dinsdag 19 april 2011

Een mooie dag

Afgelopen weekend was het schitterend weer. En dus gingen wij, zoals het goede burgerlijke ouders van een baby betaamt, met kind en kinderwagen aan de wandel. Want wat moet je anders op zo’n zonovergoten dag?

Na een wandeling van een minuut of dertig kwamen wij aan bij het oude centrum van een nabijgelegen dorp. Wij manoeuvreerden de kinderwagen langs drukke fietspaden en overvolle terrasjes om zelf een plekje op één van die terrasjes te vinden. In het deel van het dorp waar wij uiteindelijk uitkwamen, nabij de kerk en het water, hadden wij de keuze uit twee terrassen. Wij kozen voor de dichtstbijzijnde. Een vergissing, naar later bleek.

Liep op het andere terras de barman af en aan met eten in drinken, wij hebben zeker twintig minuten reikhalzend elke persoon aangekeken die uit ‘ons’ café kwam in de hoop dat die persoon ons zou kunnen bedienen. Meermalen bracht iemand koffie of bitterballen naar een tafeltje, maar zonder ook maar bij iemand op het terras een bestelling op te nemen. Na twintig minuten kwam eindelijk de plaatselijke Diana Charité, wel een kilootje of vijftig zwaarder dan de oorspronkelijke, aan ons tafeltje staan. Mijn man zag uit angst voor de lokale hygiënetoestand van de keuken af van vers geperste jus en bestelde een colaatje. Ik bestelde een biertje.

Om ons heen begon het terras zich te vullen met mensen in wielrenkledij. Mensen die beter iets bedekkenders dan wielrenkledij hadden kunnen dragen. Naast ons zat een dame die zeker twintig kilo geleden al had moeten stoppen met eten, volledig gehuld in spandex. Zittend met haar benen wijd toonde zij ons haar zeemleren wielrenkruis. Tussen haar benen zat een heel klein hondje. Terwijl wij ons verbaasde over de wielrenners naast ons betrad een andere fietsclub, bestaand uit enkel hoogbejaarden, het terras, allen gehuld in dezelfde shirtjes. Eerst zagen wij ze moeizaam van hun hypermoderne fietsen afstappen om vervolgens waggelend, met hun benen in o-vorm, alsof ze in hun broek hadden gepoept, een plekje op het terras te vinden. Het zich neer laten dalen in een stoel ging gepaard met veel gekreun.

Mijn man wilde al spoedig afrekenen en verder wandelen, naar later bleek omdat hij "maar een beperkt aantal witte blubberbenen in korte broek op één dag aan kon."

maandag 18 april 2011

Pennypaardenmeisje

Ik was een paardenmeisje. Met een Penny-agenda, drie verschillende soorten rijbroeken en een clubtrui van de manege. Jarenlang had ik mijn ouders aan de kop gezeurd. IK WIL EEN EIGEN PAARD. EN ALS DAT NIET MAG DAN PAARDRIJLES. Mijn vader leek nogal bestand tegen mijn kinderachtige gedram; paarden zijn immers duivelse beesten en volstrekt onberekenbaar. Mijn moeder kon het op een gegeven moment niet meer aanhoren en reed mij op een herfstige zaterdagmiddag naar de ponyclub in de buurt.

Eenmaal aangekomen verliep het allemaal soepel. Ik ging in de beginnersles en kreeg een pony toegewezen: Preston. Klein en zwart en inderdaad, een duivels beest zoals later zou blijken. Een ouder paardenmeisje hielp me met opzadelen en opstijgen en mijn eerste paardijles begon. Preston was nogal een eigenwijze pony en het werd al snel duidelijk dat hij niet van angstige beginners hield die zo hard aan de teugels trekken dat het bit bijna zijn mondhoeken doet uitscheuren. Tien minuten na aanvang van de les lag ik, bij de letter B, in de modder van de hoefslag. Huilend liep ik naar mijn moeder en ik zwoor dat ik nooit meer op een paard zou stappen. Mijn moeder werd woest en sleurde mij terug de bak in, richting Preston. "Als je nu al die jaren van gezeik niet terug op dat paard gaat zitten dan doe ik je wat."

Meer dan twintig jaar later loop ik het terrein op van een luxe manege, ergens in de duinen bij Schoorl. Dagmar, de manegemevrouw, luistert naar mijn verhaal over mijn paardrijervaring en besluit me om een groot maar braaf paard toe te wijzen. Gewapend met een veel te zwaar dressuurzadel en een tas vol borstels en hoevenkrabbers zoek ik de box van mijn paard voor de rit van vandaag. Oh ja, dat is wel groot. Gepoetst, gezadeld en gesingeld loop ik met het paard de bak in en probeer op te stijgen. Dat lukt niet. Het paard is te groot. Of mijn benen zijn niet sterk genoeg. Of allebei.

Juf Dagmar schiet te hulp en brengt een krukje. Twee heerlijk uren in de zon en in de duinen volgen. Het paardenmeisjesgevoel komt weer helemaal terug. Zelf in galop gaat het goed, ook als mijn paard besluit iets harder te rennen dat ik in gedachten had. Eenmaal terug in de bak gaat het afstijgen maar net soepeler dan het opstijgen. Mijn benen doen pijn. Mijn voeten doen pijn. Mijn kont doet pijn. De komende dagen zal ik met moeite fietsen, traplopen en op de wc gaan zitten. De dagen van het paardenmeisje zijn definitief voorbij.

vrijdag 15 april 2011

Gesprek

Lein en Caar drinken koffie in de kantine. De schoonmaker loopt langs en begint de tafel waaraan ze zitten, schoon te maken.

"Wat kraakt dat ding." Lein staart leeg voor zich uit.

"Vinje nie? Dat ding kraakt. Het lijkt het ledikant van m'n ouwe wel." Meer leeg gestaar.

Caar mompelt "O, is dat zo?"

"Ja, dat kraakte net zo."

.....

"Daar ben ik in verwekt. Dat bed dat kraakte me toch!"

"Eh wat?"

"Ja, dat kraakbed, daar ben ik in verwekt."

Lein kijkt ontzet, met grote ogen en staat verschrikt op.

Caar: "O, nou, bedankt voor de associatie. Ik eet voortaan aan een andere tafel."

Tijdens het weglopen gilt Lein "Waaaat??"

Zo zie je maar, een trauma zit in een klein hoekje. Oppassen dus.

Levensverwachting

Lein wees mij op de site van Psychologie-magazine op persoonlijkheidstests. Bijvoorbeeld of je cannabisgebruik ongezond was (dat zat bij mij wel goed), of je een mannelijk of vrouwelijk brein hebt (ik heb een mannelijk brein) en of je je bovenmatig ergert in het verkeer. Antwoord op de laatste vraag was 'nee', maar dat klopt niet hoor. Dat was vertekend doordat mijn grootste ergernissen er niet tussen stonden: kleven, linkshangen, niet optrekken, mensen niet laten invoegen.

De testjes waren verslavend, ook al kwam er af en toe iets uit dat niet klopte. Eén van de uitslagen beweerde dat ik niet sociaal was, geen contact kon leggen met andere mensen en een 'laat-maar-waaien-type' was. Misschien dat ik geen zelfkennis heb, maar ik herken mij hier niet in. Ik vraag me af door welke antwoorden dit kwam. Doordat ik me niet emotioneel laat meesleuren door andermans problemen? Ben ik daardoor een laatmaarwaaierige autist?

De meest confronterende test was, naar mijn beleving, 'Hoe oud word je?' Hierin moest je allemaal dingen invullen over je leeftijd, je gezondheidsproblemen, jong-overledenen in de familie, of je 1-2 keer in de week seks hebt, roken, alcohol. Niks over gevaarlijke hobbies, dat verbaasde me trouwens. Nergens werd gevraagd 'Draag je een autogordel?', 'Doe je aan basejumpen?', 'Stuur je wel eens eigen fimpjes naar Jackass?', 'Hoeveel keer per maand spuit je heroïne met groezelige naalden?', 'Heb je vaak onbeschermd seksueel contact met verschillende mensen?' Dat was blijkbaar niet belangrijk voor je levensverwachting.

Door mijn voorbeeldige levenswijze was de uitslag dat ik naar verwachting 87 jaar zou worden. 87! Ik dacht aan mijn ene oma die 89 is geworden, de laatste vijf jaar daarvan zwijgend in een rolstoel in een verpleeghuis doorbrengend. Lein mailde dat haar verwachting 83 jaar was. Ik denk dat zij minder vaak seks heeft of zo. Aangezien Lein een paar jaar jonger is dan ik, dacht ik aan de laatste tien jaar van mijn leven die ik in eenzaamheid zou moeten doorbrengen. Met m'n mannelijke brein en m'n sociale gestoordheid. Ik voelde me wat gedeprimeerd worden. En roken doe ik niet meer. Of zal ik toch maar weer beginnen? En vanavond een groot stuk vlees met vette saus. Dan snoep ik er lekker een paar jaartjes af.

donderdag 14 april 2011

Onderschrift


Het is lente, de dieren staan weer in de wei, de missverkiezingen komen er weer aan, de terrassen zitten vol. Iedereen moet er dus op z'n paasbest uitzien. Wie wordt hier opgemaakt voor de verkiezing van de mooiste vegetariër van 2011? Wordt dit achtereind straks ritueel geslacht? Of is het iets anders? Laat het ons weten in de comments.

Wc's in Sudan

Op nu.nl zag ik een reclame langskomen van Edet toiletpapier. Edet bouwt toiletten in Sudan, stond er.
Ik was een beetje verbaasd, want waarom zou Edet nu in Sudan een toilet willen bouwen. Ik zou me zo kunnen voorstellen dat Edet de markt voor toiletpapier wil aanboren in Sudan en dat je toiletpapier beter verkoopt aan mensen met een toilet. Dus misschien dat Edet daarom een toiletten bouwt in Sudan.
Maar waarom adverteert Edet dan in Nederland dat het toiletten bouw in Sudan? Enig doorklikken maakt duidelijk dat Edet Goed Werk verricht in Sudan. Edet wil arme mensen zonder toilet helpen om zo een betere hygiënestandaard te kunnen bewerkstelligen en kindersterfte tegen te gaan. Goede zaak dus, zou ik denken. Edet doet dit overigens niet alleen maar in samenwerking met Oxfam Novib.

Een beetje jammer vind ik wel dat een toilet bouwen in Sudan dan niet gepaard kan gaan zonder reclame daarover te maken in Nederland. Wij Nederlandse consumenten moeten natuurlijk ook weten dat Edet een hartstikke goed product is. Dat Edet goed werk verricht in de derde wereld. En als wij Edet kopen dan helpen wij de derde wereld zelf ook. Dus koop vooral Edet toiletpapier.

Indirect speelt Edet dus in op mijn westerse schuldgevoel. Als ik een ander of goedkoper merk wc-papier koop help ik de arme kindertjes in Afrika niet. En dat vind ik nogal naar, dat inspelen op mijn schuldgevoel. Want ik vind toiletten in Sudan echt een goed doel, maar moet ik daarvoor nu elke keer als ik een pak wc-papier uit het schap trek, aan Edet denken en dan dat merk maar kopen om een beter gevoel te krijgen?

Ik vind het een goede zaak dat Oxfam Novib zijn best doet om geld binnen te halen voor Sudan en daarvoor een commercieel bedrijf als de producent van Edet inschakelt. Ik ben een groot voorstander van ontwikkelingssamenwerking zonder overheidsinbreng maar gebaseerd op de vrijgevigheid van mensen zelf of van bedrijven die goed gebeord hebben. Maar ik vrees dat ik geen geld voor toiletten wil geven via Edet.

Ik vind Edet toiletpapier sowieso te duur en weet niet hoeveel van mijn geld van dat pak dan naar die toilet in Sudan gaat. Ik zou zelf liever een goedkoper pak kopen en het teveel ten opzichte van het Edet pak in een potje voor Sudan willen stooppen. Aan het einde van een kwartaal maak ik dat ebdrag dan over aan Oxfam Novib. Tnv de toiletten in Sudan.

Ik heb het even opgezocht: acht rollen Edet friendly toiletpapier kosten 2,63, vierentwintig rollen kosten dus 3x2,63 = 7,89 eur. Vierentwintig rollen AH toiletpapier zacht wit kosten 4,99. Dat scheelt 2,90 per aankoop. Ga je naar de Aldi, scheelt het nog meer!
Koop je de zachtere variant dan betaal je voor Edet soft toiletpapier 3,25 voor zes rollen, voor 16 rollen zou je dan (2,5 pakken, ok, het rekent wat moeilijk) 8,12 euro betalen. Zestien rollen AH zacht en sterk kosten 5,38, dat scheelt 2,75 euro.

woensdag 13 april 2011

Outcast

Dit is een gastcolumn van onze gastcolumnist M

Jawel hoor, daar zijn we weer! Een jongen schiet om zich heen in een winkelcentrum en meteen maken mensen zich weer druk om de gewelddadige computergames die hij speelde. Wat wil je dan doen? Die games verbieden? Dan zijn er altijd nog horrorfilms als Saw, waarin mensen na de lugubere spelletjes van een gestoorde moordenaar uit elkaar gereten worden. Verbieden maar? Er zijn zat mensen die deze spelletjes niet naspelen, maar je weet maar nooit. En dan kun je ook gelijk het journaal censureren. Wat je daar allemaal al niet aan ellende voorbij ziet komen.

Hoeveel jongeren zijn er niet die thuis Call Of Duty spelen en daarnaast een heel gewoon leven leiden? Voor mensen met een bepaalde geestestoestand kunnen die spellen wel een soort geleider worden, maar de games zijn nooit de bron van het kwaad. Sterker: als spelletjes iemands gedrag gaan beïnvloeden, is het eigenlijk al te laat. Negen van de tien keer zijn het outcasts die doordraaien; mensen die zichzelf buiten de maatschappij plaatsen omdat ze zich niet begrepen voelen, gepest worden of gewoon niet goed mee kunnen draaien in de maatschappij. Volgens mij kun je dit probleem nog het beste bij de bron aanpakken en er in ieder geval voor proberen te zorgen dat de situatie niet nog verder escaleert.

Natuurlijk is het moeilijk om in het hoofd te kruipen van zo’n jongen (of meisje, maar tot nu toe zijn het vooral jongens), maar je kunt wel signalen oppikken. Tristan van der Vlis schijnt al eerder rare opmerkingen gemaakt te hebben. ‘Ik schiet jullie nog wel dood’, wat hij, volgens het artikel in de Metro, eens tegen z’n voormalige collega’s gezegd zou hebben, is niet mijn standaardreactie hoor, zelfs niet op een grap. Ergens moeten dan toch alarmbellen gaan rinkelen. Ga na: wat is het eerste wat je doet als iemand op je overkomt als een rare snuiter, zonder vrienden, die rare opmerkingen maakt? Grote kans dat je zo iemand ontwijkt (‘hè, niet weer die freak’). Maar daardoor maak je de situatie, zonder dat je het weet, alleen nog maar erger. Zo’n jongen trekt zich dan waarschijnlijk nog verder terug in zijn eigen wereld. Een wereld waarin fantasie en werkelijkheid misschien wel door elkaar gaan lopen…

Ik heb niet de illusie dat je de outcast zomaar van zijn probleem af kunt helpen, maar misschien kun je dan in ieder geval proberen om je in ‘m te verplaatsen. Of probeer mensen of instanties te waarschuwen, weet ik veel! Alles is beter dan denken: ‘laat maar zitten, hij wil niet meedoen, dan maar niet’. Het zou zo interessant zijn als mensen hierover de discussie eens aangingen. Maar ja, in plaats daarvan wordt er liever gediscussieerd over de invloed van games als Call Of Duty.

dinsdag 12 april 2011

Vieze Vogels - Agnes Jongerius

Naar aanleiding van deze serie over Vieze Vogels merkte Mike op dat wij vooral een aversie tegen gezichtsbeharing hebben. Zoals alle commentaren op dit blog zette deze opmerking ons aan het denken. Heeft Mike gelijk? Gaat het puur en alleen om de gezichtsbeharing? Of vinden we ook nog mensen zonder baard of snor een viespeuk? In het verlengde hiervan ontdekte ik ook dat we nog nooit een vrouwelijke Vieze Vogel in het zonnetje hebben gezet. Bah, wat ongeëmancipeerd van ons. En ook volkomen onterecht. Er zijn genoeg Vieze vrouwelijke Vogels (of vrouwelijke Vieze Vogels of misschien toch Vieze-Vogelige vrouwen). Met én zonder gezichtsbeharing (ik wist het wel!).

De eerste die in mij opkwam, en ik ook weer snel wilde wegdrukken, was Agnes Jongerius. Het spijt me, Agnes, maar je hebt echt een vieze uitstraling. Ik zeg het niet graag, groezeligheid is bij een vrouw misschien nog wel erger dan bij een man, maar het is zo. Waar het precies door komt weet ik eigenlijk niet. In ieder geval niet door gezichtsbeharing, en ook niet doordat ze niet heel slank is. Er zijn wel meer dikkere dames die geen Vieze Vogels zijn/waren: Annemarie Jorritsma, Hanneke Groenteman, Erica Terpstra (alledrie trouwens flink afgeslankt, applaus).

Ik vermoed dat er drie factoren een rol spelen: een chagrijnige uitstraling, haar met een wat vettige aanblik en een gebrek aan dentale priorisering. Dit alles cumuleert wat mij betreft in het Vieze-Vogel-zijn van Agnes. In haar geval ben ik er dan ook van overtuigd dat met enkele simpele aanpassingen de vieze uitstraling kan worden omgezet naar een frisse aanblik.

Ga naar de kapper en doe je haar leuk (en schoon), ga naar de tandarts en laat je tanden rechtzetten (en schoonmaken) en je ziet er stukken beter uit. Die chagrijnige uitstraling heb ik helaas geen oplossing voor, die is nu eenmaal inherent aan verongelijkte vakbondsmensen.

maandag 11 april 2011

Surfen met Caar

De meneer is jurist en leest daarom vakbladen en websites voor juristen. Ik wind me weleens heel hard op over belangwekkende zaken als de kleur van chocolade-eitjes. Zo zat ik pas op de bank bij Eef en haar H. en toen heb ik H. alle wikkeltjes van de paaseitjes open zien maken, op zoek naar een wit eitje. Als daar nou gewoon gouden wikkeltjes om hadden gezeten had H. gewoon lekker in een keer alle witte eitjes achter elkaar kunnen opeten, zonder iedere keer die teleurstelling van een melkchocolade-eitje met, godbetert, crunchy-caramelvulling.

De meneer stuurt mij vervolgens deze prachtige juridische verhandeling over paaseifolie door. Genieten geblazen. Ik hoop dat H. een schadevergoeding gaat eisen. Anders doe ik het zelf, ik zat er immers de hele tijd tegenaan te kijken. Vreselijk.

Gesprek

Recent gehoord in een nog niet zo heel lang geleden overvallen supermarkt in Utrecht. Denk aan netnoggeenTokkie-achtige mensen, drie in totaal, met een vet lokaal accent. Het was eigenlijk ook geen gesprek maar een monoloog. Van een hele zielige meneer die naar sigaren en bleek stonk en een ontzettend afgedragen nepleren jack droeg.


"Ach Annie, nou het gaat helemaal niet hoor. Nee, en ik moest ook nog naar het ziekenhuis. Die wachttijden van tegenwoordig zijn echt niet meer normaal hoor. Iedereen hepper last van, en nooit zijn ze telefonisch te bereiken. Maar goed, ik kon dan na een week of 12 terecht en ondertussen had ik allemaal pillen van de dokter gekregen. Ik werd niet goed van de bijwerkingen, te zweten als een otter lag ik op de bank. En dan weer te rillen van de kou. En mn buik he ja daar was het natuurlijk allemaal om te doen. Zo hard als een plank. En naar de wc, ho maar!
Nou goed, ik naar de specialist. Laten ze eerst allemaal spoeddingen door maar goed toen zat ik daar dus. Er waren toch kwaadaardige cellen gevonden. Schrok me kapot mens maar je hoort het vaak tegenwoordig. Iedereen ken wel iemand met de K. En nu dus ook bij mij, Annie. Dat het mij nog moet overkomen op deze leeftijd. Je praat er toch niet zomaar met iedereen over weet je wel. Het is toch wel een ding. Zeker vanwege nou ja de gekke plek.
Maar goed ik kon dus meteen op die tafel gaan liggen want ze moesten nog allemaal meer onderzoeken doen en weet ik veel wat. Hup, broek op de knietjes en op de buik. En daar lag ik dan hoor. Ik maakte nog een grapje tegen de dokter, je weet wel om de spanning te breken: 'Dokter, doet u een beetje voorzichtig want u heb het natuurlijk al meteen gezien.' 'Wat bedoelt u, meneer?' 'Nou dat ik niet gewend ben dat er daar wat ingaat natuurlijk, het is voor het onderzoek dat snap ik wel maarre nou ja dat u natuurlijk meteen al zag dat ik gewoon getrouwd ben. Want ja homo's herken je aan een uitgelubberd gat.' "

vrijdag 8 april 2011

Een sloot en een pot nivea

De laatste tijd was ik vrij druk met m'n verhuizing, waardoor ik op rustige momenten niets anders kon dan tv-kijken. Op zondagochtend staarde ik op de rand van het bed naar de tv, me af en toe afvragend of het wel goed met me ging. Zag ik het goed? Of was dit een hersenspinsel? Nee, het was echt waar, want de week daarop zag ik het weer. Een, voor mij althans, nieuw programma. Een nieuw dieptepunt in reality-exhibitionisme.

Tien jaar jonger in tien dagen. Een programma over uitgebluste stellen die een make-over krijgen. Op zich een goed idee, er zijn genoeg mensen die er ingekakt en afgeleefd uitzien en wel een nieuw uiterlijk kunnen gebruiken. Maar dat is niet het enige: deze stellen hebben, jaaa smullen maar, problemen. Heer-lijk! Die worden breed uitgemeten en dan krijgen ze een make-over.

In de eerste aflevering zag ik een stel van midden veertig. De vrouw zag eruit alsof ze ieder moment in huilen kon uitbarsten. Begrijpelijk, ze had namelijk een heel akelige man die al ruim een jaar een buitenechtelijke relatie had. Hij had het heel moeilijk, want z'n moeder was overleden en z'n vrouw gaf hem niet genoeg aandacht. Vandaar dus die vriendin. Ik dacht "geef deze kind-man een knietje en gooi zijn spullen uit het raam".

Gelukkig waren daar de blonde muts en de zakkige ringbaard, a.k.a. de 'look-coach' en de 'feel-coach' van Tien jaar jonger in tien dagen. Zij waren wel heel begrijpend en namen het stel onder handen. Ze moesten elkaar een brief schrijven en lekker janken op tv en de problemen opschrijven en aan een steen in een sloot gooien. Hij klom schutterig in een toren en bovenin schreeuwde hij heel stoer en heel hard dat hij van haar hield, wapperend met een zelfgemaakte vlag met een hart. Het look-gedeelte (loek dus hè, geen knoflook) bestond uit een grote nivea-reclame. De mevrouw met het treurige gezicht kreeg een beautycase met flessen nivea en de look-coach zei dat dit heel geschikte producten waren voor haar huidtype. Heel fijn, een fles nivea voor de vrouw met de vreemdgaande man.

De week erop was nog vele malen erger. Een jong stel met een doodgeboren kind, heel treurig dus. Ik vond dat ze er naar omstandigheden nog heel goed uitzagen. De blonde muts nam de vrouw apart. Ze had een watje tussen haar vingers. De treurige vrouw keek verbaasd en afwachtend. De blonde muts deed een 'reinigingsproduct' (van nivea natuurlijk) op het watje en maakte wrijfbewegingen rond de ogen: "Kijk, als je je ogen schoonmaakt moet je je hand van boven naar beneden bewegen, heel voorzichtig, tot alle make-up eraf is." Wrijf wrijf. Ja, zei de treurige vrouw.

Wat fijn voor de treurige vrouw dat ze nu weet hoe ze de make-up van haar treurige ogen kan wrijven met een reinigingsproduct van nivea. De feel-coach liet haar ook nog haar verdriet in de fik steken en afdrijven op een sloot, de treurige man mocht wat ruiten ingooien. Een hoopgevend programma, met een sloot en een pot nivea kan je de zwaarste stormen doorstaan, vergeet dat niet.

donderdag 7 april 2011

Feestjes bij snelwegen

Camiel Eurlings heeft als minister 1,2 miljoen euro uitgegeven aan feestjes rond het openen van wegen. Gemiddeld gaf Eurlings 32.000 euro uit per nieuwe snelweg. Het meeste geld ging naar de opening van de A2 bij Eindhoven. Dat feestje kostte 130.000 euro. Ik vroeg me af wat je zou doen als je voor 130.000 euro een feestje mocht geven. Camielke gaf het uit aan o.a. een graafmachineballet op de Boléro van Maurice Ravel, aldus het nieuwsbericht op de website van RTL4. Wel origineel en ongetwijfeld vermakelijk. Maar dat kan nooit 130.00 euro hebben gekost. Ik neem aan dat er meer was geregeld. Ik fantaseer er nu bij: een partytent, catering met lekkere hapjes, champagne en andere drankjes, een lint en een grote schaar, een artiest misschien die een liedje zingt, een goodiebag met gadgets gerelateerd aan de A2. Hoeveel gasten zouden er geweest zijn en hoe lang zal het feestje geduurd hebben? Misschien was er een buffet?

Ik heb even gegoogeld en kwam een bericht van Heymans tegen. Ik vat hun website bericht even samen. Er was een ochtendprogramma voor circa 120 genodigden met diverse sprekers. Tijdens het ochtenddeel werd door radio-dj Claudia de Breij een speciale live-uitzending van Radio Randweg FM verzorgd. Minister Eurlings knipte aan het einde van de ochtend het lint en toen was ook het ballet van de graafmachines.
Er was naast het ochtendprogramma een feestelijk avondprogramma voor de honderden mensen die ooit aan de weg gewerkt hebben. Hierbij was “wederom een rol weggelegd voor een vrouwelijke dj, ditmaal vergezeld door een saxofonist. Een prima temperatuur, uitstekende buffetten en goed gezelschap vormden de ingrediënten voor een gezellige avond.”

Dus dat heeft 130.000 euro gekost.

Zijn opvolger Melanie Schultz van Haegen zegt iets zuiniger te zullen zijn. Zij komt gemiddeld op 25.000 euro per openingsfeest uit.

Ik vind 1,2 miljoen voor feestjes best veel geld. Zeker als je bedenkt dat we in een periode van bezuinigingen zitten. Ik vind 130.000 euro voor een feestje belachelijk en ik vind zelfs 25.000 euro voor de opening van een weg veel. Ik vraag me überhaupt af of je een weg wel feestelijk moet openen. Waarom zou je dat doen. Die weg moet er toch komen. Een weg is over het algemeen niets bijzonders. En als de weg er is, is dat niet meer dan het resultaat van hard werk. Werk waarvoor iedereen is betaald. Ik snap een lint en een schaar en een gebakje en een kop koffie. Een congresje met sprekers snap ik als het een bijzonder project is geweest. Maar elke keer een feestje? En artiesten en een ballet van graafmachines? Het lijkt me niet echt nodig. Of is de calvinist in mij weer wakker geworden?