zondag 1 mei 2011

Metadiscussie (II)

“Dat begríjp je toch??”
“Nee natuurlijk begrijp ik dat niet, zeg het dan normaal.”
“Noem je mijn argument abnormaal? zo kan ik niet met je praten.”
“Dat zei ik niet, maar zo kan ik INDERDAAD niet met je praten.”

vrijdag 29 april 2011

Metadiscussie (I)

We zijn allemaal wel eens boos. Boos over iets enorm relevants of belangrijks. Maar vaak verzandt de discussie dan in een metadiscussie. En aan het einde van die discussie weet niemand meer waarover de oorspronkelijke discussie ging. Deze rubriek zorgt (hopelijk) voor een feest van herkenning. Zodat je bij de volgende metadiscussie (gezamenlijk) in lachen kunt uitbarsten

"Nee, dat zeí je niet"
"Dat zei ik wel'
"Nee je zei ...(vul uw onderwerp in op de stippellijn)"
"Niet waar ik zei...(idem)"
"Nee nee, dat bedóelde je misschien maar dat zéi je niet!”
"Je denkt dat je altijd zo goed communiceert maar uit die zin valt dat niet af te leiden".
"Iedeereen kan dat uit die zin afleiden. Je bent toch zo slim? En dit snap je dan niet?"

Deze rubriek wordt verzorgd door Caar en Eef samen. Een middagje brainstormen leidde tot twintig (soms bizarre, vaak vermakelijke) metadiscussie-gesprekken. De komende weken zullen we die op deze website publiceren.

Hardlopers zijn doodlopers

Mijn hardloopcarrière, voorzover je dat woord überhaupt zonder lachen kan gebruiken, is een lange, pijnlijke weg. Een weg vol afhaken, opnieuw beginnen, zweet, paars aanlopen, nog meer zweet en een hele hoop gesjok. "Did you have your sjok today" slaat op mijn gehardloop en het antwoord was meestal 'nee'.

Het begon allemaal zo rond 2003, met vriendin N. Samen hardlopen in onze studentenstad, het luie bier moest eruit. We sjokten een paar meter, liepen paars aan (ik althans) en beleefden nog het meeste plezier aan de naam die we voor onze hardloopclub bedachten: Het Stervende Paard. We zijn nog een blauwe maandag onderdeel van een hardloopgroepje geweest en ik rende af en toe met vriendin ML over de Singel. Met haar heb ik toen ook De Singelloop (6k) gelopen, een hele prestatie. Het luie bier verdween ook: ik was in een paar maanden 13 kilo afgevallen en ben sindsdien nooit meer zo dik als vlak daarvoor geweest. Helaas haakten beide vriendinnen af en dus stopte ik ook: ik hield het alleen gewoon niet vol. Een deel van de kilo's vloog er in ras tempo weer aan.

In 2006 heb ik met Eef een tijd hardgelopen. Het begon met een loopje van 5k, maar dat smaakte naar meer, en dus liepen we in dat jaar twee keer een 10k-loop: de City-Pier-City en The Hague Royal Ten. We noemde ons, om begrijpelijke redenen, Paars II. Ik weet nog goed dat ik finishte bij de The Hague Royal Ten, Eef was een halve minuut eerder gefinisht. Ze zag, net als ik en net als altijd, paars. Ze zat op de grond. Ik kwam er paars en gutsend bij staan. Om haar heen stonden twee mensen van de EHBO. Ze keken heel bezorgd en eentje vroeg "Gaat het wel?" Eef keek geïrriteerd en zei iets in de trant van "Ik heb net 10 kilometer gerend, en dan zie ik paars ja." Mooie tijden. Helaas hebben we dit niet doorgezet. We hebben nog samen gespind en aqua-gym met dikke mensen gedaan, maar all good things must come to an end...

En nu? Nu ben ik weer begonnen met hardlopen. Afgelopen weekend liep ik voor het eerst weer 5k, door heuvelachtig gebied. Ik loop nog steeds paars aan, maar het gaat goed. Ik heb me meteen maar weer ingeschreven voor The Hague Royal Ten. Die is al over een maand, een goede stok achter de deur. Het gaat lukken want ik loop alleen en kan dus het feit dat een ander niet meedoet niet als excuus gebruiken. Inmiddels kan ik ook weer kledingstukken aan van toen ik 13 kilo kwijt was, nog een geweldige stimulans.

Als je op 22 mei in Den Haag bent: je herkent mij aan mijn paarse hoofd. En ik sjok.

donderdag 28 april 2011

Voedselvrees

Vroeger, toen ik op de basisschool zat, at ik heel veel maar lustte ik heel weinig. Wel witte boterhammen met nutella en leverworst en heel veel chips. En kroketten. En vissticks. Er zat geen rem op. Groenten waren vies, behalve worteltjes/doperwtjes en spinazie. En mijn ouders waren ook nog eens zo gek om bijna altijd apart groente voor mij te koken (lees: opwarmen uit een klein potje).

Dan is het moment dat je je vleugels een beetje begint uit te slaan en dan ga je wel eens bij een vriendinnetje eten. Eerst zijn er nog de veilige verjaarspartijtjes met pannekoeken en patat maar er komt een dag dat je “gewoon” bij een vriendje gaat eten en dan krijg je witlof. Of zuurkool. Dan is er geen pannetje met wortels voor jou. En moet je het maar opeten. “De kindertjes in Afrika zouden wel raad weten hoor met zo’n bordje groente.”

Dan wordt je een beetje volwassen en ga je zelf eens wat koken. En voordat je het kom je erachter dat je eigenlijk heel veel lust. Ha! Kom maar op met die eetfeestjes. Maar hoe volwassen en groot je ook bent geworden, er zal altijd voedsel blijven bestaan waarvoor je de neus ophaalt. Tenminste, dat is mijn theorie. Voedsel komt immers in de schijf van vier:

1. Lievelingsvoer: dingen waar je thuis veel mee kookt of gerechten die je uitkiest in een restaurant. Denk aan risotto met asperges, zelfgemaakte pizza, eend met sinaasappelsaus of de vegetarische rijsttafel bij een Indonesisch restaurant.
2. Eten dat prima goed te eten is, en je haalt het ook wel in huis als het in de aanbieding is, of in het seizoen. Denk aan andijvie of gekookte aardappels.
3. Voedsel dat je zelf niet zou kopen, maar als je tijdens een etentje er vol bord van onder je neus krijgt, werk je het toch met niet al teveel problemen weg. Denk aan brood met karwijzaad, aardperen en kleine roze garnalen.
4. Horrorvoedsel: je krijgt het gewoon niet weg, zelfs niet uit beleefdheid tijdens een etentje bij je schoonouders. Het stinkt, je gaat ervan kokhalzen en krijgt alleen van het kijken ernaar al een voedselvergiftiging. In deze categorie vallen enge worsten zoals chorizo en salami, koude eieren (vooral als het ook nog gevulde zijn) en huzarensalade.

Hoe zit dat bij jou? Heb jij ook een horrorgerecht of eet je werkelijk echt alles? Was je een moeilijke eter in je jeugd of juist niet? Heb jij al culinaire volwassenheid, wat dat dan ook precies mag zijn, bereikt?

woensdag 27 april 2011

Schoenen als hobby

Ik hou van schoenen. Schoenen zijn mijn lievelingskledingstuk. Als je het een kledingstuk mag noemen althans. Maar omdat je het aantrekt, schoenen, vind ik dat dat mag.
Het fijne aan schoenen is dat je nooit als je ze aan doet, geconfronteerd wordt met je eigen lichaam. Ben je aan het winkelen voor t-shirtjes of broeken dan krijg je toch regelmatig een naar gevoel als een shirtje weer te klein of te strak of te kort is of een broek niet dicht gaat of je billen heel lelijk maakt. Je ziet je buik ineens veel meer, je ziet je bh tekenen en wist niet dat je vet op je schouderbladen had, je ziet je borsten ineens enorm aanwezig zijn. Kleren passen is elke keer opnieuw weer de confrontatie aan gaan. Bij schoenen heb je dat niet. Schoenen maken nooit dik. Schoenen zijn mijn beste vriend.

En dus heb ik erg veel schoenen. Ik heb van de week mijn kledingkast opgeruimd en twee paar weggegooid en vier paar weggegeven. Schoenen die ik al heel lang had en nooit meer aan deed of schoenen die niet (meer) lekker zaten. En nog steeds had ik negentien paar schoenen.

Ik moet er bij zeggen dat er schoenen en laarzen in mijn collectie zitten die ik al zeker zes jaar heb. En vrijwel al mijn schoenen heb ik regelmatig aan.
En de eerlijkheid gebied te zeggen dat bij die negentien paar niet mijn hardloopschoenen en wandelschoenen zitten. Dat zijn geen schoenen in de zin van accessoires maar het zijn sportvoorwerpen. Andere mensen hebben een hometrainer of een racefiets (die laatste heb ik overigens ook, met bijbehorende (niet meegetelde) racefietsschoenen).

Mijn collectie bestaat verder vooral uit laarzen en pumps: vijf paar hoge laarzen (twee zwart en drie bruin) één paar enkellaarsjes en acht paar pumps. Verder heb ik drie paar sandaaltjes en twee paar ballerina’s.
En naast die negentien paar heb ik de afgelopen weken nog zeker vier paar schoenen in de winkel gezien die ik graag zou willen hebben. Gewoon omdat het mooie schoenen zijn, of omdat ik zoiets nog niet heb, of omdat een bepaald model in een andere kleur ook handig is.

Mijn vraag is nu: Wanneer heeft een mens te veel schoenen? Is er een limiet aan het aantal schoenen dat iemand mag hebben? Wanneer wordt het gênant? Wanneer ben je een Imelda Marcos? En als ik schoenen nu als mijn hobby zie, wordt het dan anders, mag ik er dan meer hebben?

dinsdag 26 april 2011

Surfen met Caar

Na het kerstverhaal is nu ook de exodus uit Egypte met Google beschikbaar. Wel zo toepasselijk nu we in de nasleep van Pasen zitten. Enjoy!

I heart ... Alison Bechdel

Als je een nerdenhobby hebt is dat natuurlijk niks om je voor te schamen maar als je tijdens het kringgesprek op een familieverjaardag vertelt dat je laatste aankopen een paar stripboeken zijn geweest, gaan er toch een paar wenkbrauwen omhoog.

Dit is dan het moment om er niet aan toe te voegen dat pijnlijke familiegeschiedenissen, WO I en jeugdtrauma's ook nog eens je favoriete onderwerpen zijn in die stripboek. Of dat je inmiddels al een aardige verzameling hebt opgebouwd. Trouwens, het verjaardagsgesprek gaat toch nooit verder dan grapjes over Kuifje en Asterix, want dan heeft iedereen zich alweer op de schaal met leverworst gestort.

Enfin. Er is dus meer in de wereld dan Suske en Wiske.

Alison Bechdel is een van mijn favoriete cartoonisten zoals dat dan heet. Ik ken geen andere striptekenaar (m/v) die zo subtiel en zo genuanceerd de vinger op de zere plek van een familiegeschiedenis weet te leggen en dat is precies wat Bechdel doet in Fun Home. Ze beschrijft de pijnlijke jaren van haar jeugd, de dood van haar vader en het langzame besef dat ze lesbisch is. Het verhaal wordt nooit een zwaar drama, hoogstens bitterzoet. Desalniettemin is haar jeudgverdriet ontzettend voelbaar. Gelukkig geldt dat ook voor haar vreugde.

Beelden zeggen meer dan woorden, het is een dooddoener maar toch gaat het ook hier weer op. Bechdel verfijnt haar tekeningen met complexe gezichtsuitdrukkingen die je tot op het bot raken. De pijn uit haar jeugd komt door het papier bij je binnen. Knap, heel erg knap. Dit is geen boek waar je zomaar doorheen raast. Ondanks dat het een stripboek is, is het dus geen pageturner. Daarvoor zijn de illustraties te complex en het verhaal te meeslepend.

Haar nieuwe boek komt in september, ik heb de pre-order al geplaatst. Als je een keer een graphic novel wilt uitproberen, pak gerust deze eens van de plank in de boekhandel of klik deze eens aan op Amazon. Rustig maar, je hoeft in ieder geval geen stoffige stripwinkel in waar puistige pubers zich aan de nieuwe Franka staan te vergapen. Behalve als je dat graag wilt natuurlijk. In de wereld van de graphic novel kan alles.

maandag 25 april 2011

Royal wedding

Komende vrijdag is het huwelijk van William en Kate. Ik ben geen echte royaltywatcher, maar wel een liefhebber van ‘celebrities‘ en van bruiloften, dus voor mij is dit een klein hoogtepuntje van de week. Ik twijfel nog of ik die dag vrij zal nemen om de hele dag tv te kijken. Het hangt er een beetje van af of mijn nieuwsgierigheid het gaat winnen van mijn zuinigheid op het kleine aantal vrije dagen dat ik heb.

Het meest nieuwsgierig ben ik natuurlijk naar De Jurk. Ik ben zelf nooit getrouwd en ben ook niet van plan om in de toekomst te gaan trouwens, althans niet in een jurk. Ik heb dan ook nog nooit een trouwjurk gekocht, maar toch heb ik een vreemd soort fascinatie voor trouwjurken. Op internet verschenen al verschillende berichten over de jurk. Zo zou deze gemaakt worden door een onbekende Britse ontwerper. Voor de liefhebber hier twee links naar stukjes over de jurk hier en hier.

Op people.com verscheen een grappig stukje over het mogelijke schoeisel van het echtpaar. Zie hier.

En op CNN is een hele pagina gewijd aan werkelijk alles rondom het bruidspaar. Zo is er een verslag te vinden over de streek waar Kate opgroeide, staat er een stukje over hoe het stel elkaar heeft ontmoet en waar ze gewoond hebben en ga zo nog maar even door.
Op de officiële website officialroyalwedding2011.org (wel een beteje een saaie website, maar ok) is allerlei nieuws rond de bruiloft te vinden en staan veel filmpjes. Er staat een stukje over de postzegels (met die vreselijke zoetsappige foto), over de voorbereidingen, je kunt er een video achterlaten om het paar geluk te wensen en route is er te vinden. Ik las ergesn dat er al maanden geen hotelkamer meer te krijgen is in Londen. Ben dus benieuwd hoe druk het gaat zijn op straat. Nog vier nachtjes slapen en dan weten we alles, vooral hoe de jurk eruit ziet!

vrijdag 22 april 2011

Houten planken en de verlossing nabij

Vol verwachting loopt de jonge vrouw op haar nieuwe woning af. Het is slechts een tijdelijke woning, dat is wat ze zich steeds voorhoudt. Klein en krakkemikkig maar ook tijdelijk. En in een buitenwijk van de stad maar dat moesten ze op de koop toe nemen. Het was dit of helemaal niks. De rieten boodschappentas snijdt in haar handen. En dat in deze hitte. Ze loopt al zo moeilijk door de bekkeninstabiliteit.

Thuis aangekomen doet ze haar hoofddoek, in die tijd was dat allemaal nog geen probleem, af en gaat voorzichtig zitten op een door haar man zelfgemaakte houten krukje. Het woestijnzand waait door de kieren van de houten hut naar binnen en de deur kraakt aan alle kanten. Het is maar tijdelijk herhaalt ze nog eens voor zichzelf. Totdat de telling voorbij is.

Haar man trof ze niet thuis. Zou hij dan eindelijk naar de bouwmarkt zijn om de spullen te halen zodat hij de babykamer af kan maken? De wieg is slecht nu nog een hoopje stroo in de hoek naast de ezel. De vrouw trakteert zichzelf op een beker warme melk met honing. Dat helpt, haar spierspanning neemt direct af en ze ontspant.

Van haar had het allemaal niet gehoeven, die lange reis niet en die zwangerschap ook niet. Maar jah, sinds dat akkefietje in het tuincentrum met de appelboom heeft ze als vrouw weinig te vertellen. En ze is natuurlijk wel uitverkoren enzo. Ze wil ook niet dan men haar ondankbaar vindt. Als alles straks maar goed gaat met de baby, dan komt alles in orde.

Aan de slome en slepende passen door het mulle zand herkent de jonge vrouw haar man. Daar is hij dan eindelijk. Vermoeid stapt hij over de nog aan te leggen drempel van hun hut. Zijn baard is al meer dan een half jaar oud en hangt vol met zweetdruppels en stof. De gaten vallen in zijn grijze Nine Inch Nails-tshirt en zijn handen zitten onder de kloven en opgedroogd bloed.

Zuchtend en steunend gooit hij de pluggen en het schuurpapier in de hoek en ploft neer in het zand. Geïrriteerd zegt ze tegen haar man: “Je weet toch dat ik over minder dan een maand ben uitgerekend, wanneer ga je nou eindelijk eens die wieg afmaken?” De timmerman reageert nauwelijks en bromt wat over dat hij nog steeds niet uitgerust is van de lange reis en dat hij het werk op de zaak niet alleen aankan allemaal. Het wordt haar teveel; ze is al maanden van huis, maakt voortdurend ruzie met haar man die maar niks aan het hutje klust waar zij straks moet bevallen en ze kan door haar conditie nauwelijks meer lopen.

Ze is ten einde raad en barst in snikken uit. Haar man belooft voor de zoveelste keer beterschap maar ze weet nu al dat er niks uit zijn handen zal komen. Dan krijgt de vrouw een epifanie: Lodewijk, Thomas en John. John moet ze hebben; dat is immers die wijze Moor. Ze begint aan haar noodkreet “Beste John, help mijn man is klusser en ik heb er geen vertrouwen meer in dat het ooit nog goed komt met het houten hutje waar we nu op 15 vierkante meter wonen (dat inclusief de kookplaats met het spit). Zeker niet met die kleine onderweg. Dit is mijn smeekbede, help ons alsjeblieft. “ Ze vouwt het papier dicht en sluit haar ogen.

Op dat moment, ver weg in de Lage Landen, ziet John vanuit zijn net aangelegde terras een heldere ster oplichten aan de hemel. Dit is het teken waar hij op heeft gewacht. Hij pakt zijn gereedschapskist en vertrekt naar de houten hut in de woestijn. Met een welkomstcadeau: een tegoedbon van de Praxis. Want als John de Moor, de vertegenwoordiger van alle klussers, kan je nooit met lege handen komen. De redding voor Maria is godzijdank nabij.

donderdag 21 april 2011

Vacature Bachkoor Holland

Beliefsystem Inc. is een bedrijf van internationale allure in de publieke sector, met een eeuwenoude traditie. In verband met een kaakbreuk zijn wij voor onze afdeling wereldreligies per direct op zoek naar een

Jezus (m/v)

voor 0,8 fte

De afdeling wereldreligies is een ernstig krimpende tak binnen ons bedrijf, dat gespecialiseerd is in massahysterie.

Wie ben jij?

• Aantoonbare ervaring in wijnmakerij
• Opgewekt type
• Niet bang om opstandig te zijn
• Leidinggevende capaciteiten
• Ervaring met vissen en schubben
• Niet bang voor water
• Charismatisch, een mensen-mens
• Evaring met Aramees en Bijbels Hebreeuws is een pre
Kennis van het Oude Testament strekt tot aanbeveling, evenals de bereidheid jong te sterven.

Dit bieden wij:

• Werken in een dynamische organisatie
• Marktconform salaris
• Een kudde om te hoeden
• Doorgroeimogelijkheden
• Interne opleidingen (denk hierbij aan houtbewerking, spreken in het openbaar, EHBO)
Je komt te werken in een team van maximaal 12 personen. Het is onze intentie om de meest geschikte kandidaat een contract voor de eeuwigheid aan te bieden.

Ben jij charismatisch, niet bang om fouten te maken, heb je een vadercomplex en ben je maximaal 33 jaar oud? Neem dan contact met ons op. Bij gelijke geschiktheid gaat onze voorkeur uit naar een man. Neem voor meer informatie contact op met onze afdeling HR via HR@BSI.com. Acquisitie n.a.v. deze advertentie wordt zeer op prijs gesteld.

Warme dagen

We beleven op dit moment de eerste echt warme dagen van het jaar. En ik heb het daar, zoals elk jaar, een beetje moeilijk mee. En dan bedoel ik vooral qua kledingkeuze. Want wat doe je ook alweer aan op een warme dag. Hoe regelde ik dat vorig jaar?

Ik zie om me heen dat meer mensen moeite hebben met die vraag. In de tram zitten mensen met panty’s te balen dat ze die panty hebben aangedaan. Ik zie mensen in een te warme jas lopen, of een wollen blazertje. Ik zie mensen in een strakke legging met een strak hemd terwijl die mensen dat, tja, niet echt kunnen hebben. En ik zie mensen in setjes van vorig jaar terwijl ze de kerstkilootjes nog niet helemaal kwijt zijn, de kleding strak gespannen om bovenbenen en buik.

Gisterochtend stond ik ook vertwijfeld voor mijn kledingkast. Het was me een dag eerder nog wel gelukt iets fatsoenlijks te vinden: een jurk met een legging en met schoenen waar ik goed op kon lopen en die ook leuk en elegant waren. Gister bleek dat moeilijker. Ik vond en jurk die ik al de hele winter met laarzen draag, maar besloot hem nu met zomerschoenen te dragen. Omdat ik een kind naar de crèche moest dragen nam ik mijn pumps mee in mijn tas en droeg ik onderweg ballerina’s met een sleehak.

Toen ik de deur uitliep had ik al zo mijn twijfels, maar aan het einde van de dag wist ik zeker dat dit een heel slechte zomeroutfit was. De jurk was van katoen, dus dat kon best voor dit weer. Hij was alleen grijs en ik heb een bruine zomerjas, dat was dus al de eerste misser. Onder de jurk staken mijn veel te witte, bijna reflecterende benen in (nu) degelijke loopschoenen. Toen ik de ballerina’s kocht dacht ik dat het lekker loopschoenen waren die er ook nog leuk uitzagen door de hak. Nu met pijnlijke voeten en opgezette enkels zagen de schoenen er vooral degelijk en suf uit. Ze waren het leren rugzakje onder het schoeisel geworden.

Ik was een beetje plakkerig van het warme weer en terwijl ik naar de crèche liep hoopte ik dat ik snel thuis zou zijn om iets anders aan te kunnen doen en mijn reflecterende benen te kunnen bedekken. Maar op de crèche bleek mijn lieverdje een lekkende poepluier te hebben. Iets waar ik pas achter kwam toen ze bij me op schoot zat. Met water probeerde ik de vlekken enigszins uit mijn jurk te wassen. Met de natte plekken in mijn jurk en mijn kind in een (niet kleurgecoördineerde) draagzak, een grote tas vol spullen over mijn schouder en een zomerjas over mijn arm, liep ik naar de tram. Daar gooide mijn dochter haar halve maaginhoud over mijn decolleté, zichzelf en de draagzak. Witte melkschilfertjes sierden ons beiden.

Thuisgekomen bleek de straat opgebroken en mocht ik met mijn vieze outfit, vies kind in dito vieze outfit en alle spullen door een soort zandbak waden. Om te zeggen dat ik niet zo blij was toen ik thuiskwam, is een understatement. Gelukkig heb ik nog een hele zomer om hier handigheid in te krijgen.

woensdag 20 april 2011

Gemiste kans voor de katholieken

Op 4 april heeft de kantonrechter in Zaandam de eis van een islamitische leerlinge om een hoofddoekje naar school te dragen, afgewezen. Het meisje ging naar een katholieke middelbare school in Volendam en daar waren ze niet gecharmeerd van haar kleding. Het hoofddoekverbod mag worden gehandhaafd op basis van de wet op bijzonder onderwijs en in die zin staat de school dus in zijn recht. Wat ik niet begrijp is waarom deze katholieke school dit recht zou willen uitoefenen.

Een van de taken van Christenen is het uitdragen van hun geloof, het verspreiden ervan en waar mogelijk mensen tot hun religie te bekeren - de zendingsmissie. Wanneer een islamitische tiener zich meldt bij een katholieke school, lijkt het me voor de katholieke schoolleiding een uitgelezen kans om hem of haar kennis te laten nemen van het rijke katholieke geloof. Ze zal in de klas luisteren naar de dagopening, inclusief bijbellezing en gebed. Ze zal aanwezig zijn bij de paas- en kerstviering en ze zal meedoen met de godsdienstles. Misschien pikt ze er wel wat van op! Ik zou als katholiek denken dat deze leerlinge door God op mijn pad was geplaatst. Nu moeten we ons als katholieken even van onze beste kant laten zien!

Was het niet veel beter en leuker en leerzamer geweest wanneer de schoolleiding een excursie naar de nonnetjes had georganiseerd? Dat zou heel herkenbaar voor haar zijn geweest. De nonnetjes kiezen er immers ook voor om hun leven lang hun hoofd met een hoofddoek te bedekken voor hun God, net als deze islamitische leerlinge! Zie je nou, er zijn ook heel veel overeenkomsten, wat mooi!

In plaats daarvan wordt iemand geweigerd. Iemand die er nota bene een rechtzaak voor over heeft om naar een katholieke school te gaan. Dat had ik mezelf niet zien doen in die tijd. Een gemiste kans voor de katholieken. Jammer hoor.