donderdag 15 september 2011
Lekker shoppen met de kleine
Nu is winkelen op zich nog niet zo gek met een baby van negen weken. Maar om op die wijze je liefde voor mode met je baby te delen, dat lijkt mij nog wat vroeg. Hoewel je het natuurlijk nooit weet. Lag onze baby bij negen weken alleen maar een beetje om zich heen te kijken en leek het nog niet echt bezig met wat zij aan had of wat ik aan had, misschien is de baby van Victoria wel al stukken verder. Misschien ligt zij ’s ochtends op de commode al wild te gebaren richting een Gucci rompertje.
En dat lijkt wel het geval, aangezien Victoria onlangs met Harper een modeshow van Prada bezocht en Victoria hierover zei: “Ze vond het fantastisch. Het was alsof ze zei: 'Mama, ik ben thuis!"
En dan is winkelen misschien ook wel een heel andere beleving. De baby van Victoria participeert misschien al leuk bij het winkelen. Dat verklaart ook waarom Victoria geen kinderwagen heeft maar lekker met de kleine Harper loopt rond te sjouwen (zie de foto’s hier). Kan ze alles goed zien en ook makkelijk alle stofjes bevoelen.
En na het winkelen kunnen ze er samen een beetje over babbelen. Of veelbetekende blikken over wisselen als Harper nog niet helemaal de juiste woordkeus kan vinden.
Ja, dat was wel anders toen onze baby negen weken was hoor. Die had het niet zo op winkelen en mode. Maar gelukkig is dat inmiddels helemaal bijgetrokken en bladert de kleine op het moment van schrijven door een folder van Balençiaga en probeert ze me over te halen om een leren tregging voor haar te kopen. Gelukkig maar.
woensdag 14 september 2011
Tien jaar geheim
Ik liep naast je in een prachtig herfstbos. Om de tiende verjaardag van onze vriendinnengroep te vieren waren we met de hele groep een weekendje in een huisje in Brabant. Bijkletsen. Pompoensoep eten. Uitwaaien. Enge films kijken. De route over de heide was lang en prachtig. Buiten was het koud maar warm genoeg om buiten te zijn. Binnen zou een grote pot thee en een schaal koekjes klaarstaan.
We dwaalden een beetje af van de groep en liepen afgezonderd voorop. Langs de paarden in de wei en met rode wangen van de wind. Ondanks dat we elkaar al jaren kenden, voelde je toch niet heel dichtbij. Nooit zo geweest. En dat terwijl ik tranen liet lopen op je prachtige bruiloft en op de dag dat je de jaarclub mailde dat de helft van je tweeling het niet had gehaald.
We spraken elkaar niet zo vaak, en zeker niet alleen met zijn tweeën. Die bezoekjes waren vaak gezellig, maar ook ongemakkelijk. De grens tussen vriendin en therapeut was soms vaag. En vaak zo onduidelijk dat ik niet veel enthousiasme voelde om weer met je af te spreken. Het voelde vaak negatief, ondanks dat we lachten om de prachtige verhalen van je dochter en de chocolademelk die ze op mijn woonkamermuur spetterde.
Daar tussen de oranje en bruine bladeren was er opeens je geheim. Het geheim dat je al meer dan acht jaar met je meedroeg en waarvan ik me tijdens dit schrijven opeens afvraag of je man het wel weet. Opeens vertelde je het. Tegen mij. Zomaar.
Ik schrok. Van het geheim zelf. Van wat er toen, in een periode dat we in dezelfde stad woonden, was gebeurd. Van de gebeurtenis zelf wist ik dat het bestond in deze wereld. Maar ik had, naïef, nooit gedacht dat het in mijn vriendengroep kon bestaan. Als geheim. Zo diep weggestopt en opgesloten.
Het verdriet dat het je bracht woog, en weegt, als lood op je schouders. Je neemt het jezelf na meer dan een decennium nog steeds kwalijk en ervaart het op tijden als een straf van het universum. En zolang het geheim zo op slot in jou blijft zitten, denk ik dat het gewicht op je schouders niet minder wordt.
Al twee weken heb ik niet gereageerd op je voorstel om weer eens af te spreken, maar daar komt vanavond verandering in. We hoeven het aan tafel heus niet over het geheim te hebben. Maar wel over hoe het echt met ons gaat.
dinsdag 13 september 2011
Het grotemensenleven (2)
Na 26 jaar uitstellen moet het er nu toch écht van komen… Het grotemensenleven is voor mij begonnen. In mijn vorige column over het grotemensenleven schreef ik al dat het tijd is om de waarheid onder ogen te komen en dat ik me niet meer kan verschuilen achter jeugdige smoesjes: ik word Volwassen. Vandaag tackle ik een precair onderwerp uit het rijtje Belangrijke Keuzes: Kinderen ja/nee*.
Kinderen ja/nee
Ik ben redelijk jong en al bijna twee jaar getrouwd. Voor sommige mensen is dat reden om te onpas (die vraag stel je nooit ‘te pas’) De Vraag Die Niet Gesteld Mag Worden te stellen: “Ben je zwanger?”. En nee, De Vraag Die Niet Gesteld Mag Worden wordt niet alleen door lieve oudooms gesteld. Ook leeftijdsgenoten, onbekenden en oma’s van vrienden vinden het af en toe nodig om te vragen of ik al op het punt sta om me voort te planten. Nee, ik ben niet zwanger. En nee, voorlopig ben ik ook niet van plan om een miniHan op de wereld te zetten. Natuurlijk zijn er redenen om ooit wél het leven te schenken aan een roze, rimpelige baby. Bijvoorbeeld omdat het me geweldig lijkt om een mixje van mezelf en mijn meneer te zien. Of omdat ik gék ben op namen verzinnen, en ik dat dan dus ook voor mijn eigen kind mag doen. Maar nu wil ik graag gaan werken nu ik mijn zuurverdiende Masterdiploma op zak heb. En als ik ooit gebaard heb, wil ik blijven werken, liefst 4 of 5 dagen. Ik ben namelijk geen persoon om thuis te zitten, tussen de luiers en de snotneuzen. Ik ben nú al een slechte huisvrouw en vast ook een ontaarde moeder in de dop. Dat lijken me voorlopig voldoende redenen om mijn baarmoeder zo ongastvrij mogelijk te maken.
Conclusie: kinderen: ja, ooit. Maar voorlopig niet. Klinkt dit alsof er enige frustratie van me af moet worden geschreven? Dat zou wel eens kunnen kloppen… Mijn excuses voor mijn woeste woordenstorm. Columnist zijn bij Gemodder is je reinste gratis therapie. Bedankt voor het lezen, lieve lezers. Mijn volgende blog gaat gewoon weer over mooie woorden of fijne muziek, ok? Je mag me eraan houden.
*doorhalen wat niet van toepassing is
maandag 12 september 2011
Confrontatie
En wat doe je als je een weekend de vrije hand hebt. Dan ga je uit eten. En uit drinken. En dus zaten wij na heel veel file op vrijdagavond in een restaurant in Brussel. Gek genoeg waren we uitgekomen op een Duits restaurant. Een echt Duits restaurant want het eten was Duits, het drinken was Duits en ze spraken er Duits en er waren alleen maar Duitsers. Maar wij houden van Duitsland, dus wij vonden het prima. Sterker nog, wij waren blij niet overgeleverd te zijn aan een menu vol Franse liflafjes.
De zaak was gevuld met oude dikke Duitse mensen die zich te goed deden aan bergen eten. Dat was prima. Wij komen vaker op plekken waar wij de gemiddelde leeftijd omlaag halen (de volgende dag stonden we bijvoorbeeld op een slagveld) en we houden van bergen eten.
In de loop van de avond kwam er echter aan de tafel naast ons een groep studenten zitten. Frisse jonge mensen. Dun. Uitgerust. Het bier werd aangevoerd in grote glazen en iedereen was vrolijk en onbezorgd.
Ik was inmiddels aan mijn tweede halve liter begonnen en al aardig geschrokken van het feit dat ik die met moeite weg kreeg. De jeugdigheid aan de tafel naast ons maakte die schok nog erger. “Zo waren wij ook,” zeiden wij tegen elkaar. En na wat rekenwerk bleek dat wij tien jaar geleden zo waren.
Ok, ik was niet zo dun als het meisje in de strakke spijkerbroek dat haar billen langs onze tafel schoof, maar wel minstens net fris. Nog geen uur ervoor had ik mijn vermoeide hoofd in de spiegel staan bijwerken met foundation en poeder en nu zag ik naast mij het levende bewijs dat er geen redden meer aan was. Ik had misschien iets betere kleren aan, was misschien iets dunner dan toen, maar zo fris en fruitig, zo jeugdig, zo levendig, zo niet-cynisch, het was er bij mij allemaal af.
Daar in dat restaurant werd ik keihard geconfronteerd met mijn eigen verval. Ik word oud. Er is geen weg meer terug. Straks ben ik veertig.
vrijdag 9 september 2011
I heart... rotondes
Maar niet in ons dorp. Als je een beetje pech hebt sta je midden in de nacht bij drie verlaten kruisingen telkens vijf minuten stil. Je kijkt naar links, niks. Rechts, ook niks. Voor en achter je, niks. Helemaal niks. Toch staan de stoplichten aan. En dat vind ik jammer. Jammer dat de stoplichten (jaja, verkeerslichten, nou en) aan staan. Jammer ook dat er hier überhaupt stoplichten staan.
We rijden door naar wat tegenwoordig Rotterdam The Hague Airport heet, parkeren de auto en in een mum van tijd zitten we in het vliegtuig naar Nice, hoera! Van Nice nog een uurtje met de trein en dan met de auto verder. Genieten geblazen, want... er zijn hier geen stoplichten! In heel Frankrijk, althans, in dit deel van Frankrijk, zijn de kruisingen vervangen door rotondes! Wat een feest!
Niet alleen sta je niet meer stil voor (verlaten) kruisingen, het rijden van rotondes is een feest. Toen ik nog rijles had, was mijn grootste angst een rotonde tegen te komen, maar nu ik de rotonde onder de knie heb kan ik mateloos genieten van het oprijden van een rotonde. Afremmen, terugschakelen naar z'n twee, en dan de bocht inzetten, knipperen, afslaan en gas erbij. Lekker schuinhangend de g-krachten aan je voelen trekken. Geen seconde stilgestaan. Wel zo handig als je zo ongeduldig bent als ik. En lopend of op de fiets is de rotonde nóg fijner, want dan heb je bijna altijd voorrang en hoef je niet meer af te stappen. Al voel je dan wel iets minder de g-krachten, dat is sowieso het nadeel van lopen en fietsen.
Ik ben geen groot liefhebber van ingezonden brieven en inspraakavonden, maar misschien moet ik de verantwoordelijk wethouder toch maar eens vragen of er wat meer rotondes bij ons in het dorp kunnen komen. Dan kan ik hem of haar meteen complimenteren met de twee nieuwe rotondes die de afgelopen jaren bij ons om de hoek zijn geplaatst. Dankuwel, meneer of mevrouw de wethouder, voor dit stukje verkeersgenot naar de inwoners toe en ga zo door, want ik hou van rotondes!
donderdag 8 september 2011
Buikje
Oudoom: "Ha, daar hebben we An!"
Ik: "Eh, Han, met een H."
Oudoom: "Oh ja, Hán! Hoe is het met je!" terwijl hij gemoedelijk mijn beide handen schudt.
Ik: "Prima, en met u?"
Oudoom: "Heel goed hoor." Zijn ogen zakken enkele decimeters naar beneden. "Och, ben je in verwachting?"
Ik: "Nee, ik ben niet in verwachting. Dat is gewoon een buikje."
Oudoom: "Oh! Sorry, sorry! Nou, dat buikje kan er altijd nog af, hè."
Ik: "Ja, dat kan."
Vezelrijk pastafeest
Het Voedingscentrum en allerlei andere deskundigen (denk aan dietgoeroes als Gillian McKeith en onze eigen Sonja) hebben het tegen me gezegd: meer vezels eten. Genoeg vezels eten voor een gezonde stoelgang. Immers, een ongezonde stoelgang is ongezond en doet pijn op allerhande plaatsen. Tevens verhindert een ongezonde stoelgang de gang naar het toilet, en wanneer moet je dan een peignor aan? Maar dit terzijde.
Het vezelverhaal kende ik al geruime tijd. Proefondervindelijk vastgesteld, laten we het daar maar op houden. Daarom zweer ik bij volkoren brood, zilvervliesrijst, linzen en volkoren pasta. Gelukkig vind ik dat ook lekker, sterker nog: ik houd ervan en alles beter dan die vreselijke kartonnen macaroni-elleboogjes (sorry Pap). Maar blijkbaar geldt dit niet voor de doorsnee Nederlandse bevolking.
Volkoren en vezels schijnen nog steeds een beetje een geitenwollensokkenimago te hebben. En dat het vies is enzo. En taai. “Kinderen vinden het soms vervelend om zoveel te moeten kauwen.” Pardon? De meeste keuze aan volkorenpasta's vind je nog altijd in de biologische winkel en daar doet nu eenmaal niet iedereen zijn of haar boodschappen, zou het daar misschien aan liggen?
Nadat Blue Band Witbrood (gemaakt door Unilever) op de vingers werd getikt omdat het verkondigde dat het brood boordevol goede vezels zou zitten, probeert nu Honig het opnieuw. Een poging om een volkorenproduct te verwitten. Of een wit brood te vervolkoren. Of in ieder geval om mee te liften op de bewust eten-hype zonder over te gaan op volkorensmaak. Ik zou niet weten hoe dat inhoudelijk dan geregeld is, ik kan niks vinden over de samenstelling van de pasta of over het aantal gram vezels per honderd gram. Wel zegt Honig dat de pasta 30% meer vezels bevat dan volkoren. Wow, hoe hebben ze dat gedaan? Ik wil het weten!
Dit is wat Honig zegt:
Pasta’s worden gemaakt van gemalen tarwe. De smaak en de beet worden beïnvloed door welke onderdelen van de tarwe worden gemalen. Bij volkorenpasta bijvoorbeeld wordt de volledige tarwekorrel gemalen, inclusief het vliesje om de korrel. Hierdoor krijgt de pasta een bruine kleur, en krijgt de pasta een uitgesproken smaak. Voor Honig Vezelrijk pasta worden deze vliesjes niet meegenomen in het recept. Er worden andere onderdelen van de tarwe gebruikt. Door het selecteren van de juiste vezels en een fijne maling, krijgt de pasta dezelfde lekkere smaak en kleur. Met extra vezels.
Mijn interesse gaat vooral uit naar “andere delen van de tarwe” want als Honig gelijk heeft, dan is dit volgens mij een revolutionaire doorbraak in het verwerken en maken van gedroogd pasta. Ik ben in ieder geval in dubio: verlaat ik mijn biologische winkel en ga ik naar de Appie om het toch eens te proberen (in dit geval wint mijn voedselnieuwsgierigheid), of haal ik mijn neus op voor overbewerkte en begoochelde voedingswaar en ga ik stug verder met mijn culisnobisme?
Overigens een pluim voor het reclamespotje voor Honig Vezelrijk: twee werkende ouders en een kokende papa. “Rijk aan vezels, met de lekkere smaak van gewone pasta”. Blijkbaar smaakt gezond vies, dat is dan wel weer een gemiste kans.
Heb jij het toevallig al geproefd?
woensdag 7 september 2011
Mooi woord: peignoir
Eind juli was ik een paar weken op vakantie. Nu weet ik niet hoe het de Gemodderlezers vergaat op vakantie, maar ik maak op vakantie eigenlijk altijd dingen mee die ik thuis nooit zou beleven. Zo zag ik, op de natuurcamping in Zuid-Frankrijk, een dame van middelbare leeftijd in peignoir naar het toilet lopen. De dame had in haar rechterhand een toiletrol en in haar linkerhand een sudokuboekje. Nu, dat had ik nou nog nooit eerder meegemaakt.
Naast het feit dat deze dame waarschijnlijk een grote boodschap zou gaan doen (waarom zou je anders sudoku’s meenemen naar het toilet?), intrigeerde vooral de peignoir mij. Ik bedoel, wie loopt er anno 2011 nog in een peignoir? Juist ja, alleen dames van middelbare leeftijd. Ik draag gewoon een ordinaire badstoffen badjas. Heerlijk kledingstuk trouwens, maar echt charmant is het niet te noemen. De peignoir was zachtroze en kleurde goed bij de lederbruingekleurde huid van de dame. (Waarschijnlijk stond ze al maanden op de knusse camping, sterker nog, ik durf te beweren dat ze er nu nóg staat.) Ik denk dat peignoirs alleen worden gedragen door dames van middelbare leeftijd, die hun sigaret nog roken met zo’n geweldig sigarettenhoudertje. (Overigens vond ik, op zoek naar een synoniem voor het goedkope ‘sigarettenhouder’ het woord ‘quellazaire’. Geweldig! Maar laat ik het bij peignoirs houden.)
Het woord ‘peignoir’ is, naar mijn bescheiden mening, geweldig. Het woord bevat veel klinkers, is lekker ‘rollend’ uit te spreken (“Pègnwááárrrr”) en het ziet er op papier zeer intrigerend uit. Ik vind het een heerlijk woord. Het is eigenlijk jammer dat ik het niet zo vaak gebruik. “Wacht even lieverd, ik doe nog even m’n peignoir uit.” – Weg romantiek. “Neem je nog even een peignoir voor me mee als je naar de stad gaat?” – Ondenkbaar. “Zeg, heb je de nieuwe peignoirlijn van HoutBrox al gezien? Is het niet énig?” – Hmm. Misschien roep ik dat ooit uit als ik zestig ben. Ik vrees dat ik, tot ik de leeftijd heb bereikt waarin ik ongestraft zélf in peignoir mag lopen, moet leren leven met het beeld van de dame met haar peignoir, toiletrol en sudokuboekje.
dinsdag 6 september 2011
Jippie! Het regent!
Als zelfbenoemd ervaringsdeskundige wil ik graag de bewering van onze weervrouw Helga van Leur weerleggen. Bij de uitzending van Knevel & Van Den Brink probeerde zij deze week de Nederlandse bevolking ervan te overtuigen dat deze zomer helemaal niet natter is dan andere zomers. De op sensatie beluste pers heeft dit op basis van onbetrouwbare statistieken de wereld in geslingerd! Hoewel ik door mijn eigen ervaringen toch de kant van de pers kies, is dit niet waarover ik ga schrijven. Graag wil ik met jullie delen hoe deze natte zomer mijn visie op regen heeft gerelativeerd en mij vandaag een gelukzalig gevoel heeft gebracht.
Na 21 jaar doorgebracht te hebben in dit kikkerlandje, stond mijn rode stormparaplu (ja, zo’n echte!) standaard klaar bij de voordeur. Stónd, tot deze bij een barbecue werd gestolen.. Dit was begin juni. Na gewend te zijn geraakt aan de luxe van mijn stormparaplu kon ik het niet over mijn hart verkrijgen een 2-euro-blokker-exemplaar te kopen, maar wilde ik ook geen 30 euro uitgeven aan een nieuwe. Hierdoor stonden voor mij juli en augustus in het teken van verregende outfits, uitgelopen make-up en plat geregend haar met als gevolg meewarige blikken naar mijn lege parapluhand.
Afgelopen dinsdag wilde het zo dat ik met Han in de Ikea belandde. Bij binnenkomst dook Han sneller in de bak met paraplu's dan ik met mijn ogen kon knipperen en stond ze na een paar seconden te zwaaien met een zuurstokroze exemplaar, ‘of ik er niet ook een wilde’. Na een diepe zucht en het definitieve besef dat ik mijn stormparaplu nooit meer terug zou zien, ging ik overstag. Vandaag ben ik mijn paraplu, de regen trotserend, bij Han op wezen halen. Op de terugweg bleek het, tot mijn teleurstelling, droog. Gelukkig stelde het Nederlandse weer mij niet teleur en begon het binnen een paar minuten keihard te regenen. Direct stak ik mijn nieuwe felroze paraplu beschermend op boven mijn hoofd en hij stelde mij niet teleur! Het gevoel dat mij overviel is slechts te beschrijven als ultiem geluk. Zojuist heb ik mijn roze kameraad op de lege plek naast de deur gezet en zit ik droog deze blog te typen. Of Helga of de pers nu gelijk heeft, ik trotseer nu vrolijk, met mijn roze plu in de hand, de regen!
maandag 5 september 2011
Brussel, het Hotel California onder de steden
De afslag Brussel wisten wij zonder problemen te bereiken. Tot zover voldeed de bewegwijzering, zij het wel ná de afslag. Maar toen begon het avontuur. Wij zijn niet in het bezit van een Tomtom, en dus probeerden wij de weg te vinden naar ons hotel (in het hart van de wijk met de ‘Institutions Européennes’), met behulp van een uitdraaitje van routeplanner.
En dat ging meteen al bij de afslag fout. Want aan bewegwijzering doen ze maar nauwelijks in Brussel en linksaf op het papiertje kan in werkelijkheid drie soorten links zijn. Kruisingen daar bestaan vaak uit een afslag of zes, zeven.
Noemt de routeplanner een straatnaam, dan betekent dat dat de huisband omgekeerd in zijn stoel in noodtempo een minuscuul straatnaambordje op een vieze gevel moet zien te vinden en te lezen terwijl ik wanhopig probeer debiele automobilisten te ontwijken. Vaak resulteerde dat in de constatering dat het deze straat niet was. Dat betekende keren en weer en terug naar de kruising en een nieuwe poging wagen.
Wij hebben op weg naar het hotel half Brussel gezien. We zaten soms vast op bizarre éénrichtingswegen waar gereden werd alsof we in hartje Rome waren. We moesten ergens rechtsaf en kwamen er twee dagen later achter waarom we die afslag nooit hadden kunnen vinden, hij was namelijk vrijwel onzichtbaar.
We wisten, door een combinatie van sublieme navigatietechnieken, richtingsgevoel en oriëntatie en aan de hand van landschapskenmerken het hotel steeds dichter te naderen. Het hotel lag bij een reusachtige rotonde die ik drie keer heb moeten rijden en waarbij het opkomende verkeer voorrang had.
De volgende dag wilden we naar Waterloo. Gelukkig was het zo vroeg nog uitgestorven op straat. Toch zagen we half Brussel terwijl we minutieus de routebeschrijving probeerden te volgen. Straten bleken halverwege van naam te veranderen, en dat meerdere keren. Soms heette de ene kant van de straat anders dan de andere. Vaak stond het bordje ring eerst de ene kant op en een kilometer later precies de andere kant op. Meestal stond er helemaal niets.
Uiteindelijk wisten we de snelweg en Waterloo te bereiken. Natuurlijk niet nadat we de hele ambassadewijk hadden gezien en sommige kerken wel drie keer. Mr. Copy was het herkenningsteken dat we dat weekend het meeste zagen ( “Oh ja, je hebt gelijk, we komen inderdaad weer langs de Mr. Copy”).
Wij hebben de theorie dat de Belgen zelf geheime markeringen gebruiken en zo de stad kunnen verlaten, maar dat toeristen er aan de Goden zijn overgeleverd.
vrijdag 2 september 2011
Oma
Lieve oma,
hebt u een goed leven gehad? Bent u gelukkig geweest? Ik kan het maar moeilijk beoordelen. Ik denk, nee, ik weet zéker dat u bepaalde delen van uw leven gelukkig was. Vóórdat u in het bejaardentehuis kwam, bijvoorbeeld. En toen u nog vaak buiten kwam en nog bij ons op bezoek kon komen. Ik weet nog wat een geweldig gevoel voor humor u had, zelfspot en ironie waren u niet vreemd.
Maar uw leven had ook een moeilijke kant, een donkere kant die de laatste jaren steeds meer de overhand kreeg. Toen u in het bejaardentehuis kwam, overigens op uw eigen verzoek, ging uw toestand zienderogen achteruit. U kwam niet vaak meer buiten en had minder te vertellen als we weer eens op bezoek kwamen. Daarom vonden we het ook niet leuk meer om bij u langs te gaan en zagen we u steeds minder. Het was een ingewikkelde tijd waarin ik af en toe gepijnigd werd door schuldgevoelens. Want waarom zou je nog op bezoek gaan bij iemand die toch geen lol meer beleeft aan het leven?
Tot een paar jaar geleden. U was inmiddels de 90 gepasseerd en leek een tweede jeugd door te maken. U kwam uw kamer weer uit en bezocht de gezamenlijke activiteiten in het bejaardentehuis: samen liedjes zingen, knutselen en pannenkoeken eten. Voor u als zoetekauw was dat natuurlijk heerlijk! (Overigens denk ik dat we, als we uw kamer leeg gaan ruimen, overal Haagsche Hopjes en boterbabbelaars gaan tegenkomen.) Ook kreeg u af en toe bezoek van enkele achterkleinkinderen, die nog héél jong waren en waar u apetrots op was. Precies een maand geleden, op 2 augustus, bezochten mijn meneer, mijn broer en ik u voor het laatst. We vertelden u verhalen en lieten u onze vakantiefoto’s zien. U vond het schitterend. Ik denk dat u op zulke momenten weer even gelukkig was.
Maar uw lichaam bleek broos en sinds een paar weken wilde u niet meer eten. En toen we vorige week te horen kregen dat u niet meer uit bed kwam en ook niet meer wilde drinken, zelfs geen chocolademelk meer, wisten we dat het niet lang meer zou duren. Mijn vader en zijn vrouw waren eergisteren nog bij u en u begreep hen toen zij u de groeten van ons allemaal deden. Toen u de namen hoorde van mijn ooms, tantes en andere familieleden, rolden er tranen over uw ingevallen wangen. Ik geloof daarom dat u een mooi afscheid hebt gehad van deze wereld. Gisteren bent u overleden. Na 95 jaar is uw leven ten einde. Ik hoop dat de gelukkige momenten van de donkere tijden hebben gewonnen.
Liefs,
Han
donderdag 1 september 2011
We zijn er bijna!
Om te begrijpen wat er zo briljant is aan dit programma, moet je natuurlijk eigenlijk gewoon kijken (maandagavond of uitzending gemist), maar ik zal het proberen uit te leggen.
Wat ik het mooiste aan het programma vind is de groepsdynamiek, zoals dat vaak het geval is bij realityprogramma's. Ieder jaar heb je wat ik noem de deskundige reisleider, een bejaarde en officieel aangestelde versie van de regelnederlander. Een lekker actieve bejaarde die alles voor iedereen regelt en overal verstand van heeft. Dan heb je de lolbroek, die altijd op Ron-Brandsteder-achtige wijze astmatisch lacht (vaak ook om niks), de flirt, die denkt dat zij de vlotste en begeerlijkste dame van de groep is, de treurwilg, die om elke hoek een probleem ziet.
In de aflevering van vorige week maakte een stel zich bij voorbaat al druk over het feit dat hun auto oververhit kon raken tijdens de bergetappe op Corsica. De vrouw keek de hele dag daarvoor al met een gezicht alsof ze het lijden van de gehele wereld op haar schouders torste ("We wisten ook niet dat Corsica zo bergachtig was"). En uiteraard raakte de auto inderdaad oververhit.
De auto en de rit zijn dankbare onderwerpen in dit programma. Het mooiste was de man die zo van rijden in de bergen hield. Die kon er zo enthousiast over vertellen, prachtig. Z’n vrouw vond het maar niks. “ja je zit er maar naast en je gaat de hele tijd heen en weer en je kan maar niks doen, vreselijk” Die man was heel aandoenlijk en genoot zichtbaar, terwijl zijn vrouw er balend naast zat. Ik weet niet of het dezelfde man was die de volgende aflevering huilend bij zijn auto stond, omdat een van zijn vakantiegenoten ("ja, dat doe je toch voor mekaar?") zijn trekhaak weer onder de auto gelast had. Snikkend zei hij: "Fijn hè om vrienden te hebben?" Ik snikte zachtjes mee.
Afgelopen maandag kreeg de kijker een kijkje in de keuken van de reizende bejaarden. Een man zat boven een butagastankje pannenkoeken te bakken. Een ander at voor zijn caravan bruine bonen met augurken en spekjes, wat volgens hem héérlijk was. Twee vrouwen keken staand toe en een vertelde dat het inderdaad heel lekker was en dat zij dat gisteren ook gegeten had, maar "de hele nacht het zuur" had gehad. In de volgende scene zag je een echtpaar in de caravan zitten eten: "Ja, 't is 35 graden hier en wij zitten lekker erwtensoep te eten." Een staaltje Hollandse tevredenheid.
Naast de auto is geklooi op de camping ook iets wat de hele groep in de ban houdt. Het plaatsen van de caravan met de mover (een motortje onder de disselbak, zodat je niet zelf hoeft te duwen) of geluidsoverlast van stratenmakers om de hoek. "Om 12 uur houden ze ermee op" ... "Zijn ze nou al klaar?" ... "Om 12 uur" ... "Hoe weet je dat?" ... "Heb ik net gevraagd" ... "Het is toch al 12 uur geweest?" ... "ja, ze waren toch gestopt?" ... "ja, drie minuten en toen zijn ze weer begonnen" Je zit op Sardinië, ga gewoon lekker overdag van die camping af!
Zo kan ik nog een uur doorgaan, over kleding, de uniformiteit van de tuinstoelen en de dames met, zoals ze dat in het Engels treffend noemen, 'bingo flaps', overtollige armflappen waar je portemeneetjes uit kunt maken. Maar dat ga ik niet doen. Jij gaat aanstaande maandag zelf kijken. Omroep Max, je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen.