Ik hou van klassieke muziek en ik hou van moderne muziek. Maar een combinatie van die twee, modern-klassiek, daar is mijn oor (en ook mijn oog) niet aan toe.
Zondag was ik in het conservatorium in Den Haag bij een uitvoering van het orkest van vriendin M., die hier hoorn speelt. Je denkt misschien 'hoorn? wat is dat?', wel de hoorn is een mooi koperen blaasinstrument, in een rondje gedraaid, met een prachtig, warm geluid. Ik was al eerder naar concerten van haar geweest en inmiddels is mijn oor zo geoefend dat ik de hoorn er feilloos uit weet te plukken, terwijl ik deze vroeger steevast door elkaar haalde met de trombone.
De trombone speelde tijdens het concert een prominente rol, met name voor de pauze, toen er een stuk werd opgevoerd van Jan Sandstrom, getiteld 'Don Quixote of La Mancha'. Ik had er nog nooit van gehoord, maar goed ik ben dan ook niet ingewijd in de wondere wereld van de modern-klassieke muziek. En ik betwijfel nu ook of je het zo wel mag noemen, maar goed, ik ben oningewijd, dus het geeft vast niet. Ik heb vroeger eens met mijn vader naar het programma 'Vrije geluiden' gekeken en toen ontdekte hij plotseling 'zijn' instrument. Mijn vader dacht altijd dat hij te onhandig was om een instrument te bespelen en heeft zich daarom maar toegelegd op het beluisteren van muziek. Tot deze zondagochtend en deze klassiek-moderne uitvoering van modern-klassiek (door mijn vader altijd 'Chinese muziek' genoemd). Want wat kwam daar in beeld als volwaardig instrument? Een aquarium!
Vol vuur spetterde de muzikant met zijn hand in de bak met water, ondertussen geconcentreerd meetellend en de bladmuziek in de gaten houdend. Ik denk dat er een crescendoteken stond, want hij spetterde steeds harder. Mijn vader sprong verheugd op: kijk nou, míjn instrument, het aquarium! Even later begon ook nog iemand op alternatieve wijze de piano te bespelen, namelijk door de klep heel hard open en dicht te doen, en we zagen in gedachte al een leuk familie-orkest ontstaan.
Zo was het zondag niet, maar ook nu was er sprake van een alternatieve bespeling van het instrument. Niet alleen was er een prominente rol voor de trombone,veel prominenter nog was de rol van de trombonist. Van hem werd veel meer gevraagd dan het louter bespelen van zijn instrument: Hij heeft als een bezetene over het podium gehopt in de kikkerhouding, zijn instrument gedemonteerd en als zwaard gebruikt, hij heeft geschreeuwd en gezongen (Engels met een zwaar Spaans accent, want wat bedoelde hij nu toch met 'I must leave, maai haaart is blied'?), hij heeft als een musicerende Rambo zijn broekriem om zijn hoofd gebonden (die vervolgens tijdens het spelen over zijn ogen zakte, geen idee of dat erbij hoorde), met zijn colbert en zijn partituur gesmeten, en uiteindelijk zichzelf in de maag gestoken met de schuif van zijn trombone. Dit alles werd omlijst met wat ik a-tonale muziek noem, ik kan het in ieder geval niet zo goed volgen als er geen duidelijke melodie in zit.
Het stuk riep zeer verschillende reacties op bij het publiek: de meesten keken serieus en meelevend toe, die waren dit hartstikke gewend en vonden het de normaalste zaak van de wereld. Een enkeling viel in slaap en ik heb ook iemand teletekst zien lezen op zijn mobiel. Een handjevol anderen schoot in de lach en dat was de groep waartoe ook ik behoorde. Ik moet zeggen dat ik genoten heb, maar of dat om de juiste redenen is weet ik niet. Maar ach, daar gaat het toch niet om? Gewoon lekker luisteren, kijken en genieten, waarvan dan ook.
Het tweede deel was een stuk toegankelijker en heb ik genoten van Tsjaikovski's vierde symfonie en natuurlijk van vriendin M., die geflankeerd werd door aan de ene kant een man van 75 die de hel van '63 had geschaatst en aan de andere kant een woeste versie van Jan Vayne, in het dagelijks leven boomchirurg, beiden ook op de hoorn. Binnenkort ga ik weer naar een concert van M., wederom Tsjaikovski en ondanks de amusementswaarde van modern-klassiek, is het toch wel een opluchting dat ik niet bang hoef te zijn de andere concertgangers af te leiden met mijn gegniffel.
woensdag 24 maart 2010
dinsdag 23 maart 2010
Buitenleven
Eerder schreef ik hier al dat wij deze zomer voor het eerst van ons leven en tuinset moeten aanschaffen. De afgelopen jaren heeft onze relatie al heel veel tests doorstaan, en nu, nu we elkaar door-en-door kennen en we gehard en getraind zijn in het winkelen voor spullen op drukke dagen tussen lelijke, opdringerige mensen, zullen we aan het hoofdstuk ‘tuinmeubelen’ moeten beginnen. Een hoofdstuk waar ik nogal tegen opzie omdat een korte oriëntatie op internet bij ons al grote verwarring en lichte paniek veroorzaakte.
De tuinmeubelbranche blijkt sinds ik bij mijn ouders in de tuin op een tuinmeubel zat, een ware evolutie te hebben doorgemaakt. Als student en later als appartementseigenaar ben ik mij de afgelopen jaren niet bewust geweest van de razende ontwikkelingen die deze markt heeft ondergaan. Kocht je vroeger gewoon witte plastic tuinstoelen, als het een beetje geavanceerd was met een verstelbare rugleuning. Tegenwoordig is er meer keuze in buitenmeubelen dan in binnenmeubelen. Zo wordt er een grote variëteit aan maten, soorten en materialen aan tuinmeubelen aangeboden. Er zijn eettafelsets (met stoelen of banken), loungesets (complete zithoeken of hoekbanken al dan niet met losse elementen), zitjes, losse stoelen en tafeltjes, banken en bankjes, schommelstoelen en hangmatten. En dit alles uitgevoerd in teak, hardhout, sloophout, kunststof, plastic, ‘wicker’, rotan, beton en ga-zo-nog-maar-even-door. En dat dan weer uitgevoerd in tienduizend modellen en honderduizend kleuren. En in prijsklassen die variëren van rond de 60 euro voor één stoel tot rond de 3500 euro voor een set. Ja, 3500 euro, zijn ze helemaal geschift? Ik ga toch geen 3500 euro in mijn tuin neerzetten? Onze bank binnen is goedkoper en daar zitten we meer op. Hoeveel mensen in Nederland kunnen een loungeset van 3500 euro betalen? Gaan die mensen niet op vakantie? Zelfs een set van 1000 euro vind ik al behoorlijk duur. Misschien dat die mensen bij zichzelf denken dat het ‘een aankoop voor het leven is’, maar dat betwijfel ik ten zeerste. Welke tuinset gaat er dertig, veertig jaar mee? En wat verkopen ze over veertig jaar voor geavanceerds waarbij jouw dure tuinset een log en gedateerd ding blijkt? Ik vrees dat ik over veertig jaar niet eens meer zelfstandig uit mij loungeset kan komen, dus er zo lang mee doen is überhaupt uitgesloten. En loungen is over veertig jaar vast ook uit. Dan moet iedereen een bar in de tuin. Of een buitenkeuken. Wij waren afgelopen weekend in een meubelzaak en daar stond een zgn. buitenkeuken. Kost toch mooi 4000 eurootjes. Kun je 't wel lekker voor buiten laten staan want het is weersbestendig. Dat mag ook wel. Stel dat dat in de winter je schuur in moet. Dan moet je fiets weer naar buiten, samen met de verhuisdozen. Nee, dat is geen doen.
Het ‘buitenleven’ blijkt een ware cultuur geworden in de afgelopen vijftien jaar. Ik was me er niet van bewust maar wordt keihard met mijn neus op de feiten gedrukt. Ik moet me gaan verdiepen in allerlei hippe nieuwe verschijnselen en een standpunt gaan bepalen. Ik ben blij dat mijn proefschrift af is, want anders had ik hier geen studie aan kunnen wijden.
De tuinmeubelbranche blijkt sinds ik bij mijn ouders in de tuin op een tuinmeubel zat, een ware evolutie te hebben doorgemaakt. Als student en later als appartementseigenaar ben ik mij de afgelopen jaren niet bewust geweest van de razende ontwikkelingen die deze markt heeft ondergaan. Kocht je vroeger gewoon witte plastic tuinstoelen, als het een beetje geavanceerd was met een verstelbare rugleuning. Tegenwoordig is er meer keuze in buitenmeubelen dan in binnenmeubelen. Zo wordt er een grote variëteit aan maten, soorten en materialen aan tuinmeubelen aangeboden. Er zijn eettafelsets (met stoelen of banken), loungesets (complete zithoeken of hoekbanken al dan niet met losse elementen), zitjes, losse stoelen en tafeltjes, banken en bankjes, schommelstoelen en hangmatten. En dit alles uitgevoerd in teak, hardhout, sloophout, kunststof, plastic, ‘wicker’, rotan, beton en ga-zo-nog-maar-even-door. En dat dan weer uitgevoerd in tienduizend modellen en honderduizend kleuren. En in prijsklassen die variëren van rond de 60 euro voor één stoel tot rond de 3500 euro voor een set. Ja, 3500 euro, zijn ze helemaal geschift? Ik ga toch geen 3500 euro in mijn tuin neerzetten? Onze bank binnen is goedkoper en daar zitten we meer op. Hoeveel mensen in Nederland kunnen een loungeset van 3500 euro betalen? Gaan die mensen niet op vakantie? Zelfs een set van 1000 euro vind ik al behoorlijk duur. Misschien dat die mensen bij zichzelf denken dat het ‘een aankoop voor het leven is’, maar dat betwijfel ik ten zeerste. Welke tuinset gaat er dertig, veertig jaar mee? En wat verkopen ze over veertig jaar voor geavanceerds waarbij jouw dure tuinset een log en gedateerd ding blijkt? Ik vrees dat ik over veertig jaar niet eens meer zelfstandig uit mij loungeset kan komen, dus er zo lang mee doen is überhaupt uitgesloten. En loungen is over veertig jaar vast ook uit. Dan moet iedereen een bar in de tuin. Of een buitenkeuken. Wij waren afgelopen weekend in een meubelzaak en daar stond een zgn. buitenkeuken. Kost toch mooi 4000 eurootjes. Kun je 't wel lekker voor buiten laten staan want het is weersbestendig. Dat mag ook wel. Stel dat dat in de winter je schuur in moet. Dan moet je fiets weer naar buiten, samen met de verhuisdozen. Nee, dat is geen doen.
Het ‘buitenleven’ blijkt een ware cultuur geworden in de afgelopen vijftien jaar. Ik was me er niet van bewust maar wordt keihard met mijn neus op de feiten gedrukt. Ik moet me gaan verdiepen in allerlei hippe nieuwe verschijnselen en een standpunt gaan bepalen. Ik ben blij dat mijn proefschrift af is, want anders had ik hier geen studie aan kunnen wijden.
maandag 22 maart 2010
Help! Mijn vrouw is een trut
Iedereen heeft in een relatie wel eens last van irritaties. Hij doet het dopje niet op de tandpasta, zij laat het haar in het doucheputje zitten, hij wil de vaatwasser niet inruimen, zij laat het eten aanbranden of je maakt te weinig tijd voor elkaar vrij. Allemaal van die dingetjes waar je lekker over kunt kibbelen en waar je met vrienden om kunt lachen. Zelf ben ik daar ook niet vies van, hoewel ik moet zeggen dat ik het heel erg getroffen heb met een leuke man die niet alleen stukken handiger is met de administratie maar die ook vaak stofzuigt en de was doet.
Nu zijn er blijkbaar stellen die het een stuk minder goed getroffen hebben. Die hebben om uiteenlopende redenen een schurfthekel aan elkaar gekregen. Ze dachten aanvankelijk nog dat een paar kinderen de relatie wel konden redden. Wie dat ooit bedacht heeft is niet helemaal in orde, en het lijkt me ook niet leuk voor de kinderen die ongevraagd blootgesteld worden aan een instabiele relatie. Over dit soort stellen wordt bij de commerciële omroepen met graagte programma's gemaakt, want er is niets heerlijkers dan je verkneukelen om andermans mislukte leven.
In deze programma's wordt gefocussed op de specifieke problemen van desbetreffende stellen en meestal is een van de partners de aanstichter van de ellende. Voor heel Nederland worden de relatieproblemen en de slechte eigenschappen van (een van) de partners breed uitgemeten. Neem nu 'Een dubbeltje op z'n kant'. De gehele financiële huishouding wordt op tv doorgelicht en zo weet in no time iedereen van de koopziekte van haar en de verzamelwoede van hem. Huilend op hun lederen bankstel wordt het koppel in beeld gebracht terwijl zij elkaar omhelzend beloven hun leven te beteren. Hij zal zijn motor verkopen en zij zet haar tassen op marktplaats.
Tot zo ver de milde variant van het genre 'wij hebben een slechte relatie'. Het ergste vind ik de versie waarin alleen de man in het zonnetje wordt gezet: 'Help! Mijn man is klusser' en 'Help! Mijn man heeft een hobby'. Ik noem deze programma's altijd 'Help! Mijn vrouw is een trut'. Goed, deze mannen hebben of een bouwval gemaakt van het huis of geven al hun geld uit aan een belachelijke hobby, maar alleen al de titel geeft wat mij betreft aan hoe eenzijdig deze programma's zijn. De mannen doen het allemaal verkeerd en de vrouwen halen daar dan een tv-programma bij. Wie heeft er dan eigenlijk hulp nodig? Als je je man op een gegeven moment zo zat bent dat John Williams je moet komen helpen, misschien moet je dan sowieso ieder een andere kant op gaan. Als ik die mannen was zou ik het wel weten. Ik denk namelijk dat je relatie niet helemaal in orde is als je het überhaupt zo ver laat komen. De meneer zou mij moeten drogeren en aan mijn stoel vastbinden wanneer hij het hele huis om mij heen zou willen afbreken en ook wanneer hij al ons geld zou willen uitgeven aan zijn Sepultura-verzameling.
Misschien moeten deze dames zich in het vervolg wat meer richten op hun eigen gedrag dan op dat van hun man, want ze hebben de boel behoorlijk uit de hand laten lopen. En misschien kan daar dan meteen een programma over gemaakt worden: Help! Ik ben een sukkel.
Nu zijn er blijkbaar stellen die het een stuk minder goed getroffen hebben. Die hebben om uiteenlopende redenen een schurfthekel aan elkaar gekregen. Ze dachten aanvankelijk nog dat een paar kinderen de relatie wel konden redden. Wie dat ooit bedacht heeft is niet helemaal in orde, en het lijkt me ook niet leuk voor de kinderen die ongevraagd blootgesteld worden aan een instabiele relatie. Over dit soort stellen wordt bij de commerciële omroepen met graagte programma's gemaakt, want er is niets heerlijkers dan je verkneukelen om andermans mislukte leven.
In deze programma's wordt gefocussed op de specifieke problemen van desbetreffende stellen en meestal is een van de partners de aanstichter van de ellende. Voor heel Nederland worden de relatieproblemen en de slechte eigenschappen van (een van) de partners breed uitgemeten. Neem nu 'Een dubbeltje op z'n kant'. De gehele financiële huishouding wordt op tv doorgelicht en zo weet in no time iedereen van de koopziekte van haar en de verzamelwoede van hem. Huilend op hun lederen bankstel wordt het koppel in beeld gebracht terwijl zij elkaar omhelzend beloven hun leven te beteren. Hij zal zijn motor verkopen en zij zet haar tassen op marktplaats.
Tot zo ver de milde variant van het genre 'wij hebben een slechte relatie'. Het ergste vind ik de versie waarin alleen de man in het zonnetje wordt gezet: 'Help! Mijn man is klusser' en 'Help! Mijn man heeft een hobby'. Ik noem deze programma's altijd 'Help! Mijn vrouw is een trut'. Goed, deze mannen hebben of een bouwval gemaakt van het huis of geven al hun geld uit aan een belachelijke hobby, maar alleen al de titel geeft wat mij betreft aan hoe eenzijdig deze programma's zijn. De mannen doen het allemaal verkeerd en de vrouwen halen daar dan een tv-programma bij. Wie heeft er dan eigenlijk hulp nodig? Als je je man op een gegeven moment zo zat bent dat John Williams je moet komen helpen, misschien moet je dan sowieso ieder een andere kant op gaan. Als ik die mannen was zou ik het wel weten. Ik denk namelijk dat je relatie niet helemaal in orde is als je het überhaupt zo ver laat komen. De meneer zou mij moeten drogeren en aan mijn stoel vastbinden wanneer hij het hele huis om mij heen zou willen afbreken en ook wanneer hij al ons geld zou willen uitgeven aan zijn Sepultura-verzameling.
Misschien moeten deze dames zich in het vervolg wat meer richten op hun eigen gedrag dan op dat van hun man, want ze hebben de boel behoorlijk uit de hand laten lopen. En misschien kan daar dan meteen een programma over gemaakt worden: Help! Ik ben een sukkel.
vrijdag 19 maart 2010
De sexy hoer van Loosduinen
Dit is een gastcolumn van gastcolumnist A
Laatst ging ik met de tram naar Kijkduin. Iedereen die dat wel eens gedaan heeft, en ik kan het iedereen van harte aanbevelen, want er is een hartstikke gezellige boulevard in Kijkduin, met een werkelijk prima pannenkoekenhuis, en een mondain winkelcentrum, waar ik ooit nog wel eens, twaalf jaar geleden, met een collectebus voor het aidsfonds heb moeten staan, maar toen kwam ik om zes uur 's avonds aan en bleken alle winkels al dicht te zijn, waardoor er geen levende ziel meer was en ik onverichter zake huiswaarts moest keren, komt door Loosduinen. Wat valt er over Loosduinen te zeggen? Weinig tot niets. Ik ben er al best vaak doorheen gekomen en kan me er werkelijk helemaal niets van herinneren. Er staan, geloof ik, huizen. Volgens mij is het niet zo'n sjieke buurt, maar hoe ik daarbij kom weet ik eigenlijk niet. Het enige wat ik weet is dat ik ooit in die tram zat, het regende buiten pijpenstelen en ik luisterde naar het verzameld werk van Depeche Mode, wat ik dan weer werkelijk niemand kan aanbevelen - hoe ik ooit heb kunnen denken dat het een goed idee was om 60 euro neer te tellen voor zulke afgrijselijk zenuwpezig gestuiter weet ik niet - toen ik plotseling gefluister achter me hoorde. Sommige mensen kunnen zo hard fluisteren dat het door merg een been gaat (overigens is fluisteren heel slecht voor je stembanden, las ik laatst ergens, dus denk erom, mensen: niet teveel fluisteren!). Zonder mijn muziek af te zetten draaide ik heel casual mijn hoofd een beetje, zodat ik kon zien wie daar op die regenachtige middag in de tram zat te fluisteren. De tram achter me was helemaal leeg, op een vies oud mannetje na. Zijn grijze haar stond recht overeind, zodat hij er een beetje uitzag als Albert Einstein. Toen hij later de tram uitstapte hoorde ik gerinkel van flessen uit de boodschappentas die hij bij zich had. Hij zat twee banken achter me en keek me recht aan, terwijl hij doorging met fluisteren. Het koude zweet brak me uit. Zat die oude viespeuk soms naar mij te fluisteren? Ik zette de muziek wat zachter, zodat ik kon horen wat hij zei. 'Sexy hoer! Jij bent een sexy hoer!' hoorde ik. Angstig keek ik naar mezelf in de weerspiegeling van het raam, en zag tot mijn opluchting de vertrouwde twee meter lange ongeschoren boer. Ik keek nog eens om me heen, of er niemand anders in de tram zat die meer in aanmerking zou komen voor de titel 'sexy hoer', maar de tram was leeg, op de bestuurder na, en die was niet zichtbaar. Toen ik later uitstapte zag ik overigens dat het een dikke Surinamer met maar een arm was.
De waarheid drong tot me door. Ik ben de sexy hoer van Loosduinen.
Laatst ging ik met de tram naar Kijkduin. Iedereen die dat wel eens gedaan heeft, en ik kan het iedereen van harte aanbevelen, want er is een hartstikke gezellige boulevard in Kijkduin, met een werkelijk prima pannenkoekenhuis, en een mondain winkelcentrum, waar ik ooit nog wel eens, twaalf jaar geleden, met een collectebus voor het aidsfonds heb moeten staan, maar toen kwam ik om zes uur 's avonds aan en bleken alle winkels al dicht te zijn, waardoor er geen levende ziel meer was en ik onverichter zake huiswaarts moest keren, komt door Loosduinen. Wat valt er over Loosduinen te zeggen? Weinig tot niets. Ik ben er al best vaak doorheen gekomen en kan me er werkelijk helemaal niets van herinneren. Er staan, geloof ik, huizen. Volgens mij is het niet zo'n sjieke buurt, maar hoe ik daarbij kom weet ik eigenlijk niet. Het enige wat ik weet is dat ik ooit in die tram zat, het regende buiten pijpenstelen en ik luisterde naar het verzameld werk van Depeche Mode, wat ik dan weer werkelijk niemand kan aanbevelen - hoe ik ooit heb kunnen denken dat het een goed idee was om 60 euro neer te tellen voor zulke afgrijselijk zenuwpezig gestuiter weet ik niet - toen ik plotseling gefluister achter me hoorde. Sommige mensen kunnen zo hard fluisteren dat het door merg een been gaat (overigens is fluisteren heel slecht voor je stembanden, las ik laatst ergens, dus denk erom, mensen: niet teveel fluisteren!). Zonder mijn muziek af te zetten draaide ik heel casual mijn hoofd een beetje, zodat ik kon zien wie daar op die regenachtige middag in de tram zat te fluisteren. De tram achter me was helemaal leeg, op een vies oud mannetje na. Zijn grijze haar stond recht overeind, zodat hij er een beetje uitzag als Albert Einstein. Toen hij later de tram uitstapte hoorde ik gerinkel van flessen uit de boodschappentas die hij bij zich had. Hij zat twee banken achter me en keek me recht aan, terwijl hij doorging met fluisteren. Het koude zweet brak me uit. Zat die oude viespeuk soms naar mij te fluisteren? Ik zette de muziek wat zachter, zodat ik kon horen wat hij zei. 'Sexy hoer! Jij bent een sexy hoer!' hoorde ik. Angstig keek ik naar mezelf in de weerspiegeling van het raam, en zag tot mijn opluchting de vertrouwde twee meter lange ongeschoren boer. Ik keek nog eens om me heen, of er niemand anders in de tram zat die meer in aanmerking zou komen voor de titel 'sexy hoer', maar de tram was leeg, op de bestuurder na, en die was niet zichtbaar. Toen ik later uitstapte zag ik overigens dat het een dikke Surinamer met maar een arm was.
De waarheid drong tot me door. Ik ben de sexy hoer van Loosduinen.
Freebies
Ik ben een groot fan van Friends. Het is voor mij het schoolvoorbeeld van ontspannen. Wij hebben de hele box en hebben menige avond met het bord op schoot een heleboel afleveringen achter elkaar zitten kijken. Naar aanleiding van één zo’n aflevering vroeg ik me echter iets af wat ik hier voor wil leggen. Ik weet niet in welk seizoen de aflevering zit, maar op een gegeven moment zitten alle karakters in Central Perk en hebben het over hun zogenaamde freebie-list. De freebie-list is lijstje met vijf beroemdheden waarmee men mag slapen zonder dat hun partner boos wordt. Het gesprek gaat als volgt:
Chandler: Well, we have a deal where we each get to pick five different celebrities that we can sleep with, and the other one can't get mad.
Ross: Ah, the heart of every healthy relationship: Honesty, respect, and sex with celebrities.
Monica: So, Chandler... who's on your list?
Chandler: Uh, Kim Basinger, Cindy Crawford, Halle Berry, Yasmine Bleeth, and, ah, Jessica Rabbit.Rachel: Now, you do realize that she's a cartoon... and way out of your league?
Chandler: I know, I know, I just always wondered if I could get her eyes to pop out of her head.
Wat ik me nu afvraag, zijn er nog volwassen mensen, ik bedoel dus in de leeftijd van de personen van Friends, die dit soort lijstjes bijhouden? Voor de goede orde: Ross heeft in de serie zelfs een gelamineerd lijstje in zijn portemonnee.
Wij roepen thuis wel eens voor grap "oh als hij/zij aanbelt dan ga ik wel mee hoor!" Maar goed, ik ga er dan vanuit dat dat echt een grap is, en hoe groot is nu de kans dat Anne Hathaway bij ons aanbelt? En dan nog. Zelfs als zij aanbelt neem ik aan dat hij toch niet echt meegaat? Of vergis ik me? En wat doen jullie? Zijn er mensen met een freebie-list, of hebben alleen nerds als Ross en Chandler zo'n lijstje? En wat doen die mensen als ze een freebie tegenkomen? Behalve proberen met hun telefoon een foto te maken?
Chandler: Well, we have a deal where we each get to pick five different celebrities that we can sleep with, and the other one can't get mad.
Ross: Ah, the heart of every healthy relationship: Honesty, respect, and sex with celebrities.
Monica: So, Chandler... who's on your list?
Chandler: Uh, Kim Basinger, Cindy Crawford, Halle Berry, Yasmine Bleeth, and, ah, Jessica Rabbit.Rachel: Now, you do realize that she's a cartoon... and way out of your league?
Chandler: I know, I know, I just always wondered if I could get her eyes to pop out of her head.
Wat ik me nu afvraag, zijn er nog volwassen mensen, ik bedoel dus in de leeftijd van de personen van Friends, die dit soort lijstjes bijhouden? Voor de goede orde: Ross heeft in de serie zelfs een gelamineerd lijstje in zijn portemonnee.
Wij roepen thuis wel eens voor grap "oh als hij/zij aanbelt dan ga ik wel mee hoor!" Maar goed, ik ga er dan vanuit dat dat echt een grap is, en hoe groot is nu de kans dat Anne Hathaway bij ons aanbelt? En dan nog. Zelfs als zij aanbelt neem ik aan dat hij toch niet echt meegaat? Of vergis ik me? En wat doen jullie? Zijn er mensen met een freebie-list, of hebben alleen nerds als Ross en Chandler zo'n lijstje? En wat doen die mensen als ze een freebie tegenkomen? Behalve proberen met hun telefoon een foto te maken?
donderdag 18 maart 2010
Fluiten naar je zwarte bonen
Onlangs schreef Caar hier een stuk over de terreur van de inkopers. Haar stuk ging met name over kleding. Ik heb een zelfde ervaring met supermarkten. En niet alleen ik. Ik herinner mij de zaterdag nog goed waarop ik Caar briesend tegen kwam in het winkelcentrum. De courgettes waren uitverkocht. Het was twee uur zaterdagmiddag en de Albert Heijn had geen courgettes meer. Ik wou dat ik kon zeggen dat dit een incident was. Maar dat is het helaas niet.
Wij eten (bij ‘ons thuis’) regelmatig een zelfbedachte maaltijdsalade. Die salade bevat de volgende ingrediënten: een zak rucola, een zak gemengde sla, gerookte kipfilet, komkommer, tomaten, pijnboompitten en feta. Geen baanbrekend rare ingrediënten lijkt mij zo. Het is meer dan tien keer voorgekomen dat H of ik meerdere supermarkten moesten bezoeken voordat wij alle ingrediënten bij elkaar hadden. Het is een soort kwartetten. Sowieso is rucola altijd een heikel punt. Zeker na vijf uur ’s middags is de halve groenteafdeling al leeg, dus de rucola is dan vaak ook weg. Het is natuurlijk een enorm exotisch product, bijna niemand koopt het, nee, zelfs bijna niemand weet wat het is, dus tja, ik snap wel dat dat niet in grote mate op voorraad is. Maar niet alleen de rucola ontbreekt vaak in de schappen ook de komkommers, de kipfilet en de pijnboompitten zijn vaak al tegen vijf uur uitverkocht. Komkommers, kom op mensen, dat is toch geen bijzonder ingrediënt? Dat moet elke supermarkt in grote hoeveelheden in huis hebben. Net als rucola overigens. En gerookte kipfilet.
En dan heb ik het nog niet eens over de zaterdagsboodschappen gehad. Als je op zaterdag na drie uur in een Albert Heijn komt is het er net Rusland. Alsof het allemaal gratis is, zijn hele schappen leeg. En dan niet alleen over de groenteafdeling maar ook over dingen als wc papier, spaghetti, mozzarellabollen, afbakstokbrood, yoghurt, melk, theezakjes (?!) en cola light. Het is niet zo dat het tegen sluitingstijd loopt (die winkels hier gaan sowieso pas tegen acht uur dicht en zijn ook nog vaak op zondag open) en het is ook niet zo dat het nu gaat om dat ene blikje kastanjepuree dat net op dat ene moment ontbreekt, het gaat hier om doodnormale producten die structureel niet aanwezig zijn.
Bij Albert Heijn moet je ook nooit iets koken uit de Allerhande of van zo’n receptenkaarten. Niet alleen is het vaak niet lekker en zijn de hoeveelheden afgestemd om kaboutermaagjes (dan lijkt het recept lekker goedkoop p.p.), de benodigde ingrediënten zijn standaard uitverkocht als het gaat om een recept uit een recente Allerhande, en zijn structureel niet aanwezig als het gaat om een ouder recept. Zo heb ik menig puberend pukkelhoofd verdwaasd naar mij zien staren als ik vroeg om cranberryjam, petak currypaste, artisjokkenharten of gerookte eendenborst. Ik heb eens gehoord dat producenten moeten betalen om een recept met hun producten aan te mogen leveren. Sindsdien wil ik die kaartjes niet meer. Ik wil sowieso niet meer naar Albert Heijn.
Daar komt bij, en dit is mijn laatste puntje, dus haak niet af, dat Albert Heijn verschrikkelijk eenzijdig inkoopt. Zo staat er twee meter aardbeienjam van dertig verschillende merken, maar is er geen kersenjam meer te krijgen. Kun je wel kiezen uit tien soorten aardbeienyoghurt maar wordt de Almhof perenyoghurt doodleuk als laatste perenyoghurt uit het assortiment gehaald. Heb je drie meter keus aan bruine bonen en kidneybonen maar kun je fluiten naar je zwarte bonen. Nee, we zullen eens wat variatie aanbrengen. Dat doet de Albert Heijn alleen als het op een receptenkaartje staat en dan alleen nog maar tijdelijk en alleen voor de mensen die vóór drie uur komen winkelen.. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Dit land is vervallen tot een serviceniveau waar de honden geen brood van lusten. Zo. Dat wilde ik nou even kwijt.
Wij eten (bij ‘ons thuis’) regelmatig een zelfbedachte maaltijdsalade. Die salade bevat de volgende ingrediënten: een zak rucola, een zak gemengde sla, gerookte kipfilet, komkommer, tomaten, pijnboompitten en feta. Geen baanbrekend rare ingrediënten lijkt mij zo. Het is meer dan tien keer voorgekomen dat H of ik meerdere supermarkten moesten bezoeken voordat wij alle ingrediënten bij elkaar hadden. Het is een soort kwartetten. Sowieso is rucola altijd een heikel punt. Zeker na vijf uur ’s middags is de halve groenteafdeling al leeg, dus de rucola is dan vaak ook weg. Het is natuurlijk een enorm exotisch product, bijna niemand koopt het, nee, zelfs bijna niemand weet wat het is, dus tja, ik snap wel dat dat niet in grote mate op voorraad is. Maar niet alleen de rucola ontbreekt vaak in de schappen ook de komkommers, de kipfilet en de pijnboompitten zijn vaak al tegen vijf uur uitverkocht. Komkommers, kom op mensen, dat is toch geen bijzonder ingrediënt? Dat moet elke supermarkt in grote hoeveelheden in huis hebben. Net als rucola overigens. En gerookte kipfilet.
En dan heb ik het nog niet eens over de zaterdagsboodschappen gehad. Als je op zaterdag na drie uur in een Albert Heijn komt is het er net Rusland. Alsof het allemaal gratis is, zijn hele schappen leeg. En dan niet alleen over de groenteafdeling maar ook over dingen als wc papier, spaghetti, mozzarellabollen, afbakstokbrood, yoghurt, melk, theezakjes (?!) en cola light. Het is niet zo dat het tegen sluitingstijd loopt (die winkels hier gaan sowieso pas tegen acht uur dicht en zijn ook nog vaak op zondag open) en het is ook niet zo dat het nu gaat om dat ene blikje kastanjepuree dat net op dat ene moment ontbreekt, het gaat hier om doodnormale producten die structureel niet aanwezig zijn.
Bij Albert Heijn moet je ook nooit iets koken uit de Allerhande of van zo’n receptenkaarten. Niet alleen is het vaak niet lekker en zijn de hoeveelheden afgestemd om kaboutermaagjes (dan lijkt het recept lekker goedkoop p.p.), de benodigde ingrediënten zijn standaard uitverkocht als het gaat om een recept uit een recente Allerhande, en zijn structureel niet aanwezig als het gaat om een ouder recept. Zo heb ik menig puberend pukkelhoofd verdwaasd naar mij zien staren als ik vroeg om cranberryjam, petak currypaste, artisjokkenharten of gerookte eendenborst. Ik heb eens gehoord dat producenten moeten betalen om een recept met hun producten aan te mogen leveren. Sindsdien wil ik die kaartjes niet meer. Ik wil sowieso niet meer naar Albert Heijn.
Daar komt bij, en dit is mijn laatste puntje, dus haak niet af, dat Albert Heijn verschrikkelijk eenzijdig inkoopt. Zo staat er twee meter aardbeienjam van dertig verschillende merken, maar is er geen kersenjam meer te krijgen. Kun je wel kiezen uit tien soorten aardbeienyoghurt maar wordt de Almhof perenyoghurt doodleuk als laatste perenyoghurt uit het assortiment gehaald. Heb je drie meter keus aan bruine bonen en kidneybonen maar kun je fluiten naar je zwarte bonen. Nee, we zullen eens wat variatie aanbrengen. Dat doet de Albert Heijn alleen als het op een receptenkaartje staat en dan alleen nog maar tijdelijk en alleen voor de mensen die vóór drie uur komen winkelen.. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Dit land is vervallen tot een serviceniveau waar de honden geen brood van lusten. Zo. Dat wilde ik nou even kwijt.
woensdag 17 maart 2010
Zoektreffer van de week
Regelmatig komen er mensen op onze site via héle rare zoekopdrachten bij google. De topper van deze week is een echte topper:
Sexy hoeren in Loosduinen
Ik vraag mij alleen af hoe onze site in de resultatenlijst heeft kunnen opduiken...
Sexy hoeren in Loosduinen
Ik vraag mij alleen af hoe onze site in de resultatenlijst heeft kunnen opduiken...
Winterwonderland
Nu de winter al weken bijna voorbij is en de lente al voorzichtig af en toe om de hoek komt gluren, hoor ik steeds meer negatieve geluiden over de winter. En dat heeft hij naar mijn mening toch niet verdiend. Sommige mensen worden bijvoorbeeld depressief van de winter. Het is zo koud, je moet dikke kleren aan en je neus vriest eraf. Vooral afgelopen winter was het vreselijk, volgens hen.
Nou ben ik heel december weggeweest naar een warm land, en kan ik er volgens sommigen toch niet goed over meepraten hoe verschrikkelijk het hier was. Als ik de verhalen moet geloven hebben zich hier Siberische taferelen voorgedaan. En toch was ik jaloers. Ik heb het wel heel erg naar mijn zin gehad tijdens de vakantie, maar ik baalde ook wel dat ik net een maand wegging terwijl in Nederland eindelijk eens een echte winter was. Want dat was het: écht winter. Wij gingen op vakantie met het idee dat het hier altijd zo’n halfslachtige winter is, met af en toe wat natte sneeuw, maar vooral motregen en een graad of zeven op de thermometer. Net niks dus. Gaan we een maand weg, gaat het vriezen en sneeuwen.
Bij thuiskomst zagen we de foto’s van bevroren bomen en schaatsers op natuurijs. Meteen wilde ik ook weer op wintersport. Heerlijk, zo’n heldere strakblauwe lucht en dan maar flink vriezen. Aan het eind van de dag slaap je dan ook een stuk beter. Die kou, daar kan je je gewoon op kleden hoor. Maar nee, het was vreselijk, het was glad, modderig, het zout was op. Ik hoorde dat het zo bar en boos was dat sommige mensen niet eens naar werk konden. Sinds wanneer is dat zo afschuwelijk? Normaal hoor je alleen maar geklaag over elke dag dezelfde sleur en gezeik op kantoor, maar o nee, als Nederland een dagje niet kan werken, slaat onmiddellijk de werklust toe. Ik kan me in ieder geval vervelendere dingen voorstellen. Ga je toch lekker een eind door de sneeuw wandelen (de wereld ziet er toch prachtig uit in de sneeuw?), of je doet de open haard aan, of je gaat een bordspel doen. Vergeet tijdens al deze Oudhollandse gezelligheid ook het heerlijke eten dat hiermee gepaard gaat niet: erwtensoep, zuurkool, boerenkool, rookworst, chocolademelk. Zalig.
Niets ten nadele van de lente, hoor. De lente is ook heel leuk. Dan zijn er weer overal mooie bloemen en jonge dieren. Ik verheug me er nu al op om naar boerderij ’t Geertje te fietsen en schattige geitjes te aaien. Of gewoon als er dan weer eendenkuikentjes langs het fietspad zwemmen. Wat ik maar wil zeggen is dat de winter ook een heel mooi en gezellig seizoen is, net als de lente, de zomer en zelfs de herfst. Geniet ervan zo lang het duurt, straks ga je het nog missen.
Nou ben ik heel december weggeweest naar een warm land, en kan ik er volgens sommigen toch niet goed over meepraten hoe verschrikkelijk het hier was. Als ik de verhalen moet geloven hebben zich hier Siberische taferelen voorgedaan. En toch was ik jaloers. Ik heb het wel heel erg naar mijn zin gehad tijdens de vakantie, maar ik baalde ook wel dat ik net een maand wegging terwijl in Nederland eindelijk eens een echte winter was. Want dat was het: écht winter. Wij gingen op vakantie met het idee dat het hier altijd zo’n halfslachtige winter is, met af en toe wat natte sneeuw, maar vooral motregen en een graad of zeven op de thermometer. Net niks dus. Gaan we een maand weg, gaat het vriezen en sneeuwen.
Bij thuiskomst zagen we de foto’s van bevroren bomen en schaatsers op natuurijs. Meteen wilde ik ook weer op wintersport. Heerlijk, zo’n heldere strakblauwe lucht en dan maar flink vriezen. Aan het eind van de dag slaap je dan ook een stuk beter. Die kou, daar kan je je gewoon op kleden hoor. Maar nee, het was vreselijk, het was glad, modderig, het zout was op. Ik hoorde dat het zo bar en boos was dat sommige mensen niet eens naar werk konden. Sinds wanneer is dat zo afschuwelijk? Normaal hoor je alleen maar geklaag over elke dag dezelfde sleur en gezeik op kantoor, maar o nee, als Nederland een dagje niet kan werken, slaat onmiddellijk de werklust toe. Ik kan me in ieder geval vervelendere dingen voorstellen. Ga je toch lekker een eind door de sneeuw wandelen (de wereld ziet er toch prachtig uit in de sneeuw?), of je doet de open haard aan, of je gaat een bordspel doen. Vergeet tijdens al deze Oudhollandse gezelligheid ook het heerlijke eten dat hiermee gepaard gaat niet: erwtensoep, zuurkool, boerenkool, rookworst, chocolademelk. Zalig.
Niets ten nadele van de lente, hoor. De lente is ook heel leuk. Dan zijn er weer overal mooie bloemen en jonge dieren. Ik verheug me er nu al op om naar boerderij ’t Geertje te fietsen en schattige geitjes te aaien. Of gewoon als er dan weer eendenkuikentjes langs het fietspad zwemmen. Wat ik maar wil zeggen is dat de winter ook een heel mooi en gezellig seizoen is, net als de lente, de zomer en zelfs de herfst. Geniet ervan zo lang het duurt, straks ga je het nog missen.
dinsdag 16 maart 2010
Steeds loopt hij het stukje van het terras naar de gft-bak en weer terug
Stel RTL Nieuws belt op om je te vertellen dat ze een nieuwsitem aan je gaan wijden. Je hebt iets leuks/goeds/groots/ bijzonders gedaan en ze willen je in het nieuws. Jij blij, je komt op tv! Jeeh jeeh!
Dus je ruimt je hele huis op, doet je mooiste kleren aan, en oefent met je buik inhouden. Dan wordt er aangebeld. Je doet de deur open en daar staat Jaap van Deurzen. Jaap van Deurzen is de Peer Ulijn van RTL. Jaap van Deurzen doet alleen de ‘lichtere’ onderwerpen, het huis-tuin- en keukennnieuws. En in die categorie blijk jij dus te zitten.
Jaap van Deurzen begint zijn stukjes altijd met mooie introductiezinnen als: “Het is koud in Den Haag, maar Tineke de Jong zorgt er altijd voor dat jongeren bij haar een warm thuis vinden.” Ik denk dat Jaap van Deurzen bij een item over incest-slachtoffers, als hij zo’n item ooit krijgt want eigenlijk is het een veel te zwaar onderwerp voor hem, het volgende zou kunnen opmerken: “Ze hield veel van haar familie, maar zo veel nou ook weer niet.”
Gister had Jaap van Deurzen een item over de brandweer in één of ander dorp in de provincie. Het filmpje stond bol van de verbolgenheid. Deze brandweerunit had een heel veilig en goed duiksysteem in gebruik genomen maar dat systeem was niet officieel goedgekeurd en mocht dus niet gebruikt worden. Nu doken de brandweermannen helemaal niet meer, was de slotconclusie. Ik vroeg me af of Jaap nu bedoelde dat ze principieel iedereen lieten verdrinken of dat ze niet meer oefenden. Nou ja, wat ik wil zeggen,het was weer zo’n typisch Jaap van Deurzen item waarbij je denkt, goh, bedankt voor de informatie, wat moet ik er mee?
Maar goed, Jaap van Deurzen staat dus voor je deur en je houdt de moed erin. Een hele cameraploeg neemt bezit van je huis. Je zet tientallen koppen koffie. Jaap van Deurzen loopt ondertussen te ijsberen door je achtertuin. Steeds loopt hij het stukje van het terras naar de gft-bak en weer terug ondertussen mooie openingszinnen verzinnend. Openingszinnen waarbij ik gefilmd wordt in de keuken en Jaap als voice-over zegt: ‘Eef houdt van koken, maar wat haar nu overkwam, daar kon ze geen chocola van maken’.
Ik weet het nu zeker.Als Jaap van Deurzen aanbelt zou ik niet open doen.
Dus je ruimt je hele huis op, doet je mooiste kleren aan, en oefent met je buik inhouden. Dan wordt er aangebeld. Je doet de deur open en daar staat Jaap van Deurzen. Jaap van Deurzen is de Peer Ulijn van RTL. Jaap van Deurzen doet alleen de ‘lichtere’ onderwerpen, het huis-tuin- en keukennnieuws. En in die categorie blijk jij dus te zitten.
Jaap van Deurzen begint zijn stukjes altijd met mooie introductiezinnen als: “Het is koud in Den Haag, maar Tineke de Jong zorgt er altijd voor dat jongeren bij haar een warm thuis vinden.” Ik denk dat Jaap van Deurzen bij een item over incest-slachtoffers, als hij zo’n item ooit krijgt want eigenlijk is het een veel te zwaar onderwerp voor hem, het volgende zou kunnen opmerken: “Ze hield veel van haar familie, maar zo veel nou ook weer niet.”
Gister had Jaap van Deurzen een item over de brandweer in één of ander dorp in de provincie. Het filmpje stond bol van de verbolgenheid. Deze brandweerunit had een heel veilig en goed duiksysteem in gebruik genomen maar dat systeem was niet officieel goedgekeurd en mocht dus niet gebruikt worden. Nu doken de brandweermannen helemaal niet meer, was de slotconclusie. Ik vroeg me af of Jaap nu bedoelde dat ze principieel iedereen lieten verdrinken of dat ze niet meer oefenden. Nou ja, wat ik wil zeggen,het was weer zo’n typisch Jaap van Deurzen item waarbij je denkt, goh, bedankt voor de informatie, wat moet ik er mee?
Maar goed, Jaap van Deurzen staat dus voor je deur en je houdt de moed erin. Een hele cameraploeg neemt bezit van je huis. Je zet tientallen koppen koffie. Jaap van Deurzen loopt ondertussen te ijsberen door je achtertuin. Steeds loopt hij het stukje van het terras naar de gft-bak en weer terug ondertussen mooie openingszinnen verzinnend. Openingszinnen waarbij ik gefilmd wordt in de keuken en Jaap als voice-over zegt: ‘Eef houdt van koken, maar wat haar nu overkwam, daar kon ze geen chocola van maken’.
Ik weet het nu zeker.Als Jaap van Deurzen aanbelt zou ik niet open doen.
maandag 15 maart 2010
Ikea naamgenerator
De laatste maanden heb ik onevenredig veel tijd doorgebracht in de Ikea. Regelmatig heb ik mij verbaasd over de absurditeit van sommige namen van ikea meubels (zo herinner ik mij van vroeger, inmiddels uit het assortiment, de jerker (een multifunctioneel tienermeubel)), maar ook over de simpelheid van andere namen (de montera voor een setje schroeven, klemmetjes en andere meuk).
Op één of andere manier kwam ik dit online tegen. De ikea naamgenerator. Vul je voornaam of achternaam of allebei in en kijk hoe die naam wordt gebruikt voor een ikea-meubel.
Op één of andere manier kwam ik dit online tegen. De ikea naamgenerator. Vul je voornaam of achternaam of allebei in en kijk hoe die naam wordt gebruikt voor een ikea-meubel.
Ambities
Afgelopen week was het Internationale Vrouwendag, een merkwaardig fenomeen. Want wat moet je ermee? Op secretaressendag geef je een bos bloemen aan je secretaresse, op moederdag ontbijt op bed voor moeder, op dierendag een nieuw speeltje voor de kat. Maar om nu alle vrouwen die je kent een bloemetje te geven, dat gaat toch behoorlijk in de cijfers lopen. Daar komt bij dat ik Vrouwendag eigenlijk discriminerend vind klinken. Waarom moeten vrouwen zo nodig apart gezet worden? Mannen en vrouwen zijn toch gelijkwaardig? Juist door vrouwen als een aparte groep te behandelen doe je alle pogingen tot gelijkwaardigheid teniet. Als je dat voor andere groepen zou doen, zou er meteen met de vinger gewezen worden en 'discriminatie' worden geroepen. Echt, probeer het maar eens.
Waar sta je op Vrouwendag nu eigenlijk bij stil? Waarschijnlijk bij alles wat er wat emancipatie betreft in de laatste decennia allemaal bereikt is, en ik denk dan helaas ook even aan Ciska Dresselhuys en aan hoe zij het leven van veel vrouwen bemoeilijkt heeft. Haar wordt ten onrechte vaak een grote rol toegedicht als het gaat om wat vrouwen pak weg dertig jaar geleden allemaal mochten en konden, en hoe we er nu voor staan. Een grote verbetering, roept iedereen dan. Zeker, maar zijn we niet doorgeschoten van 'alles kan' naar 'alles moet'?
Dit deed mij denken aan een aflevering van Pauw en Witteman een aantal maanden geleden. Ciska Dresselhuys was te gast en ook een aantal hoogopgeleide vrouwen van een jaar of veertig. Hen werd gevraagd wat zij tot nu toe bereikt hadden en wat hun ambities zijn. Twee dames hadden een fulltime baan en één combineerde dat met het ouderschap. Een derde had een iets ander leven gekozen. Zij vertelde dat zij Nederlands had gestudeerd en hierdoor sowieso al geen kans had op een goede baan (lachsalvo volgde door de huiskamer, al mijn hoop was vervlogen). Na een paar jaar lesgeven werd ze zwanger en in eerste instantie bleef ze naast de zorg voor haar kinderen ook werken. Maar ze vond het niet genoeg en besloot voortaan vrijwillerswerk te doen en zich verder volledig aan haar kinderen te wijden. Ze was erg gelukkig met deze keuze.
Ciska Dresselhuys niet, ze keek bijkans nog zuurder dan normaal, de weerzin droop haar van het gelaat. Volgens haar werd alles waar zij zo voor gestreden had hiermee door het gootsteenputje gespoeld. Bah, vreselijk, zo'n ambitieloze broedkip. Maar wat is daar eigenlijk zo vreselijk aan? Dat moet deze vrouw toch lekker zelf weten? Dresselhuys gaat ervan uit dat zij geen ambitie heeft, maar is dat zo? Ze heeft simpelweg een andere ambitie, namelijk een goed leven samen met haar gezin. Het feit dat zij daarvoor kan kiezen, is dat niet de ultieme emancipatie? Niemand hoeft een door de maatschappij opgelegd patroon te volgen, iedereen is vrij om te kiezen hoe zijn of haar leven wordt ingevuld. Dat betekent ook dat niet iedereen de ambitie heeft om directeur van een multinational te worden. Heel goed, want zo dikgezaaid zijn die nu ook weer niet.
Dat vieren we dus op Internationale Vrouwendag: dat elke vrouw haar leven moet kunnen invullen op de manier die het beste bij haar past. Hoera!
Waar sta je op Vrouwendag nu eigenlijk bij stil? Waarschijnlijk bij alles wat er wat emancipatie betreft in de laatste decennia allemaal bereikt is, en ik denk dan helaas ook even aan Ciska Dresselhuys en aan hoe zij het leven van veel vrouwen bemoeilijkt heeft. Haar wordt ten onrechte vaak een grote rol toegedicht als het gaat om wat vrouwen pak weg dertig jaar geleden allemaal mochten en konden, en hoe we er nu voor staan. Een grote verbetering, roept iedereen dan. Zeker, maar zijn we niet doorgeschoten van 'alles kan' naar 'alles moet'?
Dit deed mij denken aan een aflevering van Pauw en Witteman een aantal maanden geleden. Ciska Dresselhuys was te gast en ook een aantal hoogopgeleide vrouwen van een jaar of veertig. Hen werd gevraagd wat zij tot nu toe bereikt hadden en wat hun ambities zijn. Twee dames hadden een fulltime baan en één combineerde dat met het ouderschap. Een derde had een iets ander leven gekozen. Zij vertelde dat zij Nederlands had gestudeerd en hierdoor sowieso al geen kans had op een goede baan (lachsalvo volgde door de huiskamer, al mijn hoop was vervlogen). Na een paar jaar lesgeven werd ze zwanger en in eerste instantie bleef ze naast de zorg voor haar kinderen ook werken. Maar ze vond het niet genoeg en besloot voortaan vrijwillerswerk te doen en zich verder volledig aan haar kinderen te wijden. Ze was erg gelukkig met deze keuze.
Ciska Dresselhuys niet, ze keek bijkans nog zuurder dan normaal, de weerzin droop haar van het gelaat. Volgens haar werd alles waar zij zo voor gestreden had hiermee door het gootsteenputje gespoeld. Bah, vreselijk, zo'n ambitieloze broedkip. Maar wat is daar eigenlijk zo vreselijk aan? Dat moet deze vrouw toch lekker zelf weten? Dresselhuys gaat ervan uit dat zij geen ambitie heeft, maar is dat zo? Ze heeft simpelweg een andere ambitie, namelijk een goed leven samen met haar gezin. Het feit dat zij daarvoor kan kiezen, is dat niet de ultieme emancipatie? Niemand hoeft een door de maatschappij opgelegd patroon te volgen, iedereen is vrij om te kiezen hoe zijn of haar leven wordt ingevuld. Dat betekent ook dat niet iedereen de ambitie heeft om directeur van een multinational te worden. Heel goed, want zo dikgezaaid zijn die nu ook weer niet.
Dat vieren we dus op Internationale Vrouwendag: dat elke vrouw haar leven moet kunnen invullen op de manier die het beste bij haar past. Hoera!
vrijdag 12 maart 2010
Battlefield Earth
Eerder berichtte ik dat Battlefield Earth een van mijn favoriete films is. Nu hoorde ik dit weekend dat deze film is uitgeroepen tot de slechtste film van de afgelopen tien jaar. Volkomen ten onrechte natuurlijk.
De roman waarop deze film is gebaseerd is geschreven door niemand minder dan L. Ron Hubbard. L. Ron Hubbard is beter bekend als de grondlegger van de Scientology, hetgeen voor mij het bewijs is dat hij ijzersterke verhalen kan verzinnen. Scientology is gebaseerd op een zelf-hulp-programma, Dianetics, dat leert dat je traumatische ervaringen uit je verleden moet herbeleven om zo geestelijk bevrijd te worden. Het verhaal van zijn 'religie' is dat 75 miljoen jaar geleden de dictator Xenu zijn mensen in een DC-8 naar de aarde heeft gebracht waar hij hen vervolgens allemaal heeft vermoord met een waterstofbom (beetje omslachtig, maar goed). De zielen van deze vermoorde wezens zweven nog steeds om ons heen en bezorgen ons allerlei spirituele ellende. Bij Scientology kan je allemaal leuke, dure workshops doen om van deze ellende bevrijd te worden.
Het zal je niet verbazen dat Hubbard van oorsprong science fiction schrijver was en als je deze film ziet, dan weet je dat hij daar ook nog eens heel goed in was. Een van de hoofdrollen wordt vertolkt door John Travolta, aanhanger van Hubbard, net als natuurlijk Tom Cruise. Dit is werkelijk een van zijn beste rollen, al is het maar omdat hij een heel kinky pak met dreadlocks draagt en zo'n ding in zijn neus net als schoonzwemsters. Ik kan het nog uren hebben over de diepzinnige conversaties, de fantastische plot en de prachtige special effects. Maar eigenlijk is het beste dat ik over deze film kan zeggen: kijken. Nu. Hup, naar de videotheek en kijken. Wat nou slechte film. Dit is hoogwaardig amusement. Hulde.
Abonneren op:
Posts (Atom)