Zum køtzen

Jij wist wel wie ik was
Zwaaiend met mijn jas
Mijn armen wijd en leeg
En een hart dat schreeuwend zweeg


Soms hoor je een liedje en dan denk je: mwah best leuk, lekker melodietje. Maar als je dan naar de tekst luistert, haak je meteen af, wat een onzin. Ik heb dat met bijna alle liedjes van Bløf. Uiteraard heb ik het wel met meer muziek. Je moet de teksten van Christina Aguilera ook niet onder een vergrootglas leggen:

Wanna get rowdy
Gonna get a little unruly
Get it fired up in a hurry
Wanna get dirty
It's about time that I came to start the party
Sweat dripping over my body
Dancing getting just a little naughty
Wanna get dirrty
It's about time for my arrival

Toch kan ik dat vele malen beter verdragen dan de teksten van Bløf. Het is namelijk ook volslagen pretentieloos en onverbloemd commercieel. What you see is what you get: helemaal niks. Prima dus. Een beetje vies maar wel lekker, als het voedsel was was het een Big Mac.

Nee, dan de heren van Bløf. Ze begonnen nog best aardig met dat nummer over Zeeland. Een lekkere herkenbare meezinger waar ook niet-Zeeuwen enorm sentimenteel van werden. Goedkope emotie voor iedereen, ook niets mis mee. Heel makkelijk, maar toch vindt iedereen het prima op z'n tijd. Als het voedsel was, was het een broodje kroket of een saté-tje. Hetzelfde geldt voor dat nummer waarin je lekker heel hard 'klootzak' kan roepen. 'Zou je zeggen dat ik een klootzak ben?' 'Klootzak!' Zaalparticipatie doet het altijd goed en legitiem schelden ook, al is het een beetje plat, een soort pizza eigenlijk, lekker zeg.

Daarna ging het mis. Dat gezever over die kattenbel uit Praag, ik word er zo slap van. 'Van de wereld weet ik niets, niets dan wat ik hoor en zie.' Wat zeg je nou toch? Dat je niks hoort en ziet? Want als je wel hoort en ziet, dan weet je dus wel wat van de wereld. 'Ik steek vlaggen in de aarde, dezelfde kleur, dezelfde waarde.' Mijn hemel, en het gaat maar door. Lees die bende maar eens, die gasten zijn volgens mij stoned tijdens het schrijven. Koos Koets kwam er tenminste nog voor uit dat hij stoned was tijdens 'Alles zonder met' en daar kan ik toch heel wat meer touwen aan vastknopen dat aan de poëziediaree van Bløf.

Ik richt mijn blik op heel je wezen en je weet dat ik kan lezen
Wat je denkt en wat je nu van mij verwacht
Ik kan alleen maar spelen, mijn noten en mijn rol
Dat is niets om te delen, en het maakt mijn leegte vol

Zucht. Ik ga denk ik even André Hazes luisteren, dan voel ik me vast weer een stuk beter.

Major crush

Op de middelbare school heb ik een major crush gehad op mijn leraar Engels. Laat ik ‘m meneer P. noemen. Hij was niet per se knap, was zeker 15 jaar te oud en woonde op z’n 35^e nog bij z’n ouders thuis. Toch vond ik meneer P. geweldig. Het probleem van een leraar leuk vinden, is dat je niet meer relaxt in de les zit. Nu was ik best wel goed in Engels, dus hoefde ik niet keihard te werken, waardoor ik extra veel tijd had om de leraar uit te checken. Tja. Maar als hij me dan een vraag stelde, liep ik knalrood aan – althans, zo voelde het wel – en probeerde ik hakkelend een antwoord uit te brengen.

Gelukkig had deze leraar af en toe nogal onorthodoxe lesmethodes, waardoor ik niet al te vaak iets hardop hoefde te zeggen. Oh, wacht, ik bedoel het anders. Laat ik het goed opschrijven, voordat de term ‘een beurt krijgen’ een wel heel rare betekenis krijgt. Ik bedoel dat deze docent niet alleen maar uit het lesboek werkte, maar ook leuke opdrachten gaf. Een van die oefeningen is me altijd bijgebleven. Meneer P. zette namelijk muziek op van een artiest die ik nog niet zo goed kende, maar wél direct geweldig vond: Billy Joel. Terwijl de klanken van ‘She’s always a woman’ het lokaal vulden, moesten wij op een blaadje de ontbrekende woorden opschrijven.

She can kill with a ____
She can _____ with her eyes
She can ruin your faith with her ______ lies
And she only ______ what she wants you to see
She _____ like a child, but she’s always a woman to me

Práchtig. Toen ik na die bewuste lesdag thuiskwam, zocht ik meteen in de platenkast van mijn ouders de muziek van Billy Joel op. Later, toen ik zelf liedjes kon downloaden, zette ik zijn complete Greatest Hit op m’n mp3-speler. En nu nog luister ik regelmatig naar Billy Joel en denk ik met plezier terug aan mijn favoriete leraar Engels.

Mijn nieuwsgierigheid nam laatst de overhand. Ik zocht meneer P. op op Google. Wég sprookje. De leraar blijkt geen leraar meer te zijn, maar getrouwd en eigenaar van een zweverige healingpraktijk. Oeps. (Gelukkig vertaalt hij ook boeken. Eén van die boeken heb ik uiteraard direct bij de bieb gehaald.) Maar toch is meneer P. niet helemaal mijn type, blijkt nu. Het is maar goed dat het bij een crush gebleven is.

De vloer op

I'm all out of faith
This is how I feel
I'm cold and I am chained
Lying naked on the floor

- Natalie Imbruglia – Torn

Lig jij ook wel eens op een vloer? Ik moet toegeven, ik lig eigenlijk nooit op de grond. Alleen als ik in een te klein tentje een poging doe tot kamperen. Dan lig ik dichtbij de grond op een luchtbed. Maar liggend óp de vloer zul je me niet snel vinden. Toch lijken muzikanten een patent te hebben op het vloerliggen. Het viel me al een tijd geleden op in Natalie Imbruglia’s Torn, dat zij graag naakt op de grond ligt. Klinkt ellendig. Volgens mij is dat ook de strekking van het lied: “Ik voel me ellendig en lig naakt op de vloer. Help.” Nou snap ik héél goed dat je je af en toe ellendig kunt voelen. Helemaal als de man van je dromen toch niet zo’n prachtvent blijkt te zijn. Maar kom kom, om jezelf dan meteen van ellende naakt ter aarde te storten, vind ik ook weer een tikkeltje overdreven.

But you find yourself alone

Just like you found yourself before
Like I found myself in pieces

On my hotel floor

- John Mayer – Shadow Days

John Mayer heeft – naast het patent op vloerliggen – ook het patent op multi-interpretabele, van algemeenheden overlopende zeikmuziek bemachtigd. Althans, dat is mijn bescheiden mening. (Welke band dat patent nog meer heeft? Bløf natuurlijk!) In zijn nieuwste pareltje Shadow Days bezingt John zijn mindere dagen. Maar, die zijn nu voorbij, die liggen achter hem. En hoe omschrijft hij deze kloteperiode? Alsof hij in stukjes op een hotelvloer ligt. Tja, ik kan me ook betere situaties indenken. Ik moet John overigens nageven: hij ligt in ieder geval niet naakt op die hotelvloer. In stukjes op de grond liggen is al wél heel wat creatiever dan dat.

Er schiet me nog een situatie te binnen waarop mensen áltijd op de grond liggen. Dat is in een vloerreclame. Heb ik ook nooit begrepen. Ik snap dat je blij bent met je nieuwe vloer, maar om daarom daar liggend hele dagen op door te brengen vind ik ietwat ver gaan.

Lig jij wel eens op de vloer? Of weet je andere mensen die dat graag doen? En wat zou er eigenlijk zo leuk aan zijn? Ik hoor het graag in de comments!

Ons bin zuunig

Mijn bijnaam is Zeeuwtje, en dat komt niet helemaal uit de lucht vallen want ik heb immers 20 jaar in de zuinigste provincie van ons land gewoond. De bijnaam heb ik verdiend toen ik een keer heel hard riep: “Jamaar ik heb er toch voor betaald?!”. Zolang ik me kan herinneren weet ik hoeveel er op mijn rekeningen staat, hoeveel kleingeld er in de beurs zit en wat een Zeeuwse bolus kost. Zuinig zijn gaat vanzelf, geld uitgeven niet. Sterker nog, geld uitgeven is soms een beetje moeilijk.

Want waarom veel geld uitgeven aan een hele dure spijkerbroek of aan een paar schoenen met een merk erop als je het ook goedkoper kan krijgen? Maar in het echte zuunig zijn zit ook een paradox. Want liever meer geld uitgeven aan een duurzaam product dan vaker iets nieuws aanschaffen. En nieuwe dingen kopen, hoe handig of leuk ook, doen soms een beetje pijn.

Ik vervloek de periode dat de vaatwasser kapot was en alles met de hand was, maar met het was echt wel slikken om de rekening te zien van de nieuwe. De tickets naar Ecuador waren een vermogen terwijl vakantie toch een van de beste dingen is om geld aan uit te geven, het was echt even moeilijk toen mijn spaarrekening bijna leeg was.

De tv begint kuren te vertonen en besluit al een tijdje of hij zelf zin heeft om aan te gaan of niet als het power-knopje wordt in gedrukt. Dus gaan meneer S en ik vanavond naar een nieuwe HD flatscreen kijken. Een kennis gaat emigreren en doet haar inboedel weg. Ik weet heus wel dat de televisie binnenkort kapot gaat. En dat het een mooie prijs is voor de nieuwe flatscreen maar het Zeeuwse stemmetje in mijn achterhoofd zegt: “Maar de oude televisie is toch nog niet echt kapot?”.

Opvallend is het misschien dat ik niet degene ben die in mijn gezin de financiën regelt. Dat doet iemand anders, iemand die meer een voorliefde voor excel-sheets heeft. Dus wanneer hij vanachter de computer vraagt hoeveel ik maandelijks kwijt ben aan de sportschool, geef ik meteen tot op de cent nauwkeurig antwoord.

Er is trouwens een uitzondering. Er is iets waar je nooit genoeg geld aan kan uitgeven, een moment waarbij ik bij de pinautomaat niet in elkaar krimp maar juist opleef. En dat is bij het kopen van goed eten, het liefste het eten van de bioslager. Wat de economie ook doet, ik hoop dat ik nooit op de bioslager hoef te bezuinigen.

Heb jij misschien ook een inner-Zeeuw? Of denk je dat ik een dwangstoornis heb omdat ik bijna dagelijks het saldo van mijn rekeningen check? Waar geef jij het liefste geld aan uit? Laat het weten in de comments.

Onderschrift

Zoals u weet bestaat er in Rusland niet echt zoiets als vrije pers. Vraag maar aan JelleBC. Wij hebben dan ook het ernstige vermoeden dat er ook op dit beeld ernstige censcuur is toegepast door het Russische media-apparaat. Wat gebeurt hier buiten beeld dat het licht van de Westerse wereld niet kan verdragen? Vertel het ons in de comments.

Mooi woord: Francobolli

Bijnamen, ik ben er wel van. Het zit in de familie, ik geloof niet dat mijn ouders mij veel bij mijn echte naam hebben genoemd. De meest idiote dingen kwamen voorbij, met name veel dingen met etenswaren, nu ik erover nadenk. Nu ik zelf met de meneer mijn eigen familie vorm, blijkt dat ik besmet ben met hetzelfde virus. Zelden roep ik hem bij zijn naam, terwijl hij dat bij mij wel doet.

Toen ik nadacht over deze column, dacht ik aan de vakantie in Italië, toen ik het woord 'francobolli' te pas en te onpas gebruikte. Zeg nou zelf, 'francobolli', dat is toch een fantastisch woord? Eerder schreef ik over de jaarlegging en het penantje, allebei ook fantastische vondsten, maar ze verbleken in het licht van francobolli. Francobolli. Zeg het nog maar een keer: francobolli.

Helaas ben ik inmiddels besmet met de kwaal van het weten. Gelukkig prijs ik de mensen die de betekenis van het woord francobolli niet kennen. Die hun fantasie de vrije loop kunnen laten. Francobolli, wat zou dat zijn? Misschien is het wel een groot strateeg, met een standbeeld in Florence. Francobolli, Francobolli, man van de geschiedenis, Francobolli, Francobolli, wie was dat ook al weer? Of is het anders een soort patisserie? Iets dat Italianen eten op speciale feestdagen? Je bakt een grote francobolli voor de hele familie, die overgiet je met rum en dan steek je hem vlak voor het opdienen aan tafel in de fik. Voor iedereen een lekker stuk geflambeerde francobolli met kerst.

Dan nu de ontknoping, de ware betekenis van francobolli. Francobolli zijn... Italiaanse postzegels. Vind je dat teleurstellend? Ik vind het nog steeds een heerlijk woord. Het was even weggezakt, maar mijn liefde voor Francobolli is nu weer in alle hevigheid aangewakkerd. Wil je ook de gezelligheid van Francobolli ervaren? Doe als ik en noem je meneer drie weken lang Francobolli. Waan je op de camping, in de rij bij de wasbakken, schreeuw het in de auto of fluister het in de kathedraal: "Hallo Francobolli, zie je daar dat mooie schilderij?" Ik verzeker je dat je er een heel gezellig vakantiegevoel van zult krijgen.

Kleine ergernissen... in het verkeer

Heb je ze ook, van die kleine ergernissen die je steeds weer op je zenuwen werken? Ik merk dat ik daar steeds gevoeliger voor word én dat die mini-irritaties steeds groter worden. Ik wil daar vanaf. Tijd dus om wat kleine kwellingen te spuien voordat ik een zuur oud wijf word! De setting voor deze column: het verkeer.

Zachtjes optrekken, maar wel op de linkerrijstrook staan
Ik zal het meteen maar opbiechten: ik houd van lekker doorrijden. Ik trek graag snel op en zit graag vlotjes in z'n 5. Stel je het volgende scenario voor: ik sta rechts bij een verkeerslicht. Links van mij staat een dikke bolide. Het stoplicht wordt groen. Ik trek flink op en haal de bolide rechts in. Met m'n Matizje. Tja, da's niet handig. Maar het gebeurt wel 's. En netjes links inhalen kan ik niet, want daar rijdt de dikke bolide met een slakkengangetje! Grr. Als je een Mercedes hebt, rijd die wagen dan ook hoe 'ie het verdient: lekker vlotjes!

Niet kijken
Ondanks dat ik graag snel rijd, kijk ik wel goed om me heen. Vooral op de snelweg lijkt me het essentieel om goed in je spiegels en over je schouder te kijken voordat je van baan wisselt. Helaas maak ik het iets te vaak mee dat een bellende, Facebookende of gewoon niet oplettende bestuurder zijn/haar auto ineens voor de mijne gooit. Gevolg: ik schrik en moet direct op de rem, wat weer stress bij andere bestuurders tot gevolg heeft. Niet handig!

Italianen
Vorige week was ik op vakantie in Rome. Het mag een wonder heten dat ik nog leef. Ik heb nog nooit een volk zo levensmoe zien rijden als de Italianen. Ongelooflijk dat daar niet meer verkeersdoden vallen dan de ongeveer 13 per dag nu. Ik denk dat motto van de autorijdende Italiaan 'we kijken wel of het lukt' is. Scooteraars zoeven door het verkeer op zoek naar de gevaarlijkste plekjes in je dode hoek. Als ze dat plekje gevonden hebben, proppen ze hun tweewielertje ertussen en halen je in voordat je het in de gaten hebt. Nog een ander interessant verkeersfeit over Italië: rijbanen bestaan er niet. Die worden gewoon al rijdende gevormd. 't Is dat je het even weet voor je volgende vakantie! Neem in Italië het OV, daar red je je eigen leven mee.

Wat zijn jouw grootste kleine verkeersergernissen?

Nieuw leven

Een collega is zwanger van de derde. Drie van mijn vriendinnen zijn met verlof. Een andere vriendin is eerder dit jaar bevallen van een dochtertje. Een jaarclubgenootje is zwanger van de eerste. Vandaag viel er een geboortekaartje op de mat. Nog een vriendin heeft last van de eierstokken. Afgelopen nacht droomde ik dat een studievriendin me een positieve zwangerschapstest in de hand duwde en komend weekend ga ik op kraamvisite.

De baby's worden je om de oren gesmeten waar je bijstaat. Ik geloof er niks van dat de babyboom al voorbij is, volgens mij zitten we er middenin. Het zal wel aan de leeftijd liggen dat veel gesprekken gaan over kleintjes, het al dan niet willen van baby's, gelukkige babyverhalen, minder gelukkige babyverhalen of het kopen van een maxicosi.

Het is geen geheim dat ik geen kinderwens heb, daar kan ik heel goed mee leven. Bij de gedachte dat de rest van mijn leven zonder eigen kinderen zal verlopen krijg ik een heel rustig gevoel. Maar heel soms heb ik het idee dat er daardoor een afstand ontstaat met vriendinnen die wel een kinderwens hebben, of zichzelf al daadwerkelijk hebben voortgeplant.

Want ondanks dat ik graag hoor wat de babyliefhebber bezighoudt, ik heel nieuwsgierig ben naar alle verhalen over de inrichting van de babykamer en vooraan sta als er echofoto's worden geshowt, het echte geluk van een nieuw leven voel je denk ik toch pas als je eigen kind geboren wordt. Hoe ontroerd en gelukkig je ook kan zijn door de geboorte van een baby in de familie/vriendenkring.

Afgelopen week was ik op bezoek bij een van de vriendinnen die inmiddels met verlof is. Aan het eind van de avond stonden we nog even wat te kletsen in de deuropening toen opeens haar gezicht verkrampte. De baby was wakker en had met zijn/haar voetje de ribben van de moeder gevonden. Toen begon het magische moment. Ik mocht even aan haar buik voelen. En zodra mijn hand op de prachtige moederronding lag, gooide de baby zijn/haar bips naar voren en voelde ik de baby bewegen. Wauw. Brok in de keel. Zo dichtbij het wonder van een nieuw leven had ik me nog nooit gevoeld.

Eenmaal thuis ben ik nog dagenlang high geweest van deze bijzondere ervaring. De rust dat de rest van mijn leven zonder eigen kinderen zal zijn voel ik trouwens nog steeds. Hoe magisch ook, het moederschap is niet voor mij weggelegd. Desalniettemin hoop ik dat nog lang trotse 'tante' mag zijn voor alle kleintjes in mijn omgeving.

Acceptatieprobleem

Dit is een gastcolumn van Eef, die tegenwoordig gastcolumnist is

Onlangs zat ik op mijn werk aan mij bureau. Het was half tien ‘s ochtends. Een collega kwam binnenlopen en vroeg vertwijfeld of ik nu al met mijn hoofd op mijn bureau aan het bonken was. Ter verduidelijking, ik doe dat spreekwoordelijk wel eens. Als ik met een moeilijk probleem zit of net een reeks aan cryptische, management-procesachtige (voor)overlegjes heb gehad. Dan zeg ik na afloop tegen die collega dat ik even naar mijn kamer moet om met mijn hoofd ergens tegen aan te bonken.

Helaas, ik moet echt zeggen helaas, was dit op dat moment echter niet het geval. Sowieso heb ik nog nooit echt ergens met mijn hoofd tegenaan gebonkt. Niet bewust althans, of met opzet. Meestal haal ik op radeloze momenten een kop koffie en ga stug verder met werken. Op het bewuste moment dat mijn collega binnenkwam zat ik voorovergebogen over mijn mobiele telefoon. Met bril. En omdat ik nog steeds niet veel zag boog ik steeds verder voorover en tuurde ik naar de kleine letters op mijn kleine beeldschermpje. En dus dacht mijn collega dat het niet goed met me ging.

Dat bracht ons gesprek op oud worden. Ik zie eigenlijk vrij weinig zonder bril. Maar toch heb ik mijn bril alleen op als het echt nodig is. Op andere momenten loop ik half blind en zonder bril rond. Dat heeft te maken met ijdelheid en met het feit dat ik niet in staat ben lenzen bij mezelf in te doen. Ik accepteer op sommige momenten dat ik oud word en op andere momenten accepteer ik dat ik dingen niet zie en mensen niet herken. Ik bevind mijzelf waarschijnlijk in de twilightzone van de acceptatie van het verval.

Want dat verval heeft nu daadwerkelijk ingezet. Ik krijg rimpels, ik heb mijn slaap hard nodig en ik word grijs. Ik stond een paar weken geleden voor de spiegel en zag bij mijn slapen en bovenop mijn hoofd duidelijke plukken grijs haar. En omdat ik blond ben valt het mensen minder op. Maar ik heb het verval zien intreden. Ook zonder bril.

Ik heb moeite om het te accepteren. Ik zou denk ik nog liever met mijn hoofd tegen mijn bureau bonken dan oud worden. Maar als ik maar hard genoeg bonk word ik sowieso niet heel oud. Heb ik ook geen acceptatieproblemen meer.

Nieuw programma: sterren sterven op het ijs

Het is 's ochtends vroeg op de Bonkevaart. Aan de start staan de sterren hun handen warm te blazen. Jelle Brandt Corstius heeft een bontmuts met flappen op en een donkerblauwe parka met een bontrand aan. Hij stelt de kandidaten van vandaag voor: Peer Ulijn en Jaap van Deurzen, de twee reportagemakers van het NOS Journaal en RTL nieuws. Peer heeft zo'n ouderwets Ard Schenk-schaatsmutsje op, daaronder een oud blauw lycra schaatspak van de Wehkampploeg. Jaap heeft een lila ski-overal aan ("van m'n schoonzus geleend"), daarboven een rode muts met pompoen en een skibril.

Jelle legt uit dat het echt heel koud is, hij bibbert een beetje. We gaan zo van start. Jaap probeert hem een vraag te stellen. Nee, zegt Jelle, niet doen, jij bent de kandidaat, ik de presentator. Eerst hakt Jelle een flink wak, vlak voor wat straks de finish zal zijn, maar nu nog de startstreep is. Het is dan wel koud, zegt Jelle tussen twee slagen door, maar in Rusland is het vaak onmogelijk om überhaupt een wak te hakken. In dat perspectief valt dit allemaal nog wel mee. In Jelles flat in Moskou was het indertijd vaak nog een stuk kouder dan vandaag hier op de Bonkevaart. Alleen hoefde hij daar dan niet in de ijzige wind 200 kilometer te schaatsen. Met hindernissen.

Het startschot tekent zich schril af tegen de nachtelijke stilte. Daar gaan de twee kandidaten van start, op weg naar de eerste stempelplaats. Voordat ze deze bereiken moeten ze eerst een opdracht vervullen. Langs de route staan mensen klaar om te sms-en voor hun favoriete kandidaat. Onder door het beeld krijgen de kijkers thuis ook instructies: sms 'Peer aan' naar 5353 en zorg dat Peer vanavond weer veilig thuiskomt. Op de achtergrond klinkt een accordeon en een Kozakkenkoor dat het Russisch volkslied galmt.

De eerste opdracht. Peer en Jaap moeten, al schaatsend, een reportage maken over elkaars prestaties tijdens deze aflevering, en commentaar leveren. Een diepte-interview met iemand die helemaal niets met de tocht te maken heeft is een verplicht onderdeel. Inmiddels hebben de heren al zo'n 75 km afgelegd en Jaap komt wat moeilijk uit zijn woorden. "Kijk, daar gaat Peer, handen op de rug, kromgebogen en met bevroren snot in zijn snor," hijgt Jaap. Langs de kant klampt hij een wat gedrongen mevrouw met een Albert Heijn-tas aan. "Zo mevrouw, wat vindt u er nou van, dat Peer Ulijn hier misschien wel zijn eigen ondergang tegemoetschaatst? Hoe schat u zijn kansen in?" De vrouw vraagt wie in godesnaam Peer Ulijn is. Oei, dat kost Peer kostbare punten. En Peer z’n ego kan daar ook niet tegen. Waarop Jaap zegt "Tja mensen, mentaal wordt het nu ook heel zwaar voor Peer in deze fase van de wedstrijd." Jaap raakt in opperbeste stemming, terwijl Peer het hoofd steeds meer laat hangen.

Elf opdrachten en 200 km later is de finish in zicht. Jaap van Deurzen ligt ruim op kop en mag linksaf schaatsen, terwijl Peer Ulijn huilend naar rechts wordt geleid, richting het wak. In de verte klinkt een dweilorkest en terwijl Jaap door een hossende Erica Terpstra in oranje poloshirt wordt omhelsd, zakt Peer langzaam weg onder het ijs "Dit was Peer Ulijn, NOS Journaal, Leeuwarden."

Jelle hoopt dat de kijker net zo genoten heeft als hij en hoopt dat er volgende week weer gekeken wordt. Dan schaatst Antoine Bodar tegen bisschop Muskens. Met interactieve elementen als 'De ijsheiligen', waarin de geestelijken bijvoorbeeld bijbelse figuren moeten schaatsen en de ander moet raden wie het is. Het publiek kan meestemmen over welke figuur geschaatst moet worden. Sms 'Franciscus aan' naar 666 en wie weet krast Bodar straks wel heel kunstzinnig een heilige in het ijs. Tot volgende week!

Zondagochtend met Abel

Af en toe kijk ik naar Taarten van Abel. Dat is misschien wel een van de leukste manieren om de zondagochtend door te brengen. Voor iedereen die het programma niet kent: Abel is een bakker. Elke uitzending maakt hij samen met een kind een mooie taart. Natuurlijk maken ze niet zomaar een taart, meestal is dat omdat het kind samen met de taartontvanger iets bijzonders/ergs/verdrietigs/spannends heeft meegemaakt. Wat ik zo heerlijk vind aan het programma is dat Abel altijd onbevangen vragen stelt en de kinderen goudeerlijk zijn. En ondertussen werken ze geconcentreerd aan de taart. Dit levert humoristische, maar ook aandoenlijke taferelen op.

Gisterochtend was Abel te gast bij Dunya. Haar vader viel twee jaar geleden van een balkon en raakte ernstig gewond. Hij heeft een tijd in coma gelegen, maar was nu weer bijna beter. Dit moest volgens Dunya gevierd worden met een Chinese draaktaart. “Want die jagen de slechte geesten weg.” Terwijl Abel en Dunya de taart decoreerden, vroeg de bakker of Dunya nog wel eens aan haar vader merkte dat hij ziek was geweest. “Ja,” zei Dunya, “dan zegt hij bijvoorbeeld ‘slokje kaas’, ofzo.” Terwijl ze de laatste snoepjes op het drakengezicht legden, informeerde Abel naar Dunya’s hobby’s. “Ik houd heel erg van dieren. Ik heb vroeger zelfs een geit gehad.” Helaas was haar geit al dood. “Hij had iets van geitenkanker ofzo.” Abel reageert invoelend: “Ach, geitenkanker. Wat naar zeg.”

Of boerenzoon Tom, die centraal stond in de uitzending van gisteravond. Hij wilde een koeientaart maken voor zijn vader, die met koe Erna 57 een eiwitten- en vetrecord had behaald. Terwijl Abel de voorbereidingen trof voor de taart, legde Tom bloedserieus en met een onvervalst Achterhoeks accent uit hoe kunstmatige inseminatie werkt. “Ze halen het zaad bij de stier weg die op een dummy springt. Hij denkt dat die dummy tochtig is. En dan doet mijn vader dat zaad met een héééle grote spuit in de vagina van de koe!”

Aan het einde van de uitzending de gelukkige ontvanger verrast met de taart. Op dat moment in de uitzending ben ik altijd bang dat het kindje struikelt en het prachtige bouwwerk genadeloos over de grond uitsmeert, maar dat heb ik gelukkig nog nooit gezien. Taartontvangers reageren verschillend. Zo was de vader van Dunya totaal overrompeld en ging bijna huilen. Toms vader zei: “Goh. Wat móói, jongen! Geef me een kus.” En terwijl de boer zijn zoon een zeldzame kus op zijn wang geeft, pink ik een traantje weg.

Barihunks

Gisteren kreeg ik van ons aller Caar een prachtig exemplaar van het blad Klassieke Zaken in de handen gedrukt. Daarin werd de site Barihunks genoemd: een site in eerste instantie opgericht om het goddelijke lijf/zangtalent van de Poolse bariton Mariusz "Hot Pole" Kwiecien (weinig hots aan als je het mij vraagt. Zingen kan de beste man overigens prachtig) te eren, maar nu is de site voornamelijk een verzamelplaats voor klassiek schoon.

Barihunks is een soort puberplakboek / miniwikipedia voor bijna elke bariton met een noemenswaardig torso. Voor Nederland worden Henk Neven en Quirijn de Lang genoemd. Het wordt niemand trouwens kwalijk genomen als je hier nog nooit van hebt gehoord. Het mag geen geheim zijn dat de dames Gemodder van mannelijk schoon en van klassieke muziek houden. Maar...

Rest ons nog een zeer belangrijke vraag. Een vraag van levensbelang. Hoe kan het dat die site geen woord rept over DE barihunk van ons eigen land: Maarten Koningsberger. Epic fail.