maandag 31 januari 2011

Egypte, het land van voedselvergiftiging en oude stenen


Het is te makkelijk om iets te zeggen over onwetende rightwingers in de Verenigde Staten dus dat doen we dan ook niet. Maar wat is dit dan? Een special edition van Wikileaks? Wishful thinking van Israel of gewoon niet goed opgelet bij aardrijkskunde op de basisschool?
Wij denken dat dit uit het dagboek van Mubarak komt. Immers, als dit nodig is om nog een eeuw aan de macht te blijven dan ontsla je toch gewoon de regering en verplaats je het hele land? (maakt notitie voor Kim Jong Il).

Wat denk jij?

vrijdag 28 januari 2011

Verborgen talent

Een opvallend verschil tussen Nederlanders en Amerikanen is hun trots. Als iemand in Amerika iets kan of heeft gedaan, dan moet de hele wereld dat weten. Amerikanen zijn trots op hun stad, hun school, hun universiteit, hun vereniging, hun staat, hun land, hun overtuiging. Het liefst plakken ze hun auto ermee onder. Daar hoef je in Nederland niet mee aan te komen. Een sticker op je auto met "Hoera voor Gelderland." Een poster op je raam "Ik ben cum laude afgestudeerd aan Universiteit Utrecht." "Steun onze jongens in Afghanistan", "Nederland is geweldig". Nee hoor, doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg - een van de vreselijkste Nederlandse spreekwoorden. Er is in Nederland ook veel minder waardering voor de self-made man, iemand die vanuit het niets heel veel geld heeft verdiend met een goed idee of door hard werken. Je bent al snel een patser of een proleet. Is dat niet een beetje jammer? Zouden we in Nederland niet wat trotser mogen zijn op wat we bereikt hebben? Mogen we er niet net wat meer mee te koop lopen?

Vorige week zat ik in het vliegtuig naast een gemoedelijke Brabander (uiteraard met een snor). In het begin babbelde hij wat met zijn Brabantse vrienden die achter hem zaten. Uit hun gesprek begreep ik dat ze op weg waren naar Las Vegas. Een weekend gokken en bier drinken, nam ik aan. Nadat de man de hele vlucht geslapen had raakte ik aan het eind met hem in gesprek. Hij bleek helemaal niet te gaan feesten met vrienden in Vegas, hij had een Emmy gewonnen! Een Emmy?! Even dacht ik dat hij me in de maling nam. Hij zag er niet uit als een beroemde Nederlandse televisiester. Dus vroeg ik waarvoor hij de prijs had gewonnen. Hij werkte bij een Nederlands bedrijf dat ingewikkelde camera's maakt die heel veel beeldjes per seconde kan opnemen. Deze opnames worden gebruikt om beeld in slow motion te kunnen uitzenden en zijn gebruikt bij het WK in Zuid-Afrika.

Dat is toch geweldig? De man zelf was er vrij nuchter onder, maar ik vond het een reusachtige prestatie. Volgens de man waren ze in Japan jaloers op deze techniek. Jalousie in Japan, een Emmy in Vegas? Waarom hadden we hier in Nederland nog niks over gehoord?

Terwijl ik in de rij bij de douane stond (en de Brabantse mannen af en toe gemoedelijk naar me zwaaiden) raakte ik in gesprek met twee Nederlandse vrouwen. Zij gingen ook naar Las Vegas. Waarom? Om een prijs op te halen. Verbaasd vroeg ik of ze ook een Emmy gewonnen hadden. Nee, ze hadden een internationale internetprijs gewonnen voor een website voor OV-kaartjes die zij hadden ontworpen.

Ongelooflijk, ik zat wel in een heel succesvol vliegtuig. En in Nederland wisten ze nergens van. Noem het ver gezocht, maar misschien komt dat toch door het Nederlandse gebrek aan chauvinisme. Ze liepen er niet mee te koop. Terwijl dat best had gemogen. Die besnorde man met die Emmy had eigenlijk de dag ervoor bij De Wereld Draait Door mogen zitten. En de dames bij Eén Vandaag.

Kom maar door met die grote klok. Dan hangen we er voortaan wat meer mooi nieuws aan.

donderdag 27 januari 2011

Eighties vissen

Mijn buurman van een paar huizen verderop en ik hebben niet echt een warme band. We groeten elkaar op straat en wensen elkaar dan een prettige dag. Hij neemt tijdens kantooruren pakjes voor mij aan, die hij in de gang bewaart totdat ik ze kom ophalen. Tijdens een lange vakantie lijkt het daar soms op een Amazon/Esprit opslagwarenhuis. Verder gaat het contact niet, geen burenkoffie dus.

Toen ik vanochtend in het donker met een volle GFT-bak de deur uitstapte liep de buurman net voorbij. We groetten elkaar en hij bood aan mijn bak even aan de kant van de weg te zetten. "Dan ken jij lekker meteen door naar je werk meissie." Hij pakte de bak uit mijn hand en liep naar de weg, waar zijn eigen bak inmiddels ook al stond. Vol met hooi uit de caviakooi. Zoals elke week.

Op zijn terugweg passeerde hij me weer en wenste me nogmaals een goede dag, terwijl ik nog met mijn fietsslot stond te klungelen. "Weet je wat ik gaat doen als jij zo op weg bent naar je werk meid? Dan gaat ik lekker even vissen. Ik heb al mijn spullen al ingepakt. Maar wel eighties hoor, eighties vissen doet ik altijd." Met mijn wazige nog nietwakker hoofd keek ik hem verbaasd aan. Ik ben niet zo thuis in de viswereld, al keek ik vroeger wel altijd Reel Wars op Discovery. Wat is in godsnaam eighties vissen? Zoeken naar vissen die vooral in jaren '80 populair waren? Een speciale hengel ontworpen na de val van de Muur? Een spandex vispak? De buurman heeft te weinig haar om te touperen dus dat kon het ook niet zijn.

Het gesprek viel stil en de buurman zag aan de holle blik in mijn ogen dat ik niks van de vissport weet. Zeker niet 's ochtends om half 8. "Weet je niet wat eighties vissen is meid? Jawel toch? Zonder weerhaakjes is dat, en dan meteen de vissies weer in het water laten glijden. Dat is het allerbeste voor ze hoor. En ik vind het echt niet minder leuk!"

Foto: beeld uit de serie Floyd on Fish uit 1985

woensdag 26 januari 2011

I heart... Sylvia Witteman

Via twitter leer je nog eens wat mensen kennen. Sylvia Witteman bijvoorbeeld, die kende ik niet. Iemand stuurde een tweet van haar door, ik moest lachen en ik ben haar gaan volgen. Vervolgens heb ik ook wat columns van haar gelezen en inmiddels ben ik de gelukkige bezitter van haar kookboek (met de toepasselijke titel Koken met Sylvia Witteman. Wat mij doet denken aan Koot en Bie's Koken met Henk Molenberg, waarbij Henk Molenberg telkens het hoofdingrediënt van elk recept was. Smeer Henk Molenberg in met roomboter, dat soort dingen).

Sylvia Witteman is getrouwd met de hoofdredacteur van de Volkskrant, Philip Remarque. Ze schrijft zelf ook voor de Volkskrant. Opmerkelijk genoeg is Witteman helemaal niet zo links als je zou verwachten bij iemand die werkt voor een dergelijke krant met een dergelijke echtgenoot. Dat vind ik leuk. Niet dat ze onlinks is, maar dat ze onlinks is bij een linkse krant. Dat getuigt van lef, en het siert de Volkskrant dat ze haar een podium geeft (en nee, dit was al in de tijd van Pieter Broertjes).

Maar bovenal heeft Sylvia Witteman humor en zelfspot. Heerlijk hoe ze in haar tweets openbaar maakt hoe zij, net als ieder ander eigenlijk, worstelt met alledaagse probleempjes: van aangebrande worst tot een writersblock tot kinderpartijtjes tot heimwee. Mooi om te zien dat iemand met een goed stel hersens niet meteen allemaal pretentieus gelul hoeft te bezigen. Niet iedereen is het hier echter mee eens. In zijn column haalt Roland Danckaert eens even lekker naar haar uit. Hij vindt haar oppervlakkig en dom, ondanks dat ze waarschijnlijk hoog zal scoren bij een IQ-test. Hij geeft twee voorbeelden om deze opvatting te onderbouwen: ze vindt het Engelse links-rijden gevaarlijk en ze twittert of er iemand weet waar je lekkere knoflook kan halen. Dat je dit niet zo interessant vindt kan ik me voorstellen, niet iedereen kan zich nu eenmaal druk maken om hetzelfde, maar dat Danckaert Witteman meteen als dom bestempelt is wel heel kort door de bocht. En dan ook nog eens met je eigen opleidingsniveau op de proppen komen is ronduit triest! Waar hij vervolgens zijn redenering over rechtvaardig en onbaatzuchtig denken en handelen vandaan haalt is al helemaal onbegrijpelijk.

Maar goed, smaken verschillen, daar weet Sylvia Witteman in ieder geval alles van. Ik geniet van haar tweets en van haar columns, maar ik ben dan ook dol op koken en andere burgerlijkheid. Misschien ben ik zelf ook wel oppervlakkig en dom. Net als al die andere columnisten met hetzelfde oppervlakkige toontje.

Overigens kreeg ik bij een bezoek aan haar website de volgende automatisch gegenereerde advertentie voorgeschoteld: "Menstruatieprobleem? Maasstadziekenhuis" Dat zegt misschien veel meer over haar interesses en die van de bezoekers van haar website.

dinsdag 25 januari 2011

Mail

Caar: het deed me denken aan een gedicht dat ik jaren geleden met R schreef en inzond: http://www.gedichten.nl/nedermap/netgedichten/netgedicht/65766.html?zoekresultaat=ja

Eef: ik ben vooral gefascineerd door de all you can eat reclame eronder. 'All you can eat in zoetermeer'

Caar: oh dat is vast afgestemd op de gebruiker van de webbrowser ;oD

Eef: ik google enorm op eten en zoetermeer

Caar: onbeperkt eten in zoetermeer ik wist het wel

Vliegtuigfilms

Een reis naar Amerika betekent voor mij, naast veel natuur, veel steden, veel muziek en veel eten, ook veel films kijken. Tijdens de vluchten heen en terug een paar en dan ook af en toe in het hotel. Je kan niet al te kieskeurig zijn, zo groot is het aanbod niet. Maar daardoor zie je dan wel verrassende dingen. Hieronder mijn bevindingen van afgelopen week.

Life as we know it
Lekkere chickflick over twee dertigers wier beste vrienden omkomen in een ongeluk en hun kind aan hen nalaten. Veel met grappige, romantische huilmomenten en o zo herkenbare situaties tussen mannen en vrouwen die elkaar niet begrijpen. Lekkere chickflick dus.

You again
De middelbare school was vreselijk, je werd gepest door de populaire meiden, maar gelukkig krabbel je na je studententijd op en nu ben je een succesvolle twintiger met een baan in marketing en een bijpassend perfect Amerikaans uiterlijk. Eind goed al goed. Maar dan niet: Je broer blijkt zich te hebben verloofd met je vroegere nemesis en de hele familie vindt haar fantastisch. Komische nachtmerrie voor pubers.

The Social Network
De uitvinder van Facebook blijkt een wraakzuchtige autist die zijn vrienden erbij naait en in zee gaat met nietsnut Justin Timberlake. Hij verdient miljarden maar ziet zijn beste vriend alleen nog in de rechtszaal. Geweldige film, goed gecast en geweldig acteerwerk.

The Tooth Fairy
Kinderfilm (om 7 uur AM niks anders op tv) met The Rock als meedogenloze ijshockeyer die zichzelf The Tooth Fairy noemt, omdat hij de tanden van tegenstanders uit de mond slaat. Dat vindt de feeënwereld respectloos en dus moet hij zelf als tandenfee aan de slag, met vleugels, satijnen bloesje en legging aan. Voor de liefhebber: Julie Andrews is de opperfee. Verder niet veel aan.

The Tale of Desperaux
Leuke kinderfilm over een nieuwsgierige muis die een koninkrijk moet redden van haar miserabele lot. De mensen zijn lelijk geanimeerd, maar het gaat 80% van de tijd over dieren.

The Bourne Supremacy
Knokken met Matt Damon. Prima film.

Man on Fire
Knokken met Denzel Washington. Zenuwenfilm.

Sweet Home Alabama
Heerlijke romcom met mijn grote heldin Reese Witherspoon. Melanie werkt bij een New York’s modebedrijf en is verloofd met de zoon van de burgemeester. Eén probleem: op de middelbare school is ze al getrouwd en per ongeluk nooit gescheiden. Dus reist ze terug naar het boerengat in Alabama waar haar high school sweetheart woont, voor een flitsscheiding. Flauw en voorspelbaar is af en toe best fijn.

Closer
Broeierig drama over dertigers die vreemdgaan. Met mooie mensen en een blote Nathalie Portman.

The Expendables
Belachelijke actiefilm met alle knoksterren van weleer: Sylvester Stalone, Bruce Willis, Mickey Rourke, Dolph Lundgren en zelfs even Arnold Schwarzenegger. Jean-Claude Vandamme schitterde in afwezigheid. Slap verhaal over ex-huurlingen die de dictatuur in een Zuid-Amerikaans land gaan omgooien. Heerlijk over the top, keihard gelachen.

Scott Pilgrim vs. The World
Michael Cera heeft al veel losers vertolkt en daar genoot ik meestal van. Vooral in Arrested Development en Juno is hij erg leuk. In deze film niet. Het verhaal slaat nergens op en is zelden grappig.

maandag 24 januari 2011

Onderschrift


Wanorde en wetteloosheid, het doet rare dingen met mensen. Neem nu deze meneer in zijn mooie leren jack. Hij verkoopt zijn lichaam op straat voor het luttele bedrag van een half stokbrood. Mensonterend. Of niet. Laat het ons weten.

Vieze Vogels - Ben Saunders

Het was vrijdagavond, ik lag in bed en zapte nog wat rond en viel toen middenin The Voice of Holland. Geschokt door de confrontatie met een wel heel veel Vieze Vogel bleef ik kijken. De Vieze Vogel in kwestie was Ben Saunders. Ik had deze man, ondanks mijn volslagen desinteresse voor het programma, al vele malen gezien omdat hij continu in allerlei programma’s opduikt. Al maanden zien wij elke keer weer dat hoofd op ons beeldscherm verschijnen, vaak gevolgd door mijn uitroep: ‘Nee niet weer die ijzerbek, zappen!’. Waarna hij gelukkig weer van mijn beeldscherm en netvlies verdwijnt.


Dat ik ook al voor vrijdagavond een lichte aversie tegen Ben Saunders had, is misschien al duidelijk. Die aversie begon echter concretere vormen aan te nemen toen ik hem bestudeerde in een duet met Duffy. Ben Saunders is voor mij een enigszins a-typische Vieze Vogel omdat ik meestal mensen vies vind door hun vette haar. Ben Saunders heeft echter geen haar, dus daar kon hij het niet mee verknallen. Maar met de rest van zijn lichaam heeft hij dat wel gedaan. Het begint met al zijn plakplaatjes. Ik heb geen pertinente aversie tegen tatoeages, maar een tatoeage in je nek vind ik toch wel eng. En dan die ene grote zwarte oorbel in dat linkeroor, ieuw. Alleen als het zo’n oorbel met een gat erin was geweest was het nog viezer en enger geweest. De slagroom op de taart is natuurlijk die mond vol gouden tanden, enger dan dat bestaat bijna niet. De verkrampte glimlach die hij daarbij ten toon spreidt maakt het met de die enorme konijnen-in-koplamp-ogen helemaal af. Ben Saunders is voor mij de Vieze Vogel van de week. Hij gaat ook door voor de maandbokaal en wie weet wel voor de Vieze Vogel Oscar.

Ik weet dat hele volksstammen hem heel erg leuk vinden. Ik weet dat duizenden mensen op hem stemmen. Ik weet dat showbizz-Nederland juicht dat we een bekende Nederlander hebben die zo lekker ‘authentiek' is, maar ik vind het niks. Ik vind iemand die zoveel hulpstukken nodig heeft om authentiek te blijven (ik zag hem bovenop de plakplaatjes, de tanden en de oorbel met een armband ter grote van een kettingslot), absoluut niet authentiek. De man heeft een radiohoofd en zou alleen maar zingend op de radio mogen verschijnen. En dan echt geen interviews, ik las namelijk op nu.nl dat hij de volgende zinsnede had gebezigd: ’Ik ben zo verliefd als een motherfucker.’ Dat vat het wel zo'n beetje samen denk ik.

vrijdag 21 januari 2011

Vieze Vogel alert - Jort Kelder!

Lieve Jort,

We zagen je gisteren bij DWDD. Jort, je moet weten, wij houden van je. Maar dit moet ons van het hart, dat lange haar, dat halve baardje, het ziet er niet uit. Als je niet uitkijkt word je een van onze Vieze Vogels. En dat willen we niet. We houden namelijk van je gesoigneerde uiterlijk, van je mooie overhemden, je gladgeschoren gezicht, je maatpakken en je twinkeloogjes. Kwam je net terug van een vakantie waar je de hele dag bier hebt lopen drinken in je zwembroek en je je scheerapparaat was vergeten? Had je een jetlag? Wat is er met je aan de hand, was je verdrietig of is er iemand dood? Voor één keer niet op je best naast Matthijs van Nieuwkerk (wel een vieze vogel met z'n matje) en Jan Mulder (een Vieze Vogel pur sang) geeft niet, maar scheer je alsjeblieft weer zodat je weer aan al die vieze kerels kunt laten zien hoe het echt moet.

Heel veel liefs,
de dames van gemodder

Patatje Grozny

Oud-voetballers bouwen graag af door ergens in een ver oord een kansloos voetbalteam te trainen (of er te spelen) tegen een gigantisch salaris. Frank de Boer speelde voor een team in Qatar, David Beckham bij Los Angeles Galaxy, Guus Hiddink spant de kroon door Australië, Rusland, Zuid-Korea en Turkije te trainen.

Vanochtend hoorde ik in Ochtendspits dat Ruud Gullit trainer wordt bij FC Terek Grozny in Tsjetsjenië. Aan de aanwezigen werd gevraagd waarom hij dat gaat doen: "omdat hij dan heel veel geld kan verdienen, gelijk heeft hij!" Nu ben ik de laatste om iemand te bekritiseren vanwege het salaris dat hij verdient of 'graaierij', maar het "gelijk heeft hij" schoot mij in het verkeerde keelgat.

Terek Grozny is de club van de Tsjetsjeense president Kadyrov, een man die verantwoordelijk is voor de gewelddadige onderdrukking van dissidenten in zijn land. Hij en zijn vader (de vorige president van Tsjetsjenië) hebben eerst gestreden voor onafhankelijkheid van Rusland ("Er zijn zo veel meer Russen dan Tsjetsjenen, iedere Tsjetsjeen zou 150 Russen moeten doden"), toen dat niet lukte is hij omgedraaid en heeft hij alle rebellen laten afmaken. En waarschijnlijk ook zijn eigen vader zodat hij zelf president kon worden. Nu is hij grote vrienden met Moskou, dat hem zijn gang laat gaan zo lang Tsjetsjenië zich maar gedeisd houdt.

Van de site van Stichting Vluchteling:

Sinds 2005 is het conflict tussen Rusland en Tsjetsjenië verminderd door de installatie van een op Rusland georiënteerde regering onder leiding van president Kadyrov. De aanpak van rebellen is in handen gegeven van de Tsjetsjeense regering. Hierdoor zijn interne spanningen tussen regeringsgezinden en rebellen toegenomen. De vijandigheden en onveiligheid in Tsjetsjenië duren voort door de hoge werkloosheid, corruptie en vervolgingen door rebellen en de regering.

Burgers zijn het grootste slachtoffer. Het land is kapot geschoten en de economie is geruïneerd. Tijdens beide periodes van geweld raakten zo’n 600.000 mensen ontheemd. Dit waren voornamelijk Tsjetsjenen, maar ook andere bevolkingsgroepen. Een groot aantal van hen keerde na het ergste geweld terug, maar niet iedereen durfde of kon deze stap nemen. Tsjetsjenië telt naar schatting nog 60.000 ontheemden. Daarnaast verblijven ongeveer 66.000 Tsjetsjenen in Ingoesjetië, Dagestan en Rusland.


Terug naar Ochtendspits: "Zou Estelle Gullit dan lekker in Grozny gaan wonen?" "Nee, Gullit kennende vliegt hij af en toe op en neer naar de Tsjetsjeense hoofdstad voor een training." Hij weet dus wel heel goed dat het in Grozny niet prettig is (in de jaren negentig is de hoofdstad met de grond gelijk gemaakt), daarom pakt hij liefst met minimale inspanning een riant salaris. Lekker het geld van een corrupte president cashen en Estelle kan rustig in de P.C.Hooftstraat blijven winkelen. Gelijk heeft hij!

donderdag 20 januari 2011

Beursgang

Inwoners van Utrecht weten het al tijden: als je op de fiets of met de auto de stad door moet wil het wel eens lonen om eerst de agenda van de Jaarbeurs te bekijken. Is er een beurs op het moment dat jij van plan bent om langs de achterkant van het station te reizen, dan wordt er geadviseerd om ofwel om te rijden of om je extra goed voorbereid op pad te gaan. Echt waar, voor je eigen bestwil. En de volksgezondheid. En het landsbelang.

Het is namelijk wetenschappelijk vastgesteld dat grote groepen beursbezoekers die de gang van Utrecht CS naar de Jaarbeurs maken, meer ravage kunnen aanrichten dan een groep gnoes op de Serengeti tijdens de grote trek. En dat alleen door een van de drukste straten in de stad over te steken. Rood licht, een zebrapad of een fietspad; de beursbezoeker trekt zich er niks van aan. De lokroep van de beurs is te groot,de peer-pressure enorm en de toegangskaart in de achterkant van de kontzak brandt zonder genade.

Op de heenweg zijn de bezoekers gewoon snel. Als je namelijk een dagje vrij hebt genomen en vroeg uit de veren bent gegaan moet je alle tijd goed gebruiken. Wachtend in de auto voor het stoplicht zie je dan ook vooral een grijze waas van massa de weg oversteken. Als het licht op groen staat stopt de tsunami aan koopjesjagers niet, het gaat gewoon onverstoord door. Een fight or flight-principe. Dan is het tijd om afwegingen te maken: is mijn kreukelzone toereikend of zijn die mensen toch harder dan je denkt? Hard grommen met de auto om het gas de overstekers te doen waarschuwen wil wel eens helpen. En wees eerlijk, wie wil er nou een beursganger op de motorkap?

Na het beursbezoek is het nog gevaarlijker om het pad te kruisen. De meest kleurrijke rolkoffertjes staan op het fietspad geparkeerd, krampachtig vastgehouden door de eigenaren. Door alle folders, promotasjes en trolleys zijn er geen handen meer over om de knop van het voetgangerslicht in te drukken. Chaos is het gevolg en het is survival of the fittest wat de klok slaat. Bellen met je fietsbel leidt tot scheldkanonnades of gestompt worden met een van de gratis verkregen gadgets. Tijdens de KreaDoe is het extra opletten want dan zijn de bezoekers gewapend met secondelijm en kleine mesjes. Maar aan de kant gaan? Ho maar.

Daarom pleit ik voor een wild-viaduct. Gewoon een tunnel graven en de massa rustig afvoeren. Kost wat, maar dan win je op het terrein van verkeersveiligheid en het bevordert de verkeersstroom in de stad. De aankleding en inrichting van de tunnel kan dan aangepast worden aan de beurs die op dat moment gehouden wordt. Dus darkrooms in de tunnel tijdens de Kamasutrabeurs en loslopende barrista's tijdens Beleef Koffie 2011. Maar altijd zal de tunnel gehuld moeten zijn in de kleuren van de Serengeti. Zo blijft de beursbezoeker lekker in touch met het oergevoel van de beursgang.