Altijd als de meneer en ik op reis zijn proberen we in de auto een toepasselijke soundtrack voor de vakantie te draaien. Dit is soms nog vrij lastig, bijvoorbeeld omdat je niet ingewijd bent in de Nieuwzeelandse popmuziek, maar als het wel lukt heb je als het goed is een heel leuke associatie als je een bepaalde cd weer eens op zet. Hoewel...
Toen ik in 4 havo zat heb ik in de zomervakantie alvast wat boeken gelezen voor mijn eindexamenlijst. Eén daarvan was A Good Man in Africa van William Boyd. Met schaamrood op mijn kaken beken ik hier dat ik in die tijd nogal eens naar Bon Jovi luisterde, en die hadden net een nieuwe cd uit: These Days. Deze cd zette ik ook op in de auto bij mijn ouders en dan probeerde ik hen in te laten zien dat de muziek écht heel goed in elkaar zat, en dat Jon BJ écht wel een heel goede stem had. Dit tegenover mensen die zelfs in de auto naar Frankrijk in de file de Johannespassion luisterden. Het effect is nu dat ik zowel aan A Good Man in Africa als aan These Days een schurfthekel heb. Natuurlijk, ik ben inmiddels tot het inzicht gekomen dat Bon Jovi sowieso enorme bagger heeft gemaakt, maar aan niets van hen heb ik zo'n hekel als aan These Days. Ik heb de cd dagenlang op repeat op m'n walkman gehad tijdens het lezen, dus als ik aan de cd denk, denk ik aan het boek, maar andersom ook: als ik aan het boek denk, dan hoor ik de cd. Vreselijk. En dat terwijl het volgens mij best een goed boek was. Zonde. En ik heb geen idee waar we toen op vakantie waren. Ook geen goed teken.
Gelukkig pak ik de zaken nu iets beter aan. Smaken verschillen, maar ik heb inmiddels wel een paar cd's die mij in gedachten linea recta terugbrengen naar de vakantie waarin ik betreffend album heb grijsgedraaid.
Een jaar of twee geleden was ik met de meneer op vakantie in Italië, in Ligurië, en dan moet je naar Italiaanse muziek luisteren. Een optie is dan opera, maar dat leek me wat zwaar. Andrea Boccelli is mij wat te galmig, hetzelfde geldt voor Il Divo. Wat dan overblijft zijn de toppers uit de jaren '80 Al Bano en Romina Power (fantastische namen!) of Eros Ramazzotti. Al Bano en Romina Power ken ik overigens van een vakantie uit mijn jeugd. Het is, naast Abba, een van de weinige moderne muziek die in de auto werd gedraaid: de cassette Ciao Italia. Op de cassette stond naast Sincerita van Riccardo Cocciante, dus ook een nummer van Al Bano en Romina Power: Felicita. Prachtig trouwens om te zien dat Al Bano gekleed is als een Italiaanse advocaat. Ik dacht dat alleen Paolo Conte een zingende jurist was. Overigens een interessant detail: begin jaren '90 is het dochtertje van het zangduo verdwenen. Weet iemand of zij ooit is teruggevonden?
Goed, in Italië luisterden wij dus toch naar Eros Ramazzotti, het album 9 kan ik nu woordelijk meezingen, hoewel ik vaak geen idee heb waar het over gaat. De leukste vakantiemuziek hadden we echter in Californië. Hier hebben we uitentreuren geluisterd naar de Greatest Hits van Creedence Clearwater Revival, ons toen vooral bekend uit The Big Lebowski en dan met name de scene waarin The Dude meeslaat met Lookin' Out My Back Door tegen het dak van zijn auto, zijn jointje in zijn kruis laat vallen en dit blust met het biertje dat hij tijdens het rijden in zijn hand heeft. Nog steeds als ik deze muziek luister rijd ik in gedachten over de Californische snelweg én ik denk aan een van mijn favoriete films. Zo zie je maar, je muziekkeuze kan je herinnering aan een vakantie maken of breken, dus ga er zorgvuldig mee om. Je moet er toch niet aan denken dat je bij iedere vakantiefoto uit Duitsland telkens Heino begint te neuriën?
woensdag 22 september 2010
dinsdag 21 september 2010
Louis de Bernières - Notwithstanding
Als een kip zonder kop rende ik in paniek door de slecht bevoorrade boekwinkel op Schiphol. De hyperventilatie kwam al opzetten en ik was volledig overtuigd dat ik toch niet genoeg boeken voor de vakantie had ingepakt. Gelokt door het omslagontwerp en getriggerd door de flaptekst stond ik binnen no time met Notwithstanding in mijn handen bij de kassa. Een schot in de roos.Notwithstanding vertelt het verhaal van een fictief dorp op het Britse platteland. In elk hoofdstuk komt een andere dorpsbewoner aan het wordt of wordt een van de legendarische geschiedenissen van het dorp verteld. Chronologie is hierbij geen vereiste. In het begin is dit even wennen, je moet tenslotte iedereen nog leren kennen maar na een hoofdstuk of 3 begint dat allemaal op zijn plek te vallen. Soms zijn de verhalen van Notwithstanding ontroerend, soms heel grappig en soms met een beetje leentjebuur (een dinner party waarbij mensen vergiftigd dreigen te worden door bedorven zalmmousse). Verwacht niet teveel karakterontwikkeling of psychologische inzichten, maar sta open voor een absurdistische plattelandsidylle die zijn hoofdrolspelers, hoe bizar de personages ook zijn, nooit belachelijk maakt.
De Bernières heeft met dit boek een nieuw genre aangeboord: een moderne pastorale, met een autobiografisch element en dikke in de 21e eeuw gewortelde knipoog. Of om minder sjiek te zeggen: een moderne plattelandssoap maar dan zonder sentimenteel te worden. Hij is een meester in het relativeren van het romantische plattelandsbeeld en weet dit met inventieve tongue-in-cheek taalgrapjes te bewerkstelligen.
Geniet van nonnen die rijden als wegpiraten, het spannende avontuur van de te vangen vis, jeugdliefdes en het niet meer dorpse boerenleven.
Sterren: 4 van de 5
De stem
Dit is een gastcolumn van gastcolumnist H
De politie is je beste vriend. Was het maar waar. De politie blijkt een vriend die nooit tijd voor je heeft omdat hij het te druk heeft met andere dingen. Begrijp me niet verkeerd, het is echt wel een vriend die het beste met je voorheeft en je kunt altijd bellen als je een probleem hebt. Het punt is alleen dat jouw probleem pas aan de orde kan komen als hij zijn administratie gedaan heeft – en hij heeft ook nog gedoe met zijn computer.
Dat waren, enigszins gechargeerd, de conclusies van een grote enquête die donderdag 16 september werd gepresenteerd in EénVandaag. Een goed en belangrijk onderwerp dat eigenlijk alleen maar verliezers kent: de politie, die graag wil handhaven en boeven vangen, de bonden, de politiek – en vooral de burgers, wiens vertrouwen in openbare orde en veiligheid daalt als de politie niet zichtbaar is als hoeder, bestraffer van overtredingen en oplosser van misdrijven.
Toch werd het hele item totaal verknald. Waarom? Door wat misschien wel de mooiste stem van Nederland is: die van Bas van Werven. Eerder bekend van BNR Nieuwsradio èn als presentator van het CactusCafé voor jonge ambtenaren. Die stem, die sonore klanken, laten je vergeten dat er een nijpend probleem is bij de politie, of een andere misstand in de samenleving. Er gaat een grote “wellness” uit van de stem van Bas. Je voelt je behaaglijk, warm als je je laat meedeinen op de golven van zijn timbre. Zijn stem is Kerstochtend, de geur van de kerstboom en verse, zelfgebakken broodjes in de oven. Je langzaam achterover laten zakken in een volle badkuip met geurige oliën. Een melodie die je vaag doet denken aan je kindertijd, waardoor flarden van beelden en mistige herinneringen oprijzen: een pleister en een zoen van je moeder op de schaafwond op je knie, met je vriendjes in een zelfgebouwde hut zitten, je eerste doelpunt en het gejuich van je teamgenootjes die om je heen drommen. Toen je nog onbezorgd en onbekommerd gelukkig was. Puur en onversneden.
Dat zijn de associaties die Bas van Werven oproept, geen kille cijfers uit een onderzoek oplezen of een reportage inleiden met de bekende clichés. Dat soort basale, triviale zaken komen bij de luisteraar toch niet over. Nee, de goede verstaander is aan de hand van Bas allang weggezweefd naar een persoonlijke comfortzone. Een eigen wolkje, waar immer een aangenaam zonnetje schijnt en waar het niet uitmaakt of de inbraak in je woning ooit wordt opgelost. Hoeveel politieagenten die klaar waren gaan zitten voor deze uitzending, zouden na een halve minuut ineens gedacht hebben: “ach, zo slecht is het nu ook weer niet op ons bureau?”
Zijn stem leidt zo af dat elke uitkomst, hoe schokkend of verontrustend ook, helemaal niet zo wordt ervaren door de luisterende kijker. De oplossing? Laat Bas van Werven voortaan vooraf de vragen inspreken bij zo’n onderzoek en speel die af voor de ondervraagden. Grote kans dat de uitkomsten van zo’n onderzoek dan alleszins meevallen.
De politie is je beste vriend. Was het maar waar. De politie blijkt een vriend die nooit tijd voor je heeft omdat hij het te druk heeft met andere dingen. Begrijp me niet verkeerd, het is echt wel een vriend die het beste met je voorheeft en je kunt altijd bellen als je een probleem hebt. Het punt is alleen dat jouw probleem pas aan de orde kan komen als hij zijn administratie gedaan heeft – en hij heeft ook nog gedoe met zijn computer.
Dat waren, enigszins gechargeerd, de conclusies van een grote enquête die donderdag 16 september werd gepresenteerd in EénVandaag. Een goed en belangrijk onderwerp dat eigenlijk alleen maar verliezers kent: de politie, die graag wil handhaven en boeven vangen, de bonden, de politiek – en vooral de burgers, wiens vertrouwen in openbare orde en veiligheid daalt als de politie niet zichtbaar is als hoeder, bestraffer van overtredingen en oplosser van misdrijven.
Toch werd het hele item totaal verknald. Waarom? Door wat misschien wel de mooiste stem van Nederland is: die van Bas van Werven. Eerder bekend van BNR Nieuwsradio èn als presentator van het CactusCafé voor jonge ambtenaren. Die stem, die sonore klanken, laten je vergeten dat er een nijpend probleem is bij de politie, of een andere misstand in de samenleving. Er gaat een grote “wellness” uit van de stem van Bas. Je voelt je behaaglijk, warm als je je laat meedeinen op de golven van zijn timbre. Zijn stem is Kerstochtend, de geur van de kerstboom en verse, zelfgebakken broodjes in de oven. Je langzaam achterover laten zakken in een volle badkuip met geurige oliën. Een melodie die je vaag doet denken aan je kindertijd, waardoor flarden van beelden en mistige herinneringen oprijzen: een pleister en een zoen van je moeder op de schaafwond op je knie, met je vriendjes in een zelfgebouwde hut zitten, je eerste doelpunt en het gejuich van je teamgenootjes die om je heen drommen. Toen je nog onbezorgd en onbekommerd gelukkig was. Puur en onversneden.
Dat zijn de associaties die Bas van Werven oproept, geen kille cijfers uit een onderzoek oplezen of een reportage inleiden met de bekende clichés. Dat soort basale, triviale zaken komen bij de luisteraar toch niet over. Nee, de goede verstaander is aan de hand van Bas allang weggezweefd naar een persoonlijke comfortzone. Een eigen wolkje, waar immer een aangenaam zonnetje schijnt en waar het niet uitmaakt of de inbraak in je woning ooit wordt opgelost. Hoeveel politieagenten die klaar waren gaan zitten voor deze uitzending, zouden na een halve minuut ineens gedacht hebben: “ach, zo slecht is het nu ook weer niet op ons bureau?”
Zijn stem leidt zo af dat elke uitkomst, hoe schokkend of verontrustend ook, helemaal niet zo wordt ervaren door de luisterende kijker. De oplossing? Laat Bas van Werven voortaan vooraf de vragen inspreken bij zo’n onderzoek en speel die af voor de ondervraagden. Grote kans dat de uitkomsten van zo’n onderzoek dan alleszins meevallen.
maandag 20 september 2010
We noemen de baby gewoon 'baby'
We hebben geen bijnaam voor de baby. We noemen de baby gewoon ‘baby’. Want dat is het ook. Een baby. Ik zou de baby ook mijn eigen ‘alien’ kunnen noemen. Want soms voelt het alsof ik een alien in mijn buik heb. Een aantal keer per dag gebruikt de baby in mijn buik mijn ingewanden als springkussen.
Als ik achter mijn computer zit dan schept het er een genoegen in een paar voeten tegen mijn middenrif te drukken. Dat gaat soms zo hard dat ik mijn eten terug voel komen of niet meer kan buigen omdat er van alles in de weg zit.
Als ik op mijn rug op de bank lig, zie ik soms mijn buik heen en weer bewegen. Dan golft hij van links naar rechts en voel ik aan alle kanten, zelfs in mijn rug, dat er iemand hard aan het afzetten is daarbinnen. Waarschijnlijk is het er nogal krap en probeert de baby, met het van mij afkomstige chagrijn als iets niet wil lukken, enigszins ruimte te creëren.
Soms voel ik kleinere beweginkjes. Dan weet ik dat het met de fijne motoriek wel goed zit. Dan zwaait de baby een paar keer of beweegt met de polsen heen en weer (een klein pianospelertje in de dop misschien?). Soms doet het strekoefeningen met voeten, kuiten en benen. Ik voel dan voetjes tegen mijn nieren duwen of er steekt dan ineens een bobbel uit mijn buik.
Ik noem de baby ook wel eens de parasiet, omdat het zoveel van mijn energie wegneemt en zoveel van mijn eten opeet. Maar meestal noem ik de baby gewoon ‘baby’. Het is een nogal abstract concept, zo’n baby. Waarschijnlijk is de abstractie van het onderwerp op slag verdwenen zodra ‘de baby’ geboren is. Aan de ene kant kijk ik uit naar die geboorte, zodat ik eindelijk weet of alles wel goed is en vooral ook hoe het eruit ziet en hoe het zich gedraagt. Aan de andere kant mag het nog wel even op zich laten wachten, dan kan ik nog even wennen aan de abstractie en me zo voorbereiden op de harde realiteit die gaat komen. Nog een paar weken te gaan, gelukkig nog even de tijd om bij te slapen en om een echte naam te verzinnen.
Als ik achter mijn computer zit dan schept het er een genoegen in een paar voeten tegen mijn middenrif te drukken. Dat gaat soms zo hard dat ik mijn eten terug voel komen of niet meer kan buigen omdat er van alles in de weg zit.
Als ik op mijn rug op de bank lig, zie ik soms mijn buik heen en weer bewegen. Dan golft hij van links naar rechts en voel ik aan alle kanten, zelfs in mijn rug, dat er iemand hard aan het afzetten is daarbinnen. Waarschijnlijk is het er nogal krap en probeert de baby, met het van mij afkomstige chagrijn als iets niet wil lukken, enigszins ruimte te creëren.
Soms voel ik kleinere beweginkjes. Dan weet ik dat het met de fijne motoriek wel goed zit. Dan zwaait de baby een paar keer of beweegt met de polsen heen en weer (een klein pianospelertje in de dop misschien?). Soms doet het strekoefeningen met voeten, kuiten en benen. Ik voel dan voetjes tegen mijn nieren duwen of er steekt dan ineens een bobbel uit mijn buik.
Ik noem de baby ook wel eens de parasiet, omdat het zoveel van mijn energie wegneemt en zoveel van mijn eten opeet. Maar meestal noem ik de baby gewoon ‘baby’. Het is een nogal abstract concept, zo’n baby. Waarschijnlijk is de abstractie van het onderwerp op slag verdwenen zodra ‘de baby’ geboren is. Aan de ene kant kijk ik uit naar die geboorte, zodat ik eindelijk weet of alles wel goed is en vooral ook hoe het eruit ziet en hoe het zich gedraagt. Aan de andere kant mag het nog wel even op zich laten wachten, dan kan ik nog even wennen aan de abstractie en me zo voorbereiden op de harde realiteit die gaat komen. Nog een paar weken te gaan, gelukkig nog even de tijd om bij te slapen en om een echte naam te verzinnen.
vrijdag 17 september 2010
Iets nieuws
Van de week zag ik een aankondiging van Pauw en Witteman. Ik zag het hoofd van Ivo Niehe, met optrekneus (Ivo's interpretatie van lachen), en hoorde de stem van Paul Witteman die vertelde dat Ivo Niehe 'iets nieuws' gaat doen en daarover ging vertellen in P&W. Ik hield mijn hart vast.
Het zal je misschien verbazen, wellicht omdat het zo'n uiterst vriendelijke man is, maar ik heb het niet zo op Ivo Niehe. Het begon al een beetje bij de TV-show en de TV-show op reis. Om te beginnen vind ik het heel erg irritant dat Ivo zo veel talen spreekt en dit ook altijd doet. Eigenlijk is dit heel erg knap, maar het irriteert me. Volgens psychologen ben ik vast heel erg jaloers en ook nog heimelijk verliefd op Ivo, maar zo voelt het niet. Hij is gewoon zo walgelijk innemend. Bah. Hoe hij iedereen op z'n gemak stelt, waardoor gasten geneigd zijn om iets persoonlijks te vertellen en we als kijker een intiem kijkje krijgen in iemands alledaagse, smetteloze bestaan. En dat zonder ooit een kritische vraag te stellen. Heel knap. Rick Felderhof is er ook zo eentje. Kippenvel.
Eerder dit jaar zag ik Wesley en Yolanthe nog bij Ivo. Prachtig was dat, zo persoonlijk. Yolanthe vertelde over haar vrijwilligerswerk voor kinderprostitutie in India, Wesley over zijn moeilijke tijd bij Real. "Ja, ik zat de hele tijd op de bank en wilde heel graag weer opgesteld worden. Yolanthe heeft me toen ontzettend gesteund." Ivo knikt begrijpend. "Ze zei dat ik niet moest opgeven en tijdens de training moest laten zien wat ik kon. Als ik maar lang genoeg volhield zou de trainer m'n kwaliteiten vast opmerken." Ivo kijkt geïnteresseerd. "Nou, dat heb ik dus gedaan. Maar uiteindelijk zag ik dat het niet ging werken. Na een week heb ik toen tegen Yolanthe gezegd dat ik iets anders wilde." Een week, dat is volhouden, wat een man. Ivo begrijpt dat dit heel moeilijk is geweest voor Wesley. En zo heeft Ivo weer een koppel geholpen bij hun charme-offensief. Hij deed dit ook al bij Nina Brink en Pieter Storms. Dat was werkelijk om te janken. Twee van de meest afschuwelijke Nederlanders, die krijgen een relatie en die dan vervolgens bij Ivo Niehe. De chaos compleet, zou je denken.
Maar het kan nóg erger. Ivo Niehe heeft ook een cabaretprogramma, een one-man-show gehad. Ik heb die show gezien en het was een van de meest pijnlijke tv-ervaringen ooit. De grapjes waren belegen en quasi-diepzinnig, de liedjes waren van het soort parlando dat Seth Gaaikema een begenadigd operettezanger doet lijken. De plaatsvervangende schaamte stroomde bij ons door de huiskamer en om de beurt bedekten wij ogen en oren ter verzachting. Je zult begrijpen dat ik nu dus bang was voor het 'nieuws' dat Ivo binnenkort gaat doen. Ik zal je niet langer in spanning houden, Ivo gaat zijn twee grootste talenten inzetten, zijn beheersing van vreemde talen en zijn cabaretshow. Hij gaat namelijk zijn show opvoeren in het Frans, in Parijs, een idee van Joop van de Ende. Hij gaat dan ook chansons zingen van Yves Montand, en ik vraag me af wat Fransen hiervan gaan vinden. Ik kan me niet voorstellen dat je als Fransman een kaartje voor de show van Ivo Niehe koopt. Ik koop toch ook geen kaartjes voor de show van ene Pierre Paturain die met een Frans accent het repertoir van André Hazes gaat vertolken?
Persoonlijk juich ik het toe dat Niehe als exportproduct wordt gezien, maar ik ben toch bang dat hij heel hard uitgelachen gaat worden (en hij dus weer heel snel terugkomt). Bij P&W deed hij al een poging om mee te zingen met Yves Montand en dat resulteerde in wat gemompel-rap. Ik vrees dus dat we binnenkort gewoon weer een gezellig kijkje in de keuken krijgen bij sterren als Udo Jürgens en stellen met behoefte aan een charme-offensief, wat te denken van Adam Curry. Nee, van Ivo Niehe zijn we voorlopig nog niet af.
Het zal je misschien verbazen, wellicht omdat het zo'n uiterst vriendelijke man is, maar ik heb het niet zo op Ivo Niehe. Het begon al een beetje bij de TV-show en de TV-show op reis. Om te beginnen vind ik het heel erg irritant dat Ivo zo veel talen spreekt en dit ook altijd doet. Eigenlijk is dit heel erg knap, maar het irriteert me. Volgens psychologen ben ik vast heel erg jaloers en ook nog heimelijk verliefd op Ivo, maar zo voelt het niet. Hij is gewoon zo walgelijk innemend. Bah. Hoe hij iedereen op z'n gemak stelt, waardoor gasten geneigd zijn om iets persoonlijks te vertellen en we als kijker een intiem kijkje krijgen in iemands alledaagse, smetteloze bestaan. En dat zonder ooit een kritische vraag te stellen. Heel knap. Rick Felderhof is er ook zo eentje. Kippenvel.
Eerder dit jaar zag ik Wesley en Yolanthe nog bij Ivo. Prachtig was dat, zo persoonlijk. Yolanthe vertelde over haar vrijwilligerswerk voor kinderprostitutie in India, Wesley over zijn moeilijke tijd bij Real. "Ja, ik zat de hele tijd op de bank en wilde heel graag weer opgesteld worden. Yolanthe heeft me toen ontzettend gesteund." Ivo knikt begrijpend. "Ze zei dat ik niet moest opgeven en tijdens de training moest laten zien wat ik kon. Als ik maar lang genoeg volhield zou de trainer m'n kwaliteiten vast opmerken." Ivo kijkt geïnteresseerd. "Nou, dat heb ik dus gedaan. Maar uiteindelijk zag ik dat het niet ging werken. Na een week heb ik toen tegen Yolanthe gezegd dat ik iets anders wilde." Een week, dat is volhouden, wat een man. Ivo begrijpt dat dit heel moeilijk is geweest voor Wesley. En zo heeft Ivo weer een koppel geholpen bij hun charme-offensief. Hij deed dit ook al bij Nina Brink en Pieter Storms. Dat was werkelijk om te janken. Twee van de meest afschuwelijke Nederlanders, die krijgen een relatie en die dan vervolgens bij Ivo Niehe. De chaos compleet, zou je denken.
Maar het kan nóg erger. Ivo Niehe heeft ook een cabaretprogramma, een one-man-show gehad. Ik heb die show gezien en het was een van de meest pijnlijke tv-ervaringen ooit. De grapjes waren belegen en quasi-diepzinnig, de liedjes waren van het soort parlando dat Seth Gaaikema een begenadigd operettezanger doet lijken. De plaatsvervangende schaamte stroomde bij ons door de huiskamer en om de beurt bedekten wij ogen en oren ter verzachting. Je zult begrijpen dat ik nu dus bang was voor het 'nieuws' dat Ivo binnenkort gaat doen. Ik zal je niet langer in spanning houden, Ivo gaat zijn twee grootste talenten inzetten, zijn beheersing van vreemde talen en zijn cabaretshow. Hij gaat namelijk zijn show opvoeren in het Frans, in Parijs, een idee van Joop van de Ende. Hij gaat dan ook chansons zingen van Yves Montand, en ik vraag me af wat Fransen hiervan gaan vinden. Ik kan me niet voorstellen dat je als Fransman een kaartje voor de show van Ivo Niehe koopt. Ik koop toch ook geen kaartjes voor de show van ene Pierre Paturain die met een Frans accent het repertoir van André Hazes gaat vertolken?
Persoonlijk juich ik het toe dat Niehe als exportproduct wordt gezien, maar ik ben toch bang dat hij heel hard uitgelachen gaat worden (en hij dus weer heel snel terugkomt). Bij P&W deed hij al een poging om mee te zingen met Yves Montand en dat resulteerde in wat gemompel-rap. Ik vrees dus dat we binnenkort gewoon weer een gezellig kijkje in de keuken krijgen bij sterren als Udo Jürgens en stellen met behoefte aan een charme-offensief, wat te denken van Adam Curry. Nee, van Ivo Niehe zijn we voorlopig nog niet af.
donderdag 16 september 2010
Een koperen draadje dat naar boven liep
Iets minder dan een jaar geleden zijn wij verhuisd. Waren wij op onze oude adres nog de trotse ‘bezitters’ van interactieve tv, bellen en internet van hetnet, op ons nieuwe adres bleek dat pakket (na veel bellen) ineens onmogelijk. En dus hadden wij de eerste twee maanden op ons nieuwe adres geen telefoon, een enorme kast voor internetontvangst en een raar kastje van Digitenne dat je heel dicht bij het raam moest zetten voor een goede ontvangst en bij slecht weer de voetbalwedstrijd op tv in een impressionistische schildering deed veranderen.
Na twee maanden kwam ineens interactieve tv, internet en bellen beschikbaar op ons adres. Ik heb mijn man nog nooit zo hard zien juichen. Maar dat duurde niet lang. De tv leek het nog goed te doen, daar hadden we weinig problemen mee. Internet deed het ook aardig, tuurlijk viel het wel eens weg, maar nooit zo vaak als vroeger met onze prehistorische Wanadoo Livebox. De telefoon, dat was een ander verhaal. Om onverklaarbare redenen viel de telefoon steeds weg, waren wij dagen niet bereikbaar of konden we alleen naar bepaalde nummers bellen.
Omdat ik een temperament heb dat volkomen ongeschikt is voor het bellen van welke helpdesk dan ook ben ik jaren geleden de jurisdictie over de tv-, internet- en telefoonaansluiting al verloren. Mijn geliefde belt dan ook met engelengeduld en veel charme een paar keer per maand met de respectievelijke helpdesks om problemen op te lossen. Daarbij nooit zijn geduld verliezend als ons weer wordt gevraagd of we de originele kabels en snoeren hebben gebruikt of wordt geadviseerd de hele boel toch maar weer eens te resetten. Omdat na ruim tien maanden (mobiel) bellen met de helpdesk, de telefoon nog steeds niet werkte kwam er vorige week een monteur van KPN langs. Mijn man zat tot laat in vergadering en dus moest ik deze man te woord staan. Aanvankelijk was de KPN man nogal stroef en gehaast. In snel tempo wist hij allerlei aansluitingen open te schroeven en door te meten. Daarna ontdooide hij en wilde toch wel graag de koffie die ik hem eerder had aangeboden. Hij ontdekte een koperen draadje dat in ons stopcontact ‘naar boven liep’ en ‘dat mocht nooit’ bij dit soort aansluitingen. Ik vond het allemaal wel best, zolang hij het maar oploste. Hij ging drie keer terug naar het KPN kastje verderop in de straat, kwam terug met een laptop die ‘in onze modem kon kijken’ en verzekerde ons daarna dat het probleem nu echt was opgelost. Hij bood ook nog aan de vloer te dweilen, maar dat hoefde van ons echt niet. Vanochtend kregen we de factuur voor de werkzaamheden binnen. Hij had ons welgeteld 0,0 Euro in rekening gebracht. Dat is pas service. En de telefoon doet het eindelijk.
Update: Nadat ik deze column schreef, hield de telefoon er weer mee op. Ik heb het opgegeven nu.
Na twee maanden kwam ineens interactieve tv, internet en bellen beschikbaar op ons adres. Ik heb mijn man nog nooit zo hard zien juichen. Maar dat duurde niet lang. De tv leek het nog goed te doen, daar hadden we weinig problemen mee. Internet deed het ook aardig, tuurlijk viel het wel eens weg, maar nooit zo vaak als vroeger met onze prehistorische Wanadoo Livebox. De telefoon, dat was een ander verhaal. Om onverklaarbare redenen viel de telefoon steeds weg, waren wij dagen niet bereikbaar of konden we alleen naar bepaalde nummers bellen.
Omdat ik een temperament heb dat volkomen ongeschikt is voor het bellen van welke helpdesk dan ook ben ik jaren geleden de jurisdictie over de tv-, internet- en telefoonaansluiting al verloren. Mijn geliefde belt dan ook met engelengeduld en veel charme een paar keer per maand met de respectievelijke helpdesks om problemen op te lossen. Daarbij nooit zijn geduld verliezend als ons weer wordt gevraagd of we de originele kabels en snoeren hebben gebruikt of wordt geadviseerd de hele boel toch maar weer eens te resetten. Omdat na ruim tien maanden (mobiel) bellen met de helpdesk, de telefoon nog steeds niet werkte kwam er vorige week een monteur van KPN langs. Mijn man zat tot laat in vergadering en dus moest ik deze man te woord staan. Aanvankelijk was de KPN man nogal stroef en gehaast. In snel tempo wist hij allerlei aansluitingen open te schroeven en door te meten. Daarna ontdooide hij en wilde toch wel graag de koffie die ik hem eerder had aangeboden. Hij ontdekte een koperen draadje dat in ons stopcontact ‘naar boven liep’ en ‘dat mocht nooit’ bij dit soort aansluitingen. Ik vond het allemaal wel best, zolang hij het maar oploste. Hij ging drie keer terug naar het KPN kastje verderop in de straat, kwam terug met een laptop die ‘in onze modem kon kijken’ en verzekerde ons daarna dat het probleem nu echt was opgelost. Hij bood ook nog aan de vloer te dweilen, maar dat hoefde van ons echt niet. Vanochtend kregen we de factuur voor de werkzaamheden binnen. Hij had ons welgeteld 0,0 Euro in rekening gebracht. Dat is pas service. En de telefoon doet het eindelijk.
Update: Nadat ik deze column schreef, hield de telefoon er weer mee op. Ik heb het opgegeven nu.
woensdag 15 september 2010
Jort vs Pieter
Gisteravond in De Wereld Draait Door een mooi staaltje live tv: Pieter Storms in discussie met Jort Kelder over de stand van de Nederlandse journalistiek. Natuurlijk ging t niet over de Nederlandse journalistiek maar ging het over de frustraties van Storms richting Jort Kelder. Storms kwam weer aanzetten met de Quote waarin Nina van SM beticht wordt. Jort vertrok geen spier en ging terecht in op het onderwerp dat eigenlijk de insteek van de discussie was, namelijk de journalistiek. Hij verweerde zich dat het artikel in Quote goed gedocumenteerd was, dat Storms nog nooit een rechtszaak had gewonnen, sterker nog, dat Storms zelfs zelf al eens veroordeeld was voor het schrijven van een ongefundeerd stuk. Maar Pieter Storms praatte gewoon door Jort heen? Hij wilde helemaal geen discussie, hij wilde gewoon zijn eigen harde stem horen. Nina zat er als een levensechte opblaaspop achter en knipperde af en toe met haar kraaloogjes. Zouden ze een huis in Zuid-Frankrijk hebben? Ze waren allebei zo enorm bruin? En Storms had ook een outfit aan die een Zuid-Franse kunstenaar of een Griekse sirtaki danser niet zou misstaan. En heeft zij iets met haar lippen gedaan dat niet gelukt is of is ze zo geboren? En als ze dan zoveel geld heeft, waarom doet ze dan niets aan dat haar. Maar het is natuurlijk wel heel goedkoop van mij om nu hun uiterlijk te gaan afvallen, dat moet ik natuurlijk niet doen. De inhoud was daarnaast al zo slecht, dat ik bovenstaande aantijgingen niet eens nodig heb. Het hele ‘gesprek’ tussen Pieter en Jort kwam er eigenlijk op neer dat Storms even lekker wilde uitblazen en Matthijs van Nieuwkerk dat gewoon toeliet. Zelden heb ik iemand zo afwezig een gesprek zien leiden. Ik heb Jort, samen met onze twee katten (want Jort houdt van katten, althans hij hield van de katten van Georgina dacht ik), heel hard staan aanmoedigen over het enorme stemgeluid van Storms heen (die man moet opera’s gaan zingen). Na afloop vond ik de Stormsjes nog vervelender dan ik ze eerder al vond. Missie beschadiging Jort Kelder dus volkomen mislukt. Echt een tv moment om nog eens na te kijken, dus als je het niet hebt gezien, zeker nog eens doen! Vanochtend stond in de Telegraaf dat Kelder door Storms is geslagen. Tja, wat een niveau. Go Jort, go!
Iedereen heeft een talent
Misschien ben je er niet van op de hoogte, maar ook jij hebt een talent. Dat is op zich al goed nieuws maar het is nog beter nieuws dat de kans waarschijnlijk erg groot is dat je je met dat talent op de televisie kan laten zien. Want elk talent heeft zijn eigen show. En als je niet weet in welke talentcategorie je hoort, dan kan je altijd Patricia of Gordon bellen. Die staan open voor alles.
Zo kan je aan de Nederlandse huiskamers laten zien dat je een sterrenkok in de dop bent, je het Scapino ver achter je laat met een zelfbedachte choreografie of dat jouw gouden keeltje iedereen in Volendam een poepie laat ruiken. En binnenkort gaat multitalentje Frits S. op zoek naar de nieuwe Zorro. Ons televisiehart slaat op tilt.
Waar in Nederland, bekend om tolerantie en haar democratisch vermogen, de omroepen en zenders hun best doen om jezelf op tv voor gek zetten zo laagdrempelig mogelijk te maken, wordt er in Groot-Brittannië wel degelijk gezocht naar amateurkenners. Specialisten. Vakkundigen. In Antiek. Maandag was de finale van Antiques Master waarin twee fanantieke dames streden om de felbegeerde titel. Bezweet en bezorgd kijkend slopen de dames langs een aantal antieke items, zorgvuldig uitgestald op plastieken tafels. Een vaas, een klokwerk en een brievenstandaard moet op chronologische volgorde worden gezet. Is het Regency? Of Edwardian?
Dit alles gebeurt onder het zorgvuldige juryoog van Sandi Toksvig, die overigens elke aflevering hetzelfde slechtzittende grijze broekpak aanheeft (who wants to be a celebrity stylist?). De strijd gaat verder en de dames moeten ieder vragen beantwoorden over hun specialismes: 18th century Sheffield pottery en Victorian sofas with remarkable embroidery.
Dan is het voorbij en met maar 5 punten verschil is de winnaar bekend.
Nederland is hier ook klaar voor. Een talentenshow voor antiquairs. Of voor postzegelverzamelaars. Of tupperwarevertegenwoordigers. Het is in ieder geval weer een wat anders dan danspasjes of toonladders.
Zo kan je aan de Nederlandse huiskamers laten zien dat je een sterrenkok in de dop bent, je het Scapino ver achter je laat met een zelfbedachte choreografie of dat jouw gouden keeltje iedereen in Volendam een poepie laat ruiken. En binnenkort gaat multitalentje Frits S. op zoek naar de nieuwe Zorro. Ons televisiehart slaat op tilt.
Waar in Nederland, bekend om tolerantie en haar democratisch vermogen, de omroepen en zenders hun best doen om jezelf op tv voor gek zetten zo laagdrempelig mogelijk te maken, wordt er in Groot-Brittannië wel degelijk gezocht naar amateurkenners. Specialisten. Vakkundigen. In Antiek. Maandag was de finale van Antiques Master waarin twee fanantieke dames streden om de felbegeerde titel. Bezweet en bezorgd kijkend slopen de dames langs een aantal antieke items, zorgvuldig uitgestald op plastieken tafels. Een vaas, een klokwerk en een brievenstandaard moet op chronologische volgorde worden gezet. Is het Regency? Of Edwardian?
Dit alles gebeurt onder het zorgvuldige juryoog van Sandi Toksvig, die overigens elke aflevering hetzelfde slechtzittende grijze broekpak aanheeft (who wants to be a celebrity stylist?). De strijd gaat verder en de dames moeten ieder vragen beantwoorden over hun specialismes: 18th century Sheffield pottery en Victorian sofas with remarkable embroidery.
Dan is het voorbij en met maar 5 punten verschil is de winnaar bekend.
Nederland is hier ook klaar voor. Een talentenshow voor antiquairs. Of voor postzegelverzamelaars. Of tupperwarevertegenwoordigers. Het is in ieder geval weer een wat anders dan danspasjes of toonladders.
dinsdag 14 september 2010
Wc-inspectie
Volgens mij ben ik niet geschikt om naar een land op vakantie te gaan waar men het op zijn zachtst gezegd niet zo nauw neemt met de persoonlijke hygiëne. Of nee, laat ik dat eens correct zeggen, waar men een andere opvatting heeft over hygiëne dan in de meeste westerse landen. Ach, ik bedoel natuurlijk: waar de plees niet zo goor zijn dat je bij de gedachte eraan spontaan obstipatie krijgt.
Van een reislustige vriendin hoorde ik eens het verhaal over de wc bij haar hostel in Bombay. Het spijt me, ik moet plastisch zijn, maar zal het kort houden: de hele wc, dus muren, deur en pot, doortrekhaakje en klink zaten onder de poep. Noem me truttig, maar ik zou daar niet tegen kunnen. Nu kom ik uit een gezin waar de moeder bij het betreden van een Franse camping steevast eerst de toiletten inspecteerde op properheid, dus misschien dat ik aanleg heb voor smetvrees, maar ook zonder deze aanleg denk ik niet dat ik uit de voeten kan met zo'n wc. Dan zou ik dus weken lang in de bosjes moeten gaan en dat word je, denk ik, ook zat.
Overigens is de wc-inspectie op de camping helemaal niet zo gek. Als je in de jaren '80 en '90 wel eens in Frankrijk hebt gekampeerd, weet je wat ik bedoel. De wc's waren smerig. En wat nog veel erger is: de wc's hadden geen wc-pot maar het betrof het zogenaamde hurktoilet. Wie dat ooit bedacht heeft is geniaal. Een gat in de grond met aan weerszijden twee ovale vlakken voor je voeten. Hurken en mikken maar. Dat laatste ging duidelijk niet altijd goed, maar ja, de Fransen koken nu eenmaal graag met olijfolie en dat heeft zo zijn effecten op de inwendige mensch. Tot slot: het doortrekken. Idealiter gaan de deurtjes van het hokje altijd naar binnen open, zodat je niet tijdens het doortrekken naar buiten kan springen. Gevolg: de wc spoelt al je zooi nog even over je slippers. Lekker.
Ik heb het deze zomer even gecheckt, en de Fransen zijn inmiddels genezen van het hurktoilet. Voor de liefhebber: ze schijnen nog steeds razend populair te zijn in Japan. In Frankrijk is op de meeste campings het hurktoilet vervangen door de porceleinen pot (niet te verwarren met Royal Delft), maar met een kleine variatie, namelijk zonder bril. Brrrr. Wat de hygiëne betreft modderen onze Franse vrienden nog wel wat aan. Een schone wc kan onder de handen (of billen) van een Fransman in enkele minuten veranderen in een smerige bende, ik denk dat zij ook het "toiletpaperen"(het inpakken van iemands huis of tuin in wc-papier) hebben uitgevonden.
Een van de toppers op het gebied van wc-reiniging is Zwitserland. Openbare wc's zijn daar werkelijk een lust voor het oog. Ik denk dat Rob Geus van de Smaakpolitie er met een gerust hart een warme maaltijd in elkaar kan draaien. Niet alleen zijn de Zwitsers schoon, de wc's zijn opgetrokken uit glanzend marmer en op de achtergrond klinkt een cd met rustgevend vogelgekwetter. Heerlijk, daar ga je echt even voor zitten.
Van een reislustige vriendin hoorde ik eens het verhaal over de wc bij haar hostel in Bombay. Het spijt me, ik moet plastisch zijn, maar zal het kort houden: de hele wc, dus muren, deur en pot, doortrekhaakje en klink zaten onder de poep. Noem me truttig, maar ik zou daar niet tegen kunnen. Nu kom ik uit een gezin waar de moeder bij het betreden van een Franse camping steevast eerst de toiletten inspecteerde op properheid, dus misschien dat ik aanleg heb voor smetvrees, maar ook zonder deze aanleg denk ik niet dat ik uit de voeten kan met zo'n wc. Dan zou ik dus weken lang in de bosjes moeten gaan en dat word je, denk ik, ook zat.
Overigens is de wc-inspectie op de camping helemaal niet zo gek. Als je in de jaren '80 en '90 wel eens in Frankrijk hebt gekampeerd, weet je wat ik bedoel. De wc's waren smerig. En wat nog veel erger is: de wc's hadden geen wc-pot maar het betrof het zogenaamde hurktoilet. Wie dat ooit bedacht heeft is geniaal. Een gat in de grond met aan weerszijden twee ovale vlakken voor je voeten. Hurken en mikken maar. Dat laatste ging duidelijk niet altijd goed, maar ja, de Fransen koken nu eenmaal graag met olijfolie en dat heeft zo zijn effecten op de inwendige mensch. Tot slot: het doortrekken. Idealiter gaan de deurtjes van het hokje altijd naar binnen open, zodat je niet tijdens het doortrekken naar buiten kan springen. Gevolg: de wc spoelt al je zooi nog even over je slippers. Lekker.
Ik heb het deze zomer even gecheckt, en de Fransen zijn inmiddels genezen van het hurktoilet. Voor de liefhebber: ze schijnen nog steeds razend populair te zijn in Japan. In Frankrijk is op de meeste campings het hurktoilet vervangen door de porceleinen pot (niet te verwarren met Royal Delft), maar met een kleine variatie, namelijk zonder bril. Brrrr. Wat de hygiëne betreft modderen onze Franse vrienden nog wel wat aan. Een schone wc kan onder de handen (of billen) van een Fransman in enkele minuten veranderen in een smerige bende, ik denk dat zij ook het "toiletpaperen"(het inpakken van iemands huis of tuin in wc-papier) hebben uitgevonden.
Een van de toppers op het gebied van wc-reiniging is Zwitserland. Openbare wc's zijn daar werkelijk een lust voor het oog. Ik denk dat Rob Geus van de Smaakpolitie er met een gerust hart een warme maaltijd in elkaar kan draaien. Niet alleen zijn de Zwitsers schoon, de wc's zijn opgetrokken uit glanzend marmer en op de achtergrond klinkt een cd met rustgevend vogelgekwetter. Heerlijk, daar ga je echt even voor zitten.
maandag 13 september 2010
Onderschrift
Ik ben groot fan van Marijke Helwegen. Ze ziet er heerlijk uit, is grappig en altijd positief gestemd. Fijn dat ze weer eens zichtbaar was op nu.nl, ditmaal bij de opening van een modeshow. Maar wat gebeurt hier nu eigenlijk? Laat het ons weten in de comments.
Lieve lezertjes
Waar zouden jullie, lieve lezertjes, nu graag nog naar toe op vakantie willen? Vroeger hield ik hele lijstjes bij van de landen en plekken die ik nog wilde bezoeken. Ik kwam van de week bij het opruimen van mijn studeerkamer toevallig zo’n lijstje tegen. En toen kwam ik erachter dat ik heel veel van mijn droombestemmingen de afgelopen jaren heb bezocht. Ok, niet alles, maar wel al bijna alles. Er waren nog een paar steden over waar ik nog nooit geweest was en heel graag heen wilde (Stockholm, St. Petersburg, Lissabon, Madrid), maar veel steden op mijn lijstje had ik toch maar mooi de afgelopen jaren bezocht. Verder waren er een paar steden waar ik wel nóg een keer heen wilde (Rome, Berlijn).
Er waren ook wat ‘echte’ reizen die ik nog wilde maken. Een aantal stonden al op het oude lijstje, een aantal zijn er de laatste jaren bij gekomen. Zo las ik met jaloezie dat Feminadocta komend jaar een Hurtigrutenreis gaat maken. Tja, dat wil ik ook wel, op een mooie boot door de fjorden van Noorwegen met mijn nieuwe fototoestel en een stapel boeken. Verder wil ik wel een keer naar Schotland, een mooie rondreis door Griekenland staat ook nog steeds hoog op mijn lijstje en een fietstocht naar Rome ook.
Nou moet ik wel zeggen dat na mijn recente maand vakantie en een even zo lang durende rondreis door het westen van de VS, ik voorlopig even niet weg hoef. Begrijp me niet verkeerd, ik vond mijn vakantie heerlijk. Maar na een maand reizen vond ik mijn eigen achtertuin ook wel heel heerlijk. En toen wij vorig jaar een (niet vooraf geplande) fietstocht door Nederland maakte langs vrienden, familie en hotels had ik een even goed vakantiegevoel (misschien zelfs wel ontspannender zonder vliegtuig en kilometers per dag aan autoritten) als afgelopen zomer.
Ik ben dus zeer benieuwd wat wij volgend haar gaan doen. Riep ik na thuiskomst dit jaar nog dat ik volgend jaar niet op vakantie hoefde, misschien dat we toch wel gaan. En waarheen dan? Wordt het de achtertuin of verder weg? Ik ben zeer benieuwd, maar wat staat er nog op jullie lijstjes en wat raden jullie mij en anderen aan?
Er waren ook wat ‘echte’ reizen die ik nog wilde maken. Een aantal stonden al op het oude lijstje, een aantal zijn er de laatste jaren bij gekomen. Zo las ik met jaloezie dat Feminadocta komend jaar een Hurtigrutenreis gaat maken. Tja, dat wil ik ook wel, op een mooie boot door de fjorden van Noorwegen met mijn nieuwe fototoestel en een stapel boeken. Verder wil ik wel een keer naar Schotland, een mooie rondreis door Griekenland staat ook nog steeds hoog op mijn lijstje en een fietstocht naar Rome ook.
Nou moet ik wel zeggen dat na mijn recente maand vakantie en een even zo lang durende rondreis door het westen van de VS, ik voorlopig even niet weg hoef. Begrijp me niet verkeerd, ik vond mijn vakantie heerlijk. Maar na een maand reizen vond ik mijn eigen achtertuin ook wel heel heerlijk. En toen wij vorig jaar een (niet vooraf geplande) fietstocht door Nederland maakte langs vrienden, familie en hotels had ik een even goed vakantiegevoel (misschien zelfs wel ontspannender zonder vliegtuig en kilometers per dag aan autoritten) als afgelopen zomer.
Ik ben dus zeer benieuwd wat wij volgend haar gaan doen. Riep ik na thuiskomst dit jaar nog dat ik volgend jaar niet op vakantie hoefde, misschien dat we toch wel gaan. En waarheen dan? Wordt het de achtertuin of verder weg? Ik ben zeer benieuwd, maar wat staat er nog op jullie lijstjes en wat raden jullie mij en anderen aan?
vrijdag 10 september 2010
Surfen met Caar
Altijd al je eigen kookboek willen samenstellen? Dat kan nu via CookYourBook. Deze website maakt het mogelijk om een op maat gemaakt kookboek met al je favorieten recepten te laten drukken. Je kan zelf kiezen hoeveel recepten je erin opneemt en de recepten zijn onderverdeeld in verschillende categoriën. Het leuke is dat je niet alleen kan kiezen uit een grote hoeveelheid recepten op de site, je kan ook je eigen recepten uploaden en meenemen in je kookboek. Anderen kunnen dan op hun beurt weer gebruik maken van jouw recepten. Als dit gebeurt krijg je ook nog eens een een bedrag per keer, dat uitgekeerd wordt zodra je inkomsten €25,- of meer zijn. Zo kun je geld verdienen én je hebt een kookboek zonder recepten die je toch nooit zult maken omdat je ze niet goed of lekker vindt.
Abonneren op:
Posts (Atom)