dinsdag 27 september 2011

Honden

Dit is een gastcolumn van gastcolumnist H

Toen ik de column van Arnon Grunberg in de Volkskrant las, moest ik echt even gaan zitten.


















‘Hitler had een Duitse herder genaamd Blondi,’ zo begint hij. Via een merkwaardige kronkelredenering (nazi’s waren dol op honden) die ik – ook naar meerdere keren herlezen – niet kan volgen, komt hij erop uit dat Wilders’ vergelijking van Cohen met een bedrijfspoedel een antisemitische uitlating is. In het Derde Rijk werden “ondermensen” vaker met honden vergeleken. Ja, weet ik nog van mijn geschiedenislessen en interesse in het onderwerp, ook met ratten en ongedierte. De ontmenselijking door vergelijkingen met dieren. In de Arabische wereld wordt de hond ook als belediging gebruikt. Amerikanen worden bijvoorbeeld “zonen van honden” genoemd, soort van “sonofabitch”, maar dan met meer lading. Varkens zijn vanwege hun uiterlijk en vermeende onreinheid ook een favoriet. Niet alleen religieus geïnspireerd. Varkens worden ook ingezet als vergelijking met dikke of onsmakelijk etende mensen (soms in combinatie).

Bij bedrijfspoedel denk ik aan veel dingen (welk bedrijf heeft een poedel in dienst, is dat zoiets als een scheepskat, is de poedel een mascotte, loopt er een man in een poedelpak rond met zo’n uitgangbord om zijn nek), maar dat de bedrijfspoedel synoniem is voor een sociaaldemocratische Jood, was me niet te binnen geschoten. Misschien ben ik zo’n onbenul als het om geschiedenis gaat. Misschien slaat Grunberg hier zo’n absurdistische weg in, dat ik het niet meer kan volgen. Misschien meent hij het echt. Maar Wilders is toch altijd zo’n fan van de joden en steun aan Israël, roept een stemmetje in mijn hoofd, zijn partij is er altijd als de kippen bij om commentaar te leveren als islamitische fundamentalisten tegen Joden fulmineren of aanslagen plegen? Als Joden klagen over hun veiligheid vanwege Marokkaanse hangjongeren, zijn de Kamervragen binnen no time binnen. Ik raak er ernstig van in de war. Zou dat dan schijn zijn, een Takiya als het ware? Wilders heeft twee katten, maar geen hond. Zou hij die katten dan ophitsen om joden te krabben?

Zo krijgt het debat nog een raar staartje.

maandag 26 september 2011

Onderschrift


Ik herkende haar niet en ik heb ook geen idee wat ze hier doet. Misschien haar gezicht in model brengen? Laat het juiste onderschrift weten in de comments.

De gelukkige huisvrouw

Zomaar een doorsnee gesprekje in Huize Han.

Hij: "Ik hang de was anders zo wel even op, kun jij lekker bloggen."
Zij: "Nee! IK wil de was ophangen, daar word ik gelukkig van."
Hij: "Ok."

vrijdag 23 september 2011

De lelijkste auto ooit

Ik hou van auto's. Het is niet zo dat ik al m'n geld aan mooie auto's uitgeef, maar ik hou wel van mooie auto's. Ik heb er alleen geen geld voor. Mijn eigen auto vind ik niet mooi, maar hij was betaalbaar en had weinig kilometers en was van een oud vrouwtje geweest. En nu doet hij al vijf jaar trouw dienst, ik ben er zelfs zonder problemen mee naar Zuid-Frankrijk gereden, en dat terwijl hij/zij al bijna dertien jaar oud is.

Liever had ik een mooie auto. Een mooie auto is voor mij een degelijke, Europese auto: een Saab 93, een Volvo in al haar verschijningsvormen of een Audi A3 (liefst de sportversie). Favoriete kleur: zwart. En anders donkergroen of donkerblauw. Maar dat kan ik niet betalen en dus rijd ik in een.. knalrode Ford Ka. Een beetje troelig wel, maar het werkt.

Wat voor mij troostend is, als ik mijn auto naast een glanzende Audi zie staan, de gedachte dat het allemaal nog zo veel erger kan. Likkebaardend en handenwrijvend kan ik genieten van een afzichtelijke auto. De meeste auto's laten mij onberoerd, iets als een Volkswagen Polo of een Kia Rio (wel irritante naam) of een Seat Ibiza vallen bij mij in de categorie 'neutraal' - niet mooi en niet lelijk, tenzij het een versie in knalgeel of mintgroen is of hij is verfraaid met een grote spoiler (het handvat). Een gouden auto wordt bij ons overigens steevast begroet met een langgerekt 'gooooooooeeeeeeedenavond' omdat je volgens mij een gouden auto alleen maar vrijwillig kan hebben als je hem in de loterij gewonnen hebt.

Wat dan die lelijke auto's zijn? Een van de toppers op mijn lijstje is de Fiat Multipla, een soort gigantisch koekblik met een grote vouw in de voorruit. Italianen staan bekend om hun geweldige gevoel voor stijl, maar toen deze auto ontworpen werd, was de Italiaanse designer van Fiat op vakantie en hadden ze Borat de vakantiekracht ingeschakeld. Wat nog verbazingwekkender aan deze auto is, naast het onbegrijpelijk lelijke design, is dat er nog best veel mensen zijn geweest die dit ding hebben aangeschaft. En hij kost toch ruim 20.000,- euro.

Dan nu mijn absolute all-time-favorite, je zag het plaatje al boven aan deze column: de Peugeot 205 met bestelwagen-opzetstuk. De foto nam ik een paar jaar geleden in een parkeergarage, zo gecharmeerd was ik van deze lelijkheid. Het prachtige is, zoals je ziet, dat het opzetstuk eruitziet als een zelfgeplaatst los onderdeel. Het stuk gaat niet op in de rest van het plaatwerk. En dat is heel mooi. Wat ook heel mooi is, en dat was ook het geval met de andere twee exemplaren die ik van dit model heb gezien (het is vast een Limited Edition): de uitbouw is van kunststof en is daardoor veel sterker verkleurd dan de rest van de auto, waardoor deze nóg meer opvalt. En dat is wat je wilt met deze uitbouw.

Ik word er helemaal lyrisch van. Alles aan deze auto is onbegrijpelijk. Want waarom zou je een kleine auto met opzetstuk kopen wanneer je in dezelfde prijsklasse ook gewoon een bestelbus kan kopen? Had je de auto al en heb je toen dit onderdeel erbij gekocht? Of vond je, net als ik, deze auto zo geweldig lelijk en raar dat je hem wel móest kopen? Het is moeilijk een prijskaartje te hangen aan zo veel prachtigs en ik heb geen idee of deze auto qua budget binnen mijn mogelijkheden past, maar mocht dat zo zijn, dan zal ik serieus overwegen om mijn auto in te ruilen. Of misschien kan ik er anders ook zo'n uitbouw bij kopen? Ik blijf dromen...

donderdag 22 september 2011

I heart... fietsen!

Ik houd van fietsen. Sterker nog, de fiets is mijn favoriete vervoermiddel. Ik houd ook van auto's, treinen en vliegtuigen hoor, maar wat mij betreft gaat er niets boven de fiets. Ik sta in mijn omgeving (hopelijk) bekend om mijn fietsenliefde. Ik fiets overdag, 's avonds en 's nachts (ja, ook in mijn eentje, en ja, ook naar de grote stad, en nee, dat vind ik niet eng). Omdat ik mijn fietsenliefde graag met jullie wil delen, som ik hierbij de voordelen van fietsen op.

1. Het is gezond. Ik ben een relaxte fietser, wat betekent dat ik nooit zo hard fiets, maar ik houd mijzelf graag voor dat fietsen alsnog gezonder is dan in de stinkende bus zitten. Soms trap ik lekker hard door, dat vind ik dan extra fijn, dat voelt dan nog gezonder. Elke dag een half uurtje fietsen zorgt ervoor dat ik me fit voel.
2. Het is goedkoop. Als je de fiets eenmaal hebt aangeschaft, heb je er nog maar weinig kosten aan. Af en toe een goedkope onderhoudsbeurt (lang niet zo duur als een standaard APK - of zou dat aan mijn auto liggen?) en je kunt er weer jaren tegenaan. Ook hoeft een fiets geen benzine te drinken, dat scheelt aannemelijk in de kosten.
3. Het gaat snel. Deze bewering behoeft enige uitleg, denk ik zo. Ik woon in het midden van het land. Er is uitstekend openbaar vervoer. Maar omdat het midden van het land anno 2011 ook de grootste bouwput van het land is, staan al die gestroomlijnde bussen in de file naar de grote stad. Ik maak het dus mee dat ik langs de file rij richting de stad. Ik haal de auto's in! Geweldig! Ook in die stad gaat mijn fietsje sneller dan elk ander vervoersmiddel, want de stad is voor auto's gewoon erg krap ingericht. Het fietspadennetwerk is er echter fantastisch ingedeeld wat ervoor zorgt dat ik binnen mum van tijd op mijn eindbestemming ben.
4. Ik kan echt genieten van een fietstocht. Helemaal als ik op de eindbestemming iets (in)spannends moet doen. De fietstocht, zowel heen- als terugreis, is dan echt een rustpunt voor mij. Even op adem komen. Muziekje op, of juist helemaal geen geluid om me heen, verstand op nul en lekker trappen... Fris en fruitig, met een leeg hoofd, op mijn eindbestemming aankomen, heerlijk.

Wat mij betreft blijf ik mezelf nog jaren op deze manier verplaatsen. I heart fietsen!

woensdag 21 september 2011

De wachtkamer

Vanochtend moest ik even langs de huisarts. Geen probleem, behalve dat ik bovengemiddeld lang in de wachtkamer heb gezeten omdat de assistente een foutje had gemaakt. Nu was dat op zich geen ramp, ik had geen andere afspraken en dit was een mooie gelegenheid om mijn geduld te trainen. Of het ook goed was voor de gezondheid is een andere vraag.

Bij binnenkomst was de wachtkamer behoorlijk vol. Zo vol dat de ramen besloegen en zo vol dat dit waarschijnlijk de eerste tropische herfstdag genoemd kan worden. Maar eerlijk is eerlijk, de sfeer zat er goed in. Een jonge moeder met haar zoontje van 10 maanden. Een meneer van buitenlandse afkomst met vieze nagels. Een oudere mevrouw, type volksbuurt en een mevrouw met een veel te dikke tienerdochter. Het jongetje was ondanks zijn jeukende krentebaard woest aan het spelen met de bouwblokken in de speelhoek en zorgde onbedoeld voor entertainment voor bijna de hele wachtkamer.

De meneer met de vieze nagels probeerde hem te lokken maar zijn moeder hield hem angstvallig vast. De meneer zei ook dat kleine kinderen voor kleine problemen zorgen en grote kinderen voor grote problemen, waarop de moeder van de obese tienerdochter extra hard met haar ogen rolde. De volksbuurtmevrouw miste haar opppaskleinzoon en projecteerde nu alles op haar wachtkamergenootje door te proberen samen met hem een verjaardagsliedje te zingen. Dat lukte niet en ze stak haar frustratie niet echt onder stoelen of banken. De tienerdochter vroeg aan haar moeder wat een skelet was en de moeder vertelde dat ze eigenlijk weer terug moest naar de zaak. Toen rolde de dochter met haar ogen. Wat een heerlijk feest.

Bijna iedereen raakte opeens in gesprek met elkaar over kinderen, kleinkinderen, oppassen, middagslaapjes en inentingen en natuurlijk over polio. Opeens kwamen er allerlei persoonlijke en medische details boven tafel, terwijl niemand elkaar kende (ik deed hier niet aan mee trouwens). Toen werd de jonge moeder met haar zoontje bij de huisarts geroepen. Een omslagpunt. Dat was het einde van de gemoedelijke kindersfeer want nu was het zeikuurtje begonnen. Want waarom waren we gisteren met Koninginnedag niet vrij? Want bij de zuiderburen is dat wel het geval. En waarom moesten we zolang wachten? Hoelang moet jij al wachten? In het ziekenhuis moet je ook altijd zolang wachten. Nou, ze hebben nu ook een weer een dokter in opleiding. Daar ga ik dus mooi niet bij. Ja, ze moeten dan wel leren een keer maar niet op mij. Oh wat moet je lang wachten. Ik hoef alleen maar mijn bloeddruk op te laten nemen. Het is zeker koffie-uurtje bij de assistentes. Hahahaha.

Plots was iedereen aan de beurt en was de wachtkamer leeg. Wat een rust. En dat na 45 minuten gekletst en gezwam. Ik stond op en liep naar de balie om te vragen of het nog lang ging duren. Daar bleek dat mijn afspraak niet ingepland was, maar gelukkig kon ik meteen geholpen worden. Eenmaal buiten ademde ik eens diep in en trapte de pedalen van de fiets goed hard in. Zo ben ik hopelijk de in de wachtkamer opgelopen milde najaarsdepressie weer kwijtgeraakt.

dinsdag 20 september 2011

Mooi woord: penantje

Toen ik nog studeerde, sprak oma, had ik nog niet zo veelvuldig met mannetjes te maken. Begrijp me niet verkeerd, ik had genoeg met mannen te maken, alleen niet met mannetjes. Onder mannetjes versta ik: mannen die ingehuurd worden om in en om het huis te klussen. Dus: aannemers, timmerlieden, glaszetters, tegelaars, keukenboeren, vloerenleggers, stucadoors, loodgieters en allerlei andere mannen met ingewikkelde boormachines en kleding met indrukwekkende vlekken van verschillende herkomst en ouderdom. Ik woonde toen in een studentenhuis en daar werd bijna nooit geklust. Soms kwam er een handige vader een plank ophangen of iemand (een mannetje) van de studentenhuisvesting kwam een raam repareren of een slangetje aan een cv-ketel bijdraaien.

Kwam er dan echt langdurig een mannetje in huis om enkele dagen te klussen, dan koesterde ik die momenten. Mannetjes zeggen vaak de mooiste dingen. Op de mooiste manieren. En ze kunnen zo heerlijk nonchalant gewichtig doen. Daar hou ik wel van. Toen er in het huis van de meneer grondig verbouwd ging worden, was ik daar, zoals je begrijpt, niet weg te slaan. En zo ving ik ook een van mijn favoriete woorden op: penantje.

In de gang stond een verweerde man van een jaar of vijftig te roken, in een t-shirt, spijkerbroek en klusschoenen met zo'n ronde punt met stalen neuzen. Hij zat onder de verf- en andere vlekken en een dikke laag wit stof en keek mij tamelijk ongeïnteresseerd aan. Dat was slechts een pose, want hij begon onmiddellijk in onvervalst Leids tegen mij te praten en te vertellen over de verbouwing van de douche. Ik wilde wel weten hoe het zou worden. Hij legde uit dat het heel chic zou worden, gele tegels met wat zwart er tussendoor en een mooie schuifdeur. Gebarend liep hij de douche in, wees naar de muur en sprak: "Ja, en dan komt hier heel mooi een penantje." "Een penantje?" "Ja, een penantje, om je shampoo enzo op te zetten." Ik knikte begrijpend. Maar van binnen kolkte het. Penantje! Wat een heerlijk woord! Een penantje, ik wilde ook een penantje!

Maar wat was eigenlijk een penantje? Gelukkig had ik, als echte taal-nerd, het hele WNT op cd-rom ter beschikking en dus ben ik onmiddellijk naar huis gefietst en heb gezocht naar het penantje en de precieze definitie hiervan, maar helaas, ik vond niets. Dit maakte het mysterie natuurlijk alleen maar groter en hiermee groeide ook mijn liefde voor het penantje. Googelen leverde ook niets op, het penantje bestond blijkbaar uitsluitend in de spreektaal van de door mij zo geliefde mannetjes.

Telkens wanneer ik bij de meneer thuis de klusman weer zag, vroeg ik hem subtiel naar het penantje. Tot de dag dat het penantje ook daadwerkelijk was geplaatst. Halverwegen stak de achtermuur iets meer de douchecel in en liep dan recht naar beneden, zodat je hier, inderdaad, je flesjes op kon zetten. Het penantje is een handig stukje vakmanschap, zoiets moest ik ook hebben.

Nu, tien jaar later, heb ik wel mijn eigen douche, maar geen penantje. Dat geeft niet, want er moet altijd iets te dromen blijven. En zo droom ik af en toe van een eigen penantje. Overigens vond ik nu het penantje wel terug op internet, in iets andere vorm, maar wel op klussites. Zo zie je maar wat er kan veranderen in tien jaar. Behalve dan mijn liefde voor dit mooie woord, die is onveranderlijk.

maandag 19 september 2011

I heart ... sitta europaea

We schrijven er eigenlijk niet zo vaak over maar het mag inmiddels hopelijk wel duidelijk zijn dat de Gemodderdames dierenliefhebbers zijn. Van huisdieren tot olifanten tot slakken, elk dier telt mee. Ook als je een dubieus dierverleden hebt gehad. Voor mij is het meest interessante dier de vogel en in het bijzonder de boomklever. Niet alleen omdat hij prachtig is maar ook omdat hij Bird's Got Talent zo op zijn naam zou schrijven.

Ik zag de boomklever voor het eerst in een park in mijn stad. Midden in een wandeling met meneer S stond ik stil en keek ik de naar stam van een grote eik. Een hele tijd. Echte fascinatie. Liefde op het eerste gezicht, met pijn in de nek van het omhoog kijken. Ik had nog nooit een vogel gezien met blauwige veren, behalve de pimpelmees die ik uit de tuin van mijn ouders kende. Maar deze was nog veel cooler! Grote klauwen, een lief wit buikje en een stoer zwart masker à la Zorro.

De boomklever, niet te verwarren met de boomkruiper, kan iets wat geen enkele andere vogel kan. Hij kan zowel omhoog als omlaag lang de stam van een boom kruipen. Met alle gemak van de wereld. Want hij is heel sterk en lenig en soepel. Op zoek naar beestjes in de bast om in zijn snavel te stoppen. Hij beweegt altijd een beetje alsof hij achtervolgd wordt, schichtig en heel snel.

De BKL (de bijnaam die de vogel kreeg toen hij ontdekt werd bij Beleef de Lente van de Vogelbescherming) is sterk en stoer en koddig en guitig. En hij zorgt ook voor vertraging op natuurroutes. Want zodra ik een BKL hoor sta ik stil en probeer ik te achterhalen waar het geluid vandaan komt. Als de vogel gespot is begin ik dan heel hard met mijn vinger te wijzen. Meneer S kijkt nog net niet op zijn horloge en vraag zich af wanneer mijn arm gaat verzuren. Want een keertje een BKL spotten is natuurlijk prachtig maar om nou alle sittae in het bos te tellen?

De liefde gaat ver, en terwijl ik dit stukje typ twijfel ik of ik verder moet gaan. Want mijn imago gaat nu misschien wel een deuk oplopen. En realiseer ik me dat ik meer op een zielige Volendamse muziekfan lijk dan ik zou willen. Want ik heb ook een kussentje in de vorm van mijn lievelingsvogel. En een button. En op het nachtkastje een boomkleverknuffel. Als je in zijn buik knijpt maakt hij geluid. Soms aai ik de knuffelklever, die overigens geen naam heeft.

Maar er gaat niets boven BKL Live. Vooral als je een ouder een jong ziet voeren met kleine insecten. Dan gaat mijn vogelhart heel snel. I heart … de boomklever.


vrijdag 16 september 2011

Vieze Vogels - Inez Weski

Deze column had net zo goed in de categorie I heart... kunnen vallen, want ik vind Inez Weski een leuke vrouw en een geweldige advocaat. Als zij ergens op tv wordt geïnterviewd stop ik met zappen en blijf kijken, want ze heeft meestal wel iets interessants te zeggen. Ze is vooral bekend als een van de grootste kritikasters van het OM en als de advocaat van Desi Bouterse.

Inez Weski is niet in de laatste plaats zo bekend door haar uiterlijk. Mocht je haar desondanks niet kennen, kijk dan maar even goed naar de foto bij deze column. Zo ziet Weski er altijd uit: zwartomrande ogen (en dan niet een bescheiden lijntje, maar een half kohlpotlood per oog), knalrode lippen die mij altijd doen denken aan Jack Nicolson in de rol van The Joker, spierwitte huid. Ze gaat steevast gekleed in het zwart - zwart fluweel, damast of zijde. Ik vraag me altijd af hoe Inez Weski er zonder make-up uit zou zien. Zou ze dan ook zo angstaanjagend zijn? Of misschien nog wel aangstaanjagender? Of is het andersom: heeft Inez Weski van zichzelf een heel zachtaardige, lieve uitstraling en draagt ze deze make-up om haar tegenstanders in de rechtszaal angst in te boezemen. Misschien zou je haar wel helemaal niet herkennen als je haar in het wild tegenkwam. Misschien rijdt ze dan niet in een Porsche maar in een Toyota Starlett. En misschien houdt ze helemaal niet niet van knoerteharde trash-metal, maar luistert ze naar Grieg of naar musicals.

Eerlijk gezegd vind ik Inez Weski een beetje eng en ook een vieze vogel. Ondanks de zware make-up vind ik haar er onverzorgd uitzien. Het komt misschien door de witte huid en de boze blik, op de een of andere manier komt dat op mij heel onverzorgd over. Dat geldt ook voor het haar dat tamelijk vet aandoet. Dat vind ik vies. Vandaar het predikaat Vieze Vogel. Toch vind ik niet dat ze iets moet veranderen. Want Inez Weski is ook nog eens heel erg stoer: het kan haar duidelijk niet schelen wat andere mensen van haar vinden (veel van onze eerdere Vieze Vogels doen duidelijk mee aan een trend) en daar hou ik wel van. Ze is eigenzinnig in haar cliëntenkeuze en in haar uiterlijk. I heart Inez Weski.

donderdag 15 september 2011

Lekker shoppen met de kleine

Enkele weken geleden beviel Victoria Beckham van een dochtertje. Voor de liefhebbers: ze heet Harper Seven (en nee, het is haar vierde kind). Sinds enige tijd verschijnen er nu foto’s in de media met Victoria en haar dochter. Want Victoria neemt haar dochter graag mee uit winkelen. Om haar liefde voor mode mee te delen, aldus Victoria.

Nu is winkelen op zich nog niet zo gek met een baby van negen weken. Maar om op die wijze je liefde voor mode met je baby te delen, dat lijkt mij nog wat vroeg. Hoewel je het natuurlijk nooit weet. Lag onze baby bij negen weken alleen maar een beetje om zich heen te kijken en leek het nog niet echt bezig met wat zij aan had of wat ik aan had, misschien is de baby van Victoria wel al stukken verder. Misschien ligt zij ’s ochtends op de commode al wild te gebaren richting een Gucci rompertje.

En dat lijkt wel het geval, aangezien Victoria onlangs met Harper een modeshow van Prada bezocht en Victoria hierover zei: “Ze vond het fantastisch. Het was alsof ze zei: 'Mama, ik ben thuis!"
En dan is winkelen misschien ook wel een heel andere beleving. De baby van Victoria participeert misschien al leuk bij het winkelen. Dat verklaart ook waarom Victoria geen kinderwagen heeft maar lekker met de kleine Harper loopt rond te sjouwen (zie de foto’s hier). Kan ze alles goed zien en ook makkelijk alle stofjes bevoelen.

En na het winkelen kunnen ze er samen een beetje over babbelen. Of veelbetekende blikken over wisselen als Harper nog niet helemaal de juiste woordkeus kan vinden.

Ja, dat was wel anders toen onze baby negen weken was hoor. Die had het niet zo op winkelen en mode. Maar gelukkig is dat inmiddels helemaal bijgetrokken en bladert de kleine op het moment van schrijven door een folder van Balençiaga en probeert ze me over te halen om een leren tregging voor haar te kopen. Gelukkig maar.

woensdag 14 september 2011

Tien jaar geheim


Ik liep naast je in een prachtig herfstbos. Om de tiende verjaardag van onze vriendinnengroep te vieren waren we met de hele groep een weekendje in een huisje in Brabant. Bijkletsen. Pompoensoep eten. Uitwaaien. Enge films kijken. De route over de heide was lang en prachtig. Buiten was het koud maar warm genoeg om buiten te zijn. Binnen zou een grote pot thee en een schaal koekjes klaarstaan.

We dwaalden een beetje af van de groep en liepen afgezonderd voorop. Langs de paarden in de wei en met rode wangen van de wind. Ondanks dat we elkaar al jaren kenden, voelde je toch niet heel dichtbij. Nooit zo geweest. En dat terwijl ik tranen liet lopen op je prachtige bruiloft en op de dag dat je de jaarclub mailde dat de helft van je tweeling het niet had gehaald.

We spraken elkaar niet zo vaak, en zeker niet alleen met zijn tweeën. Die bezoekjes waren vaak gezellig, maar ook ongemakkelijk. De grens tussen vriendin en therapeut was soms vaag. En vaak zo onduidelijk dat ik niet veel enthousiasme voelde om weer met je af te spreken. Het voelde vaak negatief, ondanks dat we lachten om de prachtige verhalen van je dochter en de chocolademelk die ze op mijn woonkamermuur spetterde.

Daar tussen de oranje en bruine bladeren was er opeens je geheim. Het geheim dat je al meer dan acht jaar met je meedroeg en waarvan ik me tijdens dit schrijven opeens afvraag of je man het wel weet. Opeens vertelde je het. Tegen mij. Zomaar.

Ik schrok. Van het geheim zelf. Van wat er toen, in een periode dat we in dezelfde stad woonden, was gebeurd. Van de gebeurtenis zelf wist ik dat het bestond in deze wereld. Maar ik had, naïef, nooit gedacht dat het in mijn vriendengroep kon bestaan. Als geheim. Zo diep weggestopt en opgesloten.

Het verdriet dat het je bracht woog, en weegt, als lood op je schouders. Je neemt het jezelf na meer dan een decennium nog steeds kwalijk en ervaart het op tijden als een straf van het universum. En zolang het geheim zo op slot in jou blijft zitten, denk ik dat het gewicht op je schouders niet minder wordt.

Al twee weken heb ik niet gereageerd op je voorstel om weer eens af te spreken, maar daar komt vanavond verandering in. We hoeven het aan tafel heus niet over het geheim te hebben. Maar wel over hoe het echt met ons gaat.

dinsdag 13 september 2011

Het grotemensenleven (2)

Na 26 jaar uitstellen moet het er nu toch écht van komen… Het grotemensenleven is voor mij begonnen. In mijn vorige column over het grotemensenleven schreef ik al dat het tijd is om de waarheid onder ogen te komen en dat ik me niet meer kan verschuilen achter jeugdige smoesjes: ik word Volwassen. Vandaag tackle ik een precair onderwerp uit het rijtje Belangrijke Keuzes: Kinderen ja/nee*.

Kinderen ja/nee
Ik ben redelijk jong en al bijna twee jaar getrouwd. Voor sommige mensen is dat reden om te onpas (die vraag stel je nooit ‘te pas’) De Vraag Die Niet Gesteld Mag Worden te stellen: “Ben je zwanger?”. En nee, De Vraag Die Niet Gesteld Mag Worden wordt niet alleen door lieve oudooms gesteld. Ook leeftijdsgenoten, onbekenden en oma’s van vrienden vinden het af en toe nodig om te vragen of ik al op het punt sta om me voort te planten. Nee, ik ben niet zwanger. En nee, voorlopig ben ik ook niet van plan om een miniHan op de wereld te zetten. Natuurlijk zijn er redenen om ooit wél het leven te schenken aan een roze, rimpelige baby. Bijvoorbeeld omdat het me geweldig lijkt om een mixje van mezelf en mijn meneer te zien. Of omdat ik gék ben op namen verzinnen, en ik dat dan dus ook voor mijn eigen kind mag doen. Maar nu wil ik graag gaan werken nu ik mijn zuurverdiende Masterdiploma op zak heb. En als ik ooit gebaard heb, wil ik blijven werken, liefst 4 of 5 dagen. Ik ben namelijk geen persoon om thuis te zitten, tussen de luiers en de snotneuzen. Ik ben nú al een slechte huisvrouw en vast ook een ontaarde moeder in de dop. Dat lijken me voorlopig voldoende redenen om mijn baarmoeder zo ongastvrij mogelijk te maken.

Conclusie: kinderen: ja, ooit. Maar voorlopig niet. Klinkt dit alsof er enige frustratie van me af moet worden geschreven? Dat zou wel eens kunnen kloppen… Mijn excuses voor mijn woeste woordenstorm. Columnist zijn bij Gemodder is je reinste gratis therapie. Bedankt voor het lezen, lieve lezers. Mijn volgende blog gaat gewoon weer over mooie woorden of fijne muziek, ok? Je mag me eraan houden.

*doorhalen wat niet van toepassing is