vrijdag 11 maart 2011

I heart... Bill Bryson

Dit is een gastcolumn van gastcolumnist H

Om maar meteen met de deur in huis vallen: ik ben een blinde fan van Bill Bryson. Ik ben niet gewend om zoveel affectie te voelen voor een in Engeland woonachtige, bebaarde Amerikaan die dit jaar 60 wordt en die ik niet helemaal niet ken. Maar affectie is het zeker. Ik heb geen idee hoe zijn stem klinkt, hoe zijn handdruk aanvoelt of hoe zijn oogopslag is. Ik heb hem nog nooit in het echt gezien, noch op tv. Dat hij een baard heeft, blijkt uit de lachende foto op de omslag van zijn boeken. Het enige wat ik van hem weet, heb ik van internet en – vooral – uit zijn boeken. Dus misschien is het correcter om te zeggen dat ik heart de boeken van Bill Bryson. Vergeef me de hierna volgende liefdesverklaring, maar ik dweep echt met zijn boeken, als een tienermeisje bij een concert van Justin Bieber.

Hoe is het zo ver gekomen, die diepgewortelde affectie? Ik had wel eens vaag over ene Bill Bryson gehoord en had in 2003 positieve verhalen gehoord over zijn A Short History of Nearly Everything, dat – naar ik begreep – het ontstaan van het universum en allerlei natuurkundige wetenschap tot onderwerp had en wat mij om dezelfde reden nauwelijks boeide. Een paar jaar geleden kreeg ik van twee (mede)commissieleden The Lost Continent als verjaardagscadeau. Dat boek is een reisverhaal uit 1989 waarin Bryson zijn geboorteland doorkruist en volgens de dames sloot dat perfect aan bij mijn eigen voorliefde voor (reizen in) de Verenigde Staten. Dat bleken ze goed te hebben ingeschat en niet zo’n beetje ook. Voor ik het wist, had ik The Lost Continent verslonden. En zoals het gaat met elke verslaving, was ik hongerig naar meer.

Gelukkig liep ik heel wat jaren achter waarin Bill Bryson van alles en nog wat had geschreven. Andere reisverhalen over onder andere Groot-Brittanië (Notes from a Small Island) en Europa (Neither Here, Nor There); zijn jeugdherinneringen (Life and Times of the Thunderbolt Kid); hoe het hem verging toen hij met zijn gezin terugverhuisde naar de VS (I’m a stranger here myself) en over de ontwikkeling van het Engels als taal (The Mother Tongue en Made in America). Ook een kleine, maar o zo fijne biografische schets over het leven van William Shakepeare behoort tot zijn oeuvre. Vooral het laatste deel, waarin hij de vloer aanveegt met de theorieën dat iemand anders de toneelstukken zou hebben geschreven, is meesterlijk. Hilarisch is zijn beschrijving van zijn voornemen om de Appalachian Trail te bewandelen, samen met zijn oude vriend en beroepszeikerd Stephen Katz (pseudoniem) in A Walk in the Woods. Hun ervaringen onderweg borrelden vaak op in conversaties tussen Eef en mij over onze vakanties in de VS. Het is ook niet voor niets Eef’s favoriete boek. Ikzelf kan maar geen ranglijst van favorieten aan te brengen. Ieder boek heeft zo zijn pareltjes: van rake typeringen van het sociale gedrag van mensen, fijnzinnige humor, prachtige beschrijvingen van plekken die hij bezocht heeft en een drupje melancholie over plaatsen, natuur, gewoonten en een way of life die langzaam maar zeker hun unieke karakter verliezen of zelfs helemaal verloren gaan.

De afgelopen weken heb ik opnieuw in het gezelschap van Bill Bryson doorgebracht. Ik lag met hem in bed, in bad en op de bank. De liefde bleek nog steeds sterk te zijn bij het herlezen van alle boeken die we van hem hebben. Na het (her)lezen van At Home (Nederlandse titel: Een huis vol – koop dat boek!!!!) begon ik met enige reserve aan A Short History of Nearly Everything (de geïllustreerde editie). Er ging letterlijk een wereld voor mij open. Van natuurkunde herinnerde ik me vooral proefjes waarin onze leraar enorm met water liep te knoeien of dat ik schakelkastjes met elkaar moest verbinden maar op de één of andere manier nooit het gloeilampje brandend kreeg. Hoewel natuurkunde zeker aan bod komt, is het boek niet alleen een geschiedenis van de Aarde, maar ook een geschiedenis van de wetenschap, van ontdekkingen, uitvindingen, ijstijden, vulkanen, aardbevingen, dinosauriërs en de vaak excentrieke figuren die zich hiermee bezig hielden. Alle grootheden komen voorbij: Newton, Darwin, Einstein, Marie Curie. Maar Bryson besteedt ook veel aandacht aan onbekende en – onterecht – vergeten wetenschappers, zonder wiens bijdrage ons begrip van het leven om ons heen veel beperkter zou zijn geweest. En als zo’n wetenschapper een buitenissige karaktertrek bezat of op een ongewone manier het loodje heeft gelegd, zal Bryson het niet nalaten om daar met veel smaak over te vertellen. Zijn eigen honger naar kennis, hoe natuurverschijnselen in elkaar steken, zijn hang naar trivia en zijn ironische humor weet hij perfect over te brengen op de lezer – en dat zodat zelfs een grote ‘alpha’ zoals ik het niet alleen begrijpt, maar ook nog eens ontzettend leuk vindt. A Short History geeft je in elk geval ontzag voor de natuur en een hernieuwd respect voor het wonder van het leven. En dat allemaal door een bebaard mannetje uit Des Moines, Iowa. I heart Bill Byson.

donderdag 10 maart 2011

Onderschrift


Ik heb ook geen idee wat dit is. Het schijnt in Limburg te zijn, misschien dat dat helpt?

Bron: nu.nl

Jeuk

Heb jij wel eens je broek tussen je billen gehad? Dat je dacht “hee, dat zit niet lekker, en het staat vast ook niet zo mooi.” Of je rokje? Dan is het hele effect van het rokje weg. Dus wat doe je dan? Niets? Nee toch zeker? Ik zou het wel weten. Ik zou dan even mijn broek of rokje goed doen. Is dat erg?

Heb je wel eens jeuk aan je kont gehad dan? Dat je loopt en je gaat er helemaal raar van heen en weer. Of je zit en je wiebelt ervan. Wat doe je dan? Niets? Of toch maar even krabben? Wat een duivelse dilemma’s. Ik heb de film Sophie’s Choice nooit gezien maar ik denk dat het over zoiets gaat. Krabben of niet krabben, broekje laten zitten of toch even recht trekken.

Dan mag je blij zijn dat je geen BN-er bent. Laat staan een een BW-er (Bekende Wereldburger). Als je dan eens een keer jeuk aan de bips hebt wordt het meteen wereldnieuws. Ontluisterend om te zien hoe Shakira hier ongegeneerd aan haar billen krabbelt! Daar gaat je ideaalbeeld. Ook Shakira heeft jeuk en ze krabt aan haar billen. Dat is wel een paar woorden in de krant waard. Ze is gespot met een nieuwe vriend en ze krabt aan haar billen. Zou daar misschien enig verband tussen zijn? Misschien heeft Gerard Piqué haar die jeuk bezorgd? Vragen, vragen, vragen.

De volgende keer dat je billen jeuken, denk dan maar aan Shakira en wees dankbaar voor het feit dat jij hier in Nederland in alle vrijheid kan krabben. Dan zal de opluchting nóg groter zijn.

woensdag 9 maart 2011

TV, patience en boeken

Ik begon dit jaar met het voornemen meer te gaan lezen. Tot nu toe is er van dat voornemen nog weinig terecht gekomen. Zo ben ik blijven steken halverwege het eerste boek dat ik moest lezen voor de boekenclub: The selected works of T.S. Spivet. Het tweede boek dat wij dit jaar voor de boekenclub moeten lezen is ook nog niet uit. Het gaat om het nieuwste boek van Salman Rushdie, Luka en het levensvuur. Ik ben nog niet eens halverwege dat boek. Van de stapel boeken waarvan ik mij had voorgenomen die dit jaar te lezen, is er nog niet eentje uit.

Ik had afgelopen weekend voor het eerst in weken weer eens een rustig weekend. De afgelopen weken is veel van mijn tijd verloren gegaan aan schoonmaken, opruimen, administratie en andere rotklusjes. Voor het eerst in tijden kon ik eens, tussen de klusjes door, op een bank liggen. Ik had dus alle tijd om te lezen, zou je zeggen. Maar ik deed dat niet. Ik was moe en uitgeblust en heb een groot deel van mijn tijd slapend in bed doorgebracht of liggend op de bank, tv kijkend of patience spelend op mijn telefoon. Dit is uiteraard allemaal heel ontspannend, maar het helpt niet echt mijn goede voornemen te bewerkstelligen.

Nu is slapen voor mij een redelijk essentieel onderdeel van mijn bestaan en noodzakelijk voor een goed functioneren, maar tv kijken en patience spelen zijn dat niet. Na lang nadenken dit weekend, onderwijl keek ik tv, heb ik besloten mijn tv-kijk-activiteiten drastisch te verminderen. Ik ga de komende twee weken een experiment uitvoeren. Ik ga proberen twee weken te leven zonder tv én ga kijken of dat tot gevolg heeft dat ik meer boeken lees.

Ik wil één uitzondering op mijn niet-tv-kijk-voornemen maken: bij terroristische aanslagen en grote omwentelingen in de arabische wereld mag ik het nieuws van half acht kijken. Mijn experiment gaat vandaag (woensdag 9 maart) in en duurt tot woensdag 23 maart. Ik hou jullie op de hoogte van mijn belevenissen.

dinsdag 8 maart 2011

Gesprek

In de supermarkt, ik ben op zoek naar beenham en spreek een medewerker aan.

"Hallo, hier in het schap met het varkensvlees liggen ook altijd van die beenhammetjes voor in de oven, maar ik zie die niet. Kijk ik er overheen of zijn ze op?"

"Hoe bedoelt u dat precies?"

"Eh nou, ik bedoel dat ik een beenhammetje zoek en ik wil weten of jullie die nog hebben."

De jongen grijpt naar zijn knie en begint te schreeuwen.

"Ahh ahh, shit, jemig, dit is echt vreselijk, auwww!"

"Eh gaat het? Misschien moet je even ergens gaan zitten?"

"Nee nee, auwww aahh, het gaat, aaahh! Ik ben gisteren aangereden, ahh ahh, en nou schiet er iets in m'n been terug. Jemig ahh, dit wens ik echt niemand toe, au!"

"Komt het misschien doordat ik naar beenham vroeg?"

"Nee mevrouw, ik denk niet dat het daar iets mee te maken heeft. Ahh, okee hier is de beenham."

"Dank je wel."

De jongen hinkt naar zijn been grijpend weg.

maandag 7 maart 2011

Wilde dromen

Samen met de meneer heb ik onlangs een nieuw huis gekocht. Hierdoor zijn wij de afgelopen weekenden druk geweest met het bezoeken van vloerenwinkels, bouwmarkten en meubelboulevards. Op de meubelboulevard in Leiderdorp, die wij geheel in stijl in de regen bezochten, beleefden wij een ongekend hoogtepunt met het bezoeken van de plaatselijke lunchroom. Het was een vrij normale lunchroom, een soort Delifrance met tosti's en kroketten, het bekende werk. Dat was ook niet wat het bezoek een hoogtepunt maakte. Het mooiste was de naam van deze lunchroom, een mengeling van Frans en Engels, met een knipoog naar een bekende componist: Show Pain. Een naam met zoveel diepere lagen, prachtig. Show Pain! Wij raakten ervan in een zeer feestelijke stemming. En dat is precies wat je nodig hebt op een regenachtige zaterdagmiddag op een meubelboulevard in Leiderdorp.

Ter voorbereiding op ons bezoek aan de vloerenwinkels bekeek ik wat websites over houten vloeren. Daar zijn nogal wat verschillen in, maar daar zal ik je niet mee vermoeien. Wel wil ik graag delen welke prachtige stukjes proza op websites voor vloeren te vinden zijn. Geen informatie over de prijs per vierkante meter, geen foto's van verschillende vloeren, maar wel dit:

Duo Planken
Natuurlijk, we houden van het leven. In al z'n diversiteit. Maar we houden ook van thuis, als plek om onszelf te zijn. Of we nu single, met z'n tweetjes of met de hele familie zijn: your home is your castle. Dat vraagt wel om materialen waarmee we in en rondom huis uiting aan dit rijke leven kunnen geven.


Ja, ik wil met bouwmaterialen uiting geven aan mijn rijke leven. En dat kan met Duoplanken, wat heerlijk!
En dan dit:

Zoals hout, een natuurlijk en eerlijk materiaal. Ongekoend veelzijdig. Bijzonder duurzaam. Met grote zorg geselecteerd. En levendig tot in elk detail. Zo legt een houten vloer van Vloerenhuis Muis een prachtige basis voor een mooi leven. Elke dag opnieuw. Want hout leeft. Net als wij.

Dat is toch pure poëzie?
De firma Berry Floor blijkt, als klap op de vuurpijl, een zeer treffende kennis van mijn diepste verlangens te hebben:

Berry Floor vervult de wildste en vooral langst durende dromen.

Ik kreeg het er helemaal warm van. Ik denk dat we daar dan maar iets voor de slaapkamer gaan kopen.

vrijdag 4 maart 2011

Verkiezingen

Afgelopen woensdag waren er verkiezingen. Ik heb eerst overwogen er niets over te zeggen maar ga het toch maar doen. Ik heb namelijk de hele woensdagavond tv gekeken. En dat was vermakelijk.

Het CDA stond in een soort koelcel. Felverlicht zag je de teleurgestelde gezichten en iedereen die voor de camera kwam probeerde de moed hoog te houden en iets zinnigs te zeggen. Henk Bleker stond natuurlijk weer vooraan bij de camera. Ik stel me zo voor dat hij zodra hij een camera ziet als een soort wethouder Hekking, maar dan nonchalanter, voor die camera gaat staan met een blik in zijn ogen die roept: “Stel me en vraag, stel me een vraag.”
De CU en SGP hadden een feestje samen. Veel bebrilde kortgekapte dames van de CU stonden rond André Rouvoet terwijl hij op bedrukte toon een praatje hield. Ik weet niet meer wat hij zei, maar het maakte geen indruk. Ik vroeg me alleen af wie zíjn bril had uitgezocht. Maar ik heb zijn inrichting op Funda gezien, dus waarom zou ik nog verbaasd zijn.

Bij de SP was het natuurlijk een dolle boel. Heel veel zetels verliezen maar wel juichen alsof je meer dan vijftig procent van de stemmen hebt gekregen. Dat is sowieso een linkse afwijking want bij de PvdA kunnen ze dat ook heel goed. Ik zag Emil Roemer, volgens Caar de konijntjesknijper, een speech houden die bol stond van de oneliners. Ik kan er geen zin meer van herhalen, ik herinner me alleen dat net iets te korte kapsel en dat hoofd dat geruisloos overging in een nek. Vervolgens begon onder andere Harry van Bommel te roepen dat er nieuwe verkiezingen moesten komen. Waar heeft die man gezeten de afgelopen tijd, in Libië? Ik snapte er niks van.
Daarna kwam Alexander Pechtold in beeld. De man had een borreltje op denk ik, en ging helemaal los tegen de NOS. Hij beschuldigde de coalitie van ‘duiken’ nu ze niet naar het slotdebat wilde. Volgens kereltje Pechtold moest iedereen in het slotdebat gaan praten over een onduidelijke uitslag waarvan men de consequenties nog niet kon overzien. Een ‘wat-als debat’, heerlijk, ga door Alexander.

Verder was Pechtold van mening dat Rutte en Verhagen zich de afgelopen weken sowieso verstopt hadden omdat ze bij geen debat waren komen opdagen. Ik snapte niet helemaal waar die man het over had. Er waren toch debatten geweest met de lijstrekkers van de Eerste Kamer? Ik was verbaasd dat Roemer, Pechtold, Sap en Cohen daar zelf stonden. Ik dacht dat zij geen geschikte debaters in hun partij hadden kunnen vinden en dus zelf ook even (virtueel dan) het lijsttrekkerschap van de Eerste Kamer op zich namen. In geval van Cohen vond ik dat helemaal onbegrijpelijk. Er is in die hele partij toch wel íemand te vinden die minder stotterend een ingestudeerd antwoord kan geven dan Cohen?

Samengevat: Pechtold was woensdagavond op dreef en ik kon alleen maar zuchten. Ik zag Van Boxtel op het podium naast Pechtold staan, zijn arm zwabberde ongecoördineerd de lucht in. Ik zag onhandige bossen bloemen, ik zag ballonnen, ik zag ongewassen jongeren in tomaten-shirts en ik zag de CDA top alsof een begrafenis toespraak hielden. In een koelcel, dat wel.

Verkiezingen, ik heb weer genoten.

donderdag 3 maart 2011

Ramp in Sesamstraat


Nadat gisteren het huis van Oscar Mopperkont bedolven is onder de stembiljetten, is uit het puin geen teken van leven meer vernomen. Reddingswerkers zijn druk bezig alle laatste stemmen te tellen, maar de kans op overlevenden is volgens deskundigen minimaal. Volgens geruchten was op het moment van inslag Ieniemienie op bezoek bij Oscar. De bewoners van Sesamstraat vrezen het ergste.

The Great Dictators - de oerdictator

Wij van Gemodder hebben een fascinatie voor dictators. Dictators zijn, dat hebben we de laatste tijd pijnlijk goed kunnen zien, over het algemeen vrij markante persoonlijkheden. Nog los van het feit dat ze absolute alleenheerschappij over hun volk willen, dat is al behoorlijk bizar, hebben ze vaak een opmerkelijk karakter en opmerkelijke liefhebberijen. En dat vinden wij fascinerend. Vandaar dat we de komende tijd een aantal bekende en wellicht minder bekende dictators in het zonnetje willen zetten.

De aftrap wordt verricht door de dictator der dictators. De dictator die alle andere dictators snikkend in slaap doet vallen, want zo groot en succesvol zullen zij geen van allen worden. Deze dictator heeft namelijk niet één land of één rijk of één volk in zijn macht, hij houdt de hele wereld in zijn greep. En dat al eeuwen lang! Terwijl er nog steeds mensen zijn die betwijfelen of hij echt bestaat. Die mythevorming zorgt ervoor dat zijn machtspositie alleen maar versterkt wordt.

Over wie hebben we het hier? Over God natuurlijk!
God heeft alles waar alle dictators van dromen. Absolute macht. Benoeming voor het leven. Onsterfelijkheid. Hij heeft zelf de grondwet geschreven en daarin zijn eigen macht gewaarborgd. In zijn rijk zijn geen verkiezingen, en er is geen sprake vrije wil. Het lijkt erop dat die er wel is, maar als je niet voor hem kiest ben je voor eeuwig verdoemd. Geen prettig alternatief. Jaja, God is behoorlijk intolerant tegenover andersdenkenden, die worden weggevaagd door een zondvloed of gaan naar de hel. Als dat niet dictatoriaal gedrag 2.0 is.

Bij een markante dictator horen markante hobbies, een format dat recent is uitgemolken in Help, mijn dictator heeft een hobby. En aangezien God Zijn Hand nergens voor omdraait is Hij een fervent LARP-er, iets dat Hem goed afgaat aangezien dat drie-eenheidverhaal toch een beetje aan een gespleten persoonlijkheid doet denken. God stal de show als moordlustige viking tijdens de Deense LARP-kampioenschappen in 1996 maar werd vooral bekend als internationale LARPpersoonlijkheid toen Hij de Ark tijdens de Hiswa om liet bouwen tot de Beagle en verkleed als Charles Darwin de haven van een plaatselijke LARP-bijeenkomst binnenzeilde.

Een dictator met gevoel voor humor, daar kunnen andere totalitaire leiders nog een puntje aan zuigen. Binnenkort meer in deze serie.

woensdag 2 maart 2011

Onderschrift


Het is weer feest, want we mogen weer gebruik maken van ons stemrecht. Op bovenstaande foto wordt alvast het goede voorbeeld gegeven. Maar wie of wat wordt hier geïnterviewd voor de radio? Of worden geluiden voor een hoorspel opgenomen? Laat het ons weten.

Een dikke man in een dekbedovertrek

Op E! Entertainment is sinds kort een reclame te zien die mij nogal intrigeert.

Het gaat om reclame voor een cd van Israel Kamakawiwo’ole. Daar begon het intrigerende al, die naam Kamakawiwo’ole. Ik heb er ongeveer tien reclameblokken over gedaan voordat ik hem kon uitspreken. Daar komt bij dat er bij staat dat Israel ook wel ‘Íz’ wordt genoemd. Dan is dus je achternaam een onuitspreekbaar lang geval en dan ga je je reguliere, goed te begrijpen voornaam, afkorten. Ik snap dat even niet. Maar misschien kort hij de naam niet af omdat hij te lang is, maar vond hij Israel te gewoontjes. Als je zo’n achternaam hebt dan kun je geen Jan heten.
Net zo lang als ik er over deed de naam van deze man uit te spreken, deed ik er over om te ontdekken waar ik nu naar zat te kijken. Ik zag een dikke Hawaiaan een liedje zingen en een gitaartje bespelen terwijl de hele tijd zijn naam en de naam van het liedje onder in beeld waren. Het liedje heet ‘Somewhere over the rainbow’, waarschijnlijk kennen jullie het wel. Een beetje een zeurderig nummer met een gitaar eronder. De beeldregie in combinatie met het nummer deed mij de eerste tien keer dat ik de reclame zag denken dat ik naar een ‘in memoriam’ zat te kijken. Meneer Kamakawiwo’ole was bezweken onder zijn eigen gewicht en werd nu herdacht. Of hij was verdronken op het mooie Hawaï. Of door een brug heen gezakt. Maar dat bleek niet zo te zijn. Het ging om reclame voor een nieuwe cd.

De reden dat ik dacht dat Iz bezweken was aan zijn eigen gewicht is erin gelegen dat hij wel zo’n driehonderd kilo moet wegen. Deze man is enorm. Je ziet hem met enorme flapperende armen een heel klein gitaartje vastpakken. Je ziet zijn gigantische hoofd overgaan in een bubbelige nek en onderkin terwijl hij in een piepklein microfoontje zingt. Op het einde van de reclame zie je hem enkel gewikkeld in een tweepersoons dekbedovertrek over een blauwe zee uit kijken. Zijn rug is één grote vetkwab en zijn armen kunnen niet meer recht langs zijn lichaam hangen. Welke man heeft bedacht dat driehonderd kilo gewikkeld in een tweepersoonsdekbedovertrek een appetijtelijk gezicht is? Waarom denkt men dat dit de cd doet verkopen? Het blijft me intrigeren.

dinsdag 1 maart 2011

Het Oost-Europese type

Afgelopen weekend las ik in een politiebericht een signalement van een vermoedelijke dader van een misdrijf:

man lichtgetinte huidskleur
Oost-Europees type
breedgeschouderd postuur
lengte tussen 1,70 en 1,75 meter
sprak Nederlands
droeg een donkere jas
had halflang donker grijzend haar

Ik las het bericht nog een keer en vroeg me af wat precies Oost-Europees type betekent. Waar moet ik dan naar uitkijken en op letten, stel dat ik denk dat de dader tegen het lijf denk te lopen.
Naar iemand in een auto met een Roemeens kenteken? Iemand die briefjes met daarop aanbiedingen voor goedkoop schilderwerk in mijn brievenbus stopt? Iemand die op Poetin lijkt? Of iemand die open en bloot op straat met een fles Żubrówka loopt? Of staat deze aanduiding in het bericht omdat de lezer “lichtgetinte huidskleur” associeert met een persoon uit Noord-Afrika of het Midden-Oosten?

Het bericht meldt ook dat de persoon Nederlands sprak, niet Nederlands met een accent. Waarom is die toevoeging Oost-Europees type er nog? Ik wil het opsporingsbericht graag snappen maar ik doe het niet. Ik heb wel een theorie, maar om het spannend te houden, houd ik die die nog even voor me. Meer info volgt.