Afgelopen weekend las ik in een politiebericht een signalement van een vermoedelijke dader van een misdrijf:
man lichtgetinte huidskleur
Oost-Europees type
breedgeschouderd postuur
lengte tussen 1,70 en 1,75 meter
sprak Nederlands
droeg een donkere jas
had halflang donker grijzend haar
Ik las het bericht nog een keer en vroeg me af wat precies Oost-Europees type betekent. Waar moet ik dan naar uitkijken en op letten, stel dat ik denk dat de dader tegen het lijf denk te lopen.
Naar iemand in een auto met een Roemeens kenteken? Iemand die briefjes met daarop aanbiedingen voor goedkoop schilderwerk in mijn brievenbus stopt? Iemand die op Poetin lijkt? Of iemand die open en bloot op straat met een fles Żubrówka loopt? Of staat deze aanduiding in het bericht omdat de lezer “lichtgetinte huidskleur” associeert met een persoon uit Noord-Afrika of het Midden-Oosten?
Het bericht meldt ook dat de persoon Nederlands sprak, niet Nederlands met een accent. Waarom is die toevoeging Oost-Europees type er nog? Ik wil het opsporingsbericht graag snappen maar ik doe het niet. Ik heb wel een theorie, maar om het spannend te houden, houd ik die die nog even voor me. Meer info volgt.
dinsdag 1 maart 2011
maandag 28 februari 2011
Kunstzinnige boterhamzakjes in het wild
Een druilerige zondagmiddag leent zich uitermate goed voor een bezoek aan iets cultureels. Nadat mijn vader nadrukkelijk zijn verontwaardiging had laten blijken over het feit dat in mijn stad er op zondag geen enkele boekwinkel open is, startte de discussie over wat voor iets Leuks we dan konden gaan doen. Het werd de tentoonstelling over het grafisch werk van Karel Appel in Slot Zeist. Overigens een aanrader, nog te zien tot en met 3 april.
De tentoonstelling bestaat uit lithographieën, houtdrukken en een aantal beelden. En uit een film over Appel en zijn werk. In het krappe en kleine theater van het slot schoven mijn vader, meneer S en ik naar onze plaatsen. Beknelde benen en opgevouwen gewrichten, het zat niet erg comfortabel maar de boeiende film maakte dat allemaal meer dan goed.
Tijdens de film was het in de filmzaal een zoete inval van cultuurminnende voornamelijk 50+ers in niet zo hippe biologisch-dynamische hippiekleding van lekker natuurlijke stoffen (jute). Luidruchtig zochten twee dames met duidelijk verstand van Kunst (iedereen die deeltijdcollege's kunstgeschiedenis heeft gevolgd weet welke types ik bedoel) op de rij achter ons naar hun plaats. Toen ze eenmaal zaten begon de geluidsoverlast pas echt. De zaal kreeg een gratis college Kunst uit het interbellum en de dames lieten duidelijk horen welke delen van de film zij goedkeurden en welke delen foutieve kunstzinnige informatie bevatten. Het kwebbelen houdt maar niet op en uiteindelijk gaat het ten koste van mijn concentratie.
Mijn gedachten dwalen af en ik waan me tijdens een voorstelling van American Pie in een bioscoop in de buurt van de Arena. Groot, kil en koude ruimte met mensen op zoek naar makkelijk vermaak. De dames in hun jute wappergewaden zijn veranderd in opgeschoten jongens die op elke scene commentaar leveren en luidruchtig op hun popcorn zitten te kauwen. En de popcorn door de hele zaal heensmijten. En dus eigenlijk de film verprutsen.
Karel Appel vertelt verder over de kunstwerken waarvoor hij ook fotografische beelden gebruikt en ik ben weer terug in mijn krappe stoel in het theater. Gelukkig zonder popcorn en zonder opgeschoten luidrichtige jongens. Dan hoor ik de dames achter me druk frummelen in hun tas. Jawel, daar verschijnen de zelfmeegenomen bammetjes. "Het is al duur genoeg zo'n dagje uit hoor", zegt de dame tegen haar vriendin die instemmend knikt. En de rest van de film kon ik Karel niet meer verstaan omdat de boterhamzakjes en de kauwende kunstkaken de film eigenlijk verprutsten.
De tentoonstelling bestaat uit lithographieën, houtdrukken en een aantal beelden. En uit een film over Appel en zijn werk. In het krappe en kleine theater van het slot schoven mijn vader, meneer S en ik naar onze plaatsen. Beknelde benen en opgevouwen gewrichten, het zat niet erg comfortabel maar de boeiende film maakte dat allemaal meer dan goed.
Tijdens de film was het in de filmzaal een zoete inval van cultuurminnende voornamelijk 50+ers in niet zo hippe biologisch-dynamische hippiekleding van lekker natuurlijke stoffen (jute). Luidruchtig zochten twee dames met duidelijk verstand van Kunst (iedereen die deeltijdcollege's kunstgeschiedenis heeft gevolgd weet welke types ik bedoel) op de rij achter ons naar hun plaats. Toen ze eenmaal zaten begon de geluidsoverlast pas echt. De zaal kreeg een gratis college Kunst uit het interbellum en de dames lieten duidelijk horen welke delen van de film zij goedkeurden en welke delen foutieve kunstzinnige informatie bevatten. Het kwebbelen houdt maar niet op en uiteindelijk gaat het ten koste van mijn concentratie.
Mijn gedachten dwalen af en ik waan me tijdens een voorstelling van American Pie in een bioscoop in de buurt van de Arena. Groot, kil en koude ruimte met mensen op zoek naar makkelijk vermaak. De dames in hun jute wappergewaden zijn veranderd in opgeschoten jongens die op elke scene commentaar leveren en luidruchtig op hun popcorn zitten te kauwen. En de popcorn door de hele zaal heensmijten. En dus eigenlijk de film verprutsen.
Karel Appel vertelt verder over de kunstwerken waarvoor hij ook fotografische beelden gebruikt en ik ben weer terug in mijn krappe stoel in het theater. Gelukkig zonder popcorn en zonder opgeschoten luidrichtige jongens. Dan hoor ik de dames achter me druk frummelen in hun tas. Jawel, daar verschijnen de zelfmeegenomen bammetjes. "Het is al duur genoeg zo'n dagje uit hoor", zegt de dame tegen haar vriendin die instemmend knikt. En de rest van de film kon ik Karel niet meer verstaan omdat de boterhamzakjes en de kauwende kunstkaken de film eigenlijk verprutsten.
donderdag 24 februari 2011
I heart... Voetbal International
Ergens van mijn veertiende tot mijn negentiende was ik een fervent volger van de Nederlandse voetbalcompetitie. Met duidelijk te weinig aan mijn hoofd en dus plek over in mijn hersenen slurpte ik alle informatie op die met voetbal te maken had. Ik volgde overigens niet alleen het voetbal maar eigenlijk alle sporten. Ik wist alles van wielrennen en schaatsen keek alle sporten van de Olympische Spelen en las de Sport International (bestaat helaas niet meer) en de Voetbal International.
Daarna vervaagde mijn interesse voor sport enigszins. Ik keek nog wel eens een incidentele voetbalwedstrijd, de voorjaarsklassiekers (wielrennen) als ik op dat moment thuis was, flink wat etappes van de Tour de France en soms een WK schaatsen, maar daar was het wel mee gezegd. Ik wist er niet echt veel meer vanaf en las er niet veel meer over.
Sinds een aantal maanden is mijn interesse in de Nederlandse voetbalcompetitie echter weer gewekt. En dat komt door het programma Voetbal International. Elke maandagavond en elke vrijdagavond zitten wij thuis klaar voor dit programma. Het levert anderhalf uur entertainment op. Ergerde ik mij in ons vorige huis groen en geel aan de onderbuurjongen die met de buurman de hele competitie (en het wielrennen) luidruchtig besprak. Het geouwehoer van René van der Gijp, Wilfred Genee en Johan Derksen veroorzaakt daarentegen geen ergernis maar een ultiem ontspannen gevoel. Een aantal terugkerende thema’s zorgt steeds voor een gezellige aha-erlebnis: Van der Gijp die Manolev analyseert en Derksen die tot voor kort de Sneijdertjes grilde. Het gebeurt allemaal op uiterst vermakelijke wijze en gelukkig ook met een hoop zelfspot. Dat is denk ik ook de reden dat ik Johan Derksen zo geweldig vind, ondanks zijn rare haar, zijn vieze snor en zijn lelijke kleren. En ook de reden dat ik de ver open hangende bloes van René van der Gijp kan hebben. De financiële analyses vind ik interessant en de sportieve analyses vind ik van een hoger niveau dan ze bij de NOS met Studio Voetbal doen (of bij elke willekeurige Europese wedstrijd waarbij weer een willekeurige oud-speler die nog geen zin foutloos kan uitspreken, als analist wordt opgevoerd).
In het programma kwam eens de kijkersvraag langs of VI nu een sportprogramma was of entertainment. De heren konden daar zelf geen duidelijk antwoord op geven. Johan Derksen zei dat ieder voor zich maar moest bepalen wat voor soort programma het was. Voor ons is het denk ik een entertainmentprogramma over sport. I heart Voetbal International.
Daarna vervaagde mijn interesse voor sport enigszins. Ik keek nog wel eens een incidentele voetbalwedstrijd, de voorjaarsklassiekers (wielrennen) als ik op dat moment thuis was, flink wat etappes van de Tour de France en soms een WK schaatsen, maar daar was het wel mee gezegd. Ik wist er niet echt veel meer vanaf en las er niet veel meer over.
Sinds een aantal maanden is mijn interesse in de Nederlandse voetbalcompetitie echter weer gewekt. En dat komt door het programma Voetbal International. Elke maandagavond en elke vrijdagavond zitten wij thuis klaar voor dit programma. Het levert anderhalf uur entertainment op. Ergerde ik mij in ons vorige huis groen en geel aan de onderbuurjongen die met de buurman de hele competitie (en het wielrennen) luidruchtig besprak. Het geouwehoer van René van der Gijp, Wilfred Genee en Johan Derksen veroorzaakt daarentegen geen ergernis maar een ultiem ontspannen gevoel. Een aantal terugkerende thema’s zorgt steeds voor een gezellige aha-erlebnis: Van der Gijp die Manolev analyseert en Derksen die tot voor kort de Sneijdertjes grilde. Het gebeurt allemaal op uiterst vermakelijke wijze en gelukkig ook met een hoop zelfspot. Dat is denk ik ook de reden dat ik Johan Derksen zo geweldig vind, ondanks zijn rare haar, zijn vieze snor en zijn lelijke kleren. En ook de reden dat ik de ver open hangende bloes van René van der Gijp kan hebben. De financiële analyses vind ik interessant en de sportieve analyses vind ik van een hoger niveau dan ze bij de NOS met Studio Voetbal doen (of bij elke willekeurige Europese wedstrijd waarbij weer een willekeurige oud-speler die nog geen zin foutloos kan uitspreken, als analist wordt opgevoerd).
In het programma kwam eens de kijkersvraag langs of VI nu een sportprogramma was of entertainment. De heren konden daar zelf geen duidelijk antwoord op geven. Johan Derksen zei dat ieder voor zich maar moest bepalen wat voor soort programma het was. Voor ons is het denk ik een entertainmentprogramma over sport. I heart Voetbal International.
woensdag 23 februari 2011
معمر القذافي
Het zal de lezer niet ontgaan zijn dat in deze tijden van heftige verkiezingsstrijd een aantal thema's hoog op de agenda van de lijsttrekkers van de Eerste Kamer staan. Denk hierbij aan herten in de Oostvaardersplassen, de uitbreiding van de noordelijke ring bij Utrecht en officiële bescherming voor de Zeeuwse bolus als uitstervend patisserie-ras.
Over ontwikkelingshulp horen we niemand. En terecht, dat is toch meer een landelijke aangelegenheid. Maar laten we daar alstublieft niet op korten. Alstublieft. Ook als u sterk gelooft in de zelfredzaamheid van allerlei dubieuze bananenrepublieken en het automatisch oplossen van het aidsprobleem in Afrika, neem dan het volgende in overweging.
In een land ver van Nederland woont een man met een pokdalig gezicht. Hij is al een tijdje de baas in de baas in dat land en het merendeel van de inwoners is hem zat. Meer dan zat omdat hij al meer dan veertig jaar met harde hand regeert. Of nou ja, regeren. Omdat hij al meer dan veertig jaar probeert alle mensen binnen de landsgrenzen te laten doen wat hij wil. Er zitten een paar flinke smetten op zijn blazoen. Zijn naam wordt onder andere in verband gebracht met de aanslagen tijdens de Olympische Spelen in 1972 en vooral ook met ramp bij Lockerbie. En ondanks dat hij flink opschepte over de massavernietigingswapens die zijn land zou hebben gemaakt, was hij ook de eerste die de aanslagen van 11 september sterk veroordeelde terwijl hij zijn eigen land terroriseerde. Waarom zouden we dit land, dat zelf flink investeert in Amerikaanse neocons om zo haar imago in het Westen te verbeteren, voorzien van ontwikkelingshulp?
Het antwoord is eigenlijk simpel. Zo simpel dat militaire interventie of diplomatieke druk overbodig laat lijken; laten we in ieder geval nog eenmaal de portemonnee trekken en de leider van Libië voorzien van een flinke dosis antipsychotica. Want een man die met zijn vuist op een spreekgestoelte slaat en de wereld en zichzelf probeert te overtuigen dat hij de redder van de mensheid is terwijl hij tegelijkertijd opdracht geeft om de mensen in zijn land hardhandig de mond te snoeren, verdient geen aandacht in de media maar een harde aanpak van zijn Messiascomplex. En dat mag best van mijn belastingcenten.
Over ontwikkelingshulp horen we niemand. En terecht, dat is toch meer een landelijke aangelegenheid. Maar laten we daar alstublieft niet op korten. Alstublieft. Ook als u sterk gelooft in de zelfredzaamheid van allerlei dubieuze bananenrepublieken en het automatisch oplossen van het aidsprobleem in Afrika, neem dan het volgende in overweging.
In een land ver van Nederland woont een man met een pokdalig gezicht. Hij is al een tijdje de baas in de baas in dat land en het merendeel van de inwoners is hem zat. Meer dan zat omdat hij al meer dan veertig jaar met harde hand regeert. Of nou ja, regeren. Omdat hij al meer dan veertig jaar probeert alle mensen binnen de landsgrenzen te laten doen wat hij wil. Er zitten een paar flinke smetten op zijn blazoen. Zijn naam wordt onder andere in verband gebracht met de aanslagen tijdens de Olympische Spelen in 1972 en vooral ook met ramp bij Lockerbie. En ondanks dat hij flink opschepte over de massavernietigingswapens die zijn land zou hebben gemaakt, was hij ook de eerste die de aanslagen van 11 september sterk veroordeelde terwijl hij zijn eigen land terroriseerde. Waarom zouden we dit land, dat zelf flink investeert in Amerikaanse neocons om zo haar imago in het Westen te verbeteren, voorzien van ontwikkelingshulp?
Het antwoord is eigenlijk simpel. Zo simpel dat militaire interventie of diplomatieke druk overbodig laat lijken; laten we in ieder geval nog eenmaal de portemonnee trekken en de leider van Libië voorzien van een flinke dosis antipsychotica. Want een man die met zijn vuist op een spreekgestoelte slaat en de wereld en zichzelf probeert te overtuigen dat hij de redder van de mensheid is terwijl hij tegelijkertijd opdracht geeft om de mensen in zijn land hardhandig de mond te snoeren, verdient geen aandacht in de media maar een harde aanpak van zijn Messiascomplex. En dat mag best van mijn belastingcenten.
dinsdag 22 februari 2011
Cupcakes revisited
Onlangs schreef Lein hier een stukje over een opmerking van Joep Habets over cupcakes. Volgens Joep zijn cupcakes een ‘vrouwending’. Waarschijnlijk net als auto’s en snelle motoren een ‘mannending’ zijn? Of iets anders generaliserends, vul zelf maar in.
Anyway, vorige week las ik in het Financieele Dagblad ook een stuk over cupcakes. Blijkbaar zijn cupcakes enorm ‘hot’ op dit moment. Ik was me er niet van bewust. Trendsetting als ik ben, eet en bak ik uiteraard al jaren cupcakes. Nu werd mij echter duidelijk dat sprake is van een trend.Wat mij ook duidelijk werd is dat die trend niet door mij maar door Sex and the City is ingezet. Ik heb veel afleveringen van Sex and the City gezien maar niet degene met de cupcake dan wel cupcakes. Sowieso vind ik SATC een serie waar je niet te veel van moet zien en zeker niet te veel achter elkaar. De ongelooflijke leegheid van de verhaallijn doet mij al snel verlangen naar een heel ingewikkeld boek. Ik had Sex and the City dan ook niet geassocieerd met cupcakes totdat ik eerst Joep Habets las (en dacht dat hij de link tussen cupcakes en SATC zelf had bedacht) en vervolgens het stuk in het FD (en ontdekte dat Joep het niet zelf had bedacht maar ik blijkbaar een hype had gemist).
En ik vrees dat Joep niet alleen gelijk had met betrekking tot de link tussen SATC en cupcakes (als trend) maar ook met betrekking tot de opmerkingen cupcakes en het ‘vrouwending’. Ik hou niet zo van generaliseren, al maak ik mezelf er maar al te vaak (selectief en met plezier) schuldig aan, maar het stuk in het FD bewijst dat vooral vrouwen de cupcake liefhebben. Niet alleen worden drie vrouwelijke ondernemers tegenover twee mannelijke ondernemers inzake cupcakes opgevoerd, ook wordt een onderneemster gequote die het volgende over cupcakes zegt: 'Je voelt je vrouw van de wereld als je een cupcake eet.'
Geen man van de wereld maar een vrouw van de wereld. Het geeft wat mij betreft aan dat de cupcake een vrouwending is of in iedere geval door veel mensen zo wordt gezien. Of in ieder geval door een vrouwelijke onderneemster in cupcakes (die er dan toch verstand van zou moeten hebben) zo wordt gezien (en door Joep Habets). Het zij zo, de cupcake is een ‘vrouwending’, ik zal er mee leren leven dan.
Overigens voel ik me geen vrouw van de wereld als ik een cupcake eet. Ik voel veel dingen tijdens het eten van een cupcake, maar dit is wel het laatste. Een cupcake is toch dikmakend, huiselijk en knus? Das toch niet werelds? Een vrouw van de wereld ben je wat mij betreft als je in drie talen onderhandelingen hebt gevoerd over een miljoenencontract, of een wereldreis maakt, of desnoods (om in New York te blijven) op het Empire State Building staat. Maar niet als je een cupcake eet.
Labels:
Column,
Dertigers,
Drank en Voedsel,
Eef,
Tv (hebben en kijken)
maandag 21 februari 2011
Meisjes van 45
Een vriendin wees me op een website waar ze interieurspullen verkochten. Ze had er iets leuks gezien, een servies of zo. En daar stond ze ineens, het meisje van 45. Ze keek olijk, koppie schuin, en hield speels een schaal vast. Aan weerszijden van haar hoofd bungelden twee dikke vlechten. Als je snel keek of je ogen bijna dichtkneep leek het net een meisje van twaalf. Maar zodra je ogen weer op scherp stonden schrok je je te pletter. Wat een oud hoofd had dat meisje. Verdorie, dat meisje was geen twaalf, dit was een meisje van 45!
Als je eens goed om je heen kijkt in een winkelstraat zul je al snel een paar meisjes van 45 ontdekken. Met name in Amsterdam wonen opvallend veel meisjes van 45. Om je op weg te helpen bij het spotten van deze dames, volgt hier het signalement:
Om te beginnen dus het haar. Dat kan gewoon los hangen, maar het ware meisje van 45 draagt het haar het liefst als een meisje van twaalf: in twee staartjes of twee vlechtjes. Lekker jeugdig.
Wat kleding betreft dragen ze Oilily in volwassen maten: de gebloemde King-Louie-jurk. Daaronder het karakteristieke schoeisel, gebloemde kaplaarzen. Ook zo lekker gek. De dames verplaatsen zich bij voorkeur op een fiets met een bloemenslinger om het stuur, een gestippeld zittinghoesje en fietstassen van kitsch kitchen. En anders heeft ze een bakfiets. Met een fietsbel in Delfts blauw.
De dame in kwestie heeft vaak zelf een kind van twaalf. Als je op je 33ste een kind krijgt, maak je dus een grote kans om er over twaalf jaar ook zo bij te lopen. Dat je het maar weet. Ik denk niet aan niemand in het bijzonder, maar goed, dacht je ook niet stiekem aan Eef?
Nu zul je zeggen: wat is hier nou mis mee? Niets, iedereen moet zelf weten wat hij/zij uitstraalt en aantrekt. Je bent zo oud als je je voelt en als dat nou toevallig twaalf is. Alleen vraag ik me wel af waarom ineens zo veel dames van 45 er zo uitzien. Is dit de vrouwelijke variant van de snelle auto? Zijn dit vrouwen in een midlife crisis die willen bewijzen dat ze heus nog lekker jong van geest zijn en gekke dingen doen met vriendinnen?
Toch vind ik het er een beetje vreemd uitzien. Een vrouw van 45 in kinderkleding. En eerlijk gezegd vind ik het ook een beetje zielig voor het dochtertje. Ik weet nog hoe vreselijk ik het als tiener in een winkel vond als ik een kledingstuk uitzocht en mijn moeder ging het vervolgens staan passen. “Mahham, doe nou effe normaal! Echt gênant!” Dat denk ik als ik deze dames zie. Met hun vriendinnen. Op de Parade. Met een fles rosé.
Als je eens goed om je heen kijkt in een winkelstraat zul je al snel een paar meisjes van 45 ontdekken. Met name in Amsterdam wonen opvallend veel meisjes van 45. Om je op weg te helpen bij het spotten van deze dames, volgt hier het signalement:
Om te beginnen dus het haar. Dat kan gewoon los hangen, maar het ware meisje van 45 draagt het haar het liefst als een meisje van twaalf: in twee staartjes of twee vlechtjes. Lekker jeugdig.
Wat kleding betreft dragen ze Oilily in volwassen maten: de gebloemde King-Louie-jurk. Daaronder het karakteristieke schoeisel, gebloemde kaplaarzen. Ook zo lekker gek. De dames verplaatsen zich bij voorkeur op een fiets met een bloemenslinger om het stuur, een gestippeld zittinghoesje en fietstassen van kitsch kitchen. En anders heeft ze een bakfiets. Met een fietsbel in Delfts blauw.
De dame in kwestie heeft vaak zelf een kind van twaalf. Als je op je 33ste een kind krijgt, maak je dus een grote kans om er over twaalf jaar ook zo bij te lopen. Dat je het maar weet. Ik denk niet aan niemand in het bijzonder, maar goed, dacht je ook niet stiekem aan Eef?
Nu zul je zeggen: wat is hier nou mis mee? Niets, iedereen moet zelf weten wat hij/zij uitstraalt en aantrekt. Je bent zo oud als je je voelt en als dat nou toevallig twaalf is. Alleen vraag ik me wel af waarom ineens zo veel dames van 45 er zo uitzien. Is dit de vrouwelijke variant van de snelle auto? Zijn dit vrouwen in een midlife crisis die willen bewijzen dat ze heus nog lekker jong van geest zijn en gekke dingen doen met vriendinnen?
Toch vind ik het er een beetje vreemd uitzien. Een vrouw van 45 in kinderkleding. En eerlijk gezegd vind ik het ook een beetje zielig voor het dochtertje. Ik weet nog hoe vreselijk ik het als tiener in een winkel vond als ik een kledingstuk uitzocht en mijn moeder ging het vervolgens staan passen. “Mahham, doe nou effe normaal! Echt gênant!” Dat denk ik als ik deze dames zie. Met hun vriendinnen. Op de Parade. Met een fles rosé.
vrijdag 18 februari 2011
Pluto
Vandaag is het Internationale Pluto-dag. Had je niet willen missen, toch? Dus regel een taartje in de vorm van een planet (of een hond, ligt er maar aan welke stroming je aanhangt) en geniet met volle teugen van deze dag.
Nu was dit een mooie gelegenheid om een stukje uit The Planets van Gustav Holst te posten, ware het niet dat Pluto tijdens het componeren nog niet ontdekt was. En nu niet beginnen over Pluto van
Björk want er zijn grenzen aan verdraagbare buitenaardsigheid.
Gemodder brengt je een muzikale ode aan de planeet. Omdat hij/zij het waard is.
Nu was dit een mooie gelegenheid om een stukje uit The Planets van Gustav Holst te posten, ware het niet dat Pluto tijdens het componeren nog niet ontdekt was. En nu niet beginnen over Pluto van
Björk want er zijn grenzen aan verdraagbare buitenaardsigheid.
Gemodder brengt je een muzikale ode aan de planeet. Omdat hij/zij het waard is.
donderdag 17 februari 2011
Een baby met naar voren gekamd haar
Het is weer (of nog steeds) Justin Bieber wat de klok slaat. Van de week is de film over zijn leven in premiere gegaan. Ik neem aan dat dit een heel korte film is, het mannetje is 15 of 16. Een goede inzending voor het festival van de korte film. Helaas heb ik de film nog niet gezien, hopelijk komt daar snel verandering in. Als er iemand is die met me mee wil, graag, hoewel de meeste lezers hier geen tieners zijn, maar wie weet.
Ik las dat Justin in de afgelopen weken ook een mening heeft gekregen. Dat had hij eerst niet, maar zijn management wil hem vast binnenkort de volwassenheid intillen en dacht "Een mening is een goed begin". Een volwassen mening. Eerder had hij al een kindermening ("ik hoef geen vriendin" aka "meisjes zijn stom"), nu dus ook een paar volwassen opinies.
Om te beginnen heeft Justin nu wel een vriendin, ook een kind-ster, genaamd Selena Gomez. Eerder werd hij al gekoppeld aan Kim Kardashian (die vervolgens doodsbedreigingen van woedende Bieber-fans kreeg), maar dat was natuurlijk niet waar, Kardashian is geen pedofiel. Het feit dat Bieber nu echt een vriendin heeft betekent dat hij ook een mening over seks moet hebben. Als kind-ster heeft hij immers een voorbeeldrol. Geheel tegen de verwachting in is hij niet tegen seks voor het huwelijk. Slimme jongen, hij wilde niet het gezeur dat Britney Spears over zich heen kreeg toen bleek dat ze het (uiteraard) wel ongetrouwd had gedaan (met die andere Justin).
Als klap op de vuurpijl heeft Justin in het verlengde van een relatie en seks ook iets te zeggen over abortus: Justin Bieber is tegen abortus. Zo. Dat je het maar even weet. Wellicht omdat abortus voor hem toch wel heel dichtbij komt. Zoals bejaarden dichter bij de dood staan, staat Justin Bieber dichter bij abortus. Bieber laat liever een ongetrouwde tiener een kind krijgen. Nog een baby met van dat naar voren gekamde haar.
Ik sluit me aan bij wat Margriet van der Linden retwitterde: "Justin Bieber has come out against abortion. Because the fate of a woman’s body should totally be influenced by a kid who’s never seen one."
Ik las dat Justin in de afgelopen weken ook een mening heeft gekregen. Dat had hij eerst niet, maar zijn management wil hem vast binnenkort de volwassenheid intillen en dacht "Een mening is een goed begin". Een volwassen mening. Eerder had hij al een kindermening ("ik hoef geen vriendin" aka "meisjes zijn stom"), nu dus ook een paar volwassen opinies.
Om te beginnen heeft Justin nu wel een vriendin, ook een kind-ster, genaamd Selena Gomez. Eerder werd hij al gekoppeld aan Kim Kardashian (die vervolgens doodsbedreigingen van woedende Bieber-fans kreeg), maar dat was natuurlijk niet waar, Kardashian is geen pedofiel. Het feit dat Bieber nu echt een vriendin heeft betekent dat hij ook een mening over seks moet hebben. Als kind-ster heeft hij immers een voorbeeldrol. Geheel tegen de verwachting in is hij niet tegen seks voor het huwelijk. Slimme jongen, hij wilde niet het gezeur dat Britney Spears over zich heen kreeg toen bleek dat ze het (uiteraard) wel ongetrouwd had gedaan (met die andere Justin).
Als klap op de vuurpijl heeft Justin in het verlengde van een relatie en seks ook iets te zeggen over abortus: Justin Bieber is tegen abortus. Zo. Dat je het maar even weet. Wellicht omdat abortus voor hem toch wel heel dichtbij komt. Zoals bejaarden dichter bij de dood staan, staat Justin Bieber dichter bij abortus. Bieber laat liever een ongetrouwde tiener een kind krijgen. Nog een baby met van dat naar voren gekamde haar.
Ik sluit me aan bij wat Margriet van der Linden retwitterde: "Justin Bieber has come out against abortion. Because the fate of a woman’s body should totally be influenced by a kid who’s never seen one."
Labels:
Actualiteit,
Baby's e.d.,
Caar,
Celebrities,
Column
woensdag 16 februari 2011
Als een platgereden konijntje
Ik had laatst een werkdag die niet zo goed begon. Ik stapte rond half acht op mijn fiets om naar mijn werk te gaan. Het was koud buiten en dus droeg ik mijn handschoenen.
Heel fijne handschoenen. Het zijn de handschoenen die mijn man vorig jaar voor mij kocht. Ik was toen een handschoen verloren. Omdat ik net zwanger was en heel erg moe lukte het mij steeds maar niet om nieuwe handschoenen te kopen. Het was februari en best koud. En ik fietste dus de steeds met één hand in mijn handschoen en de andere in mijn zak. Totdat mijn man het mooi geweest vond en op zoek ging naar nieuwe handschoenen voor mij. Dat bleek een hele opgave want in februari zijn er nog maar weinig winkels die handschoenen verkopen. Nadat hij samen met een collega de halve stad had gezien vond hij mooie, zwart leren handschoenen. Zacht en soepel en ze pasten perfect. Ik was dolblij met mijn handschoenen.
Toen ik afgelopen week naar mijn werk fietste deed ik halverwege de fietstocht mijn handschoenen uit en legde ze in mijn fietsmandje (ja, ik heb een fietsmandje). En toen kwam ik er kort daarna ineens achter dat ik een handschoen was verloren. Ik fietste de weg terug in de hoop dat ik mijn handschoen ergens zou zien liggen, maar ik zag niets. Ik kwam te laat op mijn werk. Ik miste mijn handschoen.
Op de terugweg naar huis fietste ik exact dezelfde route in de hoop mijn handschoen tegen te komen. Ik had mijn bril niet op en zag dus niet erg scherp. In de schemering zag ik elke zwarte plek op de weg of in de berm aan voor mijn handschoen. Het werd daardoor een vermoeiende rit: ik turend naar de grond en ondertussen proberend op het verkeer te letten. En dit terwijl ik steeds de angst had mijn handschoen ergens terug te vinden, als een platgereden konijntje vastgeplakt aan de weg. Ik vroeg me af of mijn handschoen dan nog te repareren zou zijn. En of je leren handschoenen kon wassen. Vergeefse vragen daar ik mijn handschoen niet meer terug vond. Ik fiets nu weer met één gehandschoende hand aan het stuur en een blote hand in mijn jaszak.
Heel fijne handschoenen. Het zijn de handschoenen die mijn man vorig jaar voor mij kocht. Ik was toen een handschoen verloren. Omdat ik net zwanger was en heel erg moe lukte het mij steeds maar niet om nieuwe handschoenen te kopen. Het was februari en best koud. En ik fietste dus de steeds met één hand in mijn handschoen en de andere in mijn zak. Totdat mijn man het mooi geweest vond en op zoek ging naar nieuwe handschoenen voor mij. Dat bleek een hele opgave want in februari zijn er nog maar weinig winkels die handschoenen verkopen. Nadat hij samen met een collega de halve stad had gezien vond hij mooie, zwart leren handschoenen. Zacht en soepel en ze pasten perfect. Ik was dolblij met mijn handschoenen.
Toen ik afgelopen week naar mijn werk fietste deed ik halverwege de fietstocht mijn handschoenen uit en legde ze in mijn fietsmandje (ja, ik heb een fietsmandje). En toen kwam ik er kort daarna ineens achter dat ik een handschoen was verloren. Ik fietste de weg terug in de hoop dat ik mijn handschoen ergens zou zien liggen, maar ik zag niets. Ik kwam te laat op mijn werk. Ik miste mijn handschoen.
Op de terugweg naar huis fietste ik exact dezelfde route in de hoop mijn handschoen tegen te komen. Ik had mijn bril niet op en zag dus niet erg scherp. In de schemering zag ik elke zwarte plek op de weg of in de berm aan voor mijn handschoen. Het werd daardoor een vermoeiende rit: ik turend naar de grond en ondertussen proberend op het verkeer te letten. En dit terwijl ik steeds de angst had mijn handschoen ergens terug te vinden, als een platgereden konijntje vastgeplakt aan de weg. Ik vroeg me af of mijn handschoen dan nog te repareren zou zijn. En of je leren handschoenen kon wassen. Vergeefse vragen daar ik mijn handschoen niet meer terug vond. Ik fiets nu weer met één gehandschoende hand aan het stuur en een blote hand in mijn jaszak.
dinsdag 15 februari 2011
De schoonheid van stilte
Een aantal weken terug adviseerde de huisarts om vooral stemrust nemen. De infectie in mijn keel was dan wel over het dieptepunt heen, het aanhoudende gepiep en gehees beloofde nog niet veel goeds. Ik neem de conditie van mijn stembanden uiterst serieus en daarom deed ik verschrikkelijk mijn best om niet te praten. Ook niet eventjes. Gewoon helemaal niet.En dat ging redelijk goed want praten was pijnlijk genoeg om het te laten. Gewapend met pen, notitieblok en magneetspeelgoedbord deed ik mijn best om nog zoveel mogelijk aan het sociale en professionele verkeer mee te doen. Want niet praten betekent natuurlijk niet dat je zielig bent.
Op kantoor ging alles op rolletjes: ik nam de telefoon niet op en communiceerde met collega’s via interne mail en de chatfunctie op Facebook. Uiterst efficiënt. De eerste werkdag viel me de positieve uitwerking van het niet praten meteen op. Want, niet praten betekent ook dat je niet kan mopperen. En dat betekent dat je allerzulks negativiteit makkelijk van je af kan schudden. Niet praten was voor mij heilzamer dan een klasje yoga waarbij je je wenkbrauwen moet ontspannen terwijl je op een bezweet matje ligt. Nog nooit was ik zo zen.
De positiviteit van het niet praten was slechts van korte duur. Op een avondje bijpraten met vriendinnen bleef ik eigenlijk in het gesprek steeds achter de feiten aanlopen. En tijdens een verjaardagsfeestje was ik zo gefrustreerd dat ik niet goed kon duidelijk kon maken wat ik bedoelde, dat mijn notitieblokje voodookwaliteiten kreeg. De voldoening van het krassen van met mijn pen, natuurlijk het equivalent van schreeuwen, was bevredigender dan het genieten van stilte en rust.
Nu is mijn keel beter verklaard. Het kleine ruisje zoals dat dan heet wat nu nog op mijn stem te horen is, is geheel te verklaren door verkoudheid en hoesten. Het is nu zaak om de stem weer in conditie te krijgen. Dat kan heel vlot door dagelijks goed de volgende zin te articuleren: Nina nam manden vol mandarijnen mee. Een kwartier lang. Elke dag. Totdat je trance raakt en op de automatische piloot overgaat. De weg naar nirvana is begonnen…
maandag 14 februari 2011
Vieze Vogels - Tygo Gernandt
Tot mijn grote verbazing is Tycho Gernandt nog niet gespot in onze serie Vieze Vogels. Tycho is het prototype Vieze Vogel en had daarom al veel eerder door ons geportreteerd moeten worden. Tycho, je bent vandaag aan de beurt want mijn hemel, wat ben jij een Vieze Vogel. Van de week zag ik je weer ergens op tv, ongetwijfeld omdat er weer een Nederlandse film uitkomt waarin alle acteurs een staaltje overacteerwerk mogen etaleren. In elke Nederlandse film speel jij wel een een rol. Is het niet als vieze ongewassen bokkenrijder dan wel als vies ongewassen ander personage. Als de persoon maar vies en ongewassen is dan mag jij hem spelen. Het liefst met een raar accentje. En als het karakter niet vies en ongewassen is dan maak jij hem wel vies en ongewassen. Met je vieze en ongewassen haar en je vieze smoezelige gezichtsbeharing. Als ik je op tv zie dan ruik ik verschaald bier en oude koude koffie, bah wat ben jij goor. Tycho, ga naar de kapper, was je haar, scheer je gezicht en koop eens fatsoenlijke kleren. Je hoeft niet vies en ongewassen te zijn om artistiek over te komen. We weten allemaal dat je acteur bent en we weten allemaal dat je vrijgezel bent en we hoeven dat niet aan je haar en je kleren te zien, we wéten het al! Doe er wat aan, Vieze Vogel, onder die douche en naar de kapper!
Abonneren op:
Posts (Atom)