankomt is eten toch meer mijn vriend dan mijn vijand.

maandag 4 juni 2012

Springsteen stort sacrale songs uit over Pinkpop

Foto NRC / Andreas Terlaak

Nog nooit heb ik zo veel saxofoonverheerlijking meegemaakt als vorige week maandag. Nog nooit heb ik zo'n massale sacrale bijeenkomst bijgewoond als op Tweede Pinksterdag 2012. En nog nooit heb ik zo'n rasartiest gezien als Bruce Springsteen, die met gemak 2,5 uur vol zong zonder al te veel onzinnig gelul.

In mijn vorige column kon je lezen dat mijn verwachtingen van The Boss hooggespannen waren. Nu zijn die verwachtingen meer dan waargemaakt. Nee, dit is geen "I heart...", daarvoor zijn mijn voorwaarden nog wat strenger. Zo heb ik nog geen Brucedromen gehad, nog geen urenlange YouTubesessies gehouden en ken ik nog niet AL zijn liedjes uit mijn hoofd. Dat zou trouwens ook erg knap zijn, want dit muziekmonster heeft achterlijk veel songs geschreven: tot nu toe heeft hij bijna 30 albums uitgebracht.

Tijdens het optreden bleek ik wel meer liedjes te kennen dan ik van tevoren had verwacht. Regelmatig schreeuwde ik dan ook mijn meneer in zijn oor: "Jeej! Deze ken ik!" alvorens ik hard probeerde mee te zingen (want: onbekende tekst). Later bleek dat ik "Fifth avenue breezah" verstond, wat dus "Tenth avenue freeze out" bleek te zijn. Wist ik veel, ik was al lang blij dat ik de akkoorden van dit liedje kende...

Gelukkig had Bruce Springsteen op Pinkpop niet de neiging om complete preken te houden, zoals mijn wederhelft me eerder wist te vertellen. Toch was dit optreden een haast verheven samenzijn. De immense massa toeschouwers op het veld, de immense band op het podium en de immense setlist die Springsteen over onze hoofden uitstortte, maken een magische combinatie. Zoals ik vorige week al schreef, laat The Boss zich graag inspireren door de Bijbel. Geen wonder dat ik onder de indruk was van het effect van zijn Geïnspireerde Liedjes op het publiek. Deze man preekt met zijn gitaar en zijn zang.

Nee, ik noem mezelf geen fan van Bruce Springsteen. Maar hij heeft me zeker weten te overtuigen van de kracht van zijn muziek en performance. Stiekem checkte ik de dag na het optreden al of er nog kaarten waren voor een andere show van deze tour... maar dat heb je niet hier op Gemodder gelezen :)

vrijdag 1 juni 2012

Pleefiguur

PWA gooide afgelopen Koninginnedag met een oranje wc-pot. Hij gooide het verst van alle prinsen. Op één troon was hij dus al heerser, dacht ik toen ik dat las. Hij gooide de pleepot bovenhands viel me op. Dat vond ik knap, een pleepot bovenhands werpen. Geen idee of dat de koninklijke weg was, maar het was blijkbaar wel effectief. Hij keek er ook heel serieus bij, dat is ook heel knap. Bovenhands een pleepot het verst gooien en dan ook nog serieus kijken, daar mag je best trots op zijn. Maar nu blijkt dat PWA hier helemaal niet trots was. Dat er een donkere schaduw hangt over zijn glansrijke overwinning. In plaats van trots voelt onze toekomstige koning schaamte. Er schoot van alles door me heen toen ik dit hoorde. Waarom toch? Vond hij het ongepast om een oranje wc-pot bovenhands te gooien? Of vond hij het een toekomstig staatshoofd onwaardig om met pleepotten te gooien dat het een lieve lust is? Was de wc-pot misschien vlak daarvoor nog gebruikt en voelde de prins nattigheid? Zo veel redenen om je te schamen, hoewel ik nog steeds heel trots op hem was.


Tot ik hoorde wat de reden was voor zijn schaamte. De prins schaamt zich omdat er in heel veel landen helemaal nog geen goede sanitaire voorzieningen zijn en hij vervolgens net doet alsof er niks aan de hand is en lekker met een prima pleepot gaat staan smijten. Lachend en wel. Dat vond ik een beetje schijnheilig van onze prins. Ten eerste besefte hij zich dit al tijdens zijn gooi. Misschien niet tijdens de achterzwaai, maar wel tijdens de gooi zelf. Dan lacht hij namelijk helemaal niet. Kijk maar, je ziet hem denken: "Hier hadden best nog wat derdewereldburgers op kunnen poepen." Verder is dit toch een beetje logica voor kinderen. Kinderen die hun bordje niet leeg willen eten en waar mama tegen zegt: "de kindertjes in Afrika zouden snakken naar jouw bord met spruitjes." En later denk je dan: ja maar, die spruitjes had je toch ook niet naar Afrika gestuurd alsik ze niet had opgegeten? Zo is het ook met deze pleepot. Die was anders ook heus niet naar Afrika gestuurd, als PWA er niet mee gesmeten had. Ik was zo trots, maar nu schaam ik me omdat we een toekomstige staatshoofd hebben dat dit denkt. Jammer hoor.

donderdag 31 mei 2012

I heart... de Biesbosch

Als je toe bent aan een mini-vakantie in eigen land, zijn er legio mogelijkheden om je even terug te trekken in een rustigere omgeving dan een Randstadstad. Limburg en de Wadden vielen af want te ver weg voor slechts één nachtje weg. Ik ben opgegroeid in Zeeland en meneer S op de Veluwe dus dat viel ook af. De Heuvelrug is net te dichtbij, hoewel volgens sommigen na knooppunt Lunetten sowieso de vakantie begint. Het werd de uiteindelijk de Biesbosch.

Eerlijk? Het was geen liefde op het eerste gezicht. Dordrecht is lelijk en je moet eerst nog een vreselijk nieuwbouwwijk door voordat de Merwede ziet. Maar eenmaal aan het water en in de rust vergeet je direct dat je net bij de pont een groep vijftigplussers met overgewicht op elektrische fietsen moest omzeilen.

Zelfs op een drukke en zonnige Pinksterdag is de BB nog best rustig. Er waren wel wat gemotoriseerde voertuigen, en enkele waterscooter en heel veel fietsers, maar zodra je het asfalt verlaat gaat er een wereld voor je open. De wereld van aalscholvers, futen, ruigpootbuizerds en bosrietzangers (en van ganzenkak onder je schoen, maar dat is dan wel weer lekker in touch met de natuur). De wereld van de luxe van een vogelkijkhut helemaal voor jezelf alleen.

De BB combineert op een ideale manier het woeste outdoorleven (ja, want er was dus geen hek bij het wildrooster en toen moesten we onder het prikkeldraad door buikschuiven) met het beste (drank en spijs) van de grote stad. En dat alles op nog geen uur rijden.

De volgende keer dat ik naar de BB afreis, kies ik een doordeweekse dag. Als de eerste pont om zes uur ’s ochtends vertrekt en het nog stiller dan stil is. Dan doe ik even alsof één van de meest ongerepte (alhoewel?) stukjes natuur helemaal van mij is. Hopelijk laten de lepelaars en de koekoeken zich dan wel zien.



woensdag 30 mei 2012

Om je vingers bij af te likken

Om te vieren dat de frikkin' verbouwing voorbij is at ik samen met meneer S in een zonovergoten Dordrecht. Bij de Kop van 't Land. Inmiddels dagen later ben ik nog steeds in extase. Wat een fantastisch voedsel. De chef verzorgde een verrassingsmenu van vijf vegetarische gangen. Asperges, polenta, tuinbonen en heerlijk scherpe schapenkaas uit Zwitserland. En amandelparfait. En een hartige scone met truffel. En watermeloen met feta.

Simpel, maar zoals Roux Jr. wel eens zegt "executed to perfection". Het beste vegetarische voedsel dat ik in Nederland at. Geen gebakken kaasplak en geen excuusnoten. Supervers en alles even smakelijk. Neem de rode wijn uit Corsica erbij, echt om je vingers bij af te likken. Een echte aanrader, gaat dat proeven!

dinsdag 29 mei 2012

Snippers truffel op lege borden

"Cup A heb ik. Heb ik ook altijd gehad. Vroeger al, dan ging m'n moeder mee bh's kopen en dan vroeg ze of ik zo'n gevulde kon krijgen. Dat deed ze dan. En dan zei zo'n verkoopster dat dat helemaal niet nodig was."
"Ongelooflijk!"
"Ja! Maar wij vinden dat wel nodig, zei ze dan. Geweldig hoor. En dan kreeg ik zo'n bh met van die brede bandjes over de schouders. Niet van die smalle, dat zit niet lekker. Dan krijg je van die striemen."

Zo'n gesprek maakt mij nieuwsgierig, en dus kijk ik even om. Een tafeltje met drie personen, twee vrouwen en een man. De bh-dame is een jaar of 70 en heeft dezelfde kledingstijl als Hyacinth Bucket ("It's Bouquet!"). Het gesprek over de bh's duurt al een half uur, de meneer en ik hebben inmiddels al vijf andere onderwerpen besproken, ondertussen telkens afgeleid door het woord bh.

Je zou zeggen dat dit eetlustbedervend werkt, een oudere die net iets te hard en veel te lang over haar cupmaat praat. Gelukkig hadden we op dat moment al een aperitief en een fles Pouilly-Fumé achter de kiezen en dat blijkt een probaat middel tegen irritatie en walging. En dan heb ik het nog niet eens over het eten gehad. Wij zaten op dat moment namelijk in een duur restaurant. Geen ster, maar wel iets wat men 'exclusief' noemt. Van tevoren had ik visioenen van snippers truffel op lege borden en opgedirkte nouveau-richers met te grote horloges, te witte broeken en te gebruinde koppen. Iets waar ik me niet thuis tussen zou voelen. Blijkbaar blijven die types tijdens te dinerdagen thuis, want ze waren nergens te bekennen. In plaats daarvan dus bosjes bejaarden in bloemetjesjurken en zelfs een oude man in (gewaagd!) een Soeharto-blouse.

Mijn visioen van het eten was ingegeven door de recensies die ik op Iens had gelezen. Overwegend positief, maar de negatieve kritieken zijn zo veel interessanter: "Voor heel veel geld wordt je bord viesgemaakt." "Ik had nog honger en dat voor dat geld." Ok, je krijgt bijna niks en het is veel te duur? Niks van waar! Het eten was fantastisch en precies genoeg. Niet van die onbehouwen porties met een bak frites en mayonaise ernaast. Als je daar behoefte aan hebt moet je inderdaad ergens anders naartoe. In plaats daarvan ingenieuse gerechten, inventief op smaak gebracht, wat een feest. Het restaurant was ruim opgezet, waardoor je lekker vrij zat, en ondanks de open keuken was er geen etenslucht te bekennen. Geen geur van gebakken biefstuk in haar en kleding, verfrissend!

Onder invloed van de wijn spraken we af dit vaker te doen. Wat een verademing! Binnenkort gaan we toeren langs de beste restaurants van Nederland. Eerste stop: Oud Sluis, ergens in het najaar. Ik houd je op de hoogte, van het eten, maar ook van bloemetjesjurk of kermishorloge. En van de cupmaat natuurlijk.

maandag 28 mei 2012

Betoverd door The Boss?

Ooit kende ik alleen "Born in the USA" en ik had wel eens vaag het liedje "Streets of Philadelphia" gehoord. Ik wist niet wat de E Street Band was en wie er nou eigenlijk met The Boss werd bedoeld. Ik vond wél dat Bruce Springsteen een knauwerige stem had en ouwelullenmuziek maakte. Maar ja, toen ontmoette ik mijn meneer. Ondanks dat mijn meneer nog jong is, is hij al z'n hele leven fan van... juist ja, de ouwelullenmuziek van The Boss. Ik begreep het niet. Niet dat ik Springsteen stom vond, maar het effect dat zijn muziek op mijn wederhelft heeft, was bij mij zeker niet aanwezig. Lyrische lofzangen van mijn eega werden door mij steevast beantwoord met "Leuk hoor, lieverd!" en toen The Boss Pinkpop 2009 afsloot, wenste ik mijn man veel plezier en ging ik thuis zitten Wii'en.

Mijn nieuwsgierigheid naar Springsteen groeide zo'n 1,5 jaar geleden, toen mijn schoonouders (ook Springsteenaanhangers) een huwelijksjubileum te vieren hadden. De heartlandrockballad - dat heb ik van Wikipedia - "The River" is hun all time favourite. Dus vatte ik het plan op om het lied te zingen op het jubileumsfeest. Toen ik me wat meer in Bruce Springsteens werk verdiepte (hetzij vrijwillig door "The River", hetzij gedwongen door het meeluisteren met mijn meneers muziek), kon ik me wel voorstellen dat mijn eega en zijn familie gegrepen werden door zijn teksten en klanken. Maar dat was het dan ook wel.

Totdat Springsteen eerder dit jaar zijn nieuwste plaat "Wrecking Ball" uitbracht en bekend werd dat hij een Europese tour zou gaan doen. Het zou dé kans voor me zijn om live mee te maken hoe betoverend de 62-jarige rocker schijnbaar kan zijn. Ik vind "Wrecking Ball" namelijk een héle goede plaat. De songs zijn wat meer folky dan vroeger, het knauwerige randje is er vanaf en Springsteen schrijft fantastische teksten (of hij control-V't ze uit de Bijbel, maar dat mag van mij ook).

Dus ondanks onze plechtige eed Pinkpop nooit meer te bezoeken - het is immers een sfeerloos festival op asfalt met véél te veel dronken Limburgers - zaten mijn meneer en ik op de ochtend dat de kaartverkoop losbarstte de ticketwebshop te F5'en. We schaften dagkaarten aan voor vandaag, Tweede Pinksterdag. Vanavond gaat het dan gebeuren. Ik ken een paar liedjes uit m'n hoofd ("We take care of our own" en "Land of hope and dreams" zijn mijn persoonlijke favorieten) en ben er dus helemaal klaar voor. The Boss mag zich vanavond aan mij gaan bewijzen.

donderdag 24 mei 2012

Barokverdriet

Ik heb nog nooit van iemand gehoord die een beetje van barok houdt. Of je bent een fan, of je bent een hater (wat je automatisch een romantiek-liefhebber maakt heb ik het idee). Feit is wel dat iedereen in zijn of haar leven ooit in aanraking komt met een stukje barok naar de mensen toe. Of het nou in een housemix van Michel de Hey is of in een commercial voor biologisch dynamische karnemelk.

Mijn barokontgroening was tijdens mijn studententijd en bestond uit Georg Friedrich Händel. Uit heel veel Händel. Ik had nog net geen poster van de beste man boven mijn krakkemikkige studentenbed hangen. De liefde is nooit over gegaan maar op een gegeven moment wil je toch eens wat anders. En dan is er opeens die andere beroemde barokman: Henry Purcell. Turn then thine eyes ging op repeat, samen met Thou knowest Lord, totdat ik klaar was voor het echte werk (lees: langer dan een enkele aria naar een muziekstuk luisteren).
Tranen rolden over mijn wangen toen ik Dido voor het eerst hoorde zingen. Zoveel bitterzoete muziek. Pijn, liefde en afscheid. Vanavond hoor ik Dido live in Amersfoort. Ik voorspel 26 graden en rechtopstaande haren. Tot vanavond nog maar een paar keer op repeat. Om het af te leren. Er zijn trouwens nog kaartjes.


woensdag 23 mei 2012

Zomer in je kop

Jaja, Ijsheiligen is voorbij en de eerste zomerse dagen (incl. nachten waarbij je voor het slapen toch maar even alle stekkers uit de stopcontacten haalt) zijn een feit. Tijd voor een ijsje. En dan niet zo'n slome raket of een knullig perending, maar gewoon het echte werk. Een ijs waaraan je meteen je hele vakantiegeld kan spenderen. De Golden Opulence Sundae is voor slechts 800 euri voor jou. De beste chocolade, vanille uit Madagaskar en een suikerwerkje waar meer dan 8 uur aan is gewerkt. Het kristallen bakje waarin het toetje wordt geserveerd alleen is al 250 euro waard. Maar die mag je dan wel mee naar huis nemen. Wat een feest!

dinsdag 22 mei 2012

I heart... One Issue Websites

One Issue Websites, het zijn ideale plekken om je verveling te doden. Nieuwssites, ja heel interessant, maar kom op, dat gaat toch enorm vervelen? Roddelwebsites zijn ook fascinerend hoor, maar op een gegeven moment heb ik het wel gehad met drama's rond sterren die ik helemaal niet ken. Speculaties over de billen van Kim Kardashian. Tenzij je alleen aan dat ene, ik zou willen zeggen, kleine onderwerp een complete website wijdt. In dat geval kan je me uren boeien. Het geheim van dit soort websites is de kracht van de herhaling. De eerste drie foto's van Kim Jong Il starend naar een schap met spullen zijn nog niet eens zo interessant, maar wanneer je er twintig hebt gezien wil je alleen maar meer. Telkens diezelfde pose, de druilerige blik. Ik kan dan alleen maar onbedaarlijk hinniken. Hieronder een paar van mijn favorieten. Mocht je zelf een fijne One Issue Website voor me hebben, dan houd ik me aanbevolen.

Cats that look like Hitler
Een website met plaatjes van katten die op Hitler lijken. Dit is de website waarmee mijn voorliefde voor de One Issue Websites begon. De Mission Statement is prrrrachtig: "Does your cat look like Adolf Hitler? Do you wake up in a cold sweat every night wondering if he's going to up and invade Poland?" Heerlijk toch, dat iemand zijn best doet om dit soort archieven aan te leggen en voor iedereen beschikbaar te maken. Natuurlijk is een website met allemaal algemene kattenplaatjes ook reuze-interessant (katten!), maar strikt genomen niet genoeg gericht op één onderwerp. Katten met een spuuglok en een klein snorretje zijn dat zeker wel. Uitdaging: zoek de Leninkat!

Law & Order & Food
De nieuwste ontdekking, hier kan ik ook uren naar kijken: een website met screenshots van de sterren uit Law & Order terwijl ze eten. Hoe meer je er ziet, hoe meliger je wordt. En hoe meer honger je krijgt. Zelf krijg ik hiervan enorme trek in pizza en hamburgers. De website bestaat nog maar een paar weken, dus de aanwas van nieuw materiaal is nog vrij constant.

Kim Jong Il looking at things
Mijn all time favorite, een website over mijn favoriete dictator, starend naar... Ja waarnaar eigenlijk? Naar alles. Naar de wereld. Naar jou. Kim Jong Il, god hebbe zijn ziel, hoewel dat onmogelijk lijkt voor iemand die zichzelf als god presenteerde. Bij de dood van de grote leider was ik heel verdrietig, niet op de laatste plaats omdat ik afscheid zou moeten nemen van deze website, die mij telkens wist te verrassen met nieuw beeldmateriaal. Maar er gloort hoop aan de horizon in de persoon van de opvolger van Kim Jong Il: zijn zoon Kim Jong Un. Toegegeven, hij moet zich nog bewijzen, maar als ik de eerste foto's moet geloven heeft hij zijn vaders talent geërfd en beheerst ook hij de edele kunst van het kijken naar dingen.

Awkward Family Photos
Ok, hier moet je tegen kunnen. Familiekiekjes van White Trash Americans in beschamende poses en in bijpassende kleding. Als het tegenzit zonder kleding. De website had een tijd terug een contest voor Awkward Engagement Photos (veel naakt!) en een Mullet Contest (matjeswedstrijd), de one issue binnen de one issue, ik dacht dat ik erin bleef.

Een soortgelijke klassieker is de site met afgrijselijke albumhoezen. Griezelig goed. Hoewel het een onderdeel is van een meer algemene weblog wilde ik je die toch niet onthouden. En ook deze website met klassieke schilderijen waarin Newt Gingrich verwerkt is vond ik van een magische creativiteit. Een van de meest vergezochte One Issue Webstes die ik ken. En misschien daarom ook eigenlijk wel de beste.

Voor thuis (want NSFW!) geef ik je, als extraatje, deze nog mee. Vies, maar toch ook grappig, ik kan er niks aan doen.

donderdag 17 mei 2012

Van oude menschen, de dingen, die voorbij gaan


De trein is bijna klaar voor vertrek wanneer er twee heren op leeftijd aanschuiven in het vierzitje. De pensionados hebben een gezonde blos op de wangen en wat huidschilfers op de bol. Vast een dagje uit geweest. De volgende drie kwartier trekt er een een overweldigende hoeveelheid informatie over tropische flora, fauna en ziektes door de wagon.
 
De heren praten elkaar volop bij over de gezamenlijke hobby: onderwaterfotografie. Jan is duidelijk de meer ervaren hobbyist en laat dit merken door Steef nogal neerbuigend toe te spreken. “Nee, heb je echt nog geen zoetwatersnorkeltocht gemaakt? Dat had ik nou echt niet van je gedacht!” Steef probeert nog op te scheppen over de dieren die hij tijdens de reis naar Afrika heeft gezien, maar de hiërarchie is niet meer te omzeilen.

Het helpt ook niet bepaald dat Jan toevallig zijn nieuwe onderwatercamera bij zich heeft. Hij ritst zijn tas van De Zonnebloem open en haalt het apparaat eruit. Klein, compact en hypermodern. Steef is direct onder de indruk en Jan verzekert Steef dat hij het ding best even mag vasthouden, maar dan start hij wel alvast de diashow van de laatste reis naar Sint Maarten op.

Bij elke foto wordt de diashow even gestopt zodat Jan kan vertellen welke vis- of koraalsoort we nu op het beeldscherm zien. Het liftmuziekje dat hij onder de voorstelling heeft gezet vult de trein. Steef knikt bij elk plaatje instemmend. “Weegt ook niks meer tegenwoordig hoor, zo'n klein foto-apparaat. Prachtig mooi.”

Jan gaat ook even door over zijn digitale aanwinst en vertelt in geuren en kleuren dat hij ook filmpjes kan maken met het toestel. Maar het is natuurlijk wel lastig om te filmen onder water. Door de golven kan het beeld immers heel instabiel worden. En schokkerig. Dan komt Steef met een goede tip. Een tip die voor altijd beslist dat Steef nooit zo'n semi-professional als Jan zal worden: “Maar Jan, dan neem je toch een statief mee onder water?”.