donderdag 27 januari 2011

Eighties vissen

Mijn buurman van een paar huizen verderop en ik hebben niet echt een warme band. We groeten elkaar op straat en wensen elkaar dan een prettige dag. Hij neemt tijdens kantooruren pakjes voor mij aan, die hij in de gang bewaart totdat ik ze kom ophalen. Tijdens een lange vakantie lijkt het daar soms op een Amazon/Esprit opslagwarenhuis. Verder gaat het contact niet, geen burenkoffie dus.

Toen ik vanochtend in het donker met een volle GFT-bak de deur uitstapte liep de buurman net voorbij. We groetten elkaar en hij bood aan mijn bak even aan de kant van de weg te zetten. "Dan ken jij lekker meteen door naar je werk meissie." Hij pakte de bak uit mijn hand en liep naar de weg, waar zijn eigen bak inmiddels ook al stond. Vol met hooi uit de caviakooi. Zoals elke week.

Op zijn terugweg passeerde hij me weer en wenste me nogmaals een goede dag, terwijl ik nog met mijn fietsslot stond te klungelen. "Weet je wat ik gaat doen als jij zo op weg bent naar je werk meid? Dan gaat ik lekker even vissen. Ik heb al mijn spullen al ingepakt. Maar wel eighties hoor, eighties vissen doet ik altijd." Met mijn wazige nog nietwakker hoofd keek ik hem verbaasd aan. Ik ben niet zo thuis in de viswereld, al keek ik vroeger wel altijd Reel Wars op Discovery. Wat is in godsnaam eighties vissen? Zoeken naar vissen die vooral in jaren '80 populair waren? Een speciale hengel ontworpen na de val van de Muur? Een spandex vispak? De buurman heeft te weinig haar om te touperen dus dat kon het ook niet zijn.

Het gesprek viel stil en de buurman zag aan de holle blik in mijn ogen dat ik niks van de vissport weet. Zeker niet 's ochtends om half 8. "Weet je niet wat eighties vissen is meid? Jawel toch? Zonder weerhaakjes is dat, en dan meteen de vissies weer in het water laten glijden. Dat is het allerbeste voor ze hoor. En ik vind het echt niet minder leuk!"

Foto: beeld uit de serie Floyd on Fish uit 1985

woensdag 26 januari 2011

I heart... Sylvia Witteman

Via twitter leer je nog eens wat mensen kennen. Sylvia Witteman bijvoorbeeld, die kende ik niet. Iemand stuurde een tweet van haar door, ik moest lachen en ik ben haar gaan volgen. Vervolgens heb ik ook wat columns van haar gelezen en inmiddels ben ik de gelukkige bezitter van haar kookboek (met de toepasselijke titel Koken met Sylvia Witteman. Wat mij doet denken aan Koot en Bie's Koken met Henk Molenberg, waarbij Henk Molenberg telkens het hoofdingrediënt van elk recept was. Smeer Henk Molenberg in met roomboter, dat soort dingen).

Sylvia Witteman is getrouwd met de hoofdredacteur van de Volkskrant, Philip Remarque. Ze schrijft zelf ook voor de Volkskrant. Opmerkelijk genoeg is Witteman helemaal niet zo links als je zou verwachten bij iemand die werkt voor een dergelijke krant met een dergelijke echtgenoot. Dat vind ik leuk. Niet dat ze onlinks is, maar dat ze onlinks is bij een linkse krant. Dat getuigt van lef, en het siert de Volkskrant dat ze haar een podium geeft (en nee, dit was al in de tijd van Pieter Broertjes).

Maar bovenal heeft Sylvia Witteman humor en zelfspot. Heerlijk hoe ze in haar tweets openbaar maakt hoe zij, net als ieder ander eigenlijk, worstelt met alledaagse probleempjes: van aangebrande worst tot een writersblock tot kinderpartijtjes tot heimwee. Mooi om te zien dat iemand met een goed stel hersens niet meteen allemaal pretentieus gelul hoeft te bezigen. Niet iedereen is het hier echter mee eens. In zijn column haalt Roland Danckaert eens even lekker naar haar uit. Hij vindt haar oppervlakkig en dom, ondanks dat ze waarschijnlijk hoog zal scoren bij een IQ-test. Hij geeft twee voorbeelden om deze opvatting te onderbouwen: ze vindt het Engelse links-rijden gevaarlijk en ze twittert of er iemand weet waar je lekkere knoflook kan halen. Dat je dit niet zo interessant vindt kan ik me voorstellen, niet iedereen kan zich nu eenmaal druk maken om hetzelfde, maar dat Danckaert Witteman meteen als dom bestempelt is wel heel kort door de bocht. En dan ook nog eens met je eigen opleidingsniveau op de proppen komen is ronduit triest! Waar hij vervolgens zijn redenering over rechtvaardig en onbaatzuchtig denken en handelen vandaan haalt is al helemaal onbegrijpelijk.

Maar goed, smaken verschillen, daar weet Sylvia Witteman in ieder geval alles van. Ik geniet van haar tweets en van haar columns, maar ik ben dan ook dol op koken en andere burgerlijkheid. Misschien ben ik zelf ook wel oppervlakkig en dom. Net als al die andere columnisten met hetzelfde oppervlakkige toontje.

Overigens kreeg ik bij een bezoek aan haar website de volgende automatisch gegenereerde advertentie voorgeschoteld: "Menstruatieprobleem? Maasstadziekenhuis" Dat zegt misschien veel meer over haar interesses en die van de bezoekers van haar website.

dinsdag 25 januari 2011

Mail

Caar: het deed me denken aan een gedicht dat ik jaren geleden met R schreef en inzond: http://www.gedichten.nl/nedermap/netgedichten/netgedicht/65766.html?zoekresultaat=ja

Eef: ik ben vooral gefascineerd door de all you can eat reclame eronder. 'All you can eat in zoetermeer'

Caar: oh dat is vast afgestemd op de gebruiker van de webbrowser ;oD

Eef: ik google enorm op eten en zoetermeer

Caar: onbeperkt eten in zoetermeer ik wist het wel

Vliegtuigfilms

Een reis naar Amerika betekent voor mij, naast veel natuur, veel steden, veel muziek en veel eten, ook veel films kijken. Tijdens de vluchten heen en terug een paar en dan ook af en toe in het hotel. Je kan niet al te kieskeurig zijn, zo groot is het aanbod niet. Maar daardoor zie je dan wel verrassende dingen. Hieronder mijn bevindingen van afgelopen week.

Life as we know it
Lekkere chickflick over twee dertigers wier beste vrienden omkomen in een ongeluk en hun kind aan hen nalaten. Veel met grappige, romantische huilmomenten en o zo herkenbare situaties tussen mannen en vrouwen die elkaar niet begrijpen. Lekkere chickflick dus.

You again
De middelbare school was vreselijk, je werd gepest door de populaire meiden, maar gelukkig krabbel je na je studententijd op en nu ben je een succesvolle twintiger met een baan in marketing en een bijpassend perfect Amerikaans uiterlijk. Eind goed al goed. Maar dan niet: Je broer blijkt zich te hebben verloofd met je vroegere nemesis en de hele familie vindt haar fantastisch. Komische nachtmerrie voor pubers.

The Social Network
De uitvinder van Facebook blijkt een wraakzuchtige autist die zijn vrienden erbij naait en in zee gaat met nietsnut Justin Timberlake. Hij verdient miljarden maar ziet zijn beste vriend alleen nog in de rechtszaal. Geweldige film, goed gecast en geweldig acteerwerk.

The Tooth Fairy
Kinderfilm (om 7 uur AM niks anders op tv) met The Rock als meedogenloze ijshockeyer die zichzelf The Tooth Fairy noemt, omdat hij de tanden van tegenstanders uit de mond slaat. Dat vindt de feeënwereld respectloos en dus moet hij zelf als tandenfee aan de slag, met vleugels, satijnen bloesje en legging aan. Voor de liefhebber: Julie Andrews is de opperfee. Verder niet veel aan.

The Tale of Desperaux
Leuke kinderfilm over een nieuwsgierige muis die een koninkrijk moet redden van haar miserabele lot. De mensen zijn lelijk geanimeerd, maar het gaat 80% van de tijd over dieren.

The Bourne Supremacy
Knokken met Matt Damon. Prima film.

Man on Fire
Knokken met Denzel Washington. Zenuwenfilm.

Sweet Home Alabama
Heerlijke romcom met mijn grote heldin Reese Witherspoon. Melanie werkt bij een New York’s modebedrijf en is verloofd met de zoon van de burgemeester. Eén probleem: op de middelbare school is ze al getrouwd en per ongeluk nooit gescheiden. Dus reist ze terug naar het boerengat in Alabama waar haar high school sweetheart woont, voor een flitsscheiding. Flauw en voorspelbaar is af en toe best fijn.

Closer
Broeierig drama over dertigers die vreemdgaan. Met mooie mensen en een blote Nathalie Portman.

The Expendables
Belachelijke actiefilm met alle knoksterren van weleer: Sylvester Stalone, Bruce Willis, Mickey Rourke, Dolph Lundgren en zelfs even Arnold Schwarzenegger. Jean-Claude Vandamme schitterde in afwezigheid. Slap verhaal over ex-huurlingen die de dictatuur in een Zuid-Amerikaans land gaan omgooien. Heerlijk over the top, keihard gelachen.

Scott Pilgrim vs. The World
Michael Cera heeft al veel losers vertolkt en daar genoot ik meestal van. Vooral in Arrested Development en Juno is hij erg leuk. In deze film niet. Het verhaal slaat nergens op en is zelden grappig.

maandag 24 januari 2011

Onderschrift


Wanorde en wetteloosheid, het doet rare dingen met mensen. Neem nu deze meneer in zijn mooie leren jack. Hij verkoopt zijn lichaam op straat voor het luttele bedrag van een half stokbrood. Mensonterend. Of niet. Laat het ons weten.

Vieze Vogels - Ben Saunders

Het was vrijdagavond, ik lag in bed en zapte nog wat rond en viel toen middenin The Voice of Holland. Geschokt door de confrontatie met een wel heel veel Vieze Vogel bleef ik kijken. De Vieze Vogel in kwestie was Ben Saunders. Ik had deze man, ondanks mijn volslagen desinteresse voor het programma, al vele malen gezien omdat hij continu in allerlei programma’s opduikt. Al maanden zien wij elke keer weer dat hoofd op ons beeldscherm verschijnen, vaak gevolgd door mijn uitroep: ‘Nee niet weer die ijzerbek, zappen!’. Waarna hij gelukkig weer van mijn beeldscherm en netvlies verdwijnt.


Dat ik ook al voor vrijdagavond een lichte aversie tegen Ben Saunders had, is misschien al duidelijk. Die aversie begon echter concretere vormen aan te nemen toen ik hem bestudeerde in een duet met Duffy. Ben Saunders is voor mij een enigszins a-typische Vieze Vogel omdat ik meestal mensen vies vind door hun vette haar. Ben Saunders heeft echter geen haar, dus daar kon hij het niet mee verknallen. Maar met de rest van zijn lichaam heeft hij dat wel gedaan. Het begint met al zijn plakplaatjes. Ik heb geen pertinente aversie tegen tatoeages, maar een tatoeage in je nek vind ik toch wel eng. En dan die ene grote zwarte oorbel in dat linkeroor, ieuw. Alleen als het zo’n oorbel met een gat erin was geweest was het nog viezer en enger geweest. De slagroom op de taart is natuurlijk die mond vol gouden tanden, enger dan dat bestaat bijna niet. De verkrampte glimlach die hij daarbij ten toon spreidt maakt het met de die enorme konijnen-in-koplamp-ogen helemaal af. Ben Saunders is voor mij de Vieze Vogel van de week. Hij gaat ook door voor de maandbokaal en wie weet wel voor de Vieze Vogel Oscar.

Ik weet dat hele volksstammen hem heel erg leuk vinden. Ik weet dat duizenden mensen op hem stemmen. Ik weet dat showbizz-Nederland juicht dat we een bekende Nederlander hebben die zo lekker ‘authentiek' is, maar ik vind het niks. Ik vind iemand die zoveel hulpstukken nodig heeft om authentiek te blijven (ik zag hem bovenop de plakplaatjes, de tanden en de oorbel met een armband ter grote van een kettingslot), absoluut niet authentiek. De man heeft een radiohoofd en zou alleen maar zingend op de radio mogen verschijnen. En dan echt geen interviews, ik las namelijk op nu.nl dat hij de volgende zinsnede had gebezigd: ’Ik ben zo verliefd als een motherfucker.’ Dat vat het wel zo'n beetje samen denk ik.

vrijdag 21 januari 2011

Vieze Vogel alert - Jort Kelder!

Lieve Jort,

We zagen je gisteren bij DWDD. Jort, je moet weten, wij houden van je. Maar dit moet ons van het hart, dat lange haar, dat halve baardje, het ziet er niet uit. Als je niet uitkijkt word je een van onze Vieze Vogels. En dat willen we niet. We houden namelijk van je gesoigneerde uiterlijk, van je mooie overhemden, je gladgeschoren gezicht, je maatpakken en je twinkeloogjes. Kwam je net terug van een vakantie waar je de hele dag bier hebt lopen drinken in je zwembroek en je je scheerapparaat was vergeten? Had je een jetlag? Wat is er met je aan de hand, was je verdrietig of is er iemand dood? Voor één keer niet op je best naast Matthijs van Nieuwkerk (wel een vieze vogel met z'n matje) en Jan Mulder (een Vieze Vogel pur sang) geeft niet, maar scheer je alsjeblieft weer zodat je weer aan al die vieze kerels kunt laten zien hoe het echt moet.

Heel veel liefs,
de dames van gemodder

Patatje Grozny

Oud-voetballers bouwen graag af door ergens in een ver oord een kansloos voetbalteam te trainen (of er te spelen) tegen een gigantisch salaris. Frank de Boer speelde voor een team in Qatar, David Beckham bij Los Angeles Galaxy, Guus Hiddink spant de kroon door Australië, Rusland, Zuid-Korea en Turkije te trainen.

Vanochtend hoorde ik in Ochtendspits dat Ruud Gullit trainer wordt bij FC Terek Grozny in Tsjetsjenië. Aan de aanwezigen werd gevraagd waarom hij dat gaat doen: "omdat hij dan heel veel geld kan verdienen, gelijk heeft hij!" Nu ben ik de laatste om iemand te bekritiseren vanwege het salaris dat hij verdient of 'graaierij', maar het "gelijk heeft hij" schoot mij in het verkeerde keelgat.

Terek Grozny is de club van de Tsjetsjeense president Kadyrov, een man die verantwoordelijk is voor de gewelddadige onderdrukking van dissidenten in zijn land. Hij en zijn vader (de vorige president van Tsjetsjenië) hebben eerst gestreden voor onafhankelijkheid van Rusland ("Er zijn zo veel meer Russen dan Tsjetsjenen, iedere Tsjetsjeen zou 150 Russen moeten doden"), toen dat niet lukte is hij omgedraaid en heeft hij alle rebellen laten afmaken. En waarschijnlijk ook zijn eigen vader zodat hij zelf president kon worden. Nu is hij grote vrienden met Moskou, dat hem zijn gang laat gaan zo lang Tsjetsjenië zich maar gedeisd houdt.

Van de site van Stichting Vluchteling:

Sinds 2005 is het conflict tussen Rusland en Tsjetsjenië verminderd door de installatie van een op Rusland georiënteerde regering onder leiding van president Kadyrov. De aanpak van rebellen is in handen gegeven van de Tsjetsjeense regering. Hierdoor zijn interne spanningen tussen regeringsgezinden en rebellen toegenomen. De vijandigheden en onveiligheid in Tsjetsjenië duren voort door de hoge werkloosheid, corruptie en vervolgingen door rebellen en de regering.

Burgers zijn het grootste slachtoffer. Het land is kapot geschoten en de economie is geruïneerd. Tijdens beide periodes van geweld raakten zo’n 600.000 mensen ontheemd. Dit waren voornamelijk Tsjetsjenen, maar ook andere bevolkingsgroepen. Een groot aantal van hen keerde na het ergste geweld terug, maar niet iedereen durfde of kon deze stap nemen. Tsjetsjenië telt naar schatting nog 60.000 ontheemden. Daarnaast verblijven ongeveer 66.000 Tsjetsjenen in Ingoesjetië, Dagestan en Rusland.


Terug naar Ochtendspits: "Zou Estelle Gullit dan lekker in Grozny gaan wonen?" "Nee, Gullit kennende vliegt hij af en toe op en neer naar de Tsjetsjeense hoofdstad voor een training." Hij weet dus wel heel goed dat het in Grozny niet prettig is (in de jaren negentig is de hoofdstad met de grond gelijk gemaakt), daarom pakt hij liefst met minimale inspanning een riant salaris. Lekker het geld van een corrupte president cashen en Estelle kan rustig in de P.C.Hooftstraat blijven winkelen. Gelijk heeft hij!

donderdag 20 januari 2011

Beursgang

Inwoners van Utrecht weten het al tijden: als je op de fiets of met de auto de stad door moet wil het wel eens lonen om eerst de agenda van de Jaarbeurs te bekijken. Is er een beurs op het moment dat jij van plan bent om langs de achterkant van het station te reizen, dan wordt er geadviseerd om ofwel om te rijden of om je extra goed voorbereid op pad te gaan. Echt waar, voor je eigen bestwil. En de volksgezondheid. En het landsbelang.

Het is namelijk wetenschappelijk vastgesteld dat grote groepen beursbezoekers die de gang van Utrecht CS naar de Jaarbeurs maken, meer ravage kunnen aanrichten dan een groep gnoes op de Serengeti tijdens de grote trek. En dat alleen door een van de drukste straten in de stad over te steken. Rood licht, een zebrapad of een fietspad; de beursbezoeker trekt zich er niks van aan. De lokroep van de beurs is te groot,de peer-pressure enorm en de toegangskaart in de achterkant van de kontzak brandt zonder genade.

Op de heenweg zijn de bezoekers gewoon snel. Als je namelijk een dagje vrij hebt genomen en vroeg uit de veren bent gegaan moet je alle tijd goed gebruiken. Wachtend in de auto voor het stoplicht zie je dan ook vooral een grijze waas van massa de weg oversteken. Als het licht op groen staat stopt de tsunami aan koopjesjagers niet, het gaat gewoon onverstoord door. Een fight or flight-principe. Dan is het tijd om afwegingen te maken: is mijn kreukelzone toereikend of zijn die mensen toch harder dan je denkt? Hard grommen met de auto om het gas de overstekers te doen waarschuwen wil wel eens helpen. En wees eerlijk, wie wil er nou een beursganger op de motorkap?

Na het beursbezoek is het nog gevaarlijker om het pad te kruisen. De meest kleurrijke rolkoffertjes staan op het fietspad geparkeerd, krampachtig vastgehouden door de eigenaren. Door alle folders, promotasjes en trolleys zijn er geen handen meer over om de knop van het voetgangerslicht in te drukken. Chaos is het gevolg en het is survival of the fittest wat de klok slaat. Bellen met je fietsbel leidt tot scheldkanonnades of gestompt worden met een van de gratis verkregen gadgets. Tijdens de KreaDoe is het extra opletten want dan zijn de bezoekers gewapend met secondelijm en kleine mesjes. Maar aan de kant gaan? Ho maar.

Daarom pleit ik voor een wild-viaduct. Gewoon een tunnel graven en de massa rustig afvoeren. Kost wat, maar dan win je op het terrein van verkeersveiligheid en het bevordert de verkeersstroom in de stad. De aankleding en inrichting van de tunnel kan dan aangepast worden aan de beurs die op dat moment gehouden wordt. Dus darkrooms in de tunnel tijdens de Kamasutrabeurs en loslopende barrista's tijdens Beleef Koffie 2011. Maar altijd zal de tunnel gehuld moeten zijn in de kleuren van de Serengeti. Zo blijft de beursbezoeker lekker in touch met het oergevoel van de beursgang.

woensdag 19 januari 2011

Koeienuier

Bij ons in de kantine wordt yoghurt verkocht van het merk ‘de zuivelhoeve’. Het logo van dit merk bestaat uit de naam (‘de zuivelhoeve’ dus) met daaronder getekend een koeienuier. Waarom? Waarom kiest iemand zo’n onaantrekkelijk onderdeel van een koe als logo? Ik denk dan meteen aan de bemodderde uiers van koeien in de wei en krijg dan helemaal geen zin in de yoghurt in het bakje. Je kunt toch ook gras gebruiken in je logo, mooi groen wuivend gras. Of een koeienhoofd zoals La vache qui rit dat doet. Of een koeienbel of paardenbloem, maar een koeienuier. Bah. Voor mij geen yoghurt van de zuivelhoeve.

Printer

Dit is een waar gebeurd verhaal. Er was eens een werkplek waar mensen werkten die eigenlijk de hele dag niets anders deden dan lezen, stukken tikken over de dingen die ze hadden gelezen, en die stukken dan printen. De hele dag ging dat zo door: lezen, tikken, printen. Dit was de kernactiviteit van de organisatie waarvoor ze werkten. Zonder het verrichten van deze acties zouden ze hun werk niet goed doen en zouden de mensen buiten die organisatie die zaten te wachten op die getikte stukken, erg teleurgesteld zijn.

Voor een aantal werknemers van die organisatie was, ten behoeve van die werkzaamheden, een printer neergezet. Die printer stond op een gang en werd gebruikt door zeven mensen. Die zeven mensen werkten allemaal dicht bij die printer en maakten er allemaal heel regelmatig gebruik van.

De printer was niet geavanceerd of modern maar voldeed prima. Als één van de werknemers iets wilde printen drukten ze in hun word-document op het knopje ‘print’ en dan hoorde ze de printer aanslaan. Als het papier op was hoorden ze de printer piepen en ging iemand het papier aanvullen. Alle zeven mensen waren blij met hun printer en met de manier waarop zij die printer deelden.

En toen hing er op een dag een briefje bij de printer. De printer zou die week worden weggehaald en worden vervangen door een moderner exemplaar. Een exemplaar dat zo breed was dat het (wegens brandveiligheidsvoorschriften) niet meer in die gang kon staan. Deze nieuwe printer zou op een andere plek in het gebouw komen te staan waardoor de zeven mensen verder moesten lopen en de printer met meer mensen moesten delen. Iedereen was in rep en roer want niemand wilde een nieuwe printer. De oude printer voldeed nog prima aan de eisen en niemand wilde verder lopen voor zijn printjes. Telefoontjes met de afdeling Automatisering mochten niet baten. De printer was oud en moest weg. Het was de laatste in zijn soort en alle andere nieuwe printers waren in onderhoud bij een extern bedrijf en dat er ergens nog een printer stond die anders was en niet in onderhoud door externen ‘kon niet meer’. Waarom het niet kon, kon de afdeling Automatisering niet zeggen. Wel konden ze vertellen dat de nieuwe printer veel beter was. Je kon er bijvoorbeeld veel meer mee. Je kon er een velletje papier mee inscannen, dat opslaan als pdf en dan mailen naar jezelf. De oude mensen die gebruik maakten van de printer begrepen het niet. Waarom zouden ze een velletje papier dat ze in hun handen hadden scannen en naar zichzelf mailen? Ze wilden alleen maar printen. Op een zo eenvoudig mogelijk apparaat waarbij niet eerst een hele menustructuur op een touchscreen moest worden doorlopen als het papier op was. Waarbij je niet dertig groene hendels moest verplaatsen als er ergens een papiertje vast liep. Waarvoor je geen kilometers hoefde te lopen.

Maar het mocht niet baten. Er moest een nieuwe printer komen want dat was beter. Voor wie het beter was kon Automatisering niet vertellen. Toen het protest onder de medewerkers grote vormen begon aan te nemen werd in een overleg op hoog niveau (de directeur bedrijfvoering kwam langs) verteld dat de oude printer intervenieerde met het computernetwerk. Dat daardoor het netwerk vast liep. Dat is best knap voor een printer, vonden de zeven gebruikers. Verder was de kleine printer veel duurder in gebruik. Een printje was wel drie keer goedkoper op de geavanceerde pdf-machine met het touchscreen en de groene hendels. Imposante informatie van de afdeling Automatisering maar ook volkomen oncontroleerbaar voor de zeven medewerkers. Zij konden geen keiharde cijfers inbrengen tegen de acties van Automatisering, zij konden zich slechts verweren met hun behoefte aan een printer op loopafstand. Automatisering won de strijd om de printer. Op een nacht werd hij afgevoerd en was het enige dat nog herinnerde aan zijn bestaan een losse netwerkkabel op het tapijt.