dinsdag 3 april 2012

Wie is Diederik?

Een column van Eef en Caar

Diederik Samsom is de nieuwe fractievoorzitter van de PvdA. We kennen hem wel, hij draait al jaren mee. Maar wie is de echte Diederik Samsom, wie is de man achter de retoriek en het activisme? Wij nemen u mee, op zoek naar de echte Diederik.

De camera zoemt in op een wandelende Diederik. Maar Diederik ziet de camera niet. Hij waant zich onbespied. Een zeldzaam moment in het leven van Diederik. Want altijd is er wel een camera in de buurt van de nieuwe fractievoorzitter, of een journalist die hem om een quote vraagt, of iemand die hem herkent. Maar dit keer niet. Het is vroeg in de ochtend. Diedrik loopt door Den Haag van het station naar de Tweede Kamer. Vandaag is een drukke dag. Hij moet een debat voorbereiden, er is een fractievergadering waarbij hij Ronald Plasterk in het gareel moet zien te houden en Lutz proberen te verstaan, en hij moet een interview geven aan Ferry Mingelen. Maar nu is het nog rustig in het hoofd van Diederik. Stilte voor de storm.

Diederik draagt een ribfluwelen jasje. Het is een mooi jasje. Een duur jasje ook. Hij durft dat nooit hardop te zeggen, maar hij houdt van mooie kleren. Vol schaamte bevoelt hij soms de mouwen van de colbertjes in de Bijenkorf. Soms snuft hij aan de mooie Italiaanse overhemden. Zijn handen glijden langs vesten van kasjmier. Hij wil het kopen, zijn creditcard brandt in zijn zak. Ja, Diederik heeft een creditcard! Als de achterban dat maar niet hoort.

Vol schaamte maar ook trillend van genot dwaalt hij langs de schappen vol dure Italiaanse dassen. Zo kocht hij ook dit mooie ribfluwelen jasje eens. Het tasje van de Bijenkorf nog voordat hij de winkel uit was in een Digros-tas gepropt. En thuis, als hij trots doch beschaamd voor de spiegel staat, weer de gedachte aan de achterban, aan zijn activistische verleden, aan zijn vrienden van vroeger die nu nog aan een winderige kerncentrale geketend zitten. Hij laat zijn vrouw dan altijd even het nieuwe kledingstuk wassen met verkeerde kleuren of met een dopje bleek. De merkjes knipt ze eruit en worden in de tuin verbrand. Dan komt hij er wel mee weg. Dan ziet niemand dat hij een modaal salaris aan kleding zou kunnen uitgeven.

Zijn vrouw was indertijd degene die zei dat hij zijn laatste drie haren ook maar moest afscheren. Diederik moest er een beetje van huilen, want onder zijn activistische no-nonsense uiterlijk schuilt een ijdele man. Toen de tondeuse uit was en hij zijn oogjes weer opendeed, schok hij heel erg: ‘Net Pim Fortuin!’ ‘Nee joh lieverd, zo moet je niet denken. Als je kaal bent, ben je niet meteen een nazi. Er zijn ook erge ziektes waar je kaal van wordt, denk daar maar aan als je het even niet meer ziet zitten. En Lenin was ook kaal.’ Dat hielp, maar niet helemaal. Een kale man die Samsom heet, zou dat wel goed overkomen?

Diederik is op weg naar de Kamer, zijn blik dwaalt af naar de etalage van een schoenenwinkel. Hier heeft hij een keer van die cognackleurige makelaarsschoenen met gesp gekocht. Die heeft hij aan een zwerver gegeven toen bleek dat zijn kinderen hem niet meer herkenden. Dat was een heel moeilijk moment. Niet vanwege die kinderen maar vanwege die schoenen. Die had hij in een opwelling gekocht toen hij langs de Fred de la Bretonniere liep. ‘Gedver,’ zei mevrouw Diederik, ‘je lijkt wel een VVD-er.’ ‘Het gaat toch om wat ik zeg en niet om hoe ik me kleed,’ wierp hij nog tegen. Maar nee, ook bij de PvdA blijkt de vorm toch minstens zo belangrijk als de inhoud. Jammer als je, zoals Diederik Samsom, eigenlijk een heel goede en dure smaak hebt.

vrijdag 30 maart 2012

Bibliotheekmania


Later als ik groot ben wil ik een huis waarbij een hele verdieping alleen maar vol met boeken staat. Een soort boekenkasteel. Een boekenpenthouse met een boekenvide. De bibliotheek van Neil Gaiman veroorzaakt een soort pavlov-reactie. Wil. Ik. Ook. Hebben.

Zijn bibliotheek is prachtig, en groot. En prachtig! Kan jij boeken spotten die misschien bij je thuis in de kast staan? Of wat is jouw ideale boekenopslag? Vertel het ons in de comments.


Ongedwongen heel gewoon

Een column van Eef en Caar.

Naar aanleiding van het stukje over de vleeskleurige sjaal bekeken Eef en Caar onlangs wat recente nieuwsfoto's over het Catshuisoverleg.

Grondige analyse leert dat alleen Mark en Stef de fiets nemen. En daar ontzettend veel foto's mee weten te scoren. De pers lijkt zich blijkbaar niet te storen aan de nogal duidelijk ingestoken strategie om onze VVD-jongens er zo gewoon mogelijk uit te laten zien. Deze strategie lijkt ingezet door Mark, nu hij de vrolijke zwaaierd van de twee is, en Stef zich met een verbeten mond achter zijn vleeskleurige das probeert te verschuilen. Stef was duidelijk liever met de auto gegaan. Dan had zijn tas ook niet zo onder de bagagedrager gefrummeld hoeven te worden. Mark heeft helemaal geen tas bij zich. Die doet vast alles uit zijn hoofd.

Verder blijkt dat Mark vindt dat hij best zonder das kan komen overleggen en dat Maxime van mening is dat hij zelfs gewoon een trui over zijn overhemd kan dragen, geen das. Mark en Stef hebben trouwens op één van de overlegdagen allebei geen das om. We denken dat Stef dit heeft bedongen. Om ook iets voor elkaar te krijgen in het Catshuisoverleg. Als genoegdoening vanwege dat hele gedoe met die fiets. Stef had helemaal geen fiets, heeft ‘ie speciaal moeten kopen. Toen heeft hij er ook meteen een voor z'n vrouw gekocht, daar rijdt Mark nu op, want die had een lekke band. Stef is die gisteravond nog even met de auto langs komen brengen. Heel omslachtig allemaal. En nu het overleg ineens is afgebroken stapt Mark in de auto. Maar waar is Stef? Mark zwaait wel weer vrolijk naar camera. De camera houdt niet alleen van hem, hij houdt ook van de camera. Stef staat vast nog bij het Catshuis. Heel onhandig met twee fietsen te wachten tot zijn vrouw hem komt halen met de stationwagen. De tas tegen de gevel, zijn vleeskleurige sjaal stevig om zijn nek. Mevrouw Stef zal een beetje mopperen, omdat Mark weer iets bedacht heeft en Stef nu het vuile werk mag opknappen. Mevrouw Stef zegt ook steeds: je moet je niet zo voor z’n karretje laten spannen. Maar Stef bepaalt zelf wel voor wiens karretje hij zich laat spannen.

Uit de foto's blijkt ook dat Stef onverminderd voor pastelkleuren en vleeskleur kiest. Dit tot groot verdriet van Caar. De conclusie lijkt gewettigd dat de vrouw van Stef of 1) kleurenblind is of 2) geen verstand van kleding heeft of 3) geen reet over de kleding van Stef heeft te zeggen of 4) de strijd allang heeft opgegeven. We gaan voor optie drie, Stef kiest zelf heel bewust zijn kleding. En zegt dan bij iedere aankoop ‘zeker nu’. ‘Een roze das, zeker nu’. Mark vindt dat reuzegrappig, die gooit dan hard lachend zijn hoofd in zijn nek. Dit irriteert Stef mateloos, want hij is bloedserieus. Zeker nu.

Naschrift: Die moeilijke fase was ook ingegeven door een kledingdilemma. Geert voelde zich ineens helemaal niet meer op z’n gemak toen hij zag dat hij als enige nog een das droeg. Daar moest hij even een nachtje over slapen. En nu heeft iedereen dus wel weer een das om. Stef is door het stof gegaan. Als het zo doorgaat hoeft het van Stef niet meer en komt hij voortaan ook weer gewoon met de auto. En dan wil zijn vrouw trouwens ook haar fiets terug. Want Stef heeft dan de auto. Hij heeft verdorie ook nog al die shit van Mark tussen z’n snelbinders. Inclusief het huiswerk van die kinderen van de VMBO-school. Bah.

donderdag 29 maart 2012

Busritten en plakwangen

Ooit heb ik duidelijk gemaakt dat fietsen mijn voorkeur heeft boven het pakken van de bus. Maar soms kan ik niet fietsen. Bijvoorbeeld omdat ik haast heb, omdat het rotweer is of omdat ik lui ben. Genoeg redenen om soms lekker de bus te pakken. Helaas kom ik er altijd pas ín de bus achter dat een busreis niet altijd ‘lekker’ is.

Laatst zat ik in de bus. Het was gelukkig niet druk, dus ik had een fijn zitplaatsje. Ik heb twee favoriete plekjes. Óf links achterin in het verhoogde gedeelte, zodat ik overzicht over hele bus heb, óf juist helemaal rechts voorin, zodat ik kan meekijken met de chauffeur. Nou goed, ik zat dus lekker links achterin en terwijl ik naar buiten tuurde, ontwaarde mijn oog een vage plek. Ik stelde scherp en zag dat ik dóór een vetvlek op het raam probeerde te kijken. Gatver. Iemand had met z’n/d’r vette wang tegen het raam aan gehangen. Te zien aan alle smeersels, had diegene een hele tijd op die manier gelegen. Misschien had die persoon ook nog wel liggen slapen tegen datzelfde raam aan. Ik zag het straaltje kwijl al uit de mond lopen in mijn gedachten… Nogmaals: gatver!

Gelukkig maak ik ook wel eens spannende avonturen mee in de bus. Tijdens een andere rit reed de bus een onoplettende voetganger aan. Die man had niet goed om zich heen gekeken toen hij bij de bushalte overstak. De buschauffeur kon niet hard genoeg meer remmen. Het ongeluk leek wel in slow motion te gaan: de onfortuinlijke jongeman knalde tegen de bus, de chauffeur trapte direct op de rem, de passagiers schrokken op en slaakten wat kreetjes en de voetganger viel languit op de busbaan, maar krabbelde direct weer op. Hij stapte de bus in, keek alle passagiers aan en zei: “Sorry dat ik jullie busrit verkloot!”. Maar ik vond het niet erg. Want bijna alle busritten zijn saai, behalve die waarbij iets gebeurt, een aanrijding bijvoorbeeld. De beelden van het ongeluk staan op mijn netvlies gebrand. Ik zie de wang van de aangereden voetganger nog steeds tegen die voorruit geplakt zitten – daar zal nu ook wel zo’n vieze vetvlek zitten. Gatver.

woensdag 28 maart 2012

Sjaaltjesdag

Het is lente en dat betekent niet alleen dat rokjesdag in aantocht is, maar ook dat we weer bewindslieden op de fiets kunnen spotten. Daarom als foto van de dag Mark Rutte en Stef Blok samen op de fiets (niet samen op één fiets, helaas) ergens bij het Catshuis. Stef heeft het eerdere advies om geen pasteltinten te dragen duidelijk ter harte genomen, maar mijn advies 'backfire-de' keihard, want met deze vleeskleurige sjaal zijn we natuurlijk nog veel verder van huis. Harde kleuren, Stef, harde kleuren! Dat je niet voor de knalrode sjaal gaat, dat begrijpen we wel, maar knalblauw, felgroen, dat moet haalbaar zijn. Ik droom op deze mooie lentedag lekker van een Stef in een primair-gekleurde sjaal, terwijl Eef in gedachten haar handen nog even door de weelderige haardos van Mark laat gaan. Fijne sjaaltjesdag!

dinsdag 27 maart 2012

Sky Mall update

Vorig jaar schreef ik al eens over het geweldige tijdschrift Sky Mall, waarmee ik me al op menig vlucht naar Amerika heb weten te vermaken. Een blad vol idiote artikelen, waarbij je je constant afvraagt: zouden er serieus mensen zijn die er iets uit bestellen? Echt waar, Tell Sell is er heel normaal bij. Ken je die Tell Sell-reclame met die Italiaanse vrouwen op dat tril-apparaat met die trillende veiligheidsgordels om hun billen? Da's een stuk normaler. Ik zou eerder die trilplaat waar je zo ongemakkelijk van gaat kijken bestellen, dan menig ander artikel uit de Sky Mall.

Dan nu de hoogtepunten van dit voorjaar, ik heb ze speciaal voor je gefotografeerd, gadegeslagen door een chagrijnige vrouw. Op nummer twee deze lente: het subzero warm breath mask. Een masker dat ervoor zorgt dat je warme lucht binnenkrijgt als je in een ijskoude omgeving bent. Nou ga ik weleens op wintersport, maar zo'n masker heb ik toch nog nooit nodig gehad. Bedenk dat dit een magazine is voor een breed publiek, niet een gespecialiseerd blad voor poolreizigers. En dan staat er als aanbeveling: "[...] preferred by high-altitude mountaineers and Antarctic scientists." Zit er iemand in mijn vliegtuig die denkt: "Ja, dit heb ik nodig. Want ik ga volgende winter op poolexpedities en van wat ik heb gehoord kan het daar best koud worden." Kaching, toch weer bijna 60 dollar verdiend aan dit fantastisch mooie product.

Als je dan toch bezig bent, koop er dan meteen mijn nummer één van dit seizoen bij: de iGrow Laser. Een helm met lasers die ervoor zorgt dat je een volle haardos krijgt. Denk je maar even in dat je thuiskomt, je hoort wat gezoem uit de woonkamer, je loopt naar binnen en wie zit daar met een bak chips en de kat op schoot? Je eigen man, met een glanzende helm op zijn hoofd. Eén foto en je komt in aanmerking voor een flitsscheiding waarbij jij aanspraak maakt op de rest van de spullen, de helm mag hij houden. En weer vraag je je af: wie koopt zoiets? Wil degene die dat koopt zich aan mij bekend maken? En een foto opsturen waarop hij de helm draagt? Draagt zo iemand dan ook tegelijkertijd het subzero warm breath mask? En heeft hij in de tuin het stenen zombiebeeld dat uit de grond komt kruipen? Zo veel vragen, zo weinig antwoorden.

Toch kreeg ik van de week voor het eerst een kort antwoord op één van mijn vragen, want ik las wie zoiets koopt: Tom Cruise natuurlijk! Tom Cruise, dat hadden we zelf ook wel kunnnen bedenken. Hij vliegt veel en wordt hierdoor wekelijks blootgesteld aan de Sky Mall. Je moet wel heel sterk in je schoenen staan, wil je dan nog niet zwichten voor al dat moois. Ik vraag me af wat ik zelf in zijn situatie zou doen. Verder is bewezen dat hij bevattelijk is voor krankzinnige theorieën, ladies and gentlemen, I present you Exhibit A: zijn lidmaatschap van de Scientology-kerk. Geen wonder dat juist hij in het nieuws komt met een laserhelm.

Langzaam droom ik weg bij het beeld van mijn jeugdheld Tom Cruise. Op zijn hoofd de iGrow Laser-helm en het sub zero warm breath mask. Mijn blik glijdt langzaam naar beneden. Het lichaam van Tom wordt, in navolging van die andere held, aan het zicht onttrokken door een hemelsblauwe onesie. Voortaan kijk ik toch eens even om de hoek van de business class. Wie weet zie ik hem daar dan glanzend en zoemend een cocktail drinken, bladerend in mijn favoriete tijdschrift.

maandag 26 maart 2012

Ik heb geen baan

Dit is een gastcolumn van gastcolumnist De Z.


Donderdagavond, 5 voor 11. De laatste slok van de koffie moet ik altijd in m'n bekertje laten zitten, want die smaakt naar azijn. Nog even het draaiboek doornemen, webcam aanzetten, platen doorluisteren. Het nieuws gaat volledig langs me heen, net zoals gelukkig de reclame. Dan, 3 minuut en 17 seconden over 11. Klik. Jingle, plaat, radio!


Maar ik heb geen baan.


De jaren '70-hits schallen door de studio en de eerste bellers melden zich. De meeste telefoonnummers ken ik inmiddels uit mijn hoofd. Van de schreeuwer, die bij elke Michael Jacksonplaat vraagt of het 'niet een beetje rustiger kan!'. Van onze Friese vrachtwagenchauffeur, die met al onze spelletjes meedoet. En van J. uit 's Hertogenbosch, die weer eens niet op de titel van een liedje kan komen. De radio is vaak hun enige gezelschap in de lange nacht die komt. Gelukkig zorgen wij voor de sfeer.


Maar toch heb ik geen baan.


Ik zit wél vier keer in de week van half 11 's avonds tot 1 uur 's nachts in een radiostudio. Als producer (zeg maar: het mannetje achter de schermen) werk ik op ongure tijden bij onze staatsradio. Wat een droom! Jaren '80-platen, ik ken ze allemaal. Wie de technicus was bij Dark Side of the Moon, ik weet het. De nachtprogrammering van de landelijke radiostations, ik ken ze. En ik vind het fantastisch.


Want ik heb geen baan, ik heb een goed betaalde hobby.

vrijdag 23 maart 2012

Voedsel kijken

Vandaag is de laatste dag van het Food Film Festival, en daarom daarom kan je de hele dag voedsel kijken bij Holland Doc. Geen gezapige Rudolf die met zijn plakvingers een stuk vlees paneert en ook niet echt gastroporno, maar wel heel veel moois.

De hoogtepunten van vandaag zijn:
Link
13.45 Aan tafel!, waar we onder andere Sylvia Wittemans gedachten over de eetgewoonten in Nederland horen.

18.00 Taste the waste, over de voedselverspilling bij supermarkten en de angst van consumenten om een appeltje met een bruin vlekje te eten. Geen opgeheven vingers, wel heel inzichtelijk.

Veel plezier en eet smakelijk.

Vol in het gezicht slaan

Dit is een gastcolumn van gastcolumnist Eef

Op de website van de telegraaf verscheen van de week het bericht dat Gwyneth Paltrow en Kate Moss ruzie hebben gemaakt. Ik laat in het midden of dit nu interessante nieuwsberichten zijn en ga even in op de inhoud van het bericht.

"Er is een flinke catfight gaande tussen Gwyneth Paltrow en Kate Moss. De twee liepen elkaar tegen het lijf op een strand in Mexico en wat een beleefd praatje had moeten worden, eindigde in een flinke scheldpartij.

Vlak voor de viering van de zestigste verjaardag van Sir Philip Green, waar beide dames voor waren uitgenodigd, besloot Gwyneth een rondje te gaan joggen over het strand. Daar kwam ze Kate tegen, die een zakje chips aan het nuttigen was."

Ik heb allereerst werkelijk geen idee wie Sir Philip Green is. Ik weet niet waarom deze man in Mexico zijn verjaardag viert en ik heb geen idee hoe hij zowel Gwyneth als Kate kent. Het is in ieder geval een oude lul en hij houdt van mooi weer en ergens heeft hij het recht vandaan gehaald om ‘sir’ te worden genoemd.

Maar het beeld dat geschetst wordt is mooi. Kate is topmodel en eet chips, Gwyneth is een actrice zonder noemenswaardige baan op dit moment en gaat hardlopen voordat ze naar een feestje gaat. Je zou denken dat als ze elkaar tegenkomen ze een leuk praatje maken. En dat probeert Kate ook, aldus het vervolg van het bericht:

""Hoi, waarom ben je aan het joggen?", wilde het topmodel weten. De actrice schoot meteen uit haar slof: "Ik sport, zodat ik later niet op jou ga lijken!" Even leek het erop dat Kate sprakeloos was, maar al snel gooide ze chips naar het hoofd van Gwyneth. "Misschien moet jij eens wat meer calorieën gaan eten", gilde ze terug."

WAT? Wat? Wat? Dit lijkt me toch een vrij normale vraag van Kate. Waarop een raar antwoord komt van Gwyneth, want Kate is een topmodel en haar is bepaald niet aan te zien dat ze chips eet. En in plaats van te denken: ”Jij lelijk stervend paard, ik ben topmodel”, gaat Kate schreeuwen en met chips gooien.

Ik ga hier nu geen pleidooi houden voor fatsoen. Ik vind dat als iemand jou uit het niets gaat uitschelden je best terug mag schelden. En goed ook. Maar in het geval van Gwyneth mag je wat mij betreft zelfs meer. Ik ga voor vol in het gezicht slaan. Hard en onverwachts. Volgens mij kan Kate dat wel.

Gwyneth heet bij ons thuis ‘Het stervende paard’. Omdat ik haar zo noem. Omdat ik eens ruim twee uur naar Shakespeare in Love heb zitten kijken en me kapot heb geërgerd aan de gezichtsuitdrukkingen van Gwyneth. Of eigenlijk de drie gezichtsuitdrukkingen van Gwyneth: neutraal, verbaasd en ‘stervend paard’. Stervend paard moest dan iets van smachten, hartstocht, innerlijke zielestrijd voorstellen. Vul zelf maar in, Gwyneth heeft er maar één gezichtsuitdrukking voor. Mijn gevoelens voor Gwyneth werden niet beter toen haar kinderen Apple en Mozes bleken te heten. Maar dat komt vast allemaal door die irritante man van haar met kutband die al jaren miljoenen verdienen met dezelfde rotmuziek.

Dus. Ik zeg slaan.

donderdag 22 maart 2012

Hoera, het is lente!

Het is alsof overal de zon schijnt.
Geniet je even mee?

Wat als...?

Wat als vrouwen zich altijd als Beyoncé zouden gedragen? Dan zouden de supermarkt, het restaurant of kantoor veel spannender zijn. Ik denk dat ik even het papier in het kopiëerapparaat ga vervangen. In hotpants. Kan er iemand een ventilator bij m'n hoofd houden?

woensdag 21 maart 2012

sub-studio

Er zijn van die sites waar je met regelmaat naar terugkeert. En dan bedoel ik niet nos.nl of de inlogpagina van je bank, maar sites waarvan je weet dat je er altijd iets moois of inspirerends zal vinden. Zo'n soort site is het blog van sub-studio, een site vol met design, architectuur, kunst en hebbedingen.

Hier worden stripfiguren omgetoverd to semihippe latte-drinkers, en spot je een nieuwe opvouwfiets in de vorm van een paard. Je vindt er de prachtigste posters voor in de woonkamer, spiegels in de vorm van elk land op de aardbol en de nieuws eco-sneakers.

Oh ja, er is af en toe ook een kattenfilmpje. Daar moet je tegen kunnen. Maar het is werkelijk prachtig.