dinsdag 31 januari 2012

Tip voor de koude winter: de ostrich

Nogal wat mensen hebben last van de druilerige winter, gezien het enthousiasme waarmee de Onesie vorige week ontvangen werd. Tijd om de outfit af te maken. Als je je toch opsluit in je cocon, doe het dan goed. Dat moeten de makers van de ostrich ook gedacht hebben.

De ostrich is, om kort te gaan, een slaapzak voor hoofd en handen. Op de site wordt het als volgt omschreven: OSTRICH offers a micro environment in which to take a warm and comfortable power nap at ease. It is neither a pillow nor a cushion, nor a bed, nor a garment, but a bit of each at the same time. Its soothing cave-like interior shelters and isolates our head and hands (mind, senses and body) for a few minutes, without needing to leave our desk.

Blijkbaar is het idee dat je dit op werk ('without leaving our desk') gaat gebruiken. Er schieten nu allerlei beelden door m'n hoofd. Hoe zouden m'n collega's reageren als ze me zo vonden? Zouden ze een ambulance bellen? Hoe is het om met je hoofd in een slaapzak op werk te liggen? Claustrofobisch? Mag het ook halverwege een vergadering? Of is dat dan weer niet sociaal acceptabel? Ik kan me momenten bedenken waarop je heel graag ineens een zak over je hoofd wilt trekken. Hét alternatief voor door de grond zakken. Als iemand vraagt of je zwanger bent. Als je van de zenuwen moet lachen als er net iets heel ergs verteld wordt. Als je een week later pas hoort over dat cruiseschip dat op de rotsen is gelopen.

De vraag is wel: hoe neem je zo'n ding mee? Past 'ie in je handtas? Of zit het in een handige, bijpassende tas, net als een slaapzak? Laat je 'm op je werk liggen, met het risico dat een van de schoonmakers zijn hoofd erin doet? Of, erger nog, iets anders. En hoe adem je eigenlijk? Wordt er een snorkel bij geleverd? En is je haar niet hartstikke statisch als je na een half uur powernappen je hoofd langs het fleece weer naar buiten trekt?

Een groot nadeel is wel dat de rest van je lichaam zichtbaar is. Ik zou alleen maar zitten denken of mijn collega's m'n 'wobbly bits' niet ongegeneerd gaan zitten bekijken terwijl ik me heb teruggetrokken in m'n cocon. Zo kan ik niet slapen, overmand door angst voor starende ogen. Ik zou me pas echt thuisvoelen in een micro environment als ik er helemaal in zit. Dus dan komt toch de onesie weer in beeld.

De onesie en de ostrich, een prachtige combinatie. Je bent duidelijk op zoek naar geborgenheid in eenzaamheid en dan bieden deze twee kledingstukken (als je het zo mag noemen) uitkomst. Teruggetrokken in je cocon. Als er toch iemand bij je in de buurt waagt te komen, vraag dan of hij of zij jou een paar uur lang met houten spatels wil slaan. Dan heb je meteen je eigen re-birthing geregeld. Zoveel vliegen in een klap, wat een vondst. Slaap lekker allemaal!

maandag 30 januari 2012

Denkend aan Holland ... Noord-Brabant

Ik loop hier alleen in een te stille stad
Ik heb eigenlijk nooit last van heimwee gehad
Maar de mensen, ze slapen, de wereld gaat dicht
En dan denk ik aan Brabant, want daar brandt nog licht

Mijn geboortedorpje ligt in de noordelijke regionen van de provincie Noord-Brabant. Ik groeide op op een boerderij. De meeste familieleden had ik binnen handbereik en de dichtstbijzijnde stad was op een uur fietsen. We vierden geen carnaval, waren niet katholiek en hadden geen zachte G. Wel gingen we elk jaar bij een katholiek dorp in de buurt naar de carnavalsoptocht kijken. Overigens vier ik nu nog steeds geen carnaval, ben ik nog steeds niet katholiek en heb ik nog steeds geen zachte G.

Op mijn twaalfde verhuisden we vanuit mijn geboortedorp naar een dorpje vijf kilometer verderop. Het plaatsje staat bekend om haar hoge kerkdichtheid. Binnen dit dorp ben ik nog een keer verhuisd, zij het niet van harte. Soms dachten mensen door mijn accent dat ik uit het Noorden van Nederland kwam. Door mijn achternaam was men er meestal van overtuigd dat ik uit Zeeland kwam. Maar niemand verwachtte ooit dat ik een Brabantse was. Zo rond mijn twintigste levensjaar kwam ook bij mij het besef dat ik me ook niet echt een Brabantse voelde. Ik verhuisde. Dat is nu ruim vijf jaar geleden.

Ik kwam in het midden van het land terecht en ik voelde me er direct thuis. Noord-Brabant heeft een – naar mijn idee onterecht – gezellig imago. In het midden van het land voelde ik wél oprechte gezelligheid in het openbare leven. Ik leerde mezelf het “Houdoe!” dan ook snel af. Utrecht voelt nu écht als mijn stadsjie. Een actief studentenleven heeft daar flink aan bijgedragen. Mocht ik onverhoopt in de kroeg staan waar ‘Brabant’ van Guus Meeuwis wordt gedraaid, dan zing ik luidkeels mee. Op zulke momenten voel ik me Brabantser dan ooit… maar veel Brabantser dan dat zal ik niet meer worden.

vrijdag 27 januari 2012

Surfen met Caar: tattoos

In een haastige e-mail sluipen weleens spel- of tikfouten. Als je dat terugleest schaam je je, als het goed is, diep. Je biedt je excuses aan, zegt dat je haast had, moe was, en dat het nooit, maar dan ook nooit meer zal gebeuren. Gelukkig dat maar één persoon dit heeft gezien, een zucht van verlichting. Ik kan me dan ook niet indenken hoe het voelt om een spelfout in m'n tatoeage te hebben, maar het moet vreselijk zijn. Hoewel, ik kan me überhaupt niet voorstellen hoe het is om een permanente tekst dwars over mijn rug te hebben. Of een gebakken ei op m'n hoofd. Of ogen op m'n oogleden. Misschien maakt het deze mensen helemaal niet uit of vinden ze het lekker rebels. Oordeel zelf. En mocht je een tattoo overwegen, lees 'm nog even na.

donderdag 26 januari 2012

Volle verhuisdozen

De kamer is bijna leeg. Het bed is aan de kant, de meeste meubels staan al beneden. Buiten, vlak naast de schuur. Hoe kan het toch dat je van sommige dingen er altijd meer nodig hebt dan dat je in eerst instantie dacht? Kan je weer op je brakke fiets naar de Gamma aan de overkant van het water om meer verhuisdozen te halen. Toch teveel studieboeken bewaard. Of stapels vergeelde en vervaagde concertkaartjes.

De kamer waar je voor het eerst op jezelf ging wonen lijkt eenmaal leeggeruimd weer net zo eenzaam als de eerste keer dat je er een voet over de drempel zette. Bijna acht jaar heeft het geduurd voordat je er wegging. Vrienden en vriendinnen klaagden altijd dat je zover uit het centrum woonde. Je grapte dan altijd maar dat jij dan ook maar de helft huur betaalde van wat zij deden.

Het plan om te verhuizen kwam niet zomaar uit de lucht vallen. De meeste onderbroeken en sokken lagen al maanden in een andere provincie schoon in een la te wachten. Het krakkemikkige bed, compleet met instortingsgevaar, zag je af en toe door de week nog eens maar eigenlijk vaker niet dan wel. Je wilde graag verhuizen. Het was echt tijd voor iets anders. Tijd voor andere grachten, tijd voor de liefde.

Je kende het nieuwe huis al goed maar het was nog niet helemaal jouw thuis. Dat heeft uiteindelijk nog wel een jaartje geduurd. De eerste keer dat de nieuwe stad echt als thuis voelde herinner je je nog goed. Hoe het rook. Hoe het zonlicht scheen. Welke maand het was.

Met een verhuisbusje volgeladen met toch nog heel veel spullen reed je dan de straat uit. Brok in keel. Ookal ben je 25, dit is nog maar de derde verhuizing die je meemaakt. En slechts de tweede die je je nog voor de geest kan halen. Een brok in de keel en natte ogen.

Het nieuwe thuis lijkt op een pakhuis, alle dozen staan nog opgestapeld. Jouw nieuwe spullen hebben nog lang niet allemaal een eigen vaste nieuwe plek. Inmiddels is het jaren later. Weer staan al jouw spullen in een verhuisdoos in de voorkamer opgesteld. Samen met zijn spullen. De aannemer begint morgen aan een verbouwing op de eerste verdieping. De lege kamer is kil en hol, en het oude nieuwe huis voelt meer dan ooit als thuis.

woensdag 25 januari 2012

Ex-rokersperikelen

Dit is een gastcolumn van gastcolumnist Marlee

“De meeste vrouwelijke rokers zien hun vale huid als de voornaamste reden om te stoppen met roken”, las ik. Een vale teint reden nummer één? Maar natuurlijk. Wie stoort zich nou niet méér aan een grauwe kleur en kraters van poriën dan aan gruwelijke interne schade waardoor een tergend langzame, pijnlijke dood je lot is? Kanker, hart- en vaatziekten, longemfyseem, wie maalt daar nu om? Daar zie je tenslotte niks van!

Zelf heb ik het fraaie niet-weg-te-denken verlengstuk van mijn linkerwijs- en middelvinger, mijn troost in zware tijden, trouw wapen tegen overtollige kilo’s en rustpunt van de dag - de sigaret - vaarwel gezegd. Overigens was mijn voornaamste reden niet dat ik vrees voor rimpeltjes (ik vertrouw erop dat men daar snel een remedie voor vindt). Ik ging voor de klassieker: een gezonder leven. De ontwenningsverschijnselen sloegen genadeloos toe. Schuimbekkend wierp ik menig roker een afgunstige blik toe, en in een enkel dieptepunt hing ik zelfs intens genietend boven de rokende sigarettenpeuk in een asbak. Op mijn werk was ik jammerlijk onproductief door oprukkende concentratiestoornissen, en ik leed aan slaapstoornissen. Om de aanwas van overtollige pondjes op mijn derrière te bestrijden, begon ik fanatiek met hardlopen. Het resultaat? Spierpijn en zere schenen. Ergo, ik miste mijn sigaret, leed onder afkickspasmen, slapeloosheid, een afschuwelijk humeur en zere schenen. Desalniettemin hield ik me gedurende deze martelingen kranig met de gedachte: ik ben gezond bezig!

Ik was dan ook diep geschokt toen de term ‘hormesis’ mij ter ore kwam. De bedenkers van deze theorie menen dat kleine doses van stoffen gezond zijn en nodig om het afweersysteem actief te houden. Een paar voorbeelden. Kinderen die opgroeien met huisdieren blijken veel minder vatbaar voor astma. Een glas rode wijn per dag verlengt je leven, alcoholisme is killing. Drie pakjes sigaretten per dag doodt, maar af en toe een sigaretje is niet per se heel slecht. Misschien is het zelfs wel gezond... Gezondheidsfascisten liegen? Vol ongeloof dacht ik aan de lijdensweg die ik inmiddels had doorstaan. Was dit helemaal voor niets?

Uiteraard heb ik mijn twijfels. Ergens vermoed ik namelijk dat stoppen met roken wél gezond is. Zo bestijg ik tegenwoordig al babbelend elke trap die mijn pad kruist, en hangt mijn tong bij het hardlopen pas na 45 minuten op mijn tenen in plaats van na 45 meter. Na een avondje op stap word ik niet wakker met een kater van het roken en de klieren in mijn hals hebben niet langer de afmeting van sinaasappels. De chemischedouche-rituelen tussen het doven van de sigaret en een kus van manlief kan ik voortaan overslaan. En ja, dan nu óók nog het vooruitzicht van een glanzend, goeddoorbloed velletje… what more can a girl wish for?

dinsdag 24 januari 2012

Tip voor de koude winter: de onesie

Stel nou dat je met rust gelaten wilt worden. Stel nou dat je even niet wilt dat iemand je aanraakt. Stel nou dat je voorlopig echt even geen seks wilt. Dan kun je zeggen dat je hoofdpijn hebt. Je kunt op je werk elke dag een blikje ansjovis bij de lunch verstouwen en wegspoelen met twee tenen rauwe knoflook. Wat nou als je geliefde daar geen boodschap aan heeft? Wat te doen als hij of zij gewoon ook lekker aan de ansjovis gaat? Dan heb je nog geen moment rust. Voor dit soort vermoeiende momenten is er: de onesie.

De onesie, wie kent 'm niet. Vroeger ook wel bekend als de jumpsuit. Jumpsuit, het woord alleen al. Het doet denken aan melige meiden die de Tina lezen en samen gillend met zakken m&m's naar een film met Zach Efron kijken, daarna nog een half uur springend op bed een kussengevecht en dan met schoonheidsmaskers op moe maar voldaan in slaap vallen. Kussengevechten met melige beugelmeisjes. Geen seks dus.

Die is dus terug, onder de naam onesie, want uit één stuk gemaakt. Hij is dit keer niet alleen voor melige meisjes, maar ook voor stoere supermannen. Brad Pitt is gespot in een onesie! En welke man wil er nou niet als Brad Pitt uitzien? Wel, ga maar even kijken, ik denk dat je zult inzien dat op dit moment geen enkele man er als Brad Pitt uit wil zien. In een jumpsuit, met een wandelstok.

Misschien dat Brad ook wel even rust van Angelina wilde. Angelina staat bekend als een enorme femme fatale met een sex drive van hier tot Tokyo. Brad wordt ook een dagje ouder, heeft al wat grijze haren in zijn baard, misschien was dit zijn laatste redmiddel? Geef toe, Brad moet er heel wat voor doen om er onaantrekkelijk uit te zien, maar het is hem gelukt.

Vandaar dus deze tip, mocht je ook wat vermoeid zijn. Hij is te koop bij H&M, waar wacht je nog op? Krul jezelf op de bank met een bak Ben & Jerry's, en kijk als een enorme Teletubbie ongestoord naar mierzoete zwijmelfilms. En bereid je voor op Honderd jaar eenzaamheid. Gaat dat boek misschien ook over Teletubbies? Je zou het haast denken.

maandag 23 januari 2012

I heart… Max Geheugentrainer

Zoals ik al eerder heb gemeld kijk ik amper tv. Maar de schaarse momenten die ik wél besteed aan tv-kijken, zijn hoogtepuntjes. Zo is daar het fantastische spelprogramma Max Geheugentrainer. Ja, als ik mijn dag start met Max Geheugentrainer kan die dag bij voorbaat al niet meer stuk.

De uitzending begint al goed met de spreuk van de dag. Zo heb ik pareltjes mogen horen als “Je kunt beter niets doen dan druk zijn met niets doen” en “De waarheid schaadt nooit een zaak die rechtvaardig is”. Hierna volgt een belegen gesprekje met de kandidaat. Ik kom te weten dat je kaarten kunt maken van theezakjes en knipvellen – “De kaart ontstaat terwijl je ‘m maakt!”. Ideaal MAX-materiaal dus. Presentator Jan Slagter roept opgewekt dat we gaan beginnen – “Thuis doet u natuurlijk ook weer mee!” – en de oefeningen worden mijn huiskamer in geslingerd.

Het boodschappenspel is mijn favoriet. De quiz start met een overzichtje van negen verschillende producten die je moet onthouden. Uiteraard zijn de merkjes zorgvuldig weg gephotoshopt, wat hilarische beelden oplevert. Denk aan een wasmiddelmerk dat ineens ‘Larie’ heet, dat niveau. De kandidaat – en ik doe thuis natuurlijk hardop mee – krijgt een halve minuut de tijd om de boodschappen te memoriseren. Als de quiz bijna ten einde is, komt de apotheose, de finale, de zinderende laatste oefening: de ontknoping van het boodschappenspel. Weet de kandidaat alle boodschappen nog te noemen? Natuurlijk. Vroeger kreeg de winnaar een lullige Nintendo DS, maar nu is de hoofdprijs een stedentrip van 3 dagen!

Fantastisch toch. Een heerlijk spel, gezellige presentator – hij zegt overigens áltijd “Goed gedaan!”, ook als de kandidaat alles hélemaal fout doet – en ook nog eens een mooie prijs. Maar nu vergeet ik bijna mijn aller-, aller-, állerfavorietste onderdeel van de Max Geheugentrainer: de mop! Jan Slagter sluit het programma steevast af met “het leukste huiswerk van Nederland”. Het is natuurlijk de bedoeling dat je de mop de hele dag onthoudt zodat je ook nog je geheugen traint. Ik vind de mop meestal zó stuitend slecht dat ik sowieso geen moeite heb om het te onthouden. En mocht je al die topgrappen tóch vergeten zijn, dan is er altijd nog YouTube. Mijn besluit staat vast: ik ga me opgeven als kandidaat. I heart… Max Geheugentrainer!

donderdag 19 januari 2012

Digital ist besser

Waar denk je aan als het gaat over Duitse muziek? Aan Nina, Falco en Rudi? Wellicht dat een enkeling Matthias er nog bijhaalt? Dat zou goed kunnen. Of denk je meer richting Brahms, Offenbach en Schumann? En van welke lezer dwalen de gedachten af naar Blixa Bargeld of Deine Lakaien?

Dan is het nu tijd om alle kennis en informatie over muziek uit Duitsland van je harde schijf te wissen en alle kanalen op te zetten voor de meest ondergewaardeerde band uit Duitsland: Tocotronic. Houd je van gitaren, afwisseling, alternatieve muziek en Die Hamburger Schule? Sluit dan die vier meest muzikale Duitse mannen van onze generatie in je hart. En voldoende voor Duits op je eindexamen is niet noodzakelijk om de liefde voor de band tot ongekende hoogte te laten groeien.

Die Tocos (vier man sterk) gaan al sinds 1993 mee, maar het overschrijden van de grenzen van het Duitstalige gebied van Europa is tot op heden nog niet succesvol gebleken. Jammer, zo’n gemiste kans om die band niet naar Nederland te halen. Het alternatief is dus om dan maar zelf naar Duitsland te gaan.

Daarom reed ik enkele zomers geleden met meneer S naar OstFriesland voor een concert. In beste Duits had ik in de weken ervoor de concertzaal gemaild. Of er twee kaartjes voor fans aus Holland gereserveerd zouden kunnen worden. Geen probleem. Uiteindelijk stonden we daar dan. Tijdens een snikhete zomer in een oude fabriek. Met bier in ons hand midden in de Duitse crowd (die fans zijn overigens heel beschaafd en bewegen nauwelijks), keihard te genieten. Ik deed mijn best om in het Duits zanger Dirk zo enthousiast mogelijk aan te moedigen. Wat een begin van de vakantie. Mijn leven zou erna nooit meer hetzelfde zijn.

Hieronder driemaal een introductie tot Tocotronic, op chronologische volgorde. Ben benieuwd wat je ervan vind.








woensdag 18 januari 2012

Surfen met Caar

Hou je, zoals ik, van websites met rare thema's, van topzoveels én van worst? Check dan de website van Mitch O'Connell. Hij heeft op zijn blog meerdere top tien-en, mijn favoriet is die van de vreemdste hotdogreclames. Worsten, vrouwen met worsten, worstslierten, ondergoed met worsten. Je kan het zo gek niet bedenken of je vindt er een worstreclame van. Waarschuwing: je kan er wel honger van krijgen. En doorklikken werkt verslavend. Voor je het weet bekijk je urenlang allemaal vreemde dames in vreemde poses in vreemde reclames. Enjoy!

dinsdag 17 januari 2012

I heart... de smartphone

Waar werd oprechter trouw
Dan tussen man en vrouw
Ter wereld ooit gevonden?
Twee zielen gloeiende aaneen gesmeed,
Of vast geschakeld en verbonden
In lief en leed.


Joost van den Vondel kon een lekker mopje dichten en uiteraard zit in bovenstaande ook wel iets. Een lofzang op het huwelijk, vaak geciteerd bij bruiloften, hoera voor het pasgetrouwde stel. Jullie zullen zo gelukkig zijn. Maar om nou te zeggen dat nergens oprechter trouw gevonden werd dan tussen man en vrouw, dat geloof ik niet zo.

Kijk maar eens naar mij met m'n iPhone. Daar heb ik pas een trouwe en intensieve relatie mee. Ik neem hem overal mee naartoe, ik verzorg hem met veel liefde en geduld en hij heeft grote delen van de dag mijn volle aandacht. Zelfs als ik eigenlijk aandacht voor mijn echtgenoot zou moeten hebben. Tijdens het eten, als we een film kijken, altijd is daar ook mijn vriend de foon. Even opzoeken hoeveel calorieën dit is. Hee, die man met dat paardenhoofd, speelde die niet ook in Tomb raider? Zoemzoem! Ha, er heeft weer iemand een Wordfeud aangelegd. Wacht even hoor, ik geloof dat de driekeerwoordwaarde binnen handbereik is. Zoemzoem!

Er zitten ook zoveel leuke snufjes aan. Bellen doe ik er bijna niet meer mee. Gratis berichtjes sturen, chatten, winkelen, muziek luisteren, hardlooptraining, boodschappen, wijntesten, spelletjes, nieuws, e-mail, foto's maken, koken, lezen. Dat kan mijn nieuwe beste vriendje allemaal. En dat al twee jaar lang. Binnenkort loopt mijn abonnement af, maar ik blijf mijn smartphone trouw. Twee zielen gloeiende aaneen gesmeed. Daar heb ik trouwens nog over gedacht, om de smartphone aan mijn hand te laten lassen. Helaas brengt dat complicaties met zich mee, dus dat plan heb ik toch maar weer laten varen. Wel heb ik, om onze liefde ook in de wintermaanden ongehinderd voort te laten duren, een paar wollen handschoenen aangeschaft. Deze hebben speciale stof in de vingertoppen, zodat je niet telkens je handschoenen hoeft uit te trekken als je je smartphone bedient. En zo zijn wij altijd voor elkaar bereikbaar.

Waar werd oprechter trouw dan tussen smartphone en vrouw ter wereld ooit gevonden? Wie het weet mag het zeggen.

maandag 16 januari 2012

Ich liebe ... Deutsch

Met pijn in mijn hart moet ik bekennen dat ik in de puberteit een pijnlijke fout heb gemaakt. De keuzestress die ik nu als dertiger ervaar, verbleekt bij de domme keuze die ik op mijn veertiende maakte. Ik koos namelijk voor Frans (en aardrijkskunde) en niet voor Duits. Het achtervolgt me nog steeds: de droom waarin ik te horen krijg dat ik gezakt ben voor mijn eindexamen Duits komt met enige regelmaat terug. Met de kennis van nu had ik het destijds in ieder geval heel anders aangepakt.

In VWO 3 waren de lessen Duits vooral saaie uren Neue Kontakte. Met brieven schrijven naar Ute en Gabi en boerderijliederen uitkramen die nergens op sloegen. Het leren van de naamvallen was niet eens het ergste. Mijn aversie tegen de leraar Duits, die ook nog eens de decaan was, werd alleen maar nog maar versterkt door de bijlessen wiskunde die ik van zijn zoon op zaterdagochtend kreeg. De uren Duits zijn een grote wazige bende waar ik me weinig van kan herinneren. Bijna alsof de taal toen niet bestond. Zelfs met mijn penvriendin in Münster schreef ik in het Engels.

Bij Frans hoefden we geen boeken te lezen maar mocht gewoon je de vertaling lezen van Sartre en stimuleerde de docente ons om vooral de film Papillon te kijken en niet teveel moeite in het boek te stoppen. Ook was zij een groot dierenliefhebber. Daarom was er bij elke onverwachte overhoring wel een klasgenoot die in snikken uitbarstte omdat zijn/haar cavia een epileptische aanval had gehad en daarom het huiswerk niet voorbereid had kunnen worden. Het werkte elke keer.


Meer dan vijftien jaar later voel ik me in Duitsland veel meer thuis dan in Frankrijk en lees ik met veel liefde en met moeite Ronja Räubertochter en Im Westen nichts Neues. Ik studeer het liefste partituren in met een Duitse tekst en luister ook liever naar Bach en Schubert dan naar Fauré en Berlioz. En ik vraag bijna elke week aan meneer S wanneer we weer eens op vakantie gaan naar Duitsland, terwijl ik er elk jaar wel een keer kom.


Maar, er ligt misschien een herkansing in het verschiet. Aangezien ik redelijk met mijn mond vol tanden stond toen een zakelijk contact na een flinke emailwisseling in het Duits opeens aan de telefoon hing, heb ik bij mijn laatste voortgangsgesprek geopperd dat het wel handig zou zijn voor mijn werk als ik toch wat beter Duits zou spreken. Daumen drücken!

vrijdag 13 januari 2012

Decolletédrama’s

Dames. Even onder elkaar, van vrouw tot vrouw. Die boezem van ons, hè. Ons bosje hout voor de deur. Ik vind dat daar eigenlijk best een big deal van wordt gemaakt. Natuurlijk, borsten zijn bijzondere lichaamsdelen, maar eigenlijk zijn ze ook best irritant. Want soms is het hebben van een aardig bedeelde borstpartij gewoon echt niet handig. Noem het een luxeprobleem, maar tóch.

Het kopen van een goede bh kan een bron van frustratie zijn voor grootborstbezitters. Dat denk ik tenminste, door mijn bescheiden D’tje heb ik er zelf geen last van. Maar ik kan mezelf goed voorstellen dat het ingewikkeld wordt om een mooie, misschien wel sexy bh te kopen als je wél tussen de F’s, H’s en G’s zit. En dúúr dat die krengen dan worden!

Vriendin J. vertelde me ooit van haar voorgevelnadeel. Zij maakt nog wel eens mee dat ze inkijk heeft terwijl zij zich van geen kwaad bewust is. Als de rest van je omgeving een kop boven je uittorent – en dat is nou eenmaal het geval bij vriendin J. – dan heb je inderdaad snel inkijk! En geloof het of niet, maar in sommige situaties is een blik op je borsten gewoon níet gewenst.

Ikzelf vind het bloedirritant dat er regelmatig eten tussen mijn boobies valt. Zit ik weer te hengelen naar een brok chocolate chip cookie. Vooral in gezelschap vind ik dat nogal gênant. Maar ik móét dan wel even grabbelen, anders vind ik ’s avonds een voorraad eten in m’n navel terug. Gatver!

Zo. Natuurlijk zijn er ook legio voordelen aan een fijne voorgevel, maar die bewaar ik voor een andere column. Of nee, beter nog, die houd ik gewoon in de slaapkamer.