dinsdag 18 januari 2011

Jacqueline Kelly - The Evolution of Calpurnia Tate

Don't judge a book by its cover - ik doe dat juist heel vaak. Letterlijk. Misschien figuurlijk ook wel, maar in ieder geval wat boeken betreft, met name romans, kijk ik vaak naar het omslag en daar hangt dan van af of ik het boek koop. Het gaat dan wel om "snel even een boek kopen" en dan heb je toch vaak niets anders om mee te werken dan de cover. Soms resulteert dit in een teleurstelling, vaak juist niet. Een beetje uitgever weet voor wie zijn boeken bestemd zijn en stemt daar het omslagontwerp op af.

Op het vliegveld in Nashville zocht ik dit weekend een boek voor in het vliegtuig en kocht, puur om het omslag, The Evolution of Calpurnia Tate. Kijk nou toch, is het niet prachtig? Het boek vertelt het verhaal van een 12-jarig meisje in het Texas van 1899. Ze groeit op in een groot gezin met zes broers in een plantersfamilie en gaat lekker haar eigen gang. Ze bestudeert samen met haar opa de natuur en raakt hier van lieverlee steeds meer in geïnteresseerd. Haar ouders zien dit met lede ogen aan en willen dat zij zich toelegt op huishoudelijke taken: naaldwerk, koken, damesachtig gedrag. Maar Calpurnia rent veel liever door het gras met een vlindernetje en vangt sprinkhanen en rupsen. Hoe moet dat nou met Callie, die veel te vrijgevochten is voor haar tijd? Het boek is vermakelijk en je hebt het zo uit. Het omslag sluit weer perfect aan bij het verhaal, dus als je dat mooi vindt: lezen maar!

4 sterren (van de vijf)

Muziek waar je opeens aan denkt

Ongeveer vijf jaar geleden stond ik in een aula propvol mensen. Mijn arm lag om de schouder van een goede vriendin. Tranen over mijn wangen. Bonkende koppijn. Zakdoek in mijn vuist geklemd. Achter de microfoon stond de moeder van een andere vriendin. Betraand, heftig geëmotioneerd vertelde zij over de muziek die haar eerder die week overleden dochter vaak thuis draaide. De Beatles bijvoorbeeld. Ik dacht aan de intense haat die mijn vriendin had voor Acda & de Munnik. En aan de muziek op het schuimfeest tijdens de kampeervakantie in het zuiden van Frankrijk. De moeder rondde haar toespraak af en vertelde dat we naar een van je favoriete liedjes gingen luisteren. Het was Skybird van Neil Diamond.

Ik hoorde het in januari 2006 voor het eerst, in dat kille gebouw in de streek waar we beiden waren opgegroeid, langs het water waar we nog eens samen roeiden. Vijf jaar lang heb ik het nummer niet gehoord. Gisteravond zat het opeens in mijn hoofd. Ik zocht het nummer online op en de tranen gingen weer over mijn wangen. Ze stroomden niet zo snel als toen die winterdag. Maar het verdriet en het ongeloof waren nog even sterk.

maandag 17 januari 2011

Een verklaring

Onlangs schreef ik over het verbreken van de relatie tussen Macaulay Culkin en Mila Kunis. Van de week werd ik door een vriend geattendeerd op een op nu.nl verschenen berichtje dat een hoop over die relatie én break-up kan verklaren. Volgens het bericht vertelde Mila in (de Amerikaanse) Cosmopolitan dat zij jarenlang aan één oog blind was. Enkele maanden geleden werd ze pas geopereerd en kon zij weer met beide ogen zien.

Ik kan me nu zo voorstellen dat zij, toen zij Macaulay Culkin leerde kennen, dacht dat hij alleen maar lelijk léék. Ze is er vast jarenlang van uit gegaan dat zijn rare gezicht werd veroorzaakt door haar oogafwijking. Toen ze zich onlangs liet opereren en na een paar dagen haar beide ogen weer kon gebruiken is ze zich vast kapot geschrokken. Haar oogoperatie heeft haar misschien toen ook de ogen geopend voor andere aspecten van hun relatie waarover ze ontevreden was. In combinatie met zijn scheve gezicht en ziekelijke uiterlijk was dat misschien de druppel. Daar komt vast bij dat andere mannen, met een beter zicht, ineens een stuk aantrekkelijker werden. Ik stel me zo voor dat Macaulay na de operatie Mila eerst een paar dagen liefdevol heeft verzorgd maar bruut buiten de deur is gezet tot het verband van haar oog af mocht.

Of zou Macaulay jarenlang tegen Mila hebben gezegd dat ze nu toch eens echt wat aan dat oog moest doen omdat hij niet nog langer haar spullen bij elkaar wilde blijven zoeken en niet steeds voor haar chauffeur wilde spelen en heeft hij haar toen zij dat naliet uit pure ergernis gedumpt? Meteen na zijn dumpactie ging Mila onder het mes zodat ze nu voor zichzelf kan zorgen.

Of vond Macaulay het aantrekkelijk een halfblinde vriendin te hebben en heeft zij na de break-up uit recalcitrantie haar oog laten opereren, net zoals mijn zus die alles roze schilderde toen ze na jaren bij haar vriend weg ging die niet van roze hield. We zullen het ware verhaal achter deze relatie en het einde ervan waarschijnlijk nooit weten. Jammer.

vrijdag 14 januari 2011

Spotprent

Dit is een gastcolumn van onze gastcolumnist H

Tekenaar Peter van Straaten won de inktspotprijs 2010 voor beste politieke cartoon. Het was overigens de vierde keer dat hij deze prijs in de wacht sleepte. Er is inmiddels al veel gezegd en geschreven over de tekening in kwestie, die hier te zien is.

De eerste vraag die bovenkomt is uiteraard: wat is er – in hemelsnaam – politiek aan het vreselijke misbruik binnen de Rooms-Katholieke kerk? Bij politiek heb ik toch heel andere associaties. De tweede vraag is dan: waarom heeft juist deze tekening gewonnen? Gelukkig had de jury een verklaring: “de tekening is letterlijk en figuurlijk treffend, pijnlijk komisch en wrang: hij brengt traan en lach tegelijkertijd teweeg.”

Met twee woorden ben ik het eens: pijnlijk en wrang. Ik zou hier zelf aan toe willen voegen: respectloos, kwetsend en beledigend. Voor de slachtoffers en hun familie. Want wat voegt deze tekening nu toe? Is het misbruik zelf al niet schandelijk en schokkend genoeg om dit ook nog eens zo te verbeelden? Het getuigt van een intellectuele luiheid en een gemakzucht om op zo’n ordinaire en goedkope manier te willen ‘scoren’. Een doordenkertje is het in elk geval niet. Het is plastisch, plat en ranzig. En het is de beste politieke spotprent van 2010.

Van Straaten verbeeldt in zijn tekening de crucifix op een manier waar ik van walg. Wellicht is dat ook het effect dat hij beoogde. Walging oproepen. Ik walg van het misbruik binnen de Kerk. Ik walg van de priesters die dit gedaan hebben en walg van diegenen die dit misbruik hebben verdoezeld. Het druist in tegen elke moraal, niet in de laatste plaats tegen de centrale boodschap die deze geestelijken hadden moeten uitdragen. En ik walg ook van een tekenaar die zo smakeloos te werk gaat.

Maar hij mag het doen. Kunstuitingen mogen (moeten?) controversieel en grensoverschrijdend zijn. De samenleving zou verarmen als dit niet zo was. Ieder zo zijn of haar voorkeuren over wat mooie, aansprekende, ontregelende en grensverleggende kunst is. Ik vind de tekening stuitend. De eminente leden van de jury (Stine Jansen, Vincent Metzel en Frank Welkenhuyzen) menen dat deze tekening de beste politieke tekening van 2010 is. Daar ben ik het niet mee eens. Ik haal er mijn schouders niet over op, want ik erger me, maar hij gaat zijn gang maar. Gelukkig leven we in een vrij land, waar zulke tekeningen ongestraft gemaakt kunnen worden. Waar een religie bespot kan worden en waar je er dan ook nog eens een mooie prijs mee kan winnen. Hoera voor het tolerante Nederland, waar iedereen kan zeggen, schrijven en tekenen wat hij wil. Misschien wint volgend jaar Gregorius Nekschot wel.

donderdag 13 januari 2011

Tabatha

Al zappend kwam ik afgelopen week langs een programma over een kapsalon. Het was een soort reality/make-over/take-over programma waarin een zogenaamde expert een ondernemer gaat uitleggen wat hij allemaal verkeerd doet. Het soort programma’s waar je er tegenwoordig heel erg veel van ziet. Alsof mensen te weinig reality in hun eigen leven hebben en daarom ’s avonds graag nog wat meer realiteit tot zich nemen in de vorm van dit soort programma’s.

In dit programma ging ene Tabatha er voor zorgen dat een kapsalon in Chicago weer winst zou gaan maken. Ik viel ergens halverwege in het programma maar dit was volgens mij de essentie. Tabatha was een Australische met een wit geblondeerd kort kapsel en een variëteit aan zwarte kleding. Tabatha werd gedurende het programma door verschillende medewerkers van de kapsalon uitgemaakt voor ‘bitch’. Ik denk dat dat het wel samenvatte.

De kapsalon in Chicago heette Orbit. Waarom iemand zijn kapsalon Orbit noemt is mij de hele uitzending een raadsel gebleven.

De baas van de kapsalon was een zwijgende Aziaat genaamd Eddy (of iets in die trant) met een voorliefde voor shampoos en andere haarproducten (zijn hele kelder lag er vol mee). Gedurende de gehele uitzending zag ik verschillende medewerkers van de kapsalon, inclusief Eddy, in huilen uitbarsten naar aanleiding van de acties of woorden van Tabatha. Ik zag tot slot Tabatha wild enthousiast worden van een opgesteld schoonmaakschema en haar na drie maanden terugkeren in de salon om daar een bloeiende onderneming met gelukkige medewerkers terug te vinden.

Na afloop vroeg ik me af waarom mensen in hemelsnaam naar dit soort programma’s kijken. Zouden ze zich net als ik de hele aflevering afvragen wat er met het gezicht van Tabatha aan de hand is en daarom niet weg zappen?
Ik denk dat Tabatha a) plastische chirurgie heeft ondergaan omdat ze heel erg graag een strakgetrokken konijnensnoetje wilde hebben, b) dat er iets fout is gegaan met de plastische chirurgie en ze daardoor een strakgetrokken konijnensnoetje heeft gekregen, c) dat ze heel erg hard tegen een glazen schuifdeur is gelopen en daardoor een strakgetrokken konijnensnoetje heeft gekregen of d) haar moeder zich heeft laten bevruchten door een konijn en ze daarom een strakgetrokken konijnensnoetje heeft. Ik ga de volgende aflevering ook kijken in de hoop dat daar een antwoord komt op mijn vraag.

woensdag 12 januari 2011

Verslavend

Na The Soprano’s, The West Wing (drie keer, alle zeven seizoenen), Friends, Two and a half men en 30 Rock zijn we deze kerstvakantie begonnen aan The Big Bang Theory. Verslavend. Echt verslavend. Allemaal kopen en kijken.


Geen Yes

Het nieuwe jaar is begonnen met een speler minder op de bladenmarkt. Na 24 jaar heeft weekblad Yes de handdoek in de ring moeten gooien. Dat is natuurlijk geen positief nieuws en ondanks dat wij van Gemodder zelfs een keer een bloggende Yeslezeres aan het woord lieten en ons druk maakten over de achterlijkheid van een van de columnisten, wens je niemand in bladenland het einde toe. Alhoewel, let's not go there.

De uitgever en hoofdredactie van het blad gaven aan dat er naast het mislopen van advertentieinkomsten eigenlijk een aantal redenen zijn waardoor het tijdschrift niet heeft kunnen overleven. Een daarvan is dat er in het blad niet expliciet genoeg over sex gesproken zou worden. In ieder geval niet gedetailleerd en vunzig genoeg. Een te braaf imago dus, een beetje tussen de Tina en de Viva in, naar eigen zeggen. Overigens wordt hier zomaar voorbij gegaan aan de Fancy, zo expliciet dat mijn moeder na het lezen van het blad het abonnement van mijn zusje meteen annuleerde. Ik denk dat dit argument maar ten dele opgaat, de Delicious gaat nooit over sex maar verkoopt nog steeds als een dolle.

Een andere reden zou zijn dat er door de opkomst van het digitale contactmogelijkheden minder behoefte zou zijn aan het per blad en ingezonden brieven uitwisselen van vragen en het stellen van vragen. Vrouwen gebruiken hier nu Facebook en Twitter voor. Zit wat in natuurlijk, het is in ieder geval overbodig om elk jaar eind mei wéér een special over het ontharen van benen te publiceren. Maar kent de moderne mensch zelf geen digitale schaamte? Wordt er getwitterd over eetproblemen? Doet Facebook het bespreken van persoonlijke problemen en de de bijbehorende taboes smelten als sneeuw voor de zon? Als je je persoonlijke account gebruikt is het in ieder geval niet anoniem, zoals in het blad wel kan. Wellicht dat dit nog een factor is.

De laatste reden waardoor volgens de makers het faillissement van het blad onafwendbaar bleek, is dat vrouwen tegenwoordig meer geïnteresseerd zouden zijn in glossy bladen, dingen die er mooi uitzien en luxere producten. Vrouwen als een soort Swarovski-beluste eksters. Wat een nonsense. Het ontwerp en uiterlijk van een blad kan natuurlijk niet onderschat worden, keuzestress voor het tijdschriftenvak in de supermarkt zal waarschijnlijk velen bekend zijn. Maar een blad wordt door een lezer gekocht omdat hij/zij nieuwsgierig is naar de inhoud. Uitzonderingen hierop zijn bijvoorbeeld Vogue en Colors die fantastische fotoreportages publiceren. Maar goed, Yes is natuurlijk nog nooit geroemd om haar baanbrekende vormgeving. Of om haar journalistieke onderscheidendheid.

En daar zit het m in. Yes was de grijze muis tussen de bladen, van alle vrouwenbladen een beetje maar toch niet helemaal. Niet maatschappijkritisch genoeg voor de Opzijlezeres, niet bloot genoeg voor een Viva-rubriek, niet genoeg gericht op tuinarchitectuur en gewaterverfde koolmezen voor de Libellelezeres en niet tutteruttig genoeg voor liefhebbers van de Vriendin. Alles tussen wal en schip. Maar heel misschien, heel misschien is het al misgegaan in 1993. Toen startte Heleen van Royen haar bezigheden voor het blad.

dinsdag 11 januari 2011

Zestien weken

Na zestien weken ben ik gister voor het eerst weer aan het werk gegaan. Zestien weken, vier maanden, het klinkt als een eeuwigheid. En het is het eigenlijk ook. Ik ben nog nooit van mijn leven zo lang vrij geweest.

Sommige mensen zullen zeggen dat als je vijf jaar hebt gestudeerd, je vijf jaar bent vrij geweest, maar dat is eigenlijk niet zo. Als je studeert ben je eigenlijk nooit vrij. Je hebt altijd wel een college dat je moet volgen, een tentamen waarvoor je moet leren of een paper die af moet. En daar tussendoor moet je nog werken. En natuurlijk bier drinken. Dus nee, ik was nog nooit zo lang echt vrij geweest.

Hoewel, echt vrij was ik nou ook weer niet. Ik moest ergens in die zestien weken een kind baren en daarna mocht ik dagen- en nachtenlang voor dat kind zorgen. En dat was echt geen makkelijke taak. Sterker nog, na de bevalling en de eerste dagen alleen met baby dacht ik dat ik dit nooit weken ging volhouden. Ik was gebroken van de bevalling, doodop en labiel van de slapeloze nachten en smachtte naar de dag dat de baby kon praten en lopen en zelfstandig zou zijn. Maar naarmate de dagen verstreken voelde ik me steeds beter en werd ik ook steeds beter in het zorgen voor de baby. En dus had ik eigenlijk al na vijf weken tijd over. Zoveel tijd over dat ik uitgerust van de enorme hoeveelheden nachtrust nadat onze modelbaby ging doorslapen (soms wel negen of tien uur op een nacht) allerlei achterstallige klusjes kon wegwerken. Ik maakte fotoalbums die al jaren waren blijven liggen, deed een berg administratie, kocht een verjaardagskalender en vulde die in, mailde me suf met iedereen, wandelde me suf en zag nog nooit zoveel mensen als de afgelopen weken. Ik zat dus zeker niet stil.

En toch voelde het toen ik naar mijn werk fietste alsof ik enorm lang vrij was geweest. En in feite is dat ook zo want ik heb zestien weken nauwelijks over mijn werk of mijn vak hoeven nadenken. En die momenten dat het wel moest, ik had nog wat klusjes liggen, voelde het eigenlijk als een uitje. Een uitstapje, eventjes weg van de zorgtaken, eventjes een moment waarop er een beroep werd gedaan op een ander aspect van mijn leven dan mijn ‘moederschap’ en alle huishoudelijke klusjes. En nu ben ik weer aan het werk en zullen de huishoudelijke klusjes en het zorgen wel weer gaan aanvoelen als een uitje naast mijn werk. Ik ben benieuwd hoe lang het duurt voordat ik toe ben aan vakantie.

donderdag 6 januari 2011

Uit elkaar

Macaulay Culkin is weer vrijgezel. Ik zei van de week in een vlaag van verstandverbijstering tegen mijn geliefde ‘Macaulay Culkin is uit elkaar.’ Begrijpelijkerwijs ontlokte deze opmerking een hoop gelach.

Wat mij aan dit bericht nog het meest verbaasde was niet dat Macaulay (wie noemt zijn kind zo?) weer vrijgezel was maar vooral hoe deze rare en toch wel lelijke jongen een vriendin had kunnen vinden. Niet dat ik vind dat rare lelijke mensen hun leven lang vrijgezel moeten blijven, maar van bijvoorbeeld Ryan Reynolds kan ik begrijpen dat en waarom hij een vriendin heeft (ik snap dan weer niet waarom ze bij hem weg gaat, rare Scarlett Johansson!), maar van Macaulay Culkin zie ik de aantrekkelijkheid niet zo in. Waarschijnlijk geldt hier het doodgeslagen gezegde ‘op ieder potje past een dekseltje’.

Maar toen ik hoorde wie zijn vriendin (inmiddels dus ex) was, nam mijn verbazing eerder toe dan af. De jongen is zeven jaar samen geweest met Mila Kunis. Zeven jaar lang was zij zijn dekseltje. Ik snap dat niet. Voor hen die niet weten wie zij is, zij is dat knappe meisje uit de That’s 70’s show en uit de briljante film ‘Forgetting Sarah Marshall’ (als je die nog niet gezien hebt, echt kijken, ik heb er zo hard om moeten lachen). Zij is zo knap en grappig dat ik ergens ver weg zou begrijpen als mijn man mij voor haar zou verlaten. Ok, ik zou t niet leuk vinden, maar ik zou het wel begrijpen. En zij heeft zeven jaar lang bij Macaulay Culkin in bed gelegen. Bizar.

Mijn geliefde was overigens al op de hoogte van het feit dat Culkin weer vrijgezel was omdat de topic op twitter ‘trending’ bleek. Dat wil zeggen de hashtag Macaulay Culkin was trending. Niet Mila Kunis. Ook dat snap ik niet. Iedereen wil toch weten dat Mila Kunis weer beschikbaar is? Het is een rare wereld.

woensdag 5 januari 2011

Goede voornemens

Al zo ongeveer mijn hele leven droom ik ervan vier weken vakantie te hebben op een tropisch eiland om daar dan alle boeken te lezen waar ik de afgelopen jaren niet aan toe ben gekomen. Die vakantie is er eigenlijk nog nooit van gekomen. Er zijn wel vakanties geweest waarbij ik meer las dan anders, maar echt een vakantie lang full time lezen, dat is me nog nooit gelukt. Over het algemeen bestaan mijn vakanties toch uit het bezichtigen van een hoop toeristische bezienswaardigheden en blijft er alleen hier en daar een uurtje of een avondje over om te lezen. Misschien is dit een verbeterpuntje voor de toekomst: minder ambitieus op vakantie en meer uitrusten en lezen. Omdat ik net een kind heb gekregen verwacht ik dat dat eerste wel gaat lukken maar vrees ik dat die laatste twee dingen er niet in zitten de komende jaren.

Mijn zwangerschapsverlof zit er nu bijna op. Ik ben vier maanden vrij geweest. Ik begon aan mijn verlof met een stapel boeken in mijn nachtkastje en eindig mijn verlof met een stapel van vergelijkbare hoogte. Ok, ik had vooraf niet verwacht dat ik heel veel zou lezen. Zwangerschapsverlof is toch bedoeld voor andere zaken dan lezen. Toen ik zwanger was, was ik eigenlijk te moe en toen ik bevallen was, was ik respectievelijk te moe of te druk. Niet verwonderlijk en ik voel me dan ook niet vervelend als ik naar de stapel kijk. Maar iets meer boeken van de stapel wegwerken was toch wel fijn geweest.

Ik heb welgeteld drie boeken gelezen tijdens mijn verlof: Meindert Fennema – Geert Wilders, Ernest van der Kwast – Mama Tandoori en Bert Natter – Begeerte heeft ons aangeraakt. Toch netjes, ik denk dat niet heel veel mensen tijdens hun zwangerschapsverlof nog aan een boek toe komen. Maar ik ben dan ook gezegend met een enorm makkelijke baby die net als haar moeder heel veel van slapen houdt, dat scheelt.

Overigens heb ik ook nog zes boeken over zwangerschap, bevallen en opvoeden gelezen, maar aangezien deze boeken nou niet echt vallen onder de noemer literatuur, reken ik ze niet mee. Ik las een boek met de toepasselijke titel ‘Zwanger’, Zwangerschap en opvoeden voor Dummies, Regelmaat en Inbakenen, Veilig bevallen en ook Veilig door de Kraamtijd en Oei ik Groei. Ik raad maar weinig van deze boeken echt aan, over het algemeen spraken de boeken elkaar tegen en werd ik er erg onzeker van. Nadat ik alle boeken veilig had opgeborgen in ons tv meubel voelde ik me een stuk beter en kwam ik ook weer aan echte boeken toe.

Op de stapel in mijn nachtkastje liggen nu nog: Robert Schnakenberg – Secret lives of the supreme court, Herman Koch – Het diner, Martin Bosma – de schijn-elite van de valse munters, Mark Stein – How the states got their shapes, Column McCann – Laat de aarde draaien (ik ben ongeveer halverwege), Bill Bryson – At home (ben op pagina 25), Laqueur & Rubin – The Israel-Arab Reader, Paolo Giordano – De eenzaamheid van de priemgetallen, Reif Larsen – The selected works of T.S. Spivet, Jens Lapidus – Snel Geld (ben bij hoofdstuk 4) en Ray Bradbury – Fahrenheit 451. Elf boeken dus. Ik neem me voor deze boeken het komende jaar te gaan lezen. Ik zal voor de geïnteresseerden verslag uitbrengen van mijn vorderingen en hoop dat deze column als motivatie dient om snel door te lezen. En dan maar hopen dat er voorlopig niks nieuws op de stapel komt.

dinsdag 4 januari 2011

Onderschrift


Woorden schieten te kort. Wat de *piep* is dit?? Een extreem geval van acné? Laat het ons weten...

Mee-eter-gate

Bij de dames van Gemodder in de Marge zijn de meningen over Arnon Grunberg verdeeld. De één vindt hem een omhooggevallen irritant mannetje dat deprimerende boeken schrijft, de ander vindt hem de koning van het absurdisme en de treurigheid. In de laatste categorie val ik zelf. Ik verkneukel me bij de depressieve contactgestoorde types die in zijn romans de revue passeren. Grunberg zelf vind ik minder interessant, mij hoef je niet wakker te maken voor een interview met hem, want het is wel een ietwat pedant en ook raar kereltje, maar dat moet je denk ik ook wel zijn als je zulke boeken schrijft. Hoe kun je anders zo gedetailleerd schrijven over de zieleroerselen van obsessieve gekken? Tenzij je dit natuurlijk vanuit je achtergrond als psycholoog doet.

In het licht van de absurde en deprimerende verhalen die Grunberg zelf schrijft, is het interview dat de schrijver gaf aan journalist Anton Dautzenberg helemaal niet zo vreemd. Dautzenberg zelf gedraagt zich in het resulterende verhaal alsof hij zelf zo uit een boek van Grunberg is gestapt. Of het nu waar is of niet. Want daar is onenigheid over.

Wat is er precies aan de hand? Dautzenberg mocht Grunberg interviewen voor de VPRO-gids. Naar mate het gesprek vordert kan de journalist zijn oog niet afhouden van een mee-eter in het gezicht van de bekroonde schrijver. Hij kan zich niet meer beheersen, buigt naar Grunberg en knijpt, onder het voorwendsel iets over gepast en ongepast gedrag te willen vragen, de mee-eter in het gezicht van de schrijver uit.

Bij navraag ontkende Grunberg de situatie, Dautzenberg blijft volhouden dat het gebeurd is. Prachtig. Het is dat Anton Dautzenberg echt bestaat, anders zou ik geloven dat Grunberg het interview zelf geschreven heeft. Hoe het ook zij, ditmaal toch een heel interessant interview met Arnon Grunberg en ook nog eens een heerlijk absurd verhaal erbij. Ik heb besloten het te geloven, zo mooi om waar te zijn.