woensdag 16 mei 2012

Onderschrift



Adopteer een pup. Je ziet wel eens van die posters op het station hangen met zulke oproepen. Zou de training van zo'n hond een beetje digitaal gaan? Zijn ook hulphonden al over naar de digital age? Of missen we hier een compleet andere toepassen van de iPad? Vertel het ons in de comments.

maandag 14 mei 2012

Terug met die loftrompet!


Graag wil ik de anonieme lezer die op 14 oktober 2011 reageerde op mijn ‘Loftrompetvoor Beatrijs’ bedanken. Dankzij jou, anoniempje, heb ik er een nieuwe hobby bij. Sinds je je bericht plaatste, heb ik vele uren besteed aan me verbazen, hardop schaterlachen, traantjes wegpinken maar vooral denken: “Only in America”. Want jij liet mij kennismaken met Prudence (ook wel Prudie genoemd), een dame die meerdere keren per week de meest achterlijke problemen belicht in haar brievenrubriek Dear Prudence.

Nu kan ik gaan vertellen waarom ik Prudence zo geweldig vind. Ik kan je vertellen dat ik, sinds ik Prudie ken, Beatrijs een beetje saai vind. En dat ik de gezins-, werk- of liefdessituaties die Beatrijs bespreekt véél minder spannend vind dan alle horrorverhalen die in Prudie’s rubriek voorkomen. (Zo was er laatst een briefschrijver die werd vergiftigd door haar schoonmoeder. Dat gebeurt nooit in ons kikkerlandje!) En eigenlijk vind ik drie brieven per week (Beatrijs dus) véél te weinig vergeleken met Prudence die per week zeker acht brieven behandelt. Maar eigenlijk zou ik je aan willen raden om het lekker zélf te gaan ontdekken. Prudence slokt een paar uur van je vrije tijd op. Dus, wees gewaarschuwd!

vrijdag 11 mei 2012

Surfen met Caar - Stock Art

De vrijdag vraagt om een post waarbij je gedachteloos kan kijken. En daar helpen we je graag bij. Via via kwam ik op de website Bad Stock Art terecht. Stock Art, voor degene die het niet kent, zijn websites met algemene foto's, die je, veelal tegen betaling, kunt gebruiken voor publicaties. Bijvoorbeeld in folders, op websites, reclame, voor omslagillustraties op boeken. Het is een wondere wereld, want de afbeeldingen moeten vrij algemeen zijn, anders zijn ze niet breed inzetbaar en verkopen ze dus niet. Het resultaat is een berg malle foto's met veel gepolijste gezichten, spierwitte tanden, en altijd maar lachen om helemaal niks. Surf eens lekker rond bij Bad Stock Art, maar laat ook vooral zelf eens wat zoektermen los op een site met stock art. Je zult je niet vervelen. En trouwens, dat deed je al, dus het maakt ook niet uit. Happy surfing!

woensdag 9 mei 2012

Dag Maurice!

Gisteren overleed Maurice Sendak (Brooklyn, 1928). Misschien gaat er niet meteen een belletje bij je rinkelen, maar hij is de auteur die Salman Rushdie een fuckhead noemde, Roald Dahl een sadistische kinderpester achtte en een blijde en gemakkelijke dood wilde sterven. Dat laatste is niet gelukt; hij overleed na een beroerte. Hij is ook de man die pas in 2007 uit de kast kwam, hij wilde immers dat zijn ouders een blij en gelukkig leven hadden. Daar paste een homoseksuele zoon niet bij.

Sendak is vooral bekend als schrijver van Max en de Maximonsters (Where the Wild Things Are), maar hij heeft veel meer gemaakt en geschreven. En er komt nog een laatste boek aan, volgend jaar februari. Max en de Maximonsters is een van mijn favoriete kinderboeken. Als ik aan dat boek denk, ben ik weer terug in mijn kinderkamer. Ik herinner me de lichtval, de geur, de kleuren van het behang en de zware stem van mijn vader die het boek voorlas. Nostalgie en warme jeudgherinneringen.

Mocht je binnenkort een kadoo nodig hebben voor je moeder, een neefje of nichtje, of voor jezelf. Kies dan een boek van Sendak. Je krijgt er geen spijt van.

Hieronder het interview van Stephen Colbert met Sendak, eerder dit jaar. 



The Colbert Report

dinsdag 8 mei 2012

Vakantieveilingen.nl

Dit is een gastcolumn van gastcolumnist Doortje

Twintig, negentien, achttien… Zal ik al klikken? Ik typ alvast mijn bod in: 36 euro.

Veertien, dertien, twaalf…

Nog even... Nog even…

Negen, acht...

Ik houd het niet meer! Ik klik op 'Bied mee'!

Waaaat?! Inloggen?! Was ik uitgelogd dan?! Razendsnel tik ik het wachtwoord in, maar het is al te laat. ‘GESLOTEN’ verschijnt er in grote witte letters op een zwarte ondergrond. Ik laat m´n adem ontsnappen, en kijk nog even naar het laatste bod. 40 euro, dat scheelt…

Het begon met de wens er een paar daagjes tussenuit te gaan met man en kind, en inmiddels ben ik verslaafd. Tenminste, dat denk ik, want ik heb vakantieveilingen.nl pas 36 uur geleden ontdekt. Maar sindsdien gaat om de paar uur mijn wekker. Mijn eerste poging zat nog vol beginnersfoutjes. Al twee uur voor het einde van de veiling plaatste ik mijn tweede bod – niet wetende dat het in de laatste seconden pas menens zou worden. Het lukte me nog net om ‘25’ in te typen tussen alle opeenstapelende biedingen door, maar iemand was me voor en ‘won’ de vakantie voor 25 euro… Het is toch een hele kunst om op het laatste moment als eerste - met een zo laag mogelijk bod - de hoogste bieder te zijn… Een paar uur later had ik al 26 ingetypt terwijl de teller op tien seconden stond, maar weer was iemand me voor. Van de schrik drukte ik op ‘Enter’ in plaats van op ‘Backspace’…

Inmiddels heb ik uitgevonden dat 'mijn' vakantie normaal 100 euro kost. Eigenlijk stom dat je die dan voor een euro meer of minder door je neus laat boren. Zouden wij Nederlanders dan echt zo gierig zijn als bijvoorbeeld de Engelsen beweren? Als dat waar is, dan zouden de Engelsen tijdens zo'n veiling waarschijnlijk ook veel hoger uitkomen... Dat zou ik weleens willen uitzoeken.

Maar eerst wil ik mijn vakantie, dus zie ik voor de zesde keer de laatste seconden van de veiling wegtikken. Hoewel deze veiling gisteravond nog op 45 euro eindigde, staat nu – met nog tien seconden op de teller – het laatste bod op 11. Ik typ 31 in en wacht...

Vijf, vier...

Ik klik op 'Bied mee'.

Drie, twee...

Ik klik op ‘Oké’.

Eén... GESLOTEN!

IK HEB HEM!!! JOEHOE! We gaan op vakantie!

Na een vreugdedansje met manlief en een knuffel voor kindlief die van schrik in huilen is uitgebarsten, zijg ik weer neer achter mijn laptop. Terwijl de euforie nog door mijn aderen stroomt, betrap ik mezelf erop dat ik alweer aan het zoeken ben naar een volgende veiling. Kunnen we er niet een paar daagjes achteraan plakken? Of een avondje weg? Of een dagje uit? Of...? Nu weet ik het zeker: ik ben verslaafd.

maandag 7 mei 2012

Oililysjaaltjes, driekwartsbroeken en tweed

Vandaag begint de Libelle Zomerweek. Wat een feest! Althans, voor alle 50+ huisvrouwen van dit land, en dat zijn er nogal veel. De dames zitten vast at this very moment druk kwebbelend in de trein, met van die lege wieltassen naast zich, klaar om duizenden dure spulletjes in te slaan.

Als je de site van de Zomerweek checkt, zie je dat ook Libelle probeert mee te gaan met haar tijd. Zo heeft de homepage een heuse Twitterfeed, met als uitleg: “Wilt u zelf ook een tweed (sic) plaatsen over de Libelle Zomerweek? Vergeet dan niet altijd #LZW2012 te plaatsen in uw tweed (sic)!” Ik krijg meteen angstaanjagende visioenen van huisvrouwen die zich hebben omgord met lekker warme tweedrokken en -jasjes, gedecoreerd met een Oililysjaal. Maar oh nee, we hebben het over de Libelle Zomer(!)week. Geen tweedrokken dus, hoop ik. Oililysjaaltjes zijn sowieso niet te ontwijken, helaas.

Ooit, toen ik nog klein was, ben ik met mijn moeder en zus naar de Libelle Zomerweek gehad. En eerlijk is eerlijk, ik heb een topdag gehad. We hebben heerlijk gegeten, lekker gekletst en fijn geshopt. Zal ik dit jaar weer eens gaan? Mijn zoektocht op de Libellesite gaat verder. Wat komt er allemaal voor interessants dit jaar?

Ten eerste komt tout bekend Nederland optreden op de Libelle Zomerweek. Zo zien we regelrechte sterren als Pearl, Joan Franka, Glennis Grace, Raffaëlla en Dewi. Toppers van de bovenste categorie, ja. Ik ben nog niet overtuigd. Naast het bekijken van de artiesten is er ook de mogelijkheid om héél veel te shoppen. Denk aan zeepkettingen, Rivièra Maison-zooi, crèmepjes voor de rijpere huid en Miss Etam-driekwartsbroeken. Helaas heb ik nu geen geld voor al te dure spullen, en ik heb geen geld over voor lelijke dure spullen, dus daarmee haalt Libelle me niet naar het altijd gezellige Almerestrand.

Maar… Je kunt ook workshops volgen, en die zijn bijna allemaal in Chinastijl. En ik ben een sucker for workshops. Zo is er een Qigong-bewegingsworkshop, een Jaar-van-de-Draak-workshop en een Fortune Cookie-workshop. Vooral die laatste spreekt mij erg aan. Het idee van deze workshop is dat je met elkaar in gesprek gaat over je dromen en ambities. Aan het einde van de bijeenkomst worden deze dromen en ambities geofferd aan één van de Chinese goden van het Nieuwe Jaar. Tof! Wie weet kunnen die goden mij aan een baan helpen! Ik kan ook naar een origamiworkshop. Vét. Ook is er tijd om je kalligrafietalent te ontwikkelen. Of zal ik naar de make-upworkshop gaan waarbij je leert hoe je jezelf kunt omtoveren tot een spannende China girl?

Oh. Kaartjes zijn €18,95. Ik denk dat ik thuisblijf.

vrijdag 4 mei 2012

Mooi woord: defecatie

Alles klinkt mooier in het Latijn of in het Grieks. Daarvoor hoef je geen eindexamen Livius te hebben gedaan of over over de kubernete te hebben gelezen. Het is niet voor niets dat zoveel mooie spreuken tot ons zijn gekomen via het Latijn of Grieks. Amor vincit omnia. In vino veritas. Luctor et emergo. Non Messias est. 

Er zit wel een keerzijde aan de pracht en praal van de klassieken. Want hoor je liever dat je tandvleesontsteking hebt of een gingivitis? Waterpokken of varicella? Een huidschilfertje of desquamatie? De klassieken klinken toch altijd net iets terminaler.

De meest vreselijke lichaamsfuncties klinken haast poetisch in het Latijn. Na avondje doorzakken is het bijna romantisch om antiperistaltiek te beleven boven het toilet. Dat je echt die bradykinesie hebt ervaren toen je naar huis strompelde. De ecchymose van de aanvaring met de lantaarnpaal zal morgen ook wel duidelijk te zien zijn op je voorhoofd. En mocht je met je brakke kop vergeten een goed glas water te drinken bij thuiskomst dan zou je door xerostomie wel eens midden in de nacht wakker kunnen worden.

Maar de allermooiste is defecatie. Omdat het echt heel fijn is als dat allemaal goed geregeld is door je lijf. En omdat je meteen van slag bent als het niet goed gaat. Defeceren moet eigenlijk gebeuren op een sjieke pot, gemaakt van porselein uit Meissen. Defecatie klinkt bijna als een hartelijke groet. Van harte met je recente defecatie! En dat is de instelling. Want elke defecatie is een feestje. Oh nee wacht, defecatio festum est.

donderdag 3 mei 2012

Digitale koeien melken

Dit is een gastcolumn van gastcolumnist Doortje

“Hier is ie dan, jullie 23e achterkleinkind”, zegt manlief H. trots. We zijn op een soort omgekeerde kraamvisite bij zijn opa en oma. Terwijl opa thee gaat halen, vertelt oma dat het steeds moeilijker wordt om al die namen te onthouden; er blijven maar nieuwe bij komen… De naam van onze spruit kenden ze alleen nog als hondennaam, en de naam van kleinkind numero 24, die van de week is geboren, hadden ze helemaal nog nooit gehoord. “Maar die naam komt voor in de Bijbel, hoor!” zegt H., "Kijk maar!”
Oma kijkt verbaasd toe hoe H. op het scherm van zijn iPhone begint te tikken. "Kan je dat daarop lezen?!”
“Ja, hier heb ik het al.” Opa komt net binnen met de thee, en oma roept uit: “Kijk dan, er staat gewoon een hele Bijbel op dat ding!”
“Goh…” zegt opa.

“Zal ik een foto maken voor in het kraambezoekboek?” zegt H. even later, terwijl hij zijn telefoon weer pakt. “Kan dat ook al met dat ding?!” Oma’s verbazing stijgt. H. laat trots de fotootjes zien die we de afgelopen weken hebben gemaakt. Oma is zeer verbaasd dat dat daar allemaal zomaar op past, en nog meer als na het aanzetten van de fotocamera-functie een bewegende opa op het scherm verschijnt. H. wordt steeds enthousiaster en laat ook nog even zien hoe je de camera kan ‘omdraaien’, zodat je een foto van jezelf kan maken. Oma vindt het prachtig, en even later zijn opa en oma fanatiek digitale koeien aan het melken.
“En dan kan je er ook nog mee bellen” zeg ik lachend.
“Kan je hier mee bellen?!?!” roept oma verbaasd uit.

En ineens vraag ik me af hoe de wereld eruit zal zien als onze zoon ooit achterkleinkinderen krijgt. Zou de technologie de komende tachtig jaar net zo’n ontwikkeling maken als de afgelopen tachtig jaar? Opa moest op de fiets naar de dokter terwijl zijn vrouw lag te bevallen. En toen een paar jaar later zijn buurman een telefoon had, moest hij buiten gaan staan zwaaien terwijl vrouwlief binnen lag te puffen, want de dokter kon hun huis niet vinden… Zullen onze achterkleinkinderen ook ooit medelijdend aanhoren hoe wij dat ‘vroeger’ deden zonder al hún moderne technologie? Of zullen ze juist hoofdschuddend aanhoren hoe afhankelijk wij waren van elektriciteit, internet en straling… Stiekem hoop ik op dat laatste. En misschien hoop ik ook wel een beetje dat ze net als opa en oma ooit zullen lachen om het feit dat wij in 2012 over een ‘economische crisis’ spraken.
“Crisis?!” aldus opa, “Mensen weten niet eens meer wat crisis is!” En zo is het.

dinsdag 1 mei 2012

Mobielfossiel


Nu zelfs Lein aan de smartphone is, denk ik dat ik een beetje achterloop. Ik heb het idee dat ik de enige ter wereld ben die nog smartphoneloos door het leven gaat. Zelfs mijn schoonouders zijn om en zijn hard op weg om fervente Whatsappers te worden. In het openbaar vervoer lijkt iedereen ook al voorzien te zijn van zo’n hip ding.

Maar ik niet. Mijn oude Nokia werkt al járen naar behoren. Hij is vorig jaar op een festival zelfs door een vorkheftruck overreden. Geen enkel probleem voor mijn oude analoge telefoontje; hij kwam ongeschonden – doch modderig – uit de strijd. Jammer genoeg vind ik deze telefoon niet gebruiksvriendelijk, sterker nog, ik vind het een rotding. Maar ik ben tóch te gierig om een nieuwe te kopen. Ook omdat deze zomer mijn abonnement afloopt en ik dan zo’n slicke iPhone 4S wil. Kijk, áls ik dan overstap, doe ik dat écht smart.

Tot die tijd jat ik regelmatig de iPhone van mijn meneer. Ik log hem stiekem uit en doe dan alle nuttige dingen die je met een smartphone kunt doen: DrawSomething, Facebook, Twitter, Tiny Wings, de nieuwsapps van Teletekst, GeenStijl en Nu.nl… Ik ben zeer verslavingsgevoelig. Af en toe heb ik het idee dat ik nú al niet zonder mijn meneers iPhone kan. Misschien is het daarom maar beter dat ik nog een paar maanden moet wachten voordat ik zelf aan de smartphone ga. Tot die tijd ben ik een mobielfossiel. Tot de zomer geniet ik van het feit dat ik m’n oude Nokiaatje zonder schuldgevoel of ernstig blijvend letsel kan laten vallen. En zodra ik dan een smartphone heb, download ik Snake. Die goeie ouwe analoge tijd zal ik nooit helemaal los kunnen laten.

vrijdag 27 april 2012

Foute keuze

Iemand stuurde me dit bericht toe: Ophef over gedicht 4 mei, met de boodschap dat dit achterlijk is. In het bericht valt te lezen dat er onenigheid is over het gedicht dat dit jaar op 4 mei wordt voorgelezen. Dat gaat dit jaar over een familielid dat bij de SS zat. Volgens Esther Voet van het CIDI draait het op 4 mei om de slachtoffers, niet om de daders. Nini Nooten van het Comité 4 en 5 mei gaat het daar niet om, maar meer over hoe foute keuzes generaties lang doorwerken binnen een familie. Onderaan het bericht staat het gedicht, 'Foute keuze'.

Achterlijk. Dat is inderdaad een goed woord. Wat ik achterlijk vind is dat het CIDI zich druk maakt over de inhoud van het gedicht, terwijl je met de vorm alleen al ruimschoots uit de voeten kunt. Het gedicht hapert namelijk aan alle kanten. Lees het maar eens hardop voor. De inhoud gaat totaal verloren door de haperende vorm. Geen enkele reden voor het CIDI dus om zich hierover op te winden. Eerder had ik commentaar verwacht uit de hoek van literair critici over de keuze voor dit gedicht. Het is namelijk geen gedicht maar een verhaal. Dat is prima, maar dan moet je ook geen gedichtenwedstrijd organiseren maar een verhalenwedstrijd of een wedstrijd waarin de keuze voor de vorm vrij is. Dit gedicht heeft naar mijn mening puur op de inhoud gewonnen, wat ik jammer vind.

Verder valt het me ook op dat niemand rept over de naam van meneer of mevrouw Nini Nooten. Dat iemand zo heet is schrijnend en daar gaat de goegemeente wel heel gemakkelijk aan voorbij. Het feit dat aan de naam niet af te lezen valt of het om een man of een vrouw gaat zegt eigenlijk al genoeg. Moet ik het zoeken in de categorie Rini, dus een man, of toch Tini, een vrouw? Hoewel er ook mannen zijn die Tini heten, want ik hoorde pas dat een man genaamd Tini Cock het moeilijk had in Engelstalige landen. En dan heb ik het nog niet eens over het feit dat deze naam zo overdreven allitereert. Wat dachten die ouders toen ze die naam kozen?

Dat vervolgens de hele discussie gaat om een gedicht getiteld 'Foute keuze' is uit meerdere oogpunten een mooi en ironisch toeval. Hopelijk werkt het in dit geval niet generaties lang door, hoewel de familie Nooten er op zich wel blij mee zal zijn dat het even niet meer over Carl gaat.

donderdag 26 april 2012

Niet te stillen Disneyhonger

Sommige mensen worden gillend gek bij alleen het idee al, maar ik zoek Disneyland Parijs meerdere keren per jaar op. Vrijwillig, ja. Naast het sparen van Teletekstpagina’s en het bemoederen van mijn kat heb ik dus nog andere vreemde hobby’s. In juli 2010 begon mijn Disneyverslaving. Toen ging ik met mijn broer vijf dagen lang naar Walts grote geldmachine. We bekeken shows met dansende beren en verlichte vlinders, gilden onze longen uit onze lijven in attracties en stalkten zo veel mogelijk Disneyfiguren om met ze op de foto te gaan. Ik had het idee dat het kind in mij was vrijgelaten. Waarom zou ik anders achter Mickey Mouse aan willen rennen?! Aan het einde van dag vijf van onze trip was ik het park nog steeds niet zat. Gelukkig had ik een abonnement gekocht.

Dus ik vertrok een paar maanden later weer naar het magische pretpark, dit keer met een paar vriendinnen. We beleefden veel plezier met elkaar en onze grote Disneyvrienden. Thuisgekomen vond ik dat mijn meneer al deze vrolijkheid ook maar eens moest meemaken. Nu is mijn meneer geen verstokte pretpark- of Disneyfan. (Dat is prima. Verder passen we gelukkig goed bij elkaar.) Wonder boven wonder wist ik hem om te praten: hij kocht – onder druk van zijn Disneyminnende vrouw – een abonnement. We combineerden enkele vakanties met bezoekjes aan het park. Tot zover ons Disneyavontuur. Dachten we.

Maar toen kwam de marketingmaffiamachine van het pretpark in beweging. Disneyland Parijs bestaat namelijk 20 jaar dit seizoen. Het complete paradijs heeft een nieuw likje verf gekregen en een paar creatieve breinen hebben een state-of-the-art vuurwerk-, laser- en lichtshow ontworpen. Bij het horen van dit nieuws ging mijn Disneyverslaafde hart tóch weer sneller kloppen. Ik maakte plannen om wéér te gaan. Al die nieuwe festiviteiten kón ik toch niet missen?! Mijn meneer streek zuchtend zijn hand over zijn hart en eiste dat hij dan niet alle dagen mee hoefde. Ik jubelde en ging akkoord. 

Het afgelopen weekend haalde ik mijn hart op in Disneyland Parijs en liep mijn meneer cultureel verantwoord in het Louvre rond. Terwijl ik een privérondleiding kreeg waarbij ik alle ins & outs over het pretpark leerde, stond mijn meneer naar Venus en Mona Lisa te staren. En toen ik voor de laatste keer een blik wierp op het glinsterende roze kasteel, wist ik dat het mooi was geweest. Mijn Disneygekte heeft lang genoeg geduurd. Denk ik.

woensdag 25 april 2012

Gesprek

De meubelboulevard op zaterdag is geen gezellig uitstapje. Maar soms heb je gewoon nieuwe vloerbedekking noding. Op weg naar de Carpet Right viel ons oog opeens op een prachtige koffietafel. Noten. In de etalage van een chique interieurzaak. Toch maar even naar binnen.

Nog bijkomend van de informatie op het prijskaartje, sluit een vriendelijke maar net iets te jolige verkoopmeneer in een glad pak aan en vraagt of hij ons ergens mee kan helpen. Neehoor, dank u wel.

Of we dan misschien een kopje koffie koffie willen. Hij heeft net gezet. Neehoor, dank u wel. En dan besluit de verkoper het korte gesprek met de legendarische afsluiter:

"Of heeft u misschien meer trek in een chupa chup?"