dinsdag 20 maart 2012
Lekker gluren
Dat deed ik tot voor kort ook op LinkedIn, want daar zitten nog veel meer mensen. Mensen die zo'n netwerk alleen maar gebruiken voor zakelijke contacten. Die zie je niet op facebook. Dan keek ik stiekem naar mannen met leuke banen, leuke vrienden met leuke collega's, of stomme studiegenoten die gelukkig geen betere carrière hadden dan ik. Tot ik erachter kwam dat mensen het zien als je bij hun profiel gekeken hebt, dat je het even weet. Heel irritant, want stiekem kijken is juist het leuke.
Van de een op de andere dag kon dat niet meer, het stond duidelijk in de kantlijn van de site: zeven mensen hadden de afgelopen maand m'n profiel bekeken. Ik klikte door. Twee collega's, een vriendin en 'Someone in the Writing and Editing industry from The Hague Area, Netherlands'. Ik klikte en zag meteen wie dat geweest moest zijn. Weg anonimiteit. Hoe lang was dat al zo? Wie heeft mij zien gluren?
Hierdoor zijn er nu allemaal mensen waar ik niet meer stiekem durf te kijken. Of in elk geval niet vaker dan één keer. Wat moeten ze daar dan wel van denken? Waarom kijkt Caar telkens naar mijn profiel (goede vraag trouwens). Dat heb ik vooral bij mannen. Ik durf niet meer stiekem naar mannen te kijken omdat het ineens niet meer stiekem is. Van die mannen die je tegenkomt, waar dan ook, op een borrel of iets van werk. Het is alsof je in plaats van stiekem gluurt gewoon meteen bij zo'n man op schoot gaat zitten.
Wie wil er nou niet stiekem naar mannen kijken? Daar zijn die sites toch voor gemaakt? Het bestaansrecht van dit soort sites is ontleend aan het feit dat mensen graag stiekem naar elkaar gluren. Zeker als het onder het mom van ‘serieus netwerken’ is. Dat zijn juist de ergste stiekemerds! Hoe kan ik nu nog stiekem naar m’n notaris kijken? Nu kan ik net zo goed gewoon meteen bij hem aanbellen en vragen of ‘ie een kopje suiker voor me heeft. Zal ik dan voortaan maar in de bosjes gaan liggen met een verrekijker? Kan ik weer lekker stiekem gluren.
maandag 19 maart 2012
Eenvoudig leven
Stel, je hebt 10 kinderen. Je bestiert het complete huishouden in je eentje en probeert zo zuinig mogelijk te leven. Naast je bomvolle huishoudelijke dagen heb je nog zin in een extra hobby. Telkens jam maken verveelt immers ook op een gegeven moment. Wat doe je dan? Dan start je natuurlijk een weblog om je lezers op de hoogte te houden van je dagindeling, bespaartrucs en kookavonturen.
De 42-jarige Teunie Luijk uit Alblasserdam schrijft het weblog ‘Eenvoudig leven’. Toen zij en haar man Willem in het huwelijk traden, kwamen ze direct in financieel zwaar weer door hoge gezondheidskosten. Consuminderen werd noodzaak voor Teunie, die zichzelf als fulltime gezinsmanager betitelt. Ik vind dat Teunie heel leuk schrijft en aandoenlijke informatie ten tonele voert.
Zo vertelt ze regelmatig minutieus hoeveel euro ze uitgeeft aan haar boodschappen, wat ze voor dat bedrag krijgt en hoe ze het complete arsenaal aan groente meeneemt naar huis. En dan laat ze ook nog even weten volgens welk systeem ze al die spullen heeft opgeborgen. Ook vertelt ze regelmatig over haar dagbesteding. Laatst heeft ze een hele dag al haar bezigheden getimed en precies opgeschreven hoeveel minuten ze kwijt was aan de was, administratie, stofzuigen, koken en e-mail checken.
Begin februari meldde Teunie op haar weblog dat ze zou gaan stoppen, omdat ‘iemand die haar na aan het hart ligt’ vond dat ze de tijd die de huisvrouw in haar weblog stak, in haar gezin zou moeten steken. Dit was het moment dat schrijfster Sylvia Witteman op Twitter ‘#freeTeunie’ begon rond te bazuinen en ik ‘Eenvoudig leven’ leerde kennen. Ruim 200 webloglezers reageerden op het bericht van Teunie. De meerderheid vond uiteraard dat ze moest blijven bloggen. Gelukkig heeft ook Teunie het licht gezien en heeft ze, na een korte pauze, haar digitale pen weer opgepakt. Nu wel zónder reactiemogelijkheid. Ook op interviewverzoeken gaat ze niet meer in. Gelukkig hebben we altijd haar weblog en boek nog. Teunie rules!
donderdag 15 maart 2012
Onderschrift (incl. naakt)
Naakte mensen op de fiets, heeft de opwarming van de aarde inmidels een nieuw hoogtepunt bereikt? Of zijn de functie-eisen voor de CliniClowns aangepast? Een gemuteerd Schmallenbergvirus? Vertel het ons in de comments.
woensdag 14 maart 2012
Masterclass, the day after

Gisteren kon je de voorbeschouwing voor het grote Bachfest voor nietklassieke zangers bij de EO lezen. En hier dan de eerste aflevering, oordeel zelf of Gerard het een beetje kan.
In het najaar start overigens een nieuwe serie van het programma Fans, ook hiervoor zullen wij een mediavoorbeschouwing verzorgen.
dinsdag 13 maart 2012
Matthäusmasterclass
“Zo, heb ik alles? Even kijken hoor, t-shirts, keelsnoepjes, schone broek want je weet maar nooit. Waar zijn m’n sleutels? Zonnebril op, ik ken niet zonder, hup alles in de rolkoffer.” Geer is good to go. Met de haartjes in de gel, zwart glittershirt aan, stapt hij z’n auto in, een witte BMW X3. Uit de radio klinkt zijn eigen stem en Geer zingt mee met zijn oude hit. “Gonna buy me a ticket to the Tempelberg!”, haha, Geer heeft er zin in en hij draait alvast warm voor zijn volgende schnabbel. Geer is op weg naar het huis van Maarten Koningsberger waar hij een masterclass Matthäuspassionzingen zal krijgen. Geer heeft er bijna geen kracht voor en is bang dat de weg er naartoe alleen al een lijdensweg zal zijn.Na driekwartier is Geer er. Hij kijkt nog even in de achteruitkijkspiegel, doet z’n haartjes omhoog en stapt uit. Hij trekt zijn glanzende rolkoffer achter zich aan en belt aan. Maarten doet open, hij heeft een grijs pak aan en een roze-blauwgestreepte das met dito pochet. “Maart, wat zie je er bééldig uit!”, kirt Geer. Vertwijfeld staart Maarten naar het zwarte t-shirt van Geer, waarop in strasletters BABY GOT BACH staat. “Ja, dank je, jij ook Geer, kom binnen.” “Kom binnen, nou, als ik een euro kreeg voor iedere keer dat iemand dat aan me vroeg, dan hoefde ik hier nu niet dat Mattheusding te zingen, wahaha, voel je ‘m?”
Maarten is een beetje beduusd van de grande entree van deze B-ster, maar biedt hem toch een kopje sterrenmunt aan terwijl Geer met zijn plakkerige vingers de analoge muziekcollectie in huize Koningsberger betast. Na wat onnozel gekeuvel legt Geer het dan maar ongegeneerd op tafel: hij doet dit voor het geld. De EO heeft hem 30 zilverstukken geboden voor het zingen van een klassiek stuk, en dit heeft hij met beiden plakkerige handen aangenomen. Maarten probeert zijn professionele houding te bewaren, maar het kost hem moeite.
“Ok Gerard, wat had je zelf in gedachten?”, vraagt hij. Geer begint te hinniken en geeft toe dat hij al dagenlang natte dromen heeft van dit bezoek en dat hij graag de slaapkamer even wil zien. Hij heeft namelijk zijn verradersloon al uitgegeven aan een nieuw speeltje dat achter een geheime rits in zijn rolkoffer zit verborgen. Dan haalt Geer diep adem, maakt een stapje dichter bij zijn zangmeester en fluistert in zijn oor: “Komm Süßes Kreuz.”
In de geopende hand van Geer ontwaart Maarten een glinsterende vacuvin. Hij haalt opgelucht adem en stamelt dat hij ook een liefhebber is van dat soort genotsmiddelen. “Mooi issie hè Maart! ’t Mag een lieve duit kosten maar dan heb je ook wel de mooiste swarovski-plug die je maar kan wensen.” Maarten krabbelt wat nerveus aan zijn kin, mompelt dat hij deze drinkbeker graag voorbij laat gaan en dirigeert Gerard in de richting van de piano. Hij wil eerst wat stemoefeningen doen. Nog voordat Maarten zijn klep open kan doen brult Gerard in zijn karakteristieke kopstem: “Maak me gek, maak me gek met je mond!”
Nu wordt het de zangmeester toch echt teveel, Gerard staat erbij als een zoutzak en het repertoire sluit ook niet aan bij wat de EO in gedachten had. Maarten twijfelt nog even of hij met Gerard op zoek zal gaan naar zijn ademsteun, maar uit angst wat de aanraking van zijn borstkas bij de opgefokte Amsterdammer teweeg zal brengen, gaat hij maar meteen door naar Bach: “Zo Gerard, we gaan vandaag beginnen met Buß und Reu, ken je dat?” “Ow jaaaa,”giebelt Geer, “ik ben dól op Siegfried en Roy, die heb ik indertijd nog in Vegas zien optreden, wat een drama hè met die leeuwen, wat een martelgang, zo toepasselijk dat dat dan ook weer in het lijdensverhaal verwerkt is.”
Maarten slaakt een diepe zucht, zijn vinger bij de snelkeuzetoets van Andries Knevel. Hij heeft er de kracht niet meer voor.
Mattheüs Masterclass is vanaf vanavond vier weken lang te zien bij de EO om 20:24u op Ned2
maandag 12 maart 2012
Vogels? Levensgevaarlijk
"Een vrouw van 28 uit Nistelrode is vanochtend lichtgewond geraakt toen ze een buizerd probeerde te ontwijken. Ook de buizerd raakte gewond. Het dier is naar een vogelopvang gebracht. [...] De vogel vloog in richting van de auto. De vrouw probeerde de buizerd te ontwijken, slipte en botste twee keer tegen de vangrail. [...] De vrouw is met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht omdat ze gewond was geraakt aan haar hoofd. [...] Haar auto is waarschijnlijk total loss. Het is onbekend hoe het met de buizerd gaat."Ooit vroeg een lezer van dit blog om meer polemiek. Nou, polemiek kun je krijgen, want ik houd niet van vogels. Caar en Lein wel. Volgens mij zijn zij zelfs niet zo lang geleden naar de ledendag van de Vogelbescherming geweest - op dat niveau zitten zij dus, qua vogelliefhebberij.
Maar ik houd niet van vogels. Ik ben ook niet zo goed in vogelsoorten onderscheiden. Meestal roep ik "Kijk! Een beest!" als ik een vogel zie. Ik weet niet hoe ik een spreeuw van een merel kan onderscheiden (lijken die op elkaar?). Toen ik gisteren bovenstaand nieuwsbericht las, riep ik: "Zie je wel! Vogels, levensgevaarlijk!"
Vogels doen raar. Ze zien er vreemd uit. En ze maken vaak herrie. Ik vind vogeltjes alleen maar leuk als ik ze zachtjes hoor tjielpen op een zonnige lentedag. Maar het lijkt wel alsof sommige vogels (meestal duiven) expres voor mijn wiel gaan zitten als ik gehaast door de stad fiets. Tja, dan vind ik ze dus níét leuk. Ik wens niet misbruikt te worden door de suïcidale neigingen van een levensmoede duif.
Mijn meneer verzucht: "Wat heb jij eigenlijk wél met vogels?" als ik vertel dat ik een hekel heb aan Angry Birds. Nou, toevallig heb ik één memorabel vogelverhaal. Ruim tien jaar geleden was ik in Rome op vakantie. Op het Sint Pieterplein zag ik een duif zonder teentjes. Er staken twee stompjes uit zijn lijfje. Toen had ik wel even medelijden, ja. Ik heb een foto van de duif gemaakt en in mijn fotoalbum geplakt. Soms denk ik nog wel eens aan die vogel terug en voel ik een hint van compassie. Tot zover mijn mooiste vogelverhaal. En nu ga ik m'n kat aaien.
donderdag 8 maart 2012
Banenrijkdom
Roomboterbabbelaars verkopen in klederdracht
Veel te lange dagen werken, en veel te veel snoepen van het caramelkleurige Zeeuwse goud. Zoveel dat de klederdracht allang niet meer soepel viel. Verdiende heerlijk en leverde bovendien de mogelijkheid op om alle talen een beetje bij te houden tijdens het toeristenseizoen. Mijn foto zit nog wel in een paar Japanse vakantiealbums.
Doktersassistente bij een heul sjieke huisarts in Den Haag
Vroeg beginnen en vroeg klaar. De hele dag telefoontjes aannemen, afspraken inplannen, krabbels van de dokter ontcijferen en aan patienten uitleggen dat je eigenlijk geen diploma hebt en echt niet stante pede de oren van meneer kunt uitspuiten.
Schoonmaken in het ziekenhuis
Dankbaar maar ondergewaardeerd werk. Met prikkende ogen de afdeling neonatologie swifferen, met de ene hand je neus dichthouden en met je andere hand de stront van de tegels schrobben en racen met de bedden door het mortuarium. Oh en uitgekafferd worden door verpleging en artsen die geen enkele gelegenheid voorbij laten gaan om je te laten weten je eigenlijk een soort paria bent
Vakken vullen in een biologische supermarkt
Het zware pakken kwark en zuurkoolsap zeulen, speltbrood bakken en allerlei wazige types vertellen waar de linksdraaiende koudgeperste lijnzaadolie staat. Snel ontslagen, want ik was veel te oud en veel te duur.
Bijles Engels op de internationale school
Maar bijles geven betekende eigenlijk veel conversatie oefenen, teksten analyseren en praten over muziek. En veel muziek uitwisselen. En dat dan de leerling opeens verhuist naar een woestijn in Afrika en jij je cd's nooit meer terugziet. Verdiende wel genoeg om naast brood ook nog nieuwe cd's te kopen gelukkig.
Hoe heb jij tijdens je studententijd het hoofd boven water kunnen houden? Of heb je nog tips voor de studenten van vandaag?
woensdag 7 maart 2012
Snoep met een geslacht

dinsdag 6 maart 2012
Zum køtzen

Jij wist wel wie ik was
Zwaaiend met mijn jas
Mijn armen wijd en leeg
En een hart dat schreeuwend zweeg
Soms hoor je een liedje en dan denk je: mwah best leuk, lekker melodietje. Maar als je dan naar de tekst luistert, haak je meteen af, wat een onzin. Ik heb dat met bijna alle liedjes van Bløf. Uiteraard heb ik het wel met meer muziek. Je moet de teksten van Christina Aguilera ook niet onder een vergrootglas leggen:
Wanna get rowdy
Gonna get a little unruly
Get it fired up in a hurry
Wanna get dirty
It's about time that I came to start the party
Sweat dripping over my body
Dancing getting just a little naughty
Wanna get dirrty
It's about time for my arrival
Toch kan ik dat vele malen beter verdragen dan de teksten van Bløf. Het is namelijk ook volslagen pretentieloos en onverbloemd commercieel. What you see is what you get: helemaal niks. Prima dus. Een beetje vies maar wel lekker, als het voedsel was was het een Big Mac.
Nee, dan de heren van Bløf. Ze begonnen nog best aardig met dat nummer over Zeeland. Een lekkere herkenbare meezinger waar ook niet-Zeeuwen enorm sentimenteel van werden. Goedkope emotie voor iedereen, ook niets mis mee. Heel makkelijk, maar toch vindt iedereen het prima op z'n tijd. Als het voedsel was, was het een broodje kroket of een saté-tje. Hetzelfde geldt voor dat nummer waarin je lekker heel hard 'klootzak' kan roepen. 'Zou je zeggen dat ik een klootzak ben?' 'Klootzak!' Zaalparticipatie doet het altijd goed en legitiem schelden ook, al is het een beetje plat, een soort pizza eigenlijk, lekker zeg.
Daarna ging het mis. Dat gezever over die kattenbel uit Praag, ik word er zo slap van. 'Van de wereld weet ik niets, niets dan wat ik hoor en zie.' Wat zeg je nou toch? Dat je niks hoort en ziet? Want als je wel hoort en ziet, dan weet je dus wel wat van de wereld. 'Ik steek vlaggen in de aarde, dezelfde kleur, dezelfde waarde.' Mijn hemel, en het gaat maar door. Lees die bende maar eens, die gasten zijn volgens mij stoned tijdens het schrijven. Koos Koets kwam er tenminste nog voor uit dat hij stoned was tijdens 'Alles zonder met' en daar kan ik toch heel wat meer touwen aan vastknopen dat aan de poëziediaree van Bløf.
Ik richt mijn blik op heel je wezen en je weet dat ik kan lezen
Wat je denkt en wat je nu van mij verwacht
Ik kan alleen maar spelen, mijn noten en mijn rol
Dat is niets om te delen, en het maakt mijn leegte vol
Zucht. Ik ga denk ik even André Hazes luisteren, dan voel ik me vast weer een stuk beter.
maandag 5 maart 2012
Major crush
Op de middelbare school heb ik een major crush gehad op mijn leraar Engels. Laat ik ‘m meneer P. noemen. Hij was niet per se knap, was zeker 15 jaar te oud en woonde op z’n 35e nog bij z’n ouders thuis. Toch vond ik meneer P. geweldig. Het probleem van een leraar leuk vinden, is dat je niet meer relaxt in de les zit. Nu was ik best wel goed in Engels, dus hoefde ik niet keihard te werken, waardoor ik extra veel tijd had om de leraar uit te checken. Tja. Maar als hij me dan een vraag stelde, liep ik knalrood aan – althans, zo voelde het wel – en probeerde ik hakkelend een antwoord uit te brengen.
Gelukkig had deze leraar af en toe nogal onorthodoxe lesmethodes, waardoor ik niet al te vaak iets hardop hoefde te zeggen. Oh, wacht, ik bedoel het anders. Laat ik het goed opschrijven, voordat de term ‘een beurt krijgen’ een wel heel rare betekenis krijgt. Ik bedoel dat deze docent niet alleen maar uit het lesboek werkte, maar ook leuke opdrachten gaf. Een van die oefeningen is me altijd bijgebleven. Meneer P. zette namelijk muziek op van een artiest die ik nog niet zo goed kende, maar wél direct geweldig vond: Billy Joel. Terwijl de klanken van ‘She’s always a woman’ het lokaal vulden, moesten wij op een blaadje de ontbrekende woorden opschrijven.
She can kill with a ____
She can _____ with her eyes
She can ruin your faith with her ______ lies
And she only ______ what she wants you to see
She _____ like a child, but she’s always a woman to me
Práchtig. Toen ik na die bewuste lesdag thuiskwam, zocht ik meteen in de platenkast van mijn ouders de muziek van Billy Joel op. Later, toen ik zelf liedjes kon downloaden, zette ik zijn complete Greatest Hit op m’n mp3-speler. En nu nog luister ik regelmatig naar Billy Joel en denk ik met plezier terug aan mijn favoriete leraar Engels.
Mijn nieuwsgierigheid nam laatst de overhand. Ik zocht meneer P. op op Google. Wég sprookje. De leraar blijkt geen leraar meer te zijn, maar getrouwd en eigenaar van een zweverige healingpraktijk. Oeps. (Gelukkig vertaalt hij ook boeken. Eén van die boeken heb ik uiteraard direct bij de bieb gehaald.) Maar toch is meneer P. niet helemaal mijn type, blijkt nu. Het is maar goed dat het bij een crush gebleven is.
vrijdag 2 maart 2012
De vloer op
I'm all out of faithThis is how I feel
I'm cold and I am chained
Lying naked on the floor
- Natalie Imbruglia – Torn
Lig jij ook wel eens op een vloer? Ik moet toegeven, ik lig eigenlijk nooit op de grond. Alleen als ik in een te klein tentje een poging doe tot kamperen. Dan lig ik dichtbij de grond op een luchtbed. Maar liggend óp de vloer zul je me niet snel vinden. Toch lijken muzikanten een patent te hebben op het vloerliggen. Het viel me al een tijd geleden op in Natalie Imbruglia’s Torn, dat zij graag naakt op de grond ligt. Klinkt ellendig. Volgens mij is dat ook de strekking van het lied: “Ik voel me ellendig en lig naakt op de vloer. Help.” Nou snap ik héél goed dat je je af en toe ellendig kunt voelen. Helemaal als de man van je dromen toch niet zo’n prachtvent blijkt te zijn. Maar kom kom, om jezelf dan meteen van ellende naakt ter aarde te storten, vind ik ook weer een tikkeltje overdreven.
But you find yourself alone
Just like you found yourself before
Like I found myself in pieces
On my hotel floor
- John Mayer – Shadow Days
John Mayer heeft – naast het patent op vloerliggen – ook het patent op multi-interpretabele, van algemeenheden overlopende zeikmuziek bemachtigd. Althans, dat is mijn bescheiden mening. (Welke band dat patent nog meer heeft? Bløf natuurlijk!) In zijn nieuwste pareltje Shadow Days bezingt John zijn mindere dagen. Maar, die zijn nu voorbij, die liggen achter hem. En hoe omschrijft hij deze kloteperiode? Alsof hij in stukjes op een hotelvloer ligt. Tja, ik kan me ook betere situaties indenken. Ik moet John overigens nageven: hij ligt in ieder geval niet naakt op die hotelvloer. In stukjes op de grond liggen is al wél heel wat creatiever dan dat.
Er schiet me nog een situatie te binnen waarop mensen áltijd op de grond liggen. Dat is in een vloerreclame. Heb ik ook nooit begrepen. Ik snap dat je blij bent met je nieuwe vloer, maar om daarom daar liggend hele dagen op door te brengen vind ik ietwat ver gaan.
Lig jij wel eens op de vloer? Of weet je andere mensen die dat graag doen? En wat zou er eigenlijk zo leuk aan zijn? Ik hoor het graag in de comments!
donderdag 1 maart 2012
Ons bin zuunig
Want waarom veel geld uitgeven aan een hele dure spijkerbroek of aan een paar schoenen met een merk erop als je het ook goedkoper kan krijgen? Maar in het echte zuunig zijn zit ook een paradox. Want liever meer geld uitgeven aan een duurzaam product dan vaker iets nieuws aanschaffen. En nieuwe dingen kopen, hoe handig of leuk ook, doen soms een beetje pijn.
Ik vervloek de periode dat de vaatwasser kapot was en alles met de hand was, maar met het was echt wel slikken om de rekening te zien van de nieuwe. De tickets naar Ecuador waren een vermogen terwijl vakantie toch een van de beste dingen is om geld aan uit te geven, het was echt even moeilijk toen mijn spaarrekening bijna leeg was.
De tv begint kuren te vertonen en besluit al een tijdje of hij zelf zin heeft om aan te gaan of niet als het power-knopje wordt in gedrukt. Dus gaan meneer S en ik vanavond naar een nieuwe HD flatscreen kijken. Een kennis gaat emigreren en doet haar inboedel weg. Ik weet heus wel dat de televisie binnenkort kapot gaat. En dat het een mooie prijs is voor de nieuwe flatscreen maar het Zeeuwse stemmetje in mijn achterhoofd zegt: “Maar de oude televisie is toch nog niet echt kapot?”.
Opvallend is het misschien dat ik niet degene ben die in mijn gezin de financiën regelt. Dat doet iemand anders, iemand die meer een voorliefde voor excel-sheets heeft. Dus wanneer hij vanachter de computer vraagt hoeveel ik maandelijks kwijt ben aan de sportschool, geef ik meteen tot op de cent nauwkeurig antwoord.
Er is trouwens een uitzondering. Er is iets waar je nooit genoeg geld aan kan uitgeven, een moment waarbij ik bij de pinautomaat niet in elkaar krimp maar juist opleef. En dat is bij het kopen van goed eten, het liefste het eten van de bioslager. Wat de economie ook doet, ik hoop dat ik nooit op de bioslager hoef te bezuinigen.
Heb jij misschien ook een inner-Zeeuw? Of denk je dat ik een dwangstoornis heb omdat ik bijna dagelijks het saldo van mijn rekeningen check? Waar geef jij het liefste geld aan uit? Laat het weten in de comments.