Afgezien van het feit dat een bezoekje aan de site van jammerk Hero naadloos aansluit op het onderwerp van gisteren (jam assortiment, fatboy producten), voedt de site van Tielse Flip sterke vermoedens dat het voorbij is met de hoogtijdagen van dit oerhollandse merk. Het is simpelweg niet meer van deze tijd.
Zo doet Hero niet aan social media. Nou ja, Hyves dan wel. Maar laten we wel wezen; er zijn bijna net zoveel mensen die hun Hyvesaccount opzeggen als klanten die afgelopen week ING gedag hebben gezegd. Filemon probeerde het imago van de regio nog te pimpen met 'I love Betuwe' maar in Gelderland zijn ze nog niet klaar voor Facebook en Twitter.
Hero heeft ook niet de moeite genomen om een redacteur in te schakelen om de site even goed te bekijken. De spelfouten zijn namelijk niet op een enkele hand te tellen. Ik kan niet begrijpen dat deze investering niet is gemaakt. Hero is aan A-merk, voor mensen met een A-inkomen. Die willen geen spelfouten, die willen een lekker product met zacht fruit zonder onnodige spaties en met correct gespelde meervoudsvormen.
Ik durf zelfs vraagtekens te zetten bij het bedrijfsplan van dit fruitige merk. Hero zegt zelf: Met innovatieve producten speelt Hero in op de behoefte aan fruitige voeding die tegelijkertijd lekker en gezond is. Er komen zoveel vragen in mij op: wat is fruitige voeding? Eten met een fruitachtig karakter? Voedingswaar met een enigzins fruitachtig E-nummer? Ik kan hier niks over vinden.
Het communicatieteam van Hero heeft gekozen voor een moderne en hippe manier van product placement maar slaat de plank best een beetje mis. Natuurlijk is het tof om een app te ontwikkelen, maar deze zorgt niet voor het gewenste effect om de jamklant een zonnig gevoel te bezorgen. De site is semi-hip, maar niet state of the art.
Ga terug naar de basis en lift mee op de 'puur en authentiek'-hausse. Maak van Tielse Flip een stoere fruiteter in plaats van zo'n slap bessenmannetje. Immers, iedereen weet dat als harde werkers boterhammen met jam eten, de Betuwelijn een stuk eerder klaar was geweest. Laat het idee van hip en modern zijn los, dit past helemaal niet bij een merk dat al zolang bekend is bij de klanten. Keep it real!
En ten slotte, stop met het bedenken van onduidelijke namen voor nieuwe producten. Fruitpasta. Daar krijgen mensen rare associaties bij; is het met chocolade en voor op brood? Of met olijven en parmezaanse kaas voor de avondmaaltijd? Oh nee wacht, het is smeerbaar fruit. Voor op de boterham. Dat heet dus jam. Core business, lieve Flippen. Stick to your core business. Houdt vast aan het imago van gezelligheid en ouderwetse Hollandse kwaliteit. En zoek het dicht bij huis. Want een Hero die nooit genoeg krijgt van publiciteit en wellicht inzetbaar is voor een mooie PRstunt is misschien wel dichterbij dan je denkt.
donderdag 24 maart 2011
woensdag 23 maart 2011
Spazi de Taalnazi
De een noemt het een uit de hand gelopen hobby. Iemand anders spreekt van beroepsdeformatie. Of van een obsessie. Onnodig spatiegebruik. Je kan nu nog besluiten om te stoppen met het lezen van deze column. Want zodra je op de hoogte bent gebracht van het bestaan van dit fenomeen, zie je het overal. Overal. En er is nog geen medicijn tegen uitgevonden.
Ik hou best van wetenschap en dus van proefondervindelijk vaststellen. Dus klom ik, zoals bijna elke ochtend, op mijn fiets om de afstand van mijn huis naar Utrecht CS af te leggen. Alleen had mijn tocht ditmaal een extra doel. Tellen. In deze twee kilometer or so kwam ik de volgende onjuistheden tegen:
eet café
belasting aangifte
belasting adviseur
schoenen gigant
galla jurk
shoarma schotel
openings tijden
voet massage
Ik kan nu een heel betoog gaan houden over de verloedering van de Nederlandse taal maar deze voorbeelden spreken voor zich. Het is gewoon onbegrijpelijk dat dit mijn straatbeeld moet kleuren. En niet alleen mijn straatbeeld; ook bedrijfspresentaties, gedecoreerde taarten, NRC Handelsblad, de nieuwsbrief van RTV Utrecht en productennamen van 's lands grootste kruidenier hebben er een handje van.
Dat er ergens een foutje insluipt, soit. U begrijpt, ik dek mezelf alvast in voordat iemand met een nog grotere obsessie dan uw blogster van vandaag alle Gemodderschrijfsels gaat uitpluizen. Desalniettemin zijn onnodige spaties een epidemie. Een grote smet op de taal. Met name de onnodige spaties in woorden met een verbindings-s (ai, deze is tricky) zijn moeilijk te vergeven. Of onnodige spaties op een reclamebord van een schoonheidszaak waarop diensten worden aangeprezen: als je "relaxmassage" aan elkaar schrijft, dan doe je toch niet opeens "voet massage" los?
Ligt het aan mij? Weet jij nog meer voorbeelden? Vooralsnog ga ik gebukt onder de onnodige spaties verspreid door het ganse land. En onder mijn nieuwe bijnaam: Spazi de Taalnazi.
Ik hou best van wetenschap en dus van proefondervindelijk vaststellen. Dus klom ik, zoals bijna elke ochtend, op mijn fiets om de afstand van mijn huis naar Utrecht CS af te leggen. Alleen had mijn tocht ditmaal een extra doel. Tellen. In deze twee kilometer or so kwam ik de volgende onjuistheden tegen:
eet café
belasting aangifte
belasting adviseur
schoenen gigant
galla jurk
shoarma schotel
openings tijden
voet massage
Ik kan nu een heel betoog gaan houden over de verloedering van de Nederlandse taal maar deze voorbeelden spreken voor zich. Het is gewoon onbegrijpelijk dat dit mijn straatbeeld moet kleuren. En niet alleen mijn straatbeeld; ook bedrijfspresentaties, gedecoreerde taarten, NRC Handelsblad, de nieuwsbrief van RTV Utrecht en productennamen van 's lands grootste kruidenier hebben er een handje van.
Dat er ergens een foutje insluipt, soit. U begrijpt, ik dek mezelf alvast in voordat iemand met een nog grotere obsessie dan uw blogster van vandaag alle Gemodderschrijfsels gaat uitpluizen. Desalniettemin zijn onnodige spaties een epidemie. Een grote smet op de taal. Met name de onnodige spaties in woorden met een verbindings-s (ai, deze is tricky) zijn moeilijk te vergeven. Of onnodige spaties op een reclamebord van een schoonheidszaak waarop diensten worden aangeprezen: als je "relaxmassage" aan elkaar schrijft, dan doe je toch niet opeens "voet massage" los?
Ligt het aan mij? Weet jij nog meer voorbeelden? Vooralsnog ga ik gebukt onder de onnodige spaties verspreid door het ganse land. En onder mijn nieuwe bijnaam: Spazi de Taalnazi.
dinsdag 22 maart 2011
I heart... Twente
Deze lofzang ging in eerste instantie over Herman Finkers. Toen ik vervolgens nadacht over waarom ik nou eigenlijk zo dol ben op Herman Finkers, kwam ik telkens uit bij hetzelfde antwoord: Twente. Finkers is een geweldige man, maar als hij uit Groningen of Friesland was gekomen, had ik lang niet zo van hem genoten.
Nu moet ik er wel bij zeggen dat ik bevooroordeeld ben. Hoewel, bevooroordeeldheid gaat ervan uit dat je geen kennis hebt van de werkelijke omstandigheden, dus eigenlijk ben ik niet zo zeer bevooroordeeld, maar beoordeeld. Ik heb namelijk wat ik 'De Twents-Connection' noem: roots in Twente. Misschien komt, zoals in mijn geval, je vader of moeder uit Twente, of misschien ben je er zelf geboren. Het gaat erom dat je niet in Twente woont, maar er wel banden mee hebt en warme gevoelens krijgt bij Twente en vooral ook haar tongval. Als je in je omgeving rondvraagt zul je erachter komen dat veel van je vrienden ook de Twents Connection hebben, het zal je verbazen.
Het mooie aan Twente is in de eerste plaats het Twentse landschap. Denk groene weides met van die bonkige paarden met van die sokjes aan, mooie bossen en zelfs een kasteel (Twickel). In mijn jeugd ging ik vaak bij mijn oma in Twente logeren en ik heb fijne herinneringen aan de fietstochten die wij toen maakten. Mijn oma was ervan overtuigd dat Twente het allermooiste plekje op aarde was, en hoewel zij slechts een paar maal in het buitenland is geweest, ben ik geneigd haar te geloven.
Het mooie aan Twente zijn natuurlijk ook de Tukkers. Dat heerlijke taaltje, ik denk er met weemoed aan en als ik Herman Finkers hoor, dan ben ik weer even op een verjaardagsfeest in Delden of Vassen. Als mijn moeder mij soms belde wanneer ik bij mijn oma was, dan zei ik "mama, wat praat je snel." En dat vat het wel samen: de helft van de woorden inslikken en de rest lekker oprekken. Lopen wordt "loooop'n" en wie kent niet de grap over de frisdrank van met twaalf klinkers? Juist, coooooolaaaaaa.
Ontwapenend is ook het taalgebruik, de manier van uitdrukken. Vroeger dacht ik altijd dat het aan mijn lieve vader lag wanneer hij ergens op reageerde met "Nah, dat vind ik nou wel aardig". Nu weet ik dat hij dan door het dolle heen is, dat hij bedoelt dat iets helemaal fantastisch is. Ten onrechte dacht ik vroeger altijd dat hij nooit zo enthousiast was, maar hij was juist uitzinnig van vreugde!
De regiosoap Van Jonge Leu en Oale Groond is wat dat betreft een eye-opener geweest. De serie speelt zich af op het Twentse platteland en er wordt in dialect of met Twentes accent gesproken. Een van de acteurs in de serie is ook weer mijn geliefde Herman Finkers, en bij hem wilde het niet zo vlotten in de liefde. Niet zo gek als je in het Twents niet zegt "Ik vind je leuk" of "Ik hou van jou", maar "Je leup me nog niks voor de voet'n."
Overigens zijn de Tukkers zelf soms wat onzeker over hun eigen taal. Volkomen ten onrechte hebben zij dan last van een minderwaardigheidscomplex, wat resulteert in het afzetten tegen stadse fratsen en benadrukken dat zij normaal zijn en het Westen gek is. Hoe vaak ik wel niet heb moeten horen "Oooo, dat vind'n wij hier heel gewooon." Doe maar niet zo gek. Het toppunt was een jongetje dat voordrong bij de kassa en tegen wie ik zei dat hij achteraan moest sluiten. Boos keek hij mij aan, en blafte mij toe: "Ooo, je hoef nie zo'n kapsones te hebb'n, omdat je zooo proat."
En zo is het maar net. Niet zo'n kapsones, die Tukkers zijn hartstikke leuk (of gewoon wel aardig) en ze wonen in ieder geval in een van de mooiste stukjes Nederland. Misschien dat ik er van de zomer maar weer eens ga fietsen.
Nu moet ik er wel bij zeggen dat ik bevooroordeeld ben. Hoewel, bevooroordeeldheid gaat ervan uit dat je geen kennis hebt van de werkelijke omstandigheden, dus eigenlijk ben ik niet zo zeer bevooroordeeld, maar beoordeeld. Ik heb namelijk wat ik 'De Twents-Connection' noem: roots in Twente. Misschien komt, zoals in mijn geval, je vader of moeder uit Twente, of misschien ben je er zelf geboren. Het gaat erom dat je niet in Twente woont, maar er wel banden mee hebt en warme gevoelens krijgt bij Twente en vooral ook haar tongval. Als je in je omgeving rondvraagt zul je erachter komen dat veel van je vrienden ook de Twents Connection hebben, het zal je verbazen.
Het mooie aan Twente is in de eerste plaats het Twentse landschap. Denk groene weides met van die bonkige paarden met van die sokjes aan, mooie bossen en zelfs een kasteel (Twickel). In mijn jeugd ging ik vaak bij mijn oma in Twente logeren en ik heb fijne herinneringen aan de fietstochten die wij toen maakten. Mijn oma was ervan overtuigd dat Twente het allermooiste plekje op aarde was, en hoewel zij slechts een paar maal in het buitenland is geweest, ben ik geneigd haar te geloven.
Het mooie aan Twente zijn natuurlijk ook de Tukkers. Dat heerlijke taaltje, ik denk er met weemoed aan en als ik Herman Finkers hoor, dan ben ik weer even op een verjaardagsfeest in Delden of Vassen. Als mijn moeder mij soms belde wanneer ik bij mijn oma was, dan zei ik "mama, wat praat je snel." En dat vat het wel samen: de helft van de woorden inslikken en de rest lekker oprekken. Lopen wordt "loooop'n" en wie kent niet de grap over de frisdrank van met twaalf klinkers? Juist, coooooolaaaaaa.
Ontwapenend is ook het taalgebruik, de manier van uitdrukken. Vroeger dacht ik altijd dat het aan mijn lieve vader lag wanneer hij ergens op reageerde met "Nah, dat vind ik nou wel aardig". Nu weet ik dat hij dan door het dolle heen is, dat hij bedoelt dat iets helemaal fantastisch is. Ten onrechte dacht ik vroeger altijd dat hij nooit zo enthousiast was, maar hij was juist uitzinnig van vreugde!
De regiosoap Van Jonge Leu en Oale Groond is wat dat betreft een eye-opener geweest. De serie speelt zich af op het Twentse platteland en er wordt in dialect of met Twentes accent gesproken. Een van de acteurs in de serie is ook weer mijn geliefde Herman Finkers, en bij hem wilde het niet zo vlotten in de liefde. Niet zo gek als je in het Twents niet zegt "Ik vind je leuk" of "Ik hou van jou", maar "Je leup me nog niks voor de voet'n."
Overigens zijn de Tukkers zelf soms wat onzeker over hun eigen taal. Volkomen ten onrechte hebben zij dan last van een minderwaardigheidscomplex, wat resulteert in het afzetten tegen stadse fratsen en benadrukken dat zij normaal zijn en het Westen gek is. Hoe vaak ik wel niet heb moeten horen "Oooo, dat vind'n wij hier heel gewooon." Doe maar niet zo gek. Het toppunt was een jongetje dat voordrong bij de kassa en tegen wie ik zei dat hij achteraan moest sluiten. Boos keek hij mij aan, en blafte mij toe: "Ooo, je hoef nie zo'n kapsones te hebb'n, omdat je zooo proat."
En zo is het maar net. Niet zo'n kapsones, die Tukkers zijn hartstikke leuk (of gewoon wel aardig) en ze wonen in ieder geval in een van de mooiste stukjes Nederland. Misschien dat ik er van de zomer maar weer eens ga fietsen.
Help!
Twee dames van gemodder zijn ziek en de andere dame heeft een ziek kind. Situaties waarin er geen column uit je vingers rolt en je alleen maar bezig bent met de dagelijkse beslommeringen: zorgen, eten koken, langs de apotheek en slapen, vooral slapen. Als je al tijd hebt om achter je computer te kruipen mist de inspiratie. Typisch een moment waarop je op zoek bent naar de gastcolumnist die af en toe bij kan springen als wij door ons dagelijkse gemodder in beslag worden genomen.
Ben jij die gastcolumnist die bij kan springen? Schrijf een leuk stukje (mag over vanalles gaan) van tussen de 250 en 450 woorden en stuur op naar gemodder@hotmail.com Als we het leuk vinden plaatsen we het, en wie weet heb je wel meer inspiratie dan voor één stukje?
Stuur op die columns, stuur op!
Ben jij die gastcolumnist die bij kan springen? Schrijf een leuk stukje (mag over vanalles gaan) van tussen de 250 en 450 woorden en stuur op naar gemodder@hotmail.com Als we het leuk vinden plaatsen we het, en wie weet heb je wel meer inspiratie dan voor één stukje?
Stuur op die columns, stuur op!
maandag 21 maart 2011
Een week waarin alles en iedereen lijkt te falen
Er zijn van die dagen dat niets of niemand in dit land lijkt te werken. De hele week door loopt minstens twee keer per dag mijn computer vast. De helpdesk komt niet verder dan opnieuw opstarten. Nu.nl is onbereikbaar.
Ik heb maandagochtend mijn kind afgegeven op de crèche met de mededeling dat ze afgelopen weekend niet echt wilde slapen, ze wel moe zal zijn en ze haar maar tijdig in bed moeten leggen, ook als ze haar ogen niet dicht wil doen. Ik kom haar om vijf uur ophalen en een andere leidster vraagt me of het nieuw beleid is dat ze mijn dochtertje minder moeten laten slapen. Ik snap niet wat ze bedoelt en leg uit wat ik gezegd heb. Blijkbaar heeft de dame van die ochtend mijn instructies verkeerd begrepen. Ze waren volgens mij niet voor meerdere uitleg vatbaar, maar ok. Kind is moe.
Mijn geliefde probeert voor de zoveelste maal meerdere instanties te bereiken maar niemand reageert. Eén secretaresse presteert het zelfs te melden dat ze naar aanleiding van zijn telefoontje de week ervoor een notitie voor haar baas heeft gemaakt maar nog geen schriftelijke reactie op de notitie heeft binnengekregen.
Op weg naar huis zijn in de tram de automaten van de chipknip stuk. Er dreigt een nucleaire ramp.
Dinsdag kom ik aan bij de apotheek waar het zo druk is dat ik na een half uur, zonder te zijn geholpen, weer weg moet lopen omdat ik anders de afspraak op het consultatiebureau mis. Op het consultatiebureau blijkt mijn afspraak wel in het boekje maar niet in het computersysteem te staan. Ik kan uiteindelijk worden geholpen maar het gaat allemaal niet eenvoudig. Bij de supermarkt op de terugweg blijkt van alles op te zijn. De apotheek heeft nog steeds een rij (en de nummertjesmachine werkt niet) en dus duurt het een half uur voordat ik mijn spullen heb.
Op woensdag belt eindelijk iemand terug die we al een week elke dag hebben gebeld. Drie spotjes in de keuken gaan stuk. Als de zon door het raam schijnt blijkt deze enorm vies te zijn. Ik had de glazenwasser toch gevraagd elke maand álle ramen te wassen? De basilicum is al drie weken structureel uitverkocht.
Op donderdag blijkt op weg naar huis een onderdeel van mijn fiets af te breken. De rechter rem doet het ook niet meer en terwijl ik al fietsend aan mijn man probeer uit te leggen dat mijn telefoon uit zichzelf een sms verstuurde waarin stond dat ik in de bios zat terwijl ik probeerde de telefoon op te nemen, word ik bijna aangereden door een auto.
Drie weken te laat neemt de VN een resolutie aan inzake Libië. Het houtblok in de open haard wil niet branden.
Op vrijdag probeert mijn man nieuwe fietsen te bestellen via internet. Twee fietsen tegelijk kun je niet bestellen, dat kan het systeem niet en aan en dus moet het per stuk. Omdat geld overboeken van de spaarrekening twee dagen duurt kunnen we er maar één met ideal betalen. De andere fiets wil hij met creditcard afrekenen maar daarvoor hebben we niet de juiste pincode bij de hand. Aankoop van de tweede fiets wordt uitgesteld. Hij heeft die vrijdag een afspraak staan die na een half uur wachten verkeerd genoteerd blijkt (door de betreffende instantie).
Er zit papier vast in de printer. Na twintig minuten prutsen doet hij het weer maar print eerst de driehonderd pagina’s tellende (vastgelopen) opdracht van een collega.
Twitter loopt vast. Het bier is op.
Er zijn van die momenten dat je maar beter met een deken over je hoofd in bed kunt gaan liggen, hopend dat je dochter die nacht niet twintig keer haar speen kwijt raakt en de rest van de problemen zichzelf oplost.
Ik heb maandagochtend mijn kind afgegeven op de crèche met de mededeling dat ze afgelopen weekend niet echt wilde slapen, ze wel moe zal zijn en ze haar maar tijdig in bed moeten leggen, ook als ze haar ogen niet dicht wil doen. Ik kom haar om vijf uur ophalen en een andere leidster vraagt me of het nieuw beleid is dat ze mijn dochtertje minder moeten laten slapen. Ik snap niet wat ze bedoelt en leg uit wat ik gezegd heb. Blijkbaar heeft de dame van die ochtend mijn instructies verkeerd begrepen. Ze waren volgens mij niet voor meerdere uitleg vatbaar, maar ok. Kind is moe.
Mijn geliefde probeert voor de zoveelste maal meerdere instanties te bereiken maar niemand reageert. Eén secretaresse presteert het zelfs te melden dat ze naar aanleiding van zijn telefoontje de week ervoor een notitie voor haar baas heeft gemaakt maar nog geen schriftelijke reactie op de notitie heeft binnengekregen.
Op weg naar huis zijn in de tram de automaten van de chipknip stuk. Er dreigt een nucleaire ramp.
Dinsdag kom ik aan bij de apotheek waar het zo druk is dat ik na een half uur, zonder te zijn geholpen, weer weg moet lopen omdat ik anders de afspraak op het consultatiebureau mis. Op het consultatiebureau blijkt mijn afspraak wel in het boekje maar niet in het computersysteem te staan. Ik kan uiteindelijk worden geholpen maar het gaat allemaal niet eenvoudig. Bij de supermarkt op de terugweg blijkt van alles op te zijn. De apotheek heeft nog steeds een rij (en de nummertjesmachine werkt niet) en dus duurt het een half uur voordat ik mijn spullen heb.
Op woensdag belt eindelijk iemand terug die we al een week elke dag hebben gebeld. Drie spotjes in de keuken gaan stuk. Als de zon door het raam schijnt blijkt deze enorm vies te zijn. Ik had de glazenwasser toch gevraagd elke maand álle ramen te wassen? De basilicum is al drie weken structureel uitverkocht.
Op donderdag blijkt op weg naar huis een onderdeel van mijn fiets af te breken. De rechter rem doet het ook niet meer en terwijl ik al fietsend aan mijn man probeer uit te leggen dat mijn telefoon uit zichzelf een sms verstuurde waarin stond dat ik in de bios zat terwijl ik probeerde de telefoon op te nemen, word ik bijna aangereden door een auto.
Drie weken te laat neemt de VN een resolutie aan inzake Libië. Het houtblok in de open haard wil niet branden.
Op vrijdag probeert mijn man nieuwe fietsen te bestellen via internet. Twee fietsen tegelijk kun je niet bestellen, dat kan het systeem niet en aan en dus moet het per stuk. Omdat geld overboeken van de spaarrekening twee dagen duurt kunnen we er maar één met ideal betalen. De andere fiets wil hij met creditcard afrekenen maar daarvoor hebben we niet de juiste pincode bij de hand. Aankoop van de tweede fiets wordt uitgesteld. Hij heeft die vrijdag een afspraak staan die na een half uur wachten verkeerd genoteerd blijkt (door de betreffende instantie).
Er zit papier vast in de printer. Na twintig minuten prutsen doet hij het weer maar print eerst de driehonderd pagina’s tellende (vastgelopen) opdracht van een collega.
Twitter loopt vast. Het bier is op.
Er zijn van die momenten dat je maar beter met een deken over je hoofd in bed kunt gaan liggen, hopend dat je dochter die nacht niet twintig keer haar speen kwijt raakt en de rest van de problemen zichzelf oplost.
Labels:
Column,
Eef,
Het weer en andere smalltalk,
Werk
vrijdag 18 maart 2011
Japan, een puinhoop
De ramp in Japan. De tv houdt er, terecht, niet over op. We zijn nu een week verder en een aantal dingen zijn me opgevallen.
De deskundigen. Ze zijn er in vele soorten en maten. Bij de ‘ramp’ in de Botlek zag ik het ook al, ze zitten in de studio maar kunnen eigenlijk over de hele situatie niets zinnigs zeggen. Het is speculeren tot en met en in feite had de NOS net zo goed mij kunnen bellen om daar te gaan zitten speculeren. De eerste dagen na de aardbeving kwam men niet verder dan de opmerking dat sprake was van een zware aardbeving en een tsunami en dat daar waarschijnlijk veel slachtoffers bij waren gevallen. Er kwam een golfdeskundige in beeld (ik wou dat ik het verzonnen had, maar helaas, hij bestaat echt), die niet meer kon vertellen dan dat zo’n aardbeving “Ja, hoge golven kan geven.” “Hoe hoog dan?” “Nou, we krijgen berichten binnen van tien meter, das best hoog.” En zo ging het nog even door.
Er waren nucleaire deskundigen (al dan niet van activistische garnituur), stralingsdeskundigen, veiligheidsdeskundigen (die pakken in één keer gewoon alles mee dat met veiligheid te maken heeft, kun je bellen voor elke ramp), mensen van het KNMI (altijd handig om te weten welk weer het is of wordt), seismologen (“8,9 is best heftig”) en ervaringsdeskundigen (mensen die de vorige tsunami meemaakten en konden vertellen hoe dat was geweest).
Naast de deskundigen en hun giswerk was er het Grote Niet Weten. Men wist niet hoeveel mensen er dood waren, niet hoeveel geëvacueerd, niet hoeveel vermist en ga zo maar door. Er waren hele gebieden die niet bereikt konden worden en niemand wist hoe het er daar uit zag en de Japanse regering kon eigenlijk ook niets zinnigs zeggen. Niet over de kerncentrales, niet over het getroffen gebied en niet over de aantallen slachtoffers.
Toen van de week een kernramp dreigde luisterde in naar Radio 1, er waren daar verslaggevers ter plaatse die vanuit Hilversum moesten horen wat de stand van zaken was, wat de premier had gezegd, wat de keizer had gezegd, wat het stralingsniveau was. Er kwamen verslaggevers terug naar huis, niet alleen vanwege de dreigende kernramp maar ook omdat ze gewoon niets zinnigs konden zeggen terwijl ze ter plaatse waren. Er was een hoop rommel, een hoop verwarring en weinig eten en drinken.
Ik vind het onbegrijpelijk dat een ontwikkeld land als Japan na een week nog steeds zo weinig weet of zo weinig vertelt en met name zo weinig doet. Niemand weet precies hoe het met kerncentrales is. Niemand weet hoeveel mensen er kwijt zijn. Er is een tekort aan alles en er is een week de tijd geweest om liters en liters drinkwater en kilo’s en kilo’s rijst in te vliegen en toch is dat niet gebeurd. Ik zag op tv dat er reddingsteams lijken zochten en dat er paden waren gemaakt door de rommel heen, maar ik zag ook mensen (en kinderen!) in opvangcentra die honger hadden. Justin Long merkte in Die Hard 4.0 (Live free of die hard) terecht op toen Bruce Willis niet wilde geloven dat de hele infrastructuur van het land plat kwam te liggen ‘It took FEMA five days to get water to the Superdome’. Dat vat het wel samen. Een westers land dat zijn eigen burgers over een paar honderd kilometer afstand geen water kan brengen. Ik vind het onbegrijpelijk.
De deskundigen. Ze zijn er in vele soorten en maten. Bij de ‘ramp’ in de Botlek zag ik het ook al, ze zitten in de studio maar kunnen eigenlijk over de hele situatie niets zinnigs zeggen. Het is speculeren tot en met en in feite had de NOS net zo goed mij kunnen bellen om daar te gaan zitten speculeren. De eerste dagen na de aardbeving kwam men niet verder dan de opmerking dat sprake was van een zware aardbeving en een tsunami en dat daar waarschijnlijk veel slachtoffers bij waren gevallen. Er kwam een golfdeskundige in beeld (ik wou dat ik het verzonnen had, maar helaas, hij bestaat echt), die niet meer kon vertellen dan dat zo’n aardbeving “Ja, hoge golven kan geven.” “Hoe hoog dan?” “Nou, we krijgen berichten binnen van tien meter, das best hoog.” En zo ging het nog even door.
Er waren nucleaire deskundigen (al dan niet van activistische garnituur), stralingsdeskundigen, veiligheidsdeskundigen (die pakken in één keer gewoon alles mee dat met veiligheid te maken heeft, kun je bellen voor elke ramp), mensen van het KNMI (altijd handig om te weten welk weer het is of wordt), seismologen (“8,9 is best heftig”) en ervaringsdeskundigen (mensen die de vorige tsunami meemaakten en konden vertellen hoe dat was geweest).
Naast de deskundigen en hun giswerk was er het Grote Niet Weten. Men wist niet hoeveel mensen er dood waren, niet hoeveel geëvacueerd, niet hoeveel vermist en ga zo maar door. Er waren hele gebieden die niet bereikt konden worden en niemand wist hoe het er daar uit zag en de Japanse regering kon eigenlijk ook niets zinnigs zeggen. Niet over de kerncentrales, niet over het getroffen gebied en niet over de aantallen slachtoffers.
Toen van de week een kernramp dreigde luisterde in naar Radio 1, er waren daar verslaggevers ter plaatse die vanuit Hilversum moesten horen wat de stand van zaken was, wat de premier had gezegd, wat de keizer had gezegd, wat het stralingsniveau was. Er kwamen verslaggevers terug naar huis, niet alleen vanwege de dreigende kernramp maar ook omdat ze gewoon niets zinnigs konden zeggen terwijl ze ter plaatse waren. Er was een hoop rommel, een hoop verwarring en weinig eten en drinken.
Ik vind het onbegrijpelijk dat een ontwikkeld land als Japan na een week nog steeds zo weinig weet of zo weinig vertelt en met name zo weinig doet. Niemand weet precies hoe het met kerncentrales is. Niemand weet hoeveel mensen er kwijt zijn. Er is een tekort aan alles en er is een week de tijd geweest om liters en liters drinkwater en kilo’s en kilo’s rijst in te vliegen en toch is dat niet gebeurd. Ik zag op tv dat er reddingsteams lijken zochten en dat er paden waren gemaakt door de rommel heen, maar ik zag ook mensen (en kinderen!) in opvangcentra die honger hadden. Justin Long merkte in Die Hard 4.0 (Live free of die hard) terecht op toen Bruce Willis niet wilde geloven dat de hele infrastructuur van het land plat kwam te liggen ‘It took FEMA five days to get water to the Superdome’. Dat vat het wel samen. Een westers land dat zijn eigen burgers over een paar honderd kilometer afstand geen water kan brengen. Ik vind het onbegrijpelijk.
donderdag 17 maart 2011
Tv en lezen, de vorderingen (II)
Inmiddels ben ik ruim een week bezig met mijn experiment geen Tv te kijken. En het gaat niet zo goed met dat experiment. Ik schreef hier al dat ik dit weekend in verband met de aardbeving in Japan Tv keek, ook maandag, dinsdag en woensdag heb ik om die reden het eerste item van het journaal van 6 of 8 uur gekeken. Mijn tv-kijkactiviteiten zijn daarmee (gelukkig) wel drastisch ingeperkt ten opzichte van voor het experiment. En hierdoor ben ik ook inmiddels verder met mijn tweede voornemen: meer lezen. Ik heb Salman Rushdie uit (aardig boek, niet briljant, maar gewoon leuk). Ik ben halverwege ‘How the States got their Shapes’, een boek dat nog op mijn stapel lag en zo ontzettend saai blijkt dat ik van de week, halverwege een hoofdstuk, om negen uur ’s avonds in slaap viel. Ik ga proberen het boek deze week uit te lezen en aan een nieuwe te beginnen. A.s. zaterdag is het weer boekenclub en zal er weer een nieuw boek op het stapeltje bij komen, ik moet dus snel doorlezen!
De brievenbus, een sprookje
Bij ons om de hoek staat een klein huisje. Het staat helemaal vrij, een beetje in het niets, langs de weg. Sinds ik hier woon ben ik een beetje verliefd op het kleine huisje. Het huisje is niet heel bijzonder, het bijzondere is vooral dat het zo klein is en geen bovenverdieping heeft, en dat het er zo eenzaam bij staat. Ik zie er ook nooit iemand, vreemd is dat. Al jaren droom ik van hoe het moet zijn om de eigenaar van dit kleine huisje te zijn.
Volgens de meneer zaten er wel eens mensen bij het huisje. 's Ochtends heel erg vroeg, als iedereen nog sliep. Hoe de meneer dat weet is mij niet duidelijk. Maar ik geloof hem. Hij weet ook niet wie die mensen waren. Misschien wel postbodes die aan de overkant bij het postkantoor hun fietstassen kwamen vullen?
Het huisje was beplakt. Met aankondigingen van de komende wedstrijden van Tonegido. En met een groot wit bord met in rode letters "de brievenbus". Want zo heet het huisje, de brievenbus. Het mooie is dat de brievenbus zelf geen brievenbus heeft, want het huisje heeft geen huisnummer.
Overdag zaten er soms mensen in de zon voor het huisje, met een bakje koffie. Volgens de meneer waren het bouwvakkers die in de buurt ergens aan het werk waren. Het leek wel een sprookje, want telkens als ik langsfietste was het huisje dicht en zat er niemand in de zon.
Sinds kort staat het huisje te koop. Als ik genoeg geld had zou ik de nieuwe eigenaar kunnen worden. Dan zouden er weer bouwvakkers en postbodes met koffie in de zon kunnen zitten. Dan zouden er gevulde koeken zijn en bitterballen. Misschien af en toe een karaokeavond. Dan zouden de klanten elkaar weer gemoedelijk op de schouder slaan en een schuine mop tappen.
Mocht ik binnenkort de loterij winnen, dan koop ik de brievenbus om dit gezellige koffiehuis weer in zijn oude glorie te herstellen. Als je wilt weten wat die oude glorie precies is, kijk dan even hier, dan begrijp je wat ik bedoel.
Volgens de meneer zaten er wel eens mensen bij het huisje. 's Ochtends heel erg vroeg, als iedereen nog sliep. Hoe de meneer dat weet is mij niet duidelijk. Maar ik geloof hem. Hij weet ook niet wie die mensen waren. Misschien wel postbodes die aan de overkant bij het postkantoor hun fietstassen kwamen vullen?
Het huisje was beplakt. Met aankondigingen van de komende wedstrijden van Tonegido. En met een groot wit bord met in rode letters "de brievenbus". Want zo heet het huisje, de brievenbus. Het mooie is dat de brievenbus zelf geen brievenbus heeft, want het huisje heeft geen huisnummer.
Overdag zaten er soms mensen in de zon voor het huisje, met een bakje koffie. Volgens de meneer waren het bouwvakkers die in de buurt ergens aan het werk waren. Het leek wel een sprookje, want telkens als ik langsfietste was het huisje dicht en zat er niemand in de zon.
Sinds kort staat het huisje te koop. Als ik genoeg geld had zou ik de nieuwe eigenaar kunnen worden. Dan zouden er weer bouwvakkers en postbodes met koffie in de zon kunnen zitten. Dan zouden er gevulde koeken zijn en bitterballen. Misschien af en toe een karaokeavond. Dan zouden de klanten elkaar weer gemoedelijk op de schouder slaan en een schuine mop tappen.
Mocht ik binnenkort de loterij winnen, dan koop ik de brievenbus om dit gezellige koffiehuis weer in zijn oude glorie te herstellen. Als je wilt weten wat die oude glorie precies is, kijk dan even hier, dan begrijp je wat ik bedoel.
woensdag 16 maart 2011
Stralingspaniek
We schreven er niet eerder over, eigenlijk om onduidelijke redenen. Misschien omdat we in shock waren, of omdat we het gewoon niet wisten. Ik hoef niet te vertellen dat we geschokt en ontredderd voor de tv zaten (behalve Eef dan) en ontroerd keken naar mensen die uit hun huis getakeld werden, naar een kudde autootjes dat tegen een brug werd gesmakt en zelfs aangespoelde lijken zagen.
De media proberen via allerlei wegen verslag te leggen van de situatie ter plaatse, en al snel werd een zowel geruststellend als verontrustend zinnetje steeds door allerlei nucleaire experts herhaald: het kan nooit zo erg worden als Tsjernobyl. Daar was sprake van een ongecontroleerde kettingdeling waarbij de kern van de reactor bloot kwam te liggen. De Japanse centrales zijn moderner dan de reactor destijds in de Oekraïne en anders ingericht. Desalniettemin worden er overal ter wereld maatregelen getroffen. Er worden delen van Japan ontruimd, de Japanse regering probeert het land een beetje gerust te stellen, in Finland slaan mensen hysterisch jodiumtabletten in, Rusland herleeft de jaren '80 en de WHO vertelt dat alles onder controle is.
Ik weet niet meer wat ik moet geloven maar ik vind het doodeng. Angst is een slechte raadgever maar ik heb er op de een of andere manier geen vertrouwen in dat de gevolgen van de problemen met de Japanse kerncentrales duidelijk zijn. Ook niet voor alle nucleaire geleerden bij elkaar. En kunnen "we" dus niet gerustgesteld worden. Ongecontroleerde kerndeling kan een mondiale dreiging zijn. Het stralingsniveau in Tokyo is nu al meer dan 20x hoger dan normaal, en dat terwijl de hoofdstad op 250 kilometer van Fukushima 1 ligt. Toch niet heel gek dat mensen zich zorgen maken.
Terwijl ik dit schrijf hoor ik via the Guardian dat er een nieuwe explosie in reactor 2 heeft plaatsgevonden en dat er in Tokyo paniek is uitgebroken. Alle toeristen vluchten het land uit en zelfs Japanse bedrijven gevestigd over de hele wereld halen hun medewerkers weg uit Japan. Ook het mediateam van de NOS wordt per direct teruggehaald. Ik hou mijn hart vast en denk aan de anti-kernenergieposter die vroeger in de woonkamer hing, in ons huis onder de rook van Borsele.
Ik hoop dat het goed afloopt. Voor Japan, de gezondheid van alle mensen daar en voor het land zelf. Ik betrap mezelf er ook op dat ik van harte hoop dat de discussie over kernenergie in Nederland, Europa en de wereld hoog oplaait. Extra controles binnen de EU is een verstandige start. En dat iedereen zich nogmaals afvraagt of kernenergie het risico waard is. Ook in Nederland. Want ookal is het gevaar op aardbevingen en tsunami's in ons land klein, wie denkt dat kernreactoren veilig zijn leeft in een sprookjeswereld.
De media proberen via allerlei wegen verslag te leggen van de situatie ter plaatse, en al snel werd een zowel geruststellend als verontrustend zinnetje steeds door allerlei nucleaire experts herhaald: het kan nooit zo erg worden als Tsjernobyl. Daar was sprake van een ongecontroleerde kettingdeling waarbij de kern van de reactor bloot kwam te liggen. De Japanse centrales zijn moderner dan de reactor destijds in de Oekraïne en anders ingericht. Desalniettemin worden er overal ter wereld maatregelen getroffen. Er worden delen van Japan ontruimd, de Japanse regering probeert het land een beetje gerust te stellen, in Finland slaan mensen hysterisch jodiumtabletten in, Rusland herleeft de jaren '80 en de WHO vertelt dat alles onder controle is.
Ik weet niet meer wat ik moet geloven maar ik vind het doodeng. Angst is een slechte raadgever maar ik heb er op de een of andere manier geen vertrouwen in dat de gevolgen van de problemen met de Japanse kerncentrales duidelijk zijn. Ook niet voor alle nucleaire geleerden bij elkaar. En kunnen "we" dus niet gerustgesteld worden. Ongecontroleerde kerndeling kan een mondiale dreiging zijn. Het stralingsniveau in Tokyo is nu al meer dan 20x hoger dan normaal, en dat terwijl de hoofdstad op 250 kilometer van Fukushima 1 ligt. Toch niet heel gek dat mensen zich zorgen maken.
Terwijl ik dit schrijf hoor ik via the Guardian dat er een nieuwe explosie in reactor 2 heeft plaatsgevonden en dat er in Tokyo paniek is uitgebroken. Alle toeristen vluchten het land uit en zelfs Japanse bedrijven gevestigd over de hele wereld halen hun medewerkers weg uit Japan. Ook het mediateam van de NOS wordt per direct teruggehaald. Ik hou mijn hart vast en denk aan de anti-kernenergieposter die vroeger in de woonkamer hing, in ons huis onder de rook van Borsele.
Ik hoop dat het goed afloopt. Voor Japan, de gezondheid van alle mensen daar en voor het land zelf. Ik betrap mezelf er ook op dat ik van harte hoop dat de discussie over kernenergie in Nederland, Europa en de wereld hoog oplaait. Extra controles binnen de EU is een verstandige start. En dat iedereen zich nogmaals afvraagt of kernenergie het risico waard is. Ook in Nederland. Want ookal is het gevaar op aardbevingen en tsunami's in ons land klein, wie denkt dat kernreactoren veilig zijn leeft in een sprookjeswereld.
dinsdag 15 maart 2011
De beveiliging
Het is maandagmorgen half acht. Ik heb zojuist mijn kind afgegeven bij de crèche en ben op weg naar mijn werk. Ergens dit weekend ben ik mijn sleutelbos kwijtgeraakt met daaraan ook het pasje van mijn werk. Ik kan dus niet zelf door de dienstingang binnenkomen en als er niemand in de buurt is zal ik dus om moeten lopen naar de hoofdingang waar de portier zit. Gelukkig zie ik dat de ‘man van de koffieautomaten’ er is. Ik klop op het raam en hij laat mij binnen. Ik leg hem nog uit dat ik hier werk en mijn sleutels kwijt ben en dat ik dus geen wildvreemde ben. Daarop antwoordt hij "Zo wild ben je nou ook weer niet." Ik sta met mijn mond vol tanden maar ben gelukkig binnen.
Het is woensdagochtend half acht. Ik heb wederom mijn kind net weggebracht en ren weer naar mijn werk. Ik ben nog steeds mijn sleutels kwijt maar gelukkig is daar weer ‘de man van de koffieautomaten’ en dus kom ik zonder problemen binnen.
Ik zit nog niet op mijn plek of de telefoon gaat. Het is de beveiliging, wat ik toch aan het doen was bij de deur. Ik leg de situatie uit en vraag meteen of ik bij hen een nieuw pasje kan regelen. Dat kan zeker, maar ik mag niet zo maar naar binnen worden gelaten door ‘Jan en alleman.’ Ik werp tegen dat ik hier toch werk en dat zij mij zelfs hebben herkend op de camerabeelden en dat ik toch best naar binnen kan worden gelaten door iemand die weet dat ik hier werk. Nee, dat mag niet. Ik kan die middag een nieuw pasje ophalen en ze zullen ‘de man van de koffieautomaten’ aanspreken op zijn gedrag. Ik protesteer nog en zeg dat hij alleen de deur heeft opengedaan omdat ik dat vroeg, maar het helpt niet.
Gelukkig kom ik in de lift de man weer tegen en kan ik hem vertellen dat de bewaking hem gaat bellen. Hij is niet echt onder de indruk en zal het wel zien. Bij de receptie vraag ik die middag om een nieuw pasje. Als ik uitleg dat ik mijn oude pasje kwijt ben antwoordt de dame achter de balie alleen maar met "dan heb je een probleem." Ik kijk haar verbaasd aan. In mijn beleving kan geen sprake zijn van een onoverkomelijk probleem aangezien ik hier gewoon werk en niet de eerste zal zijn die zijn pasje kwijtraakt en ik heb begrepen dat ik bij betaling van vijftien euro een nieuw pasje krijg. Uiteindelijk blijkt het probleem inderdaad relatief en worden mijn naam en nummer genoteerd en zal ik worden teruggebeld als mijn pasje klaar ligt.
Gelukkig is dat die middag al en kan ik nu weer gewoon naar binnen. De man van de koffieautomaten is officieel berispt maar kan er niet echt mee zitten.
Het is woensdagochtend half acht. Ik heb wederom mijn kind net weggebracht en ren weer naar mijn werk. Ik ben nog steeds mijn sleutels kwijt maar gelukkig is daar weer ‘de man van de koffieautomaten’ en dus kom ik zonder problemen binnen.
Ik zit nog niet op mijn plek of de telefoon gaat. Het is de beveiliging, wat ik toch aan het doen was bij de deur. Ik leg de situatie uit en vraag meteen of ik bij hen een nieuw pasje kan regelen. Dat kan zeker, maar ik mag niet zo maar naar binnen worden gelaten door ‘Jan en alleman.’ Ik werp tegen dat ik hier toch werk en dat zij mij zelfs hebben herkend op de camerabeelden en dat ik toch best naar binnen kan worden gelaten door iemand die weet dat ik hier werk. Nee, dat mag niet. Ik kan die middag een nieuw pasje ophalen en ze zullen ‘de man van de koffieautomaten’ aanspreken op zijn gedrag. Ik protesteer nog en zeg dat hij alleen de deur heeft opengedaan omdat ik dat vroeg, maar het helpt niet.
Gelukkig kom ik in de lift de man weer tegen en kan ik hem vertellen dat de bewaking hem gaat bellen. Hij is niet echt onder de indruk en zal het wel zien. Bij de receptie vraag ik die middag om een nieuw pasje. Als ik uitleg dat ik mijn oude pasje kwijt ben antwoordt de dame achter de balie alleen maar met "dan heb je een probleem." Ik kijk haar verbaasd aan. In mijn beleving kan geen sprake zijn van een onoverkomelijk probleem aangezien ik hier gewoon werk en niet de eerste zal zijn die zijn pasje kwijtraakt en ik heb begrepen dat ik bij betaling van vijftien euro een nieuw pasje krijg. Uiteindelijk blijkt het probleem inderdaad relatief en worden mijn naam en nummer genoteerd en zal ik worden teruggebeld als mijn pasje klaar ligt.
Gelukkig is dat die middag al en kan ik nu weer gewoon naar binnen. De man van de koffieautomaten is officieel berispt maar kan er niet echt mee zitten.
maandag 14 maart 2011
Tv en lezen, de vorderingen
Ok, dat niet-tv-kijken blijkt nogal een opgave. Ik ben een nieuwsjunk en woon samen met een nieuwsjunk en derhalve heb ik de afgelopen dagen mijn voornemens geschonden. Ik heb vrijdagavond tv gekeken, maar alleen rampgerelateerde tv en om half tien lag ik in bed met een boek. Zaterdag heb uiteraard wel het nieuws gevolgd op tv, maar ook veel nuttige dingen gedaan en ik denk dat alles bij elkaar de tv wel twee uur heeft aangestaan maar ik niet al die tijd heb gekeken. Ook zondag heb ik wel tv gekeken, maar wederom alleen nieuwsgerelateerde en zondagavond ben ik verder gegaan in mijn boek, dat inmiddels bijna uit is. Mijn voornemen is dus niet gehaald, maar het doel van het voornemen (meer lezen) wordt wel gerealiseerd. Ik beloof de komende dagen beterschap (behoudens nucleaire meltdowns).
Gerontofobie
Gisterochtend bekroop me een beklemmend gevoel, het was goed dat er in mijn rugzak nog een verfrommeld plastic zakje verstopt zat en de hyperventilatieaanval werd dus succesvol afgwend. Ik reed samen met meneer S de parkeerplaats op van het bezoekerscentrum van Nationaal Park De Groote Peel, we hadden ons ingeschreven voor een vogelexcursie en bij de start van de wandelroute stond het excursiegroepje inclusief de gids al op ons te wachten. Vanaf de weg was het al niet te missen. Alle deelnemers waren grijs of kaal (behalve twee snotneuzerige Limburgse scouts met een dure Swarovski-kijker die ze nooit van hun zakgeld zelf gekocht zouden kunnen hebben). Ik ben niet grijs en kaal, maar ik word later dit jaar wel 30. En ik moest wel met dat groepje mee.Ik realiseerde me opeens dat ik misschien wel een bejaardenhobby heb, een hobby met leeftijdsdiscriminatie. Een geheime hobbyclub waar je alleen wordt toegelaten nadat je hebt bewezen dat je meer dan gemiddeld de locatie van je sleutelbos vergeet. Of als je kan bewijzen dat je al begonnen bent met het pre-consumptief pureren van het avondeten. Iedereen die de oorlog heeft meegemaakt krijgt sowieso automatisch toegang. Opeens vielen de puzzelstukjes op de plek en een nieuwe fobie was in de maak. Alle tekenen zijn daar; ik moet me zorgen maken.
Drie jaar geleden was ik op vakantie in Dresden en omgeving en op bijna alle kiekjes staat ergens een bejaarde verdekt opgesteld. In de stad werden destijds busladingen grijspaarsgepermanente dames uitgeladen. Er was die zomer in de stad geen toerist onder de 30 te vinden. Hetzelfde gold voor Krakau waar omgebouwde golfkarretjes als een pretparktreintje tours door de stad verzorgden om zo de medemens met kunstheup te voorzien in hun toeristische informatiebehoefte. Er was die lente in de stad geen toerist onder de 30 te vinden.
Ik hou van fietsen en wandelen op een Waddeneiland, van vroeg naar bed en soms een middagdutje. Ik lees soms de Margriet en de Libelle en stoor me aan hangjeugd bij het winkelcentrum. Ik hou van vogels spotten, vergeten groente zoals snijbiet en pastinaak en ik luister met veel liefde naar Bach. Misschien dat ik nu echt oud aan het worden ben? Of denk dat ik oud aan het worden ben? Het is in ieder geval allemaal nogal verdacht.
Misschien is het wijs om voor mijn eigen gemoedsrust een Wat Is Je Echte Leeftijd?-test te doen. Of om toch nog eens mijn geboorteakte na te kijken. Aan de andere kant is het zo relaxed mogelijk doen over je leeftijd de beste oplossing. Je weet het immers maar nooit met je cholesterolniveau enzo. Ik heb in ieder geval geen Nordic Walking-ambities en de volgende vakantie wordt geen boottochtje over de Mozel, dus vooralsnog geen reden tot paniek. Fobievorming onder controle. Ik houd het voorlopig bij een duur potje anti-rimpelzalf en een gezonde dosis angst over de flauwe grappen die mijn verjaardag dit jaar extra zullen verlevendigen.
Abonneren op:
Posts (Atom)