Een nieuwe fascinatie

Een groot staatsman of een charlatan die ook nog eens een half miljoen soldaten de dood injoeg tijdens zijn veldtocht naar Rusland. En dan heb je het nog niet over al die andere oorlogen waar ook weer aan beide zijden ontelbaar veel slachtoffers vielen.

Toch zijn de meeste Fransen er wel uit: Napoleon was een groots (niet groot) man, die Frankrijk een allure gaf die deed denken aan, tja, aan een koningshuis. Want dat is het aparte, de Fransen wilden indertijd maar al te graag van het koningshuis af, maar sinds de revolutie, toen de aristocratie gevlucht dan wel onthoofd was, hebben ze telkens weer gezocht naar een nieuwe koning. Een staatshoofd dat zich gedraagt als een vorst, maar dan zonder monarchie. Met Napoleon werden ze hierin op hun wenken bediend.

Het liefdesleven van de kleine keizer is een soort soapserie. Eerst trouwde hij met de in Frankrijk nog immer zeer geliefde Joséphine, die hij vervolgens aan de lopende band bedroog met allerhande minnaressen (en zij hem ook, maar dan met minnaars), bij wie hij ook een aantal kinderen verwekte. Het huwelijk zelf bleef kinderloos, waarop Napoleon zich van haar liet scheiden (dat kon, hij was immers de keizer) en vervolgens trouwde hij met Marie-Louise van Oostenrijk. In eerste instantie omdat het strategisch handig was om Oostenrijk aan het keizerrijk te verbinden. Leuke bijkomstigheid was dat Marie-Louise een zeer wellustige dame was die er tussen de lakens wel pap van lustte. Een vrouw naar het keizerlijke hart.

Bij zijn tweede vrouw verwekte Napoleon wel een kind, een zoon, die hij Le Roi de Rome noemde. Het deed me denken aan Michael Jackson, die zijn zoon Prince Michael II noemde. Opvolging is belangrijk, of je nu de King of Pop of de keizer van Frankrijk bent. In zijn boek De kleine keizer merkt Martin Bril op dat zich bij Napoleon het probleem voordeed van de nouveaux riches: de oude upper class was verdwenen en de nieuwe adelstand wist niet hoe je je als nieuwe rijke diende te gedragen. Gevolg was dat het leven aan het hof veel leek op dat van een reallifesoap over Frans Bauer of André Hazes. Te veel geld om uit te geven, dus dan maar weer een nieuwe auto kopen voor je schatje (eentje met een parketvloertje, zou André H. zeggen).

Hoe het ook zij, de Fransen lopen nog steeds met Napoleon weg. Afgelopen maand reed ik de Route Napoleon, de route van Cannes naar Grenoble, die Napoleon aflegde na zijn terugkeer van Elba. Tijdens zijn terugkeer werd de keizer overal met open armen ontvangen en soldaten van het nieuwe regime sloten zich bij hem aan. En hoe verder men van hem in de tijd verwijderd raakt, hoe populairder hij wordt. Er zijn miljoenen büstes van hem in omloop, in elke stad is er wel een straat naar hem vernoemd, en in heel Frankrijk staan standbeelden en hangen schilderijen van de man, in legeruitrusting of in toga met lauwerkrans. Als je ervan houdt, ga dan zeker eens naar Corsica, daar heb je dit verschijnsel ook, maar dan op steroïden. Prachtig om te zien. Begrijpelijk ook, aangezien hier zijn geboortegrond ligt.

Probleem met Napoleon is wel dat er zo waanzinnig veel over hem geschreven is. Als beginpunt raad ik zeker het bovengenoemde boek van Martin Bril aan, maar wees gewaarschuwd: het werkt verslavend. Nu al staan er twee andere boeken over de keizer op mijn nog-te-lezen-lijst. Om te beginnen The Emperor's Last Island van Julia Blackburn. Ik ben bang dat ik er een nieuwe fascinatie bij heb.

Richfield

En toen werden we wakker in een hotel in Richfield, Utah. Het was een mooi hotel. De vorige dag waren we vanuit Bryce Canyon hierheen gereden. Dat was geen lange rit, ik denk dat we er in een uur of drie waren. We waren moe en vies, we hadden gekampeerd en we wilden wassen (onszelf en onze kleren) en uitrusten. En omdat we na ruim drie weken rondreizen enigszins attractie- en natuurparkmoe waren hadden we de avond ervoor op de kaart gekeken naar de dichtstbijzijnde ‘stad’ waar mogelijk een goed hotel was. Dat is nog niet makkelijk in Utah want in Utah is niet zo veel. Ze hebben er heel veel rode rotsformaties, een buitengewoon hoog percentage mormonen, een flink aantal nationale parken (grotendeels vanwege die rode rotsformaties) en verder niet zo heel veel. Dus we meden de groene routes, staken zo snel mogelijk door naar een Interstate en vonden toen Richfield. Zoals zoveel steden in het westen was ook Richfield erg ruim opgezet. Belachelijk ruim eigenlijk, want waarom zou je tussen elke winkel en elk hotel en elk tankstation een groot kaal stuk grond van zeker een hectare laten liggen? Misschien om het lokale tankstation wat klandizie te schenken, maar echt gezellig wordt het er verder niet van. Ok, er waren wel delen waar vooral huizen wat dichter bij elkaar lagen, maar voor iets meer dan 6000 inwoners besloeg Richfield toch erg veel vierkante kilometer. Omdat we dus moe waren en behoefte hadden aan rust en een wasmachine verbleven we op de dag van aankomst de hele dag in ons hotel. We lagen bij het zwembad en in de hottub, we deden heel veel was, we e-mailden, we keken tv en we aten een maaltijd van de Wendy’s. En omdat dat zo goed beviel besloten we nog een dag te blijven. En zo werden we dus twee ochtenden wakker in Richfield, Utah. Omdat onze hotelkamer moest worden schoongemaakt moesten we de tweede dag wel even de hotelkamer uit. We reden naar de lokale Walmart (de enige winkel in de buurt) en spendeerden anderhalf uur aan het bestuderen van vrijwel het gehele assortiment. We kochten de nieuwe cd van Eminem, ons niet realiserend dat we in Utah waren en dat dus bijna de halve cd was weg-gebliebt, en daarna lagen we weer in de hottub. Richfield, Utah, een prima plek om even bij te komen.

Cecelia Ahern - PS, I love you

In de categorie chicklit best een aardig boek. Lekker voor op vakantie (ik las het liggend aan een zwembad, dan is een boek al snel leuk). Het verhaal is leuk en lief, maar soms wat langzaam uitgewerkt en niet altijd even goed geschreven. Het einde was een beetje verrassend en maakte het boek meteen een stuk beter, als je zin hebt in iets hersenloos en gezelligs voor bij een pot thee op de bank, kopen.

Sterren 2,5 (van de 5).

Integratie in de supermarkt

Vind je het dan niet moeilijk om vol te houden?
Dat valt wel mee hoor, mevrouw. Heeft u een bonuskaart?
Maar is het dan niet moeilijk, ik bedoel, je ziet de hele dag eten voorbij komen. Mag je dan wel drinken tussen door of dat dan ook niet?
...
Nou ja, jullie zijn er ook meer aan gewend denk ik dan maar. Ik zou het niet hoeven te proberen hoor, denk je ook niet? Dan zou ik voor koffietijd al flauwvallen hoor hahaha.
Mevrouw, spaart u ook zegels?
Ik heb nu al zin in zo'n heerlijke gevulde koek, maar daar zal ik jou maar niet mee lastig vallen meiske. Oh wacht dat is eigenlijk niet zo heel aardig om te zeggen. Maar ja, we zijn natuurljk nu toch in Nederland en niet in jouw land hahaha.
...
Wilt u er een tasje bij mevrouw?
Nou meid, ik wens je er maar het allerbeste mee hoor. Het allerbeste. Ook voor je familie. Zettumophoor, ik hoop dat het allemaal goed gaat. Ook voor je familie enzo. Wanneer is het dan eindelijk afgelopen? Oooh het duurt een hele maand? En daarna is er toch een feest waarbij jullie je dan helemaal misselijk eten aan van die bakelava ofzo? Ik vinnut hardstikke knap van je.
...
Dag mevrouw.
Dag Meryem.

Een lijst van drie pagina's opgesteld in arial tien, regelafstand één

Was ik na de verhuizing van vorig jaar al enigszins aanschafmoe, nu na het aanschaffen van de babyuitzet ben ik echt aanschafuitgeput.
Om te beginnen ben ik niet erg goed in het uitgeven van geld. Ik kan vrij goed sparen en als ik dan gespaard heb vind ik het zonde dat geld uit te geven. Daarom duurde het maanden (ik had het bedrag al lang op mijn spaarrekening staan) voordat ik, met moeite en na lang wikken en wegen, een digitale spiegelreflexcamera ‘durfde’ aan te schaffen.
Verder vind ik, waarschijnlijk samenhangend met mijn uitgeefaversie, dingen ook vrij snel duur. Dus als er echt iets gekocht moet worden, buiten de wekelijkse boodschappen, ben ik daar niet echt goed in. Soms moeten we iets hebben maar laat ik het liggen omdat het ‘duur’ is, om het vervolgens een paar weken later toch maar te kopen omdat we het toch echt nodig hebben en het niet goedkoper te krijgen is.
Gelukkig heb ik een man die wel kan uitgeven en mij dan ook regelmatig maant iets te kopen. Of iets dat wij samen nodig hebben of iets voor mijzelf. Gek genoeg houdt mijn geliefde helemaal niet van winkelen, winkels en winkelend publiek en dit heeft dus tot gevolg dat als er dingen gekocht moeten worden óf ik degene ben die het van tevoren geselecteerde item moet gaan halen, of wij samen een soort noodplan opstellen om een specifiek item zo snel en efficiënt mogelijk samen te gaan uitzoeken.
Met de (nakende) komst van de baby kwamen er hele lijsten in huis van zaken die aangeschaft moesten worden. Lijsten ook met dingen waar wij nog nooit van gehoord hadden. Zo weet denk ik niemand zonder kinderen wat een hydrofielluier is en wat je daar mee moet doen. Van de items waarvan wij wel wisten wat ze waren en waarvoor ze bedoeld waren bleek een zo breed aanbod op de markt dat onmogelijk was om met een snelle rit naar één winkel te bepalen wat nu aan te schaffen. Eén voorbeeld daarvan is het aanbod aan drinkflesjes. Ga voor de grap eens naar een Prenatal en bekijk wat voor flesjes ze daar allemaal verkopen en probeer dan te ontwaren welke je moet hebben voor jouw ongeboren baby. En dat is dan één ding van je drie pagina's tellende lijst, opgesteld in arial tien, regelafstand één. Gelukkig zijn wij nu bijna, na een maand klussen en aanschaffen, door de lijst heen. Ik kijk uit naar het moment dat ik op de bank kan gaan liggen.

Weer een brief van een CDA prominent

Afgelopen weken waren vooral oud-politici druk doende hun mening omtrent de kabinetsformatie de wereld in te helpen. Deze meningen werden, gek genoeg in dit digitale tijdperk, voornamelijk door middel van brieven de wereld in geholpen. De brieven waren vaak gericht aan formateurs, partijen en leden, maar werden meestal en (vrijwel) direct, en soms zelfs alleen, naar een krant gestuurd. Waarschijnlijk om enige aandacht te genereren.

Vandaag dook op de website van de SGP een nieuwe prominentenbrief (woord dat het goed zal doen voor woord van het jaar 2010 denk ik) op. De brief was abusievelijk bezorgd bij de kamerfractie van de SGP, aldus de toelichting op de SGP-website. Ik wil hem jullie niet onthouden. Klik hier voor de brief, het is zeker de moeite waard.

Omdat nu werkelijk alle politieke oudgedienden van het CDA zich inmiddels wel hebben laten horen, verwacht ik dat dit de laatste brief in de reeks zal zijn. Tenzij binnenkort blijkt dat ook dode cda-prominenten zich tot ons kunnen richten vanuit het graf. Waarschijnlijk dan echter niet per brief, maar misschien via medium Char. En anders is wellicht de NOS gaarne bereid en in staat ons geluidsopnames te laten horen van zich in hun graf omdraaiende dode cda'ers.

Noorderlicht

Komend weekend gaat een van mijn favoriete festivals in den lande van start: de Noorderlicht fotomanifestatie in Groningen en Leeuwarden (om het jaar is een van deze steden de uitvalsbasis, dit jaar Groningen). Het hoofdprogramma heeft als thema Land - Country Life in the Urban age en er is nog een kleiner programma Warzone, over gebieden die ooit een oorlogslandschap waren. Ik voel het foto-enthousiasme al opkomen. Mooie thema's met hopelijk spannende beelden en niet die eeuwige zielige en clichematige oorlogsbeelden die we kennen van de World Press. Esthetisch en saai.

I heart fotografie. Ik maakte mijn eerste foto op mijn vijfde en deed er later nog iets mee op de KABK en op de universiteit. Ik liep stage in het fotomuseum in Den Haag en ik kan uren staren naar beelden in zowel Vogue als Foam Magazine. En toch weet ik niet zeker of ik tijd ga vrijmaken om de tenstoonstellingen op Noorderlicht te bezoeken. Niet omdat ik het niet wil of omdat het me niet interesseert, maar omdat ik niet weet of ik tentoonstellingen wel de leukste manier vind om naar foto's te kijken. Het is een dilemma dat wel nooit opgelost zal worden en waar ongetwijfeld iedere fotografieprofessional een mening over heeft. Hoe kan beeld het beste gepresenteerd worden? Hangt dat af van het genre? Moet een Ad van Denderen anders behandeld worden dan Diana Blok?

Op de een of andere manier kan ik mijn vinger er niet goed opleggen. Het lijkt alsof documentairefotografie vraagt om een andere behandeling dan fashion- of reisfotografie. Is ook wel logisch. Ik wil in ieder geval niet door een kille ruimte lopen met alle foto's in dezelfde lijst op ooghoogte. The medium is the message, en dat geldt niet alleen voor het beeld zelf maar zeker ook voor de manier waarop het aan het publiek gepresenteerd wordt.

De valkuil is om als tentoonstellingsmaker leuk en jolig te gaan doen waardoor je evenement makkelijk pretentieus kan worden en mensen zelfs misschien afschrikt maar het mag ook wel eens wat spannender. Richt een tentoonstelling in op een kerkhof, plak geplastificeerde foto's op A0-formaat op de A12. Strooi cartes de visite uit een luchtballon neer op het winkelend publiek. Of doe zoals ik het liefste doe. Kunst en ik alleen. Een prachtig fotoboek en mezelf. Samen op de bank.

Onderschrift

Daar gaan we weer. Graag een onderschrift bij deze foto, succes!

De deur

Ik heb twee avonden lang naar het beeld van een deur gekeken. En dus bedacht ik me op een gegeven moment dat ik maar een column over die deur moest schrijven. Maar dat bleek een nogal open deur, want meer mensen deden dat of hadden dat al gedaan. Dus ik schrijf maar geen column over een deur, of eigenlijk de deur. De deur met de hupsende Ferry Mingelen er voor. Jaren geleden zag ik Ferry Mingelen in een heel strak broekje hardlopen door de Javastraat, daar moest ik aan denken toen ik hem zo blij zag hupsen voor die deur. En ik vroeg me af waarom de partijvoorzitter al twee dagen hetzelfde jasje aan had en misschien zelfs wel hetzelfde overhemd. Als ik zijn vrouw was had ik woensdag een nieuw jasje naar Den Haag gebracht. Maar gelukkig ben ik zijn vrouw niet. En nu de crisis lijkt bezworen is er vanavond ook geen deur meer in beeld en een nieuw jasje ook niet meer nodig. We gaan weer over tot de orde van de dag vrees ik.

Gillette

Gillette, Wyoming is een stad waar ik nog niet dood gevonden zou willen worden. Het ligt in de middle of nowhere. Om precies te zijn in Wyoming. Om een idee te geven, Wyoming is ruim zeven keer zo groot als Nederland en er wonen iets meer dan een half miljoen inwoners. Wyoming bestaat voornamelijk uit grasland waar hier en daar koeien grazen. En ze hebben er Yellowstone. En verder wat steden, maar niet heel veel en niet heel groot. Na een flink aantal uur rijden kwamen we aan in Gillette. Het was de eerste stad van formaat die we die dag tegenkwamen, en eigenlijk ook wel de laatste. We waren op weg van South Dakota naar de oost ingang van Yellowstone en we hoopten in Gillette even wat afleiding te vinden van de graslanden waar we die dag doorheen waren gekomen. Er was wel afleiding, maar echt spectaculair was het er niet. Als je in Gillette woont woon je waarschijnlijk is een huis dat lijkt op een veredelde trailer, dat is althans wat we daar voornamelijk zagen: lage kleine bungalows van hout die eruitzagen als uitvergrote stacaravans. De stad is, je hebt immers de ruimte met zoveel gras en zo weinig inwoners, zeer ruim opgezet, ik denk dat het zich acht of negen kilometer uitstrekte langs de Interstate (de I-90) die we reden en dat er drie of vier afslagen waren. Overigens ging iedereen die zich op de Interstate bevond eraf bij Gillette. Waarschijnlijk omdat het gewoon het enige was in de wijde omtrek waar je iets kon, tanken, eten of naar de wc. Vijfennegentig procent van de bevolking is er blank, dus waarschijnlijk, als je er woont, ben je ook blank. Het stadje leeft van de kolenmijnen en de oliewinning, we zagen dan ook heel veel jaknikkers en enorme treinen gevuld met kolen als ze richting het oosten reden en leeg als ze terugkwamen, dus waarschijnlijk als je er woont werk je in de kolen of de olie. Uiteraard was er een McDonalds en waren er wat hotels, Gillette heeft namelijk een vliegveld (logisch, want anders zit je voor elke reis eerst een dag in de auto). Kind zijn in Gillette lijkt me het ergste wat er is. Er is weinig keus in scholen, je komt nergens zonder auto en bent dus volkomen afhankelijk van je ouders. Er is sowieso vrij weinig in Gillette naast de McDonalds, het tankstation, het winkelcentrum en een recruitment bureau van het Amerikaanse leger. Stel je bent jong, woont in Gillette en je hebt een hobby, bijvoorbeeld hardlopen. Je kunt heel goed hardlopen in Gillette, er is alle ruimte. Ik vrees wel dat je dezelfde weg terug moet lopen als je heen liep want veel anders dan hele lange rechte wegen heb je er niet. Verder kun je in Gillette zelf de halve of een hele marathon niet lopen in wedstrijdverband, want die is er volgens mij niet. Voor het uitoefenen van je hobby zal je dus vaak en ver moeten reizen. Welke hobby je ook hebt, je zult vrijwel altijd ver moeten reizen om een geestverwant tegen te komen. Om een idee te geven, dit zijn foto’s van Gillette die door de gemeente op hun site zijn gezet. Als dit het beste is waar ze mee kunnen komen, dan weet je wel hoe de rest van Gillette er uitziet..

Breaking news over Hillary

Hillary Rodham Clinton, internationaal politieke powerwoman neemt dramatische beslissing die de wereld zal doen sidderen en beven.

lees hier meer.

Mannen weten waarom

Beste Jupiler,

Op tv zag ik al een paar keer jullie reclame met de slogan 'Mannen weten waarom'. Ik, een vrouw die graag een biertje drinkt, weet ineens niet meer waarom. Mogen vrouwen ook weten waarom, of is dit alleen voorbehouden aan mannen? Zelfs jullie vragenformulier dat ik nu invul is voor mannen. Hoe komt het dat mannen weten waarom en dat zij, als ze het even niet meer weten, het aan jullie mogen vragen? Doe ik nu iets onrechtmatigs en is er een speciaal biermerk voor vrouwen waar ik me tot kan richten? En zeg nou alsjeblieft niet 'rosébier', okee?

Hartelijke groet,
Caar

Geachte mevrouw

wij hebben uw vraag goed ontvangen

het geenzins de bedoeling een onderscheid te maken tussen mannen en vrouwen. Met deze tagline willen we enkel het mannelijke karakter van ons bier onderstrepen. We zijn erg blij dat we ook vrouwelijke drinkers hebben. Er is niet zo iets als een typisch mannen of vrouwenbier.

bedankt voor u begrip en wij danken u alvast voor de interesse in ons bedrijf en onze producten.

met vriendelijke groeten

D. R.
Consumer Care Inbev


Geachte mevrouw R.,

Zeer veel dank voor uw antwoord. Hoewel ik dit erg op prijs stel moet ik zeggen dat uw e-mail meer vragen oproept dan beantwoordt. Wat bedoelt u precies met het mannelijke karakter van Jupiler? Jupiler onderscheidt zich van andere biermerken door mannelijkheid? Het is dus heel stoer om Jupiler te drinken? Dan zouden toch vrouwen juist moeten weten waarom? Want stoer zijn, dat doet een man voor de vrouwtjes! Ik zou volgende keer een slogan kiezen die beide sekses aanspreekt: Jupiler, vrouwen weten waarom! Als dat niet mannelijk én vrouwelijk is weet ik het ook niet meer.

Hartelijke groet,
Caar