Kaas voor Kerels

Beste Eru,

vandaag zag ik een advertentieposter in een abri hangen voor een nieuwe kaas, het zogenaamde goudkuipje met de slogan Kaas voor Kerels. Ik vroeg me af of het voor mij wel veilig is om deze smeerkaas te eten omdat ik geen man ben? Is dat mogelijk? Of is er een andere reden waarom dit specifiek een mannenkaas is? Ik hoor graag van u.

Vriendelijke groeten, Lein

Beste Lein,

Dank voor uw bericht. Wij hebben ERU Prestige ontwikkeld omdat uit onderzoek is gebleken dat mannen (veel) minder smeerkaas eten dan vrouwen en kinderen én vaak houden van oude en pittige kaas. Om de aandacht van de kaasetende man te trekken, gebruiken we "Kaas voor kerels" in onze reclame uitingen. Dit is echter wel bedoeld met een dikke knipoog naar zowel mannen als vrouwen. Het is dus in ieder geval absoluut niet onze bedoeling iemand uit te sluiten. ERU Prestige is namelijk voor een ieder bedoeld die van oude kaas houdt; dus zeker ook voor vrouwen! Wij ontvangen zelfs veel positieve reacties van vrouwen en kinderen die ERU Prestige erg lekker vinden. Wij hopen uiteraard dat ook u van ERU Prestige zal genieten!

Met vriendelijke groet, Vanessa van ERU

Der gibt's nur einmal

Mooie muziek. Iedereen heeft wel eens behoefte aan mooie muziek. Hans Teeuwen had behoefte aan mooie muziek, maar die ging naar de Jostiband en raakte teleurgesteld. Mooie muziek kan je troosten. Mooie muziek kan je door een moeilijke periode in je leven helpen. Mooie muziek zorgt ervoor dat je kan vluchten uit de realiteit, naar een andere, perfecte wereld, zonder verdriet en zonder pijn. Ah, je bedoelt André Rieu, hoor ik de lezers al denken. Ook mooi, maar niet bijster origineel. Lang voor André Rieu de internationale podia veroverde was er een geheel andere ster aan het firmament die vele malen helderder was en vele malen harder schitterde. Zijn naam? James Last.

James Last, die eigenlijk Hansi Last heet, draait al heel wat jaartjes mee in de muziekindustrie. Zijn eerste LP kwam uit in 1963 en heet Die gab’s nur einmal. Ironisch genoeg werd dezelfde plaat het jaar daarop wederom uitgebracht, maar Hansi heeft ervoor gekozen de titel niet te veranderen naar Die gab’s gar zweimal! 1963, de beste man draait dus al 47 jaar mee en dan tel je de jaren ’50 waarin hij een zeer verdienstelijk bassist was niet eens mee. Want James is toch vooral bekend vanwege zijn successen als dirigent van een Big Band.

Kijk je even mee? Dit is het prachtige nummer Biscaya. Als je het hoort, herken je het meteen. Het is goed om te zien dat James het helaas verguisde instrument de accordeon zo in ere houdt. Mooi ook dat je violen in beeld ziet maar hoe ik ook luister, je hoort ze niet. Dan doe je als dirigent toch iets heel erg goed. De viool is immers een van de meest overschatte instrumenten van de moderne tijd en het is goed dat James Last de violisten even fijntjes op hun plaats zet. Kijk nu eens naar het moment op 1:02 min. Daar komt de grootmeester in beeld. Helemaal zen, hij heeft zijn orkest volledig onder de duim. Dit zie je ook aan de kleine polsbeweging waarmee hij zijn muzikanten dirigeert, meer is eigenlijk niet nodig, en James lacht tevreden. Volkomen terecht.

Hier nog zo’n knap staaltje van James, Latin America, een prachtige cover van de Gibson Brothers die het origineel doet verbleken. Het is ook puur genieten om te zien hoe Last er zelf bij staat. Hij dirigeert niet eens meer, dat heeft hij helemaal niet nodig. Zo goed heeft hij alles onder controle dat hij gerust zijn eigen feestje kan bouwen tijdens een concert. Kijk hem lachen, kijk hoe hij zijn publiek bespeelt, ja ha! Wat een feest moet het zijn om bij hem in het orkest te zitten, om met hem te mogen samenwerken. Behalve dan als je violist bent, dan zit je er een beetje voor de opvulling bij, zoals ook weer in deze clip pijnlijk duidelijk wordt.

Het is niet verwonderlijk dat James Last een rijk man geworden is dankzij zijn muzikale talent en het is hem van harte gegund. Dus zit je in de put, grijp nu eens niet meteen naar de fles, grijp naar James Last en ik beloof je dat hij je niet meer zal loslaten.

Sneu in de trein

Hooooooi. Bas, ben jij daar? Bas?
Hooooooi Bas. Ik ben het, mama. Kan je wat voor mij doen?
Nee in de trein
Ik ben wat verloren, ik denk eh onderweg naar het station. Of misschien al thuis.
Kan jij dan even kijken Bas?
Nou je kan toch gewoon even gaan kijken?
Ja, het is denk ik uit mijn tas gevallen.
Gewoon, ergens onderweg. Nee, ja, onderweg.
Naar het station.
Het is wel belangrijk hoor Bas.
Zou je willen gaan kijken, zou je dat willen doen voor mama?
Het is een bibliotheekboek van tante Anneke.
Ja, uit de bieb.
Heb je je jas al aan Bas?
Nee, ik ben nu in Alphen.
Een boek van tante Anneke.
Maar niet van haarzelf hoor, van de bieb.
Uit de bieb.
Kijk ook even daar bij dat zijstraatje met de kliko's.
Omdat het daar misschien ligt natuurlijk.
Kijk je daar dan even?
Het is Kruistoch in Spijkerbroek, het biebboek van tante Anneke.
Ga je dan nu kijken?
Ok. Anders vraag je papa even of hij helpt met je fiets uit de schuur.
Bel je dan zo even terug?
Dat snap je toch wel? Ik moet toch weten of je het hebt gevonden.
Maar het is uit DUHUH BIEHIEB. Van tante Anneke.

Oh ja, je hebt wel gelijk. Ik kan ook zelf even kijken.

Dunne meisjes in strakke jurkjes en op hoge hakken

Las Vegas was iets wat ik nog nooit gezien had. En dan bedoel ik niet dat ik er nooit geweest was, maar dat ik werkelijk nog nooit zoiets gezien had. Ik ben wel eens in Disneyworld geweest, maar Vegas is duizend keer Disneyworld en dan voor grote mensen. Eigenlijk is Vegas met niets te vergelijken. Het is er zo nep en plastic en zo overdreven en vervreemdend dat het fascinerend is.

We verbleven in een enorm hotel, genaamd de Stratosphere, aan het einde (of begin, het is maar net hoe je het bekijkt) van de Strip. Misschien dat het kwam doordat we net uren door het niets hadden gereden en daarvoor dagen in de natuur hadden gekampeerd, maar het hotel en onderliggende casino waren zo groot, lawaaierig, druk en zo aanwezig. In het hotel zaten restaurants en winkels en een zwembad en je kon met een lift naar de top van de toren met uitzicht over Vegas. En natuurlijk was er voor liefhebbers de mogelijkheid om van de toren af te dalen aan een touw. Of om er boven te hangen in een soort draaiende kermisattractie. Wie wil dat nou niet.

En toen waren we nog niet eens op de Strip zelf geweest. De buitenkant van de hotels is al vermaak op zich, de binnenkant is bijkans nog fascinerender. De hele winkelgalerij van Ceasar’s Palace was opgetrokken in iets dat door moest gaan voor Romeinse stijl. De Venetian had een vergelijkbaar winkelgebied maar dan gebaseerd op Venetië compleet met water, gondels en wolkenlucht en een pizzeria die er als sinds 18-zoveel zat. Het is allemaal zo nep en toch ook zo minutieus goed uitgevoerd dat je je er niet niet over kunt verbazen.

En dan de mensen die in Vegas rondlopen. Op een bankje in het winkelgedeelte van Ceasar’s Palace bij de ‘Fountain of the Gods’ bekeken we de massa’s mensen die voorbij kwamen. Vrijgezellenfeestjes, dertigplussers met enorme cocktails in plastic bekers, dunne meisjes in strakke jurkjes en op hoge hakken. In de overmijdelijke en enorme casino's zitten massa's mensen gefascineerd achter fruitautomaten en pokertafels. Het waren fruitautomaten die wij overigens maar met moeite konden begrijpen, waarschijnlijk omdat ze geen enkele vaardigheid van hun gebruiker vroegen. Het enige wat je er mee kon doen was je inzet bepalen en vervolgens op een knopje drukken en hopen dat de appels en peren goed zouden vallen. Het vasthouden van bepaalde rijen was onmogelijk. Je kon ook geen muntjes in de automaten gooien en ook niet aan een hendel trekken om het ding in beweging te zetten. Ik had daar eigenlijk een beetje op gehoopt want het leek me zo leuk en klassiek om ergens een kwartje in te gooien, aan een hendel te trekken en dan alle bellen te horen afgaan bij de winst van de jackpot die dan uit die automaat zou komen rollen, in kwartjes. Maar nee, dollarbiljetten accepteerde de machine wel en uitkeringen werden gedaan in coupons die bij een balie konden worden ingeleverd, daar ging de romantiek. Maar toch was Las Vegas leuk en vermakelijk.

Ik denk dat je Las Vegas haat of je houdt er van, en ik vrees dat ik er van hou.

Onderschrift

Politici die aan sport doen. In pak. Het blijft gênant. Denk aan Jan-Peter Balkenende op een skateboard en je voelt de plaatsvervangende schaamte uit je maag omhoog borrelen. Toch blijven politici erin trappen. Want wat gebeurt hier nu eigenlijk? Geef het onderschrift, misschien dat we het dan begrijpen.

Tabee

Een aantal maanden geleden las ik een column van Aaf over een weblog dat zij volgde van een dame in Kopenhagen. Deze dame fascineerde Aaf nogal, of eigenlijk was Aaf jaloers op haar omdat ze een eigen winkeltje heeft waarvoor ze zelf kleren naait en haarstrikjes knutselt. Vooral dat knutselen zat Aaf dwars, daar was ze heel jaloers op.

De dame in kwestie heet Brinja en één keer googelen was voldoende om de weblog van Brinja te vinden. En nieuwsgierig geworden heb ik haar nu ook een paar maanden gevolgd.
In het begin was het nog wel aardig om te zien hoe iemand in Kopenhagen zijn weekenden doorbrengt. Maar nu, na een paar maanden kan ik jullie vertellen dat ik niet zoals Aaf jaloers ben op Brinja. Of geïntrigeerd. Sterker nog: ik kan het bijna niet meer aan. Nóg een foto van een wollen babytruitje of een ontbijt met een zachtgekookt ei en ik zit aan mijn tax van zelfgecreëerde (en vooral gecultiveerde) kneuterigheid. Nog één keer die baardige man van haar met zijn Noorse trui en zijn tanden en ik haal de weblog uit mijn Google Reader. Een mens kan maar een beperkte hoeveelheid fröbelen aan. Ik althans wel. Waarschijnlijk zijn er mensen in deze wereld die het als een ultiem ideaal zien om een winkeltje met retro/vintage/bloemetjesspullen te hebben, om hun kind in tweedehands bruingebreide kleertjes te wikkelen, om hun appartement, volgestopt met retro-objecten en bloemetjesmotieven in miniatuur na te knutselen, maar ik ben niet één van die mensen. Mijn leven heeft genoeg suffigheid van zichzelf om de suffigheid van andere er niet nog bij te willen hebben. Ik bak ook weleens zelf een brood maar maak niet van elke ontbijttafel een foto en plaats die online. Ook ik knutsel weleens iets, of denk na over mijn interieur en verander er wat in, maar knutsel dat dan niet in miniatuur na. Ik hou van mijn eigen kneuterigheid en van de baard van mijn eigen man en van zijn gebreide trui. Maar andermans suffigheid, vooral andermans opzettelijk gecreëerde en geëtaleerde suffigheid kan ik niet hebben. Brinja, ik zeg tabee.

diNKy

Ik ben een dinky, nou ja tenminste een halve dinky. Meneer S is de andere dinkyhelft. (Of ben ik dan in mijn eentje een oinky?) Ik hecht in ieder geval enorm aan de -nk- in het woord dinky. Caar schreef er hier al eens eerder wat over. Resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst, weet ik. Maar ik voel het niet en ik wil het niet. Het is geen modeverschijnsel en ook geen fase. Ik heb gewoon geen moedergen.

Blijkbaar is het voor sommige mensen niet te begrijpen dat je niet de behoefte hebt om aan je biologische plicht te voldoen. Dat levert grappige, verdrietige, zielige en met name verontwaardigde opmerkingen en verwensingen op.

Een kleine greep uit het aanbod, ter vermaak:

- nee?!
- goh, nou ja dan moet je een andere manier vinden om iets van je achter te laten op de wereld.
- dat is wel eenzaam later hoor.
- waarom ben je dan getrouwd? Je trouwt toch alleen omdat je kinderen wilt.
- wat vinden je ouders daar dan van?
- je gunt je ouders geen kleinkinderen?
- als je vriendinnen kinderen krijgen, dan wil jij vast ook .
- ben je niet bang dat het straks te laat is?
- en wat vindt meneer S daar nou van?
- het komt vast nog wel hoor, wees maar niet bang.
- voorplanten is toch eigenlijk een morele plicht?

en tenslotte mijn favoriet, de topper. De kers op de taart. De opmerkingen die mijn bloeddruk tot ongekende hoogte liet stijgen: Als je geen kinderen krijgt, zul je je als volwassene nooit ten volle kunnen ontwikkelen. Kan iemand mij een slabbetje aangeven? Want ik geloof dat mijn nutrilonbrintaontbijt er weer uit dreigt te komen.

Gesprek in de trein

"Opa, dus de vader van jouw moeder, die was straatvechter. Hij trok messen."

"Ik mis opa, ik wil opa ook zien."

"Opa is dood hè. En trouwens, hij was heel streng hoor. Opa was vreselijk streng."

"Nou, ik heb toch liever streng dan dood."

"Ja, nee, dat wel.

....

"Je opa rookte wel heel veel, opa rookte ontzettend veel."

"Dat had ik dan voor lief genomen."

Trillende ledematen en zweethandjes

Op de site van MSN staat een stukje over de duurste wijnen van de wereld. De allerduurste is de Dom. Romanée-Conti 1997 en kost een slordige 5,5 duizend euro. Ik moet bekennen dat ik, ondanks dat ik van goede wijn houd, hier nog nooit van had gehoord. Misschien zijn er van deze druif geen goedkopere/minder dure wijnen geperst? Een lekker omfietswijntje van de Hema, aangeraden door Nicolaas Kleij? Jammer hoor, hij schijnt naar leer te smaken, prima bij een sucadelapje dus.

Op twee staat een Petrus Pomerol (gelukkig, die ken ik) voor 2,5 duizend euro, het wordt dus al betaalbaarder. Deze werd o.a. gedronken door Jackie en John F. Kennedy, niet onbelangrijk. En dan volgen er nog een paar idioot dure flessen met de prachtigste namen, waarvan de meest betaalbare bijn 2400 euro kost.

Hoewel lekkere wijn best belangrijk is, vraag ik me af of ik ooit zo veel geld over zou hebben voor één fles. Ik denk het eigenlijk niet. Ik kan me nog voorstellen dat je in een dolle bui 100 euro neerlegt voor een Barolo, Pouilly Fumé, Piedmonte (interessant klinkt dat hè, even nonchalant een paar mooie namen tussendoor), maar bij hogere bedragen zou ik toch heel erg zenuwachtig worden. Compleet met trillende ledematen en zweethandjes. En dan op die manier zo'n fles naar je auto dragen, op je pumps over het wiebelige grint van de oprijlaan van de vignoble. En dan vallen. Klets, 5.000 euro aan rode wijn over je jurk. Nu zal op zo'n moment wel iemand met je meelopen naar de auto, dus misschien dat ik daar dan niet direct bang voor hoef te zijn.

Ik zou ook niet weten waar je zo'n fles bewaart. Ja, in een wijnkelder, maar dat heb ik dus niet. Een wijnkelder heeft de juiste temperatuur en luchtvochtigheid voor het bewaren van flessen wijn van honderden euro's. Dat zal niet gelden voor de kast waar wij die flessen altijd in zetten. En dan gaat de wijn vast en zeker 'om'. Dat betekent dat die bedorven is. Niet dat de fles omvalt.

Ook zoiets wat me nu al angstzweet bezorgt: dat je tijdens een etentje met vrienden lekker wijn zit te drinken, het is gezellig, de gesprekken zijn geanimeerd, en dat je dan in het vuur van je rede wild gesticulerend je Pomerol ommaait. Voor je het weet sta je in de keuken voor 3.000 euro aan wijn uit je tafelkleed te sabbelen. En dan ga je er nog van uit dat je zo'n fles opdrinkt als het gezellig is. Waarschijnlijk is het helemaal niet gezellig. Je moet stil zijn en met je ogen dicht genieten van iedere slok. Saai eigenlijk.

Of dat je per ongeluk de verkeerde fles grijpt, bijvoorbeeld bij het koken. Heb je per ongeluk een coq au vin van 752,65 euro staan braden. Wat ook nog kan is dat je aangeschoten thuiskomt en nog even een wijntje opentrekt. De volgende dag zie je huilend dat het de verkeerde was. Je kan nog beter je laptop in de wc laten vallen of je Ford Ka in de prak rijden, dan ben je nog goedkoper uit.

Maar goed, het artikel over de dure wijnen staat heel terecht in de rubriek 'miljonairs'. Miljonairs kopen natuurlijk deze flessen en gooien die thuis over hun tafelkleed. Dan lachen ze en trekken ze er nog een open. Als geld geen rol speelt, wat maakt het dan ook uit? Ondertussen klots ik gewoon een omfietswijn door m'n stoofpot of over m'n schoenen, dat is wel zo'n rustig idee.

De alles-ergeraar

Ik erger me sinds kort aan heel veel dingen. Ik erger me aan de ING die nog steeds geen bankafschriften stuurt, ik erger me aan de creditcardmaatschappij die mijn betaling niet accepteert omdat hij van een en/of rekening komt, ik erger me aan de vuilnisbak die vies is aan de buitenkant en aan de banaan op mijn bureau die stinkt. Ik erger me rot aan andere automobilisten, ik erger me aan mijn computer omdat ie zo traag is, erger me aan de telefoon die je zo ongeveer elke dag opnieuw moet opstarten omdat hij anders niet overgaat. En dat ergeren gaat gepaard met schelden. Of zuchten. Of beiden.

Gisteravond had een mailbox vol mail weggewerkt en een stapel administratie. Ik heb in een paar uur tijd wel tien brieven getikt (het merendeel boze) om allerlei zaken te regelen en heb alle betalingen gedaan. Toen ik eindelijk klaar was, was het tien uur. Mijn geliefde lag al te slapen, die was moe. Maar door alle activiteit kon ik niet meer slapen. In mijn hoofd bleef alles doordraaien. Ik bleef lijstje maken met dingen die ik moest doen en nadenken over alle zaken waar ik me dood aan ergerde en die anders moesten. Op een gegeven moment ergerde ik me omdat ik niet in slaap kwam. En daarna omdat mijn lieverdje wel naast mij lag te ronken, al uitademend in mijn gezicht. Daarna ergerde ik me aan de kat die toen ik op mijn andere zij lag hetzelfde deed. En ergens daarna ben ik toch in slaap gevallen. Om al ergerend de volgende ochtend, te laat, wakker te worden. Daarna ergerde ik me nog toen mijn fiets klem kwam te zitten tussen de groenbak en de schuurdeur. En de rest van de dag ergerde ik me eigenlijk ook nog.

Het zal wel aan mij liggen. En ik hoop, nu ik dit schrijf, dat het dan aan mijn hormonen ligt en niet aan mijn persoonlijkheid. Ik ben er geen voorstander van gedrag op ‘hormonen’ te gooien, maar misschien is het in dit geval wel beter omdat ik als ik de andere optie bekijk heel treurig word. Of misschien is het ook wel zo dat de hormonen mijn ware aard naar boven brengen. Misschien ben ik diep in mij wel een zeurende chagrijn die zich aan alles ergert. De alles-ergeraar. Dat ben ik, in het diepst van mijn ziel. Of misschien ben ik gewoon moe en is dat het. En ben ik morgen na een goede nacht slaap weer de positieve zonnestraal die ik altijd ben. Ik denk dat dat het is.

It's an unclear story, suspicious.

Dit is een gastcolumn van gastcolumnist A

People don't talk about work, but about the candy, eh... candybox, or the bikebuilding. The doors you know, they are so heavy! I'm not allowed to go into the institute because the doors are so heavy. Ridiculous. Bert is the one who is always inviting us for lunch, always talking about holidays. He's never stressed, completely relaxed. We don't know what he's doing, he never talks about work. There are few people who are working hard. The others, they are so relaxed. They leave at exactly 5 o'clock, not one minute later. So relaxed! No one knows what he is doing. Relaxed all the time. And he's the one with a big salary. Tom van Raam, the director, no one knows what he's doing. Not any teaching! We are working for just one year, we dó have to participate.
- You went to where? ... Only one month.
We even considered that it is not of very high standard. There is this other guy from Canada ... A girl! ... A girl from Canada, she is crazy. She is looking for a boy for a long time. She wants a baby. She's not so technical, so the database, the interface, you know, you have to learn the SQL language. We have very high standards and many people don't meet our standards, but I guess this counts for most places.
- So you still get paid on location? Why do you choose to work instead? You're so noble!
There's so many things that you don't like, it's not good for us. But you have to listen yo us, not to some crazy people. Robert? He wanted to inform you, he was serious, it was not a joke. We have a lot of opinions about his work.
- Hmm, very long texts, but yeah I understand these. It's very hard work and the only thing to rely on for me.
But his papers are really rediculous. The thing he writes, ridiculous. There are so many ridiculous papers, but if I say something about it, the editor will think I'm crazy. But why does he look so pale? His face is not healthy. Why he looks so pale? He's not Dutch. And he's never out there. You want tea? It's hot? Ice cream is hot? Hahaha. You should work at our institute, you would fit in.
- Yes, I adore you, I learn a lot from you two!
At this stage, I understand it's too superficial. That's a good thing to see. We should stop doing research and write a paper. My life is a situation in which I spend time on something taht doesn't work. And also, if it doesn't work, you should write a paper about it, where your method failed. That's how we learn from our colleagues. Hahaha.
I wanted to change to iPhone, and my roommate also, but that's too gay, too intimate.
She was laughing hard and a lot of fun. We left our old home for the last time and on the parking space we met the guy who helped us on the new home. That's only one coincidence. It's an unclear story, suspicious. So maybe in the end, Eline is not spoiled. It's not my baby, I just left! When I came back there was even more space.
- I can't believe you tell a story about your girlfriend in such a way.
It's not so nice maybe, but it cannot be true, she's not spoiled. Bad things. I've heard this story several times.
- You tell this when she's present? You're quite a guy.
But I tell it to her parents. That's why she never says anything. Funny. She had problems with her mother.
- How about her father?
He is also crazy. He's too optimistic. He has precision. A permanent position, but moving from one school to another. And he thinks he has done the perfect application, that they need him there. The first time I believed him, but no one else was listening to him, like me. I think she is crazy in a similar way as I am. Exactly. We are hard to approach. In the beginning. She doesn't talk to other people than me. When the moment's there she doesn't say anything. That's her nature. She and her mother. Are you calling your parents often?
- Every two weeks on a normal cell phone
Quite expensive!
- Not that much.
I'm surprised about that. Prepaid.

Het water aan de lippen

Gisteren werd bekend gemaakt dat er voor de ramp in Pakistan geen hulpactie op poten wordt gezet. Want, zo rederenen de Samenwerkende Hulporganisaties, het zou wel eens zo kunnen zijn dat de kosten van zo'n grootschalig mediaoffensief niet opwegen tegen de opbrengst. De SHO verwacht gewoon niet zoveel geld op te halen voor Pakistan. Er werd overigens benadrukt dat afzonderlijke organisaties waarschijnlijk wel initiatief zouden willen nemen.

Als we de deskundige kenners specialisten mogen geloven zijn de gevolgen van de overstromingen in Pakistan groter dan bijvoorbeeld de impact van de tsunami in 2004 of de aardbeving in Haïti eerder dit jaar. Bedenk eens dat er nu meer dan 14 miljoen mensen zijn getroffen, net iets minder dan het aantal inwoners van Nederland. Toen stonden mensen direct met euro's te wapperen en was er binnen no time in ieder geval een televisiespecial en reclamespotjes op poten gezet. Nu is het eigenlijk vrij stil.

Vergis je niet, ik ben het er helemaal eens dat we de mensheid beschermen tegen gevaren voor de volksgezondheid. Zoals een televisieavond gepresenteerd door Chantal, Linda & Beau. Maar hoe kan het toch dat de SHO zo weinig geld verwacht binnen te halen? Farah Karimi van de SHO vertelt dat er weinig reactie is van het Nederlands publiek op de ramp in Pakistan. Hoe weet ze dat? Is er een standaard normale verdeling van telefoontjes en e-mails naar aanleiding van een ramp? Waar bij eerdere rampen de telefoon roodgloeiend stond en mensen zich afvroegen hoe ze ook hun steentje konden bijdragen, is het nu opvallend rustig, wordt uitgelegd. Karimi heeft wel een verklaring: de ramp is in Nederland gewoon niet zo veel in de media geweest.

Pardon? Ik kon geen krant of nieuwssite openen zonder nieuws of beelden uit Pakistan. Over het gevaar voor cholera, over mensen die weer naar een ander opvangkamp moesten verkassen, over het ontbreken van schoon drinkwater en voedsel. Eerlijk is eerlijk, de vieze steentjes van Naomi waren ook nog even voorpaginanieuws maar we konden er niet echt omheen. De schuld voor het gebrek aan steun voor Pakistan ligt echter wel bij de media. En bij onszelf.

Pakistan is namelijk een eng land en we weten er niet zoveel van. Haïti, tsja nou daar komen nog wat leuke rappende negers of adoptiekinderen vandaan en Zuidoost-Azië, daar gingen we nog wel eens duiken bij dat leuke strandje in Thailand. Maar Pakistan? Nee joh, dat is met bommen en oorlog en de Talibaan en vast nog wel ergens een geheim nucleair programma. Daar kunnen we beter niks mee te maken hebben. Ook niet tijdens een ramp. Dat vinden "we", even gechargeerd, toch? We vinden het wel maar we zijn er nog nooit geweest. Iets met media en beeldvorming.

Volgens de VN zijn er miljoenen nodig om het land er weer bovenop te krijgen en om de opbouw te beginnen. Misschien is het maar goed dat we geen miljoenen naar Pakistan overmaken. President Zardari heeft aangekondigd dat hij alle hulp via de hoofdstad wil laten lopen. Maar Islamabad is helemaal niet getroffen door het water. Op het platteland is de hulp juist zo hard nodig, daar moet het heen. De Talibaan wrijft in de handen. Chaos en noodtoestand in het land. Precies waar ze op uit waren. Een mooie gelegenheid om de macht te grijpen.

In dubio. Geld storten en dan? Hulp komt misschien niet aan. Of niet zo snel. Maar wat moeten we dan? De Pakistanen in hun door cholera besmette regenwater laten gaarkoken? Dit is een humanitaire ramp. Er is actie nodig. Geen televisieshow, maar hulp. Goederen, voedsel en medicijnen. Als er niks gebeurt, wordt de (politieke) situatie met de dag slechter. En als de Talibaan gebruik maakt van de situatie en er een burgeroorlog komt, vergeven "we" onszelf dat nooit.