woensdag 6 april 2011

Tv en lezen, de vorderingen (IV)

So far werkt mijn Geen-Tv-experiment erg goed. Ik kijk af en toe wel, maar heel vaak en heel bewust gewoon niet. Ik heb inmiddels vier boeken uit, de stapel wordt minder hoog!

Uit:
Salman Rushdie – Luka en het Levensvuur (aardig)
Jean-Pierre Geelen - Blinde Vink (mwoi)
Mark Stein – How the states got their shapes (saaaaaaaiii)
Jens Lapidus – Snel Geld (spannend!)

Nog op de stapel:
Hermans – Uit talloos veel miljoenen (voor de boekenclub)
Column McCann – Laat de aarde draaien (halverwege)
Reif Larsen – The selected works of T.S. Spivet (halverwege)
Bill Bryson – At home (op pagina 25)
Robert Schnakenberg – Secret lives of the supreme court
Martin Bosma – de schijn-elite van de valse munters
Laqueur & Rubin – The Israel-Arab Reader
Paolo Giordano – De eenzaamheid van de priemgetallen
Ray Bradbury – Fahrenheit 451.
Herman Koch – Het diner

Een nieuwe substapel heeft zich naast de hoofdstapel gevormd. Op die stapel: Anna (over Annie M.G. Schmidt), boek van Robert Vuijsjes en The Island at the Center of the World. Maar eerst maar even die andere tien boeken lezen…

Update: Mocht iemand één van de boeken op mijn lijstje hebben gelezen en van mening zijn dat dat boek óf de moeite niet waard is óf juist heeel snel door mij gelezen moet worden omdat het ontzettend interessant is, dan hoor ik dat uiteraard graag!

dinsdag 5 april 2011

Vegetarisch eten en de stijgende zeespiegel

Bij ons in de kantine ligt sinds een tijdje een folder. De folder is nogal rommelig opgezet, op de voorkant staan in drie verschillende lettertypes de volgende zinnen: ‘Eatgreen op het werk: bedrijven gaan groen’, ‘eat green at work’ en ‘duurzaam was nog nooit zo makkelijk en lekker’. Ook staat er een cartoon op de voorkant getekend door iemand die niet heel goed kan tekenen. Aan de binnenkant van de folder staat dat EatGreen at Work promoot om één keer per week een groene lunch te eten. Daar bedoelen ze, blijkens de inhoud van de folder, mee dat we één keer per week geen vlees of vis moeten eten. In de folder wordt gezegd dat dat heel duurzaam is, dat dat een eenvoudige manier is om klimaatverandering tegen te gaan, bedreigde diersoorten voor uitsterven te behoeden en bij te dragen aan een eerlijke voedselverdeling.

Ik vind dat nog al wat. Als ik dus één dag per week lunch met kaas in plaats van worst op brood kan ik de klimaatverandering tegenaan? Hoe is dat onderzocht en uitgerekend? Ik was er niet van op de hoogte dat mijn plakjes vleeswaren verantwoordelijk waren voor de klimaatverandering, ik dacht dat de klimaatlobby van mening was dat mijn zestien jaar oude auto dat was. Ze zijn zelfs nog stelliger,één dag per week geen vlees of vis eten is zelfs beter dan spaarlampen gebruiken en een zuinige auto rijden.

Verder in de folder nog wat aannames: co2-uitstoot veroorzaakt het broeikaseffect en houdt verband met smeltende ijskappen, extreme stormen en de stijgende zeespiegel. De oceanen zijn over 50 jaar leeggevist. Vleesproductie is een van de belangrijkste verbruikers van vers drinkwater. Als ik de folder moet geloven is dat de oorzaak ervan dat één op de vijf personen geen toegang heeft tot vers drinkwater. In ieder geval wordt dat gesuggereerd door het één met het ander in verband te brengen. Ik betwijfel of men in Afrika vers drinkwater heeft als wij het hier niet gebruiken voor de vleesproductie.

En tot slot de ‘wist je datjes’ waarmee de folder is doorspekt:
- Met één dag per week geen vlees eten bespaar je net zo veel co2-uitstoot als met een week geen auto rijden. Ik denk dan: Wat voor auto? En waarheen? En ik rij regelmatig een week niet in mijn auto.
- Varkens zijn gezelligheidsdieren die kunnen dromen en intelligenter zijn dan honden. Ja? Dus?
- Als je één hamburger laat staan bespaar je ongeveer 16 vierkante meter regenwoud. Staat mijn koe in het regenwoud.? Op 16 m2? En komen er uit één koe niet meer hamburgers? Heeft ie dan meer vierkante meters in dat regenwoud?
- Je met het water dat voor de productie van één kilo biefstuk wordt gebruikt je 1300 keer kan douchen. Hoe lang dan? Met een waterbesparende douchekop?

De hier opgevoerde weetjes zijn toch geen controleerbare feiten? Het zijn toch geen vaststaande grootheden die je met elkaar kunt vergelijken? De opgevoerde aannames, o.a. de klimaatverandering, waarvan wordt aangenomen dat die bestaat én dat ie veroorzaakt wordt door (menselijke) co2-uitstoot, vind ik nogal wat. Er wordt gesuggereerd dat de zeespiegel zo hard stijgt dat Amersfoort straks aan zee ligt. Volgens mij zijn de wetenschappers daar nog helemaal niet uit. Ik vind het jammer dat dit soort foldertjes en campagnes op dit soort bangmakerij en onbestaande of oncontroleerbare ‘feiten’ worden gebaseerd. Verder ontbreekt elk ‘tegen’-feit, want wat kost graanproductie ons aan drinkwater en hoeveel co2-uitstoot veroorzaakt een brood en kunnen wij wel al die groente en andere grondstoffen verbouwen om iedereen vegetarisch te laten eten? En waar komen onze spruiten en sinaasappels vandaan, worden die met veel drinkwater gekweekt in Zuid-Afrika of Spanje en met veel uitstoot ingevlogen of per vrachtwagen vervoerd?

Begrijp me niet verkeerd: ik vind dat we ongeacht welke hype (gat in de ozonlaag, zure regen of klimaatverandering) of naderende natuurramp (stijgende zeespiegel) zuinig moeten zijn op onze aarde. Dat we zo min mogelijk auto moeten rijden en zo veel mogelijk moeten recyclen omdat uitlaatgassen en meer productie nooit beter kunnen zijn dan géén uitlaatgassen en minder productie. Maar om nu aan te nemen dat het ene een onontkoombaar gevolg zal zijn van het ander vind ik onnodige bangmakerij.

maandag 4 april 2011

Pixie-kort

Vorige week heb ik na lang wikken en wegen, na het jarenlang rondmailen van voorbeeldplaatjes naar vriendinnen en na lang gezeur aan het hoofd van meneer S, de kapper mijn haar af laten knippen. Van lang tot een flink eind over mijn schouders tot kort. Heel kort. Korter dan heel veel jongens. Het was een moeilijke stap maar ik wilde graag een superkort kapsel uitproberen voor mijn dertigste verjaardag. Het experiment is niet bijzonder goed geslaagd.

Toen de kapper, die tussen neus en lippen door nog even vertelde dat hij elk jaar naar een show van Celine Dion in Vegas gaat, klaar was met knippen en stylen was ik blij. En trots dat ik het aangedurfd had. Eenmaal thuis legde ik mijn afgeknipte staart, nog nat van de wasbeurt in de salon, op het aanrecht en keek ik nog een keer in de spiegel. De tranen welden op. Spijt is niet het goede woord maar ik wist een uur na de knipbeurt dat mijn wilde manen weer moesten aangroeien. En fietste ik dus met enige schaamte naar De Tuinen voor rozemarijnshampoo, dat de hoofdhuid en de gezondheid van het haar stimuleert en een potje haarvitaminepillen. Ik weet het, maar ik wil gewoon zo snel mogelijk langer haar.

Verdriet, woede en enigszins acceptatie. Ik doorliep alle fases. Voor het eerste in mijn leven kon ik me identiferen met een verhaal uit de bijbel. Ik zal maar niet vertellen aan welke BN-er na de chemokuur ik moest denken toen ik mijn spiegelbeeld zag. En ook niet over de gedachte dat ik nu opeens wel meer op mijn moeder leek. De schok die het korte haar met zich meebracht beperkte zich overigens niet tot mijn eigen reactie.

De opmerkingen liepen uiteen. “Oh, het is toch niet zo erg als ik dacht.” “Het is wel een oudewijvenkapsel” maar ook: “Je gezicht lijkt is nu veel meer open, ik vind het een verbetering”. Allemaal prima, al had ik natuurlijk het liefste zoveel mogelijk postieve reacties gehad. De meest opvallende reacties kwamen van collega's die het normaliter te moeilijk vinden om mij 's ochtends te groeten maar nu opeens de oncontroleerdebare drang hadden hun mening over mijn kapsel te ventileren op een maandagochtend bij de koffiemachine. “Je ziet er wel ouder uit.” En ook: “Het maakte je gezicht echt ouder.” Pardon? Wat een onbeschoftheid. Dacht je nou echt dat ik op jouw commentaar zat te wachten?

Het werd op een gegeven moment teveel. En toen een collega weer vroeg of ik naar de kapper was geweest, kon ik het niet meer opbrengen om aardig te blijven. “Nee, ik heb het er zelf met mijn eigen handen uitgetrokken”.

Geduld is een schone zaak en ongeduld een van mijn meest prominente eigenschappen. Dit korte kapsel was eens maar nooit meer.

vrijdag 1 april 2011

Een huisje. In Florida.

Het is vrijdag en dus tijd voor iets gezelligs. We hebben waarschijnlijk allemaal een zware week achter de rug, hard werken, een huishouden, sociale contacten, weinig slaap en nu zitten we een beetje achter onze computer te hopen dat het een rustig dagje wordt en snel weekend.

En wat is er beter op zo’n dagje dan een beetje dagdromen. Dagdromen over een vakantiehuisje. Een vakantiehuisje in Florida. Op de website van CNN stond namelijk van de week het bericht dat vakantiehuisjes ook dit jaar weer goedkoper zijn geworden. Toen wij een aantal jaren geleden in Florida waren zagen wij al dat er verschrikkelijk veel huizen te koop stonden, en dat is dus blijkbaar nog steeds zo.

En Florida is leuk. Gewoon voor erbij. Het is geen intellectuele bestemming, geen cultureel hoogtepunt, het is gewoon leuk, low profile leuk. Wat dacht je van een leuk huisje ergens aan het strand of er vlakbij. Vliegveld niet al te ver weg en dan twee keer per jaar een paar weekjes bruin worden en boeken lezen en de rest van het jaar verhuur je de boel aan kennissen en familie.

Ik heb in de aanbieding: Gulf Shore Boulevard in Naples. Mooie condo met zwembad en uitzicht op het water. Maar 539.000,- dollar en het is van jou. Naples is best een aardig dorp, pal aan de Golf van Mexico. Mooie witte stranden en het barst er van de golfbanen en de outletcenters.

Leuk, maar wat duurder en minder goed bereikbaar is Sanibel. Het is een eiland in de Golf van Mexico, gelegen vlak voor de kust van Florida en verbonden met het land door middel van een paar bruggen. Sanibel kent de mooiste zandstranden en staat bekend als de betere badplaats. Er ligt een wildlife refuge op het eiland en er staan de mooiste huisje. Heb je drie ton of meer rondslingeren, dan zeg ik: Sanibel. Een condo heb je er overigens al voor minder, maar ja, wie wil er nou een Condo, als we toch bezig zijn dan graag een heel huis. Dit bijvoorbeeld voor 7,5 ton. Dat zijn dollars, dus een koopje. Ik zeg: doen!

Tussen Naples en Sanibel in ligt Barefoot Beach. Alleen de naam is al geweldig, maar wat dacht je van dit huis. Bijna 8 miljoen, maar dan heb je ook wat. Wel even de leren bank de deur uit doen, dat kan natuurlijk niet zoiets smakeloos in zo’n mooi huis.Plek zat voor al je vrienden en familie en dit zijn de stranden waar de schildpadden hun eieren leggen, mooi dus en de natuur vlakbij!
En als je wat minder kritisch bent en best een paar minuten wil rijden naar het strand kan het natuurlijk allemaal veel goedkoper. Voor twee ton heb je al een vrijstaand huis in het groen. Mocht je een aankoop overwegen: ik ken de streek redelijk goed en kan je adviseren en ik kom als beloning graag een paar weken per jaar gebruik maken van je huis. Anders staat het toch maar leeg. Ook zonde.

donderdag 31 maart 2011

Surfen met Caar

Een aanrader. Als je denkt dat jouw familie awkward is, het kan nog erger. Klik hier voor awkwardfamilyphotos.com.

I heart ... lijkentv

Het is nog niet zo heel lang geleden dat ik helemaal niks snapte van CSI cum suis. En nog minder van CSI-fans. Dat hysterische gedoe om een cluppie forensische experts. Slecht plot, slecht gefilmd en slechte muziek. Wat is daar nou weer aan? Kijk liever een gezellige documentaire over Rusland ofzo. Maar niets is zo veranderlijk als de mens. En zeker niet eens mens op een transatlantische vlucht.

Ik was al dertig uur wakker, mijn bioritme was in ieder geval voor de komende week niet meer te redden. The Social Network had ik al gekeken en het inflight entertaimentsystem bood vooral lijken. In verschillende stadia van ontbinding. Aangezien mijn door de tijdszones onherstelbaar aangetaste tijdsbesef killing was voor de aandachtsspanne koos ik voor een hapklare brok. Moord en de oplossing in 45 minuten. Ik weet niet eens meer welke serie het was maar het was leuker dan ik dacht. En ik keek nog een aflevering. Om de jetlag enigszins te beperken was het noodzakelijk om nu echt te gaan slapen. Dus keek ik nog een paar afleveringen.

Eenmaal thuisgekomen leek ik getransformeerd in een lijkenomnivoor; Dexter, Criminal Minds, The Mentalist, Rizzoli & Isles. Alles verslond ik, alles. CSI viel inderdaad snel af, maar er was nog voldoende forensisch vermaak op de televisie. Ook de onderzoeksprogramma's op Discovery werden niet overgeslagen. Botsplinters, exit wounds

Maar zoals het met veel dingen gaat, ontwikkelt smaak zich. En ondanks dat ik nog steeds veel lijken kan hebben zijn er toch twee favorieten komen bovendrijven: Law & Order en Bones. Vooral van die laatste kan ik niet genoeg krijgen. En niet omdat die Buffy-vampier erin zit maar omdat Temperance Brennan echt een geweldig personage is: superslim, sociaal onbeholpen en enorm gevat. Heel misschien zou ik stiekem wel net zo'n slimme beta als dr. Brennan willen zijn. En omdat ik natuurlijk onderbewust hoop dat ik van het kijken naar Bones zelf ook een beetje slimmer word. Of dat ik iets oppik waar ik nog eens iets aan zou kunnen hebben in een benarde situatie. Een beetje zoals Oprah ons geleerd heeft dat je je NOOIT na een ontvoering naar een tweede locatie moet laten meenemen.

Collega F is ook een fan van Bones. Collega F is ook een fan van dvdboxen en was zo vriendelijk om haar collecties Bones aan mij uit te lenen. Seizoenen lang. Vier afleveringen op een dag haal ik makkelijk. Dan denk ik even aan het televisieexperiment van Eef en dan kruip ik onder mijn dekentje op de bank en doe ik alsof ik een autistische lijkonderzoeker ben. In 45 minuten heb ik de moord, samen met Temperance natuurlijk, opgelost. Ha! Op naar het volgende lijk.Wat een heerlijke guilty pleasure.

woensdag 30 maart 2011

Onderschrift

Vergeet de lijkwade van Turijn. Vergeet Lourdes. Denk pizza! In deze tijd van het jaar worden bepaalde bevolkgingsgroepen altijd een beetje dol. Het is dan passie en lijdensweg wat de klok slaat. Nu schijnt het zo te zijn dat de Heer tot ons komt via ambachtelijke Italiaanse etenswaren. Wat denk jij? Is dit de Rorschach-test voor katholieken of een grapje van een Romeinse pizzabakker die toeristen probeert te lokken? Vertel het ons in de comments.

Bron: hln.be

Sceptisch bij de slager

Via Groupon kocht ik met Lein een kortingsbon voor de Vegetarische Slager. Niet omdat we vegetariërs zijn, we zijn beiden dol op een heerlijk stuk vleesch, maar uit nieuwsgierigheid. En eigenlijk ook omdat we dachten dat iets als een vegetarische slager belachelijk was. En vies.

Mind you, beiden eten we vaak genoeg een dagje vega, vleesch is heus geen basisbehoefte, maar waarom moet een vleesvervanger nou zo nodig op vlees lijken? Mijn beste vegetarische recepten doen geen van allen een poging om iets op vlees te laten lijken, er zijn genoeg andere ingrediënten om een maaltijd lekker te laten smaken. Pogingen tot een vlezige vleesvervanger zijn naar mijn mening jammerlijk mislukt.

Op de website van de Vegetarische Slager en ook bij de Groupon-aanbieding werden twee autoriteiten op het gebied van vleesvervangers geciteerd: Albert Verlinden en Maik [sic] de Boer. Wie dan niet overstag gaat is wel erg hartvochtig: Albert Verlinden en Maik de Boer vonden het heerlijk! Het nepvlees was niet van echt te onderscheiden, en er zijn geen weerloze diertjes voor hun vleeszucht gemarteld.

De aanprijzingen van Albert Verlinden en Maik de Boer indachtig gingen Lein en ik afgelopen zaterdag naar het hol van de leeuw, de vleesloze slagerij. Het was een regenachtige, grauwe middag, onze coupon vermeldde een 'picknickpakket'. Zouden ze wel tafels en stoelen hebben of moesten we in een bushaltehokje onze highbrow lunch naar binnen werken?

De slagerij is inderdaad ingericht als een ouderwetse slagerij, met een toonbank en geheel opgetrokken uit marmer. Het rook er zelfs een beetje naar een slagerij. In de schappen stonden moeilijke en vooral ook dure producten als kombu poeder, quinoa mix, rode rijst en beluga linzen ('t was ook weer een feest voor de Spatienazi). Dolblij waren we met onze kortingsbon voor een lunchpakket, waardoor we voor € 6,50 de man klaar waren: het is daar werkelijk onbetaalbaar. En we moesten het inderdaad buiten in de miezer opeten.

En dan nu de hamvraag (of eigenlijk: de tofuvraag): was het lekker? We kregen allebei een lupinebroodje (da's toch een bloem?), Lein met neppie pangang, ik een broodje nepbal. Oordeel: niet van echt te onderscheiden. De neppie pangang leek op babi pangang, dus een broodje kipstukjes met goedkope saus. Even lekker (of vies) als pangang met vlees. Het broodje bal was heel goed, lekker gekruid gehakt en ik kon bijna niet geloven dat het geen vlees was. Vervolgens weggespoeld met een soort currysoep met groente en een kop sterke thee. De zeechips bewaarde ik voor de bios, waar vriendin M fluisterde dat het niet heel vies was, maar dat ze wel blij was dat ze thuis nog een zak nibbits had. Een soort gefrituurd golfkarton.

Eindoordeel: lekker en niet van echt te onderscheiden, maar wel erg duur. Alleen voor vega's met een dikke portemonnee die hun portie vleesch heel erg missen. Ik hou het vooralsnog op scharrelvlees.

dinsdag 29 maart 2011

De vogelspotter

Een tijd geleden schreef ik een column over de vogelspotter in mij. En sinds enige tijd zorg ik er voor dat mijn achtertuin veel vogels lokt en zoek ik wel eens een vogel op internet op. Op aanraden van Caar vroeg ik voor de kerst toen het boekje van Jean-Pierre Geelen met de titel Blinde Vink. Afgelopen week las ik dit boekje en gaandeweg bekroop mij steeds meer het gevoel dat vogelspotten, of de liefde voor vogels, een modeverschijnsel aan het worden is. Steeds meer mensen lijken een liefde voor vogels en vogelspotten op te vatten. Geelen constateert al dat het vogelspotten weliswaar gedomineerd wordt door (veelal) mannen van middelbare leeftijd, een constatering die ook Lein al eens deed, maar ook steeds vaker door jongen mensen als hobby wordt beoefend. De groep vogelliefhebbers lijkt te groeien.

Niets mis mee, integendeel, een beetje bewustheid van de natuur kan helemaal geen kwaad, maar mij bekruipt toch een beetje een naar gevoel. Als Geelen beschrijft dat er vogelvakanties zijn en dat het regelmatig voorkomt dat hij in de weekenden met grote groepen mensen op een dijk naar een stel vogels staat te turen, maakt mij dat een beetje ongelukkig. Het is een beetje hetzelfde gevoel dat me in Yellowstone bekroop, heel veel toeristen en met zijn allen staan we dezelfde foto van dezelfde beer of hetzelfde hert te maken. Het lijkt wel een dierentuin, er is niets bijzonders of intiems aan. Mijn geliefde en ik werden dan ook veel blijer toen we ergens in de berm bij een hete bron een groepje door niemand opgemerkte herten zagen. We konden ongestoord minutenlang naar ze kijken, nog geen honderd meter verder was een parkeerplaats vol toeristen die deze beesten niet zagen. Het was wij en de herten in de vroege ochtendzon. Dat maakte het geheel bijzonder.

Ik weet niet wat mijn probleem met grote hordes vogelspotters nu is. Of het is dat ik graag iets unieks wil doen of zien en dat dat unieke mij ontnomen wordt als ik dat moet delen met veel andere mensen, of dat ik gewoon niet goed tegen massa’s kan. Ik volgde een tijdje op twitter een vogel-iets. Elke minuut verscheen daarop wel een tweet van iemand die één of andere vogel had gezien. Ik werd er moedeloos van. Ik ben niet geïnteresseerd in de vogels van anderen, ik heb mijn eigen vogels. De vogels in mijn achtertuin of de vogels die ik op de fiets tegen kom vind ik honderd keer leuker dan de vogels op twitter of op internet of zelfs de vogels in het boekje van Jean-Pierre Geelen. Misschien ben ik met mijn liefde voor vogels wel een modevolger, maar ik vrees dat ik in mijn modebewustheid graag mijn medeliefhebbers ontwijk. Ik hoef niets te lezen over vogels of te volgen over vogels om ze te kunnen waarderen. Ik heb het boekje uit en op twitter volg ik geen vogels meer. Het weer wordt beter en ik denk dat ik in mijn tuin maar van mijn eigen koolmeesjes, pimpelmeesjes en die enkele bonte specht ga genieten.

maandag 28 maart 2011

Gelul over voetbal

Ik zal er maar niet omheen draaien: ik word doodmoe van Johan Cruijff. Sowieso word ik doodmoe van alles wat met voetbal te maken heeft. Dit heeft ongetwijfeld te maken met de overdosis voetbal die ik in mijn jeugd heb toegediend gekregen. Elk weekend, twee dagen lang voetbal. Op zaterdag de Bundesliga en Eerste Divisie, op zondag de eredivisie en dus Mart Smeets en Kees Jansma. Geïndoctrineerd als ik in die tijd was, kan ik nu nog steeds een belachelijke rij middelmatige voetballers uit de jaren ’90 opnoemen. Soms sta ik tijdens het koken ineens te denken aan Steve van Dorpel, André Paus, Henk Duut of Richard Sneekes. Die zie ik dan ook voor me, inclusief jaren ’90 matjes zoals je die nu ook weer in New Kids ziet (hoera!).

En dan hebben we het alleen nog over het voetbal zélf. Wat ik nog vele malen irritanter vind is gelul over voetbal. Nooit zal ik begrijpen wat daar nou leuk aan is. Sport kijken is één ding, maar kijken naar andere mensen die praten over sport, wat je net ook zelf hebt gezien, dat is voor mij onbegrijpelijk. Want al kijk ik dan liever niet naar voetbal, ik kijk wel graag naar tennis, schaatsen en naar de Tour, maar dan hoef ik niet ook nog eens naar een tafel met vier mannen te kijken en te luisteren naar wat zij daar dan precies van vonden.

Hierover nadenkend bedacht ik me dat er wellicht een hoop mensen zijn die zich op hun beurt afvragen waarom ik dan wel naar een tafel mensen in actualiteitenprogramma’s ga zitten kijken. Omdat deze mensen uitleg over en toelichting geven op een onderwerp dat ik wel interessant vind: politieke gebeurtenissen in binnen- en buitenland. Daar valt wel wat zinnings over te zeggen. Niet over waarom Robben die ene bal niet afgaf en waarom Sulimani niet in de basis stond.

Maar goed, voor-, tussen- en nabeschouwingen kun je ontwijken, je hoeft er niks van te zien als je niet wilt. Toch? Behalve dan als het om Johan Cruijff gaat. Want alles wat Cruijff zegt is hem rechtstreeks ingegeven door God zelf. Of nee, andersom: Cruijff souffleert God. Zoals ik de archetypische sigarenrokende VVD-bal Thomas Lepeltak vanochtend raak hoorde typeren (doet hij dat ook eens): “Cruijff denkt dat hij in vijf minuten de gehele wereldproblematiek kan oplossen.” Als er dan eens een keer iemand níet naar hem wil luisteren, vindt hij dat volslagen onbegrijpelijk.

En dat is dan weer all over the news: Cruijff wil dat Dennis Bergkamp en Wim Jonk de Ajaxdirectie gaan assisteren in hun technisch beleid. Maar dat wil de Ajaxdirectie niet. Met als gevolg dat Cruijff verbolgen is. Onbegrijpelijk. En nu wil Cruijff dat de Directie en de Raad van Commissarissen vervangen wordt. Ik heb wel een idee wie hij daar dan in wil hebben.

Mijn hemel, moet je indenken dat je in de directie van Ajax zit met Johan Cruijff. Zit je alle bijeenkomsten in dat geslis en ge-orakel! Telkens dat holle “Kaaik, het is simpol, sssscchlrrrp....Om te winnen mot je wel scoren. En dan motten we wel goeie spelers aankopen. Da’s logisch, ssssccchhhlrrrp.” Om gek van te worden. Voor je het weet neemt hij de hele vergadering over, zoals hij nu ook al weer kostbare journaalminuten heeft ingepikt. Daar gáán we weer, hoorde ik mezelf denken. Ga toch weg man, en ga je memoires/evangelie schrijven. Er zijn nog genoeg andere mensen geïnteresseerd in je goddelijke inzichten, maar val mij er niet mee lastig.

vrijdag 25 maart 2011

Tv en lezen, de vorderingen (III)

Afgelopen woensdag zou ik twee weken Tv-loos geleefd moeten hebben. Zoals jullie weten is dat niet helemaal gelukt. Ik heb vrijdag, zaterdag en zondag en dinsdag geen tv gekeken, maandag wel eventjes.. en gisteravond heb ik een uur zinloos zitten zappen, gewoon omdat ik dat verdiend had. Ik heb alle voetbalwedstrijden gemist en geen serie, geen actualiteitenprogramma en maar een halve aflevering van DWDD gezien. En het bevalt wel. Het leven is rustiger. En ik heb ook een boek uit: Luka en het Levensvuur en ben halverwege Snel Geld van Jens Lapidus en halverwege Blinde Vink van Jean-Pierre Geelen. De komende drie weken zet ik mijn experiment voort maar in gewijzigde vorm. Ik kijk op maandag en vrijdag Voetbal International en als het nieuws daar om vraagt kijk ik het nieuws van half 8 of het journaal van 8 uur. Meer niet. Dan moet het met dat boeken lezen ook wel goed komen.

Shoarma in alle soorten en maten

Vandaag nog een stuk over taal en taalfouten, eentje om het af te leren. Het slotstuk van de taalnazitrilogie. Voor nu dan. Al uw voorbeelden en opmerkingen zijn nog steeds welkom in de comments overigens.

De ervaring leert dat de NEE/NEEsticker op de brievenbus van huize S geen garantie geeft dat er geen foldermeuk de gang in wordt gestort. De eerste keer dat je de brievenbus hoort op een ongewoon tijdstip denk je nog gewoon dat er wordt ingebroken, maar alle andere daaropvolgende keren doen ervoor zorgen dat men grote vraagtekens zet bij de geletterdheid van de huidige generatie folderbezorgers. NEE betekent namelijk NEE, als is dat blijkbaar niet duidelijk genoeg.

Gisteravond was het weer zover. Dit keer geen nieuwe pizzaboer in de aangrenzende Vogelaarwijk, een dame die schoonmaakdiensten aanbiedt of de Hollandsche KlusCompagnie. Maar shoarma. In alle soorten en maten. Lees hier over de wondere wereld van shoarma; inclusief onnodige spaties, onnodig hoofdlettergebruik, speciale doelgroepen die korting krijgen en een lesje foute persoonsvorm. Het toetje is een bijzondere soort bestelbon.